Opinions

Bizar ding dat o.a. beïnvloed is door John Carpenter (o.a. het gebruik van zware synths), maar ook pulp uit de jaren '80. De affiche alleen al doet me denken aan een andere stalk film, namelijk Eyes of a Stranger (1981).. Deze thriller is technisch gezien redelijk geslaagd en weet de sfeer aan te dikken met de minuut, zonder dat (helaas) de registers opengetrokken worden. Soms knappe camerashots (herinner me één in die school), een surreëel sfeertje (naakte man op het dak... WTF!) , seksueel geladen, een paar jumpscares die redelijk onverwacht waren. Komt er wel goed mee weg, maar naar het einde toe begon de film in herhaling te vallen en zeg maar gerust te vervelen, en dooft het lumineuze idee helemaal uit.

Dit is het soort thema's waar veel over te vertellen valt, tenminste als je er iets van afweet. En Loach zit op bepaalde vlakken toch duidelijk met vooroordelen.

Ken Loach toont zich opnieuw een echte socialist met deze realistische schets over de tewerkstelling van illegale immigranten. Typisch het soort onderwerpen die hem nauw aan het hart liggen. Hij zet ook aardig ons eigen kapitalistisch rot-systeem in het vizier. Eens het om geld draait, vergeet men al snel alle gewetensproblemen. Angie, die haar eigen illegale uitzendbureautje opzet met haar vriendin, leeft zelf in een zeer delicate situatie, met een zoon van wie ze houdt maar stilaan vervreemd raakt.

Het zijn allemaal bestaande problemen, waarvan de oorzaken diep in de verschillen liggen tussen welvaartslanden en wat in de film "derde wereld" landen genoemd worden, met verwijzing naar het oostblok. Oostblokkers komen niet altijd naar hier omdat ze thuis geen werk hebben, wel omdat ze hier meer verdienen dan in hun thuisland. Ik hoor vaak het verhaal dat ze daar kasten van huizen zetten met hetgeen ze hier verdienen.

Hoe boeiend het onderwerp ook was, en hoe goed ik het ook geacteerd vond, ik kon de stereotiepe uitbeelding van die mensen als ordinaire criminelen, en levend in karavanen, niet echt lusten en vond dit mijlenver van de werkelijkheid.

Jaja, sterk stukje cinema. Ik heb de ingekleurde versie gezien en dit was echt een plus. James Stewart is alweer heel goed bezig (één van zijn mooiste rollen zelfs), van vrolijke jongeman met dromen tot verbitterde veertiger op de rand van het bankroet. Het is ook zo goed verteld. Iedereen moet proberen gelukkig te zijn met het leven dat hij leidt. Deze les wordt hier naar het einde toe uitgespeeld, wanneer hoofdfiguur George Bailey in een wereld meegenomen wordt waarin hij niet bestaat. Ik kende deze film eigenlijk niet echt en heb hem uit de top 250 gepikt. Geen spijt van. Dit is een atypische kerstfilm maar dat heb je alleen maar op het einde door, met een bijna perfecte uitbeelding van het katholieke modelgezinnetje. En ach, was er in de jaren 2020 ook maar zoveel solidariteit.

Documentaire waarin de ouders van Martin Scorsese vertellen over wat het toen betekende om als Italiaanse immigranten te leven in New York. Zij waren wel in New York geboren maar hun eigen ouders hadden nog de harde tijden meegemaakt. New York was in het begin van de 20ste eeuw een melting pot waar verschillende culturen zich aan elkaar moesten aanpassen.

In zekere zin hebben deze getuigenissen wel waarde voor het nageslacht. Je zou het anders nauwelijks geloven hoe moeilijk de levensomstandigheden toen waren. Ik heb altijd veel fascinatie gehad voor de verhalen van de oudere generaties dus mij boeide het wel. Scorseses moeder is wel een typische pittige luidruchtige Italiaanse mamma.

Degelijke klassieker over de trouwe ridder Ivanhoe, die een grote som losgeld samen wil krijgen om koning Richard Leeuwenhart te bevrijden in Oostenrijk. Er zijn echter machtige figuren die niet willen dat hij terugkeert; wie anders dan prins John, zijn verraderlijke broer, bijgestaan door enkele Normandische ridders. Robin Hood speelt hier ook een rol in de bestorming van een kasteel, maar het is toch vreemd om een film te zien waar hij slechts een bijrol heeft. Ook is er aandacht voor de Joden, die door Europa zwerfden op zoek naar een land. Ivanhoe belichaamt de ridder en zijn waarden. Hij is ook een onbevreesde krijger en dat wordt getoond via enkele imposante actiescènes, waarvan het steekspel en de aanval op het kasteel schitterend gebracht worden.