I Dreamed of Africa (2000)

Aardige film over een gescheiden moeder die hertrouwd en verhuisd naar een ranch in Afrika. Gebaseerd op het levensverhaal van Kuki Gallmann. Op zich een mooi verhaal, maar het blijft allemaal wel wat oppervlakkig. De film kijkt verder wel gemakkelijk weg, en uiteraard dragen de vele prachtige plaatjes van de Afrikaanse wildernis hieraan bij.

Er valt niet veel mis te zeggen over dit exotisch drama behalve dat de film weinig te vertellen heeft. Hudson is niet aan zijn proefstuk toe aan laat ons meeproeven van een romantisch Afrika. Rijkelui die een "droom" van Afrika najagen, dat voelt bij mij altijd wrang aan : ze hebben nauwelijks iets te doen behalve op safari dieren gaan afmaken en dan verontwaardigd zijn over stropers die net hetzelfde doen. De typische zwarte huishulpjes etc. De Britse nostalgie naar het kolonialisme. Echter ziet men in de film niet voldoende hoe hard en moeilijk het is om in zo'n afgezonderd gebied te leven wat volgens mij meer bij de realiteit aanleunt. Basinger speelt een leuke rol en verschuift van haar femme fatale imago naar het huismoedertype. Kuki Gallmann heeft zich ondanks alle tegenslag wel blijven inzetten voor het behoud van de fauna, en dit soms op gespannen voet met de stammen die in haar buurt leven. In een artikel las ik dat ze in 2017 bijna om is gekomen bij een moordaanslag. Van Afrikaanse dromen gesproken....

Een ieder die deze film bekijkt moet zich in de allereerste plaats realiseren dat dankzij de enorme inspanningen van Kuki Gallmann het Keniaanse natuurreservaat Ol ari Nyiro floreert. Kuki heeft dit stukje Afrika beschermd en heeft daar een verschrikkelijk hoge prijs voor betaald: de dood van haar echtgenoot en zoon. Ik begrijp dan ook werkelijk niet dat er forumleden zijn die de film maar een saai en alledaags verhaal vinden. Kuki's leven is allesbehalve saai geweest. Zij heeft ongelooflijk veel afschuwelijke gebeurtenissen een plekje weten te geven. De film geeft deze gebeurtenissen op mooie wijze weer zonder al te dramatisch en sentimenteel te worden. Naast (of misschien dankzij) al dit persoonlijk leed heeft Kuki de energie gevonden om de Gallmann Foundation op te richten, die onderwijs voor de Keniaanse bevolking nastreeft. Een absolute topfilm vind ik het nou ook weer niet, daarvoor maakte de film naar mijn smaak te vaak te grote sprongen. Maar 3,5* ofwel een ruime voldoende vind ik wel op zijn plaats.