Opinions

Niet sterk! Vooral het verhaal is zwak. De acteurs doen anders nog wel de moeite om de film dynamisch en vloeiend te maken. Cusack is geen topacteur maar met hem op het scherm verveel ik me zelden. De film neemt als aanknopingspunt de bizarre dood van Edgar Allan Poe in 1849, nog steeds een onopgelost mysterie. Het plot is nogal rommelig en mist een geloofwaardige rode draad. Voor mij kwam een geloofwaardige motivatie voor de handelingen van de moordenaar niet naar boven. Het is vervelend dat Poe en de politie onmiddellijk de clues (quotes uit Poe's literaire werken) snappen die de serial killer achterlaat en dan toch steeds te laat bij de crime scene aankomen. Wat is dan nog het nut van die clues? Spanning is bij deze ver zoek. Altijd verstandig om er een whodunnit van te maken, dan blijf je zeker kijken hoe middelmatig de film is. De identiteit van de killer komt niet echt hard aan. De allerlaatste scène in Parijs had niet gehoeven en had men echt MOETEN weglaten.

Jaren 90 cultfilm. Nooit in de bios gekomen en de aandacht gekregen die het verdiende. Het is dan ook geen film waar je zomaar een genre op kunt plakken. Een klein garnizoen in een afgelegen fort wordt in de val gelokt door een sadistische kannibaal... Maar daarmee de hele film samenvatten is wat kort door de bocht. Het kannibalisme symboliseert modernere visies op consumptie, bezitterigheid, het vergaren van macht ten koste van anderen, kortom de vraatzuchtige natuur van de mens in onze consumptiegerichte maatschappij.

De wendigo mythe wordt hier ook aangehaald en laat volgens mij doorschijnen dat mythe en realiteit vaak twee kanten zijn van eenzelfde medaille. Hetzelfde verhaal op een andere manier verteld. Mij inspireert deze film wel, met vooral Carlyle in een bloedstollende rol. Een fijn Britse acteur die vaak met Antonia Bird samenwerkte. De finale is erg bloederig en dat is weer iets voor de horrorliefhebber. En eigenlijk hebben alle kannibalistische scènes een vrij donkerkomisch randje...

Verdient niet zo'n laag gemiddelde. Heb al heel wat slechtere actieflicks gezien dan dit en serieus moet je een dergelijke film al helemaal niet nemen. Arnie goes undercover in deze klassieke misdaadfilm, waarin het niet ontbreekt aan actie. De oneliners zoals in Commando vind je hier wat minder in terug, maar vond het zeker vermakelijk; het einde was echt alle remmen los...

Dikke 3*

Erg degelijk maar ik geef hem toch "slechts" 3,5 omdat het muziekgenre mij wat minder aanspreekt, en ik in de categorie "muzikantenbiografieën" films gezien heb die Ray de loef afsteken en ik heb het met name over Walk the Line (4*), Cloclo (4*) en Rocketman (4,5*). Beetje pech voor Ray dus dat ik deze films eerder zag, maar dat betekent niet dat de film in mijn ogen onderuit gaat. Verre van. Jamie Foxx zet de artiest schitterend neer als een man met zijn eigen zonden zoals vrouwen en heroïne. Hij worstelde ook met een diep schuldgevoel uit zijn jeugdjaren. Verder durfde hij ook de segregatiewetten in Georgia te boycotten, een episode waar ik nooit van gehoord had. Zijn blindheid was voor hem een zwakheid die hij al van jongsaf in sterkte omzette. Een fascinerende figuur die meteen ook onsterfelijke hits aan het cultureel patrimonium toevoegde zoals "Hit the Road Jack" en "What'd I Say" waarvan de origine ook een gepaste plaats krijgen in de film.

Disney is ditmaal de inspiratie in de mythes van het verre oosten gaan putten voor een erg klassiek "save the world" verhaal (dikke gaap!!!), maar toch redelijk origineel ingepakt. Los daarvan was ik echt wel onder de indruk van de top-animatie : vooral van de gezichtsuitdrukkingen viel mijn mond open, zeker van Raya. Ik kan me niet herinneren dat dit eerder zo knap werd uitgevoerd. Het gevoel van realisme is verbluffend. Ook in de martial arts gevechten zie je dat. De laatste 15 minuten zijn ontzettend goed en wijken af van wat je zou verwachten bij een Disney. Er zijn ook een paar minpunten : een paar personages die nogal verplicht aanvoelen voor komisch effect (die peuter met die mini-aapjes) en een cliché feelgood boodschap die het vooral bij de jongsten zal doen (united we stand, divided we fall.. yah man!). Deze anime verdiende nochtans wel een oscarnominatie naar mijn gevoel.

Niet slecht maar Murray in een dramatische rol: dat werkt niet goed. Destijds moesten ze het ook vermoed hebben want de film is zwaar geflopt. Het lukt hem maar niet om zijn personage te verkopen aan de kijker. Het beste acteerwerk in de film was van Theresa Russell als de jeugdvriendin van Larry die haar man en zoon verliest en zich daarna prostitueert; ze komt helaas pas laat in de film haar rol invullen.

Dit gezegd zijnde is de film enorm mooi geschoten, met episodes in Frankrijk, India en Tibet. Elk beeld van begin tot eind is subliem en dat helpt om de krakkemikkige uitwerking uit te zitten. Duimen omhoog voor deze uitzonderlijke cinematografie. Deed me bij vlagen aan Malick denken, ook zo'n mooifilmer.

Het verhaal is vrij zware kost en gaat over de zoektocht van een man naar de zin van zijn leven na traumatische ervaringen tijdens de eerste oorlog. Vooral op het einde wordt de melo schaamteloos. Je moet er van houden ... echt bewogen ben ik er niet uit gekomen, en hier is de slaperige rol van Murray schuldig aan.

Lugubere en harde sfeer hier rond een reusachtig moordzuchtig everzwijn.

Wat een eyecandy de hele film door, en dat vanaf de allereerste scène. Naar kleurgebruik toe echt heel mooi gedaan; het gaat mooi samen met de pulpinhoud van deze horrorfilm. Enkele goede scares ook. Niet talrijk maar wel met effect als ze uit de hoek komen. Het magere verhaal is redelijk absurd (leg mij maar eens uit hoe een everzwijn een kind kan ontvoeren) en het acteerwerk is ook niet echt groots. Toch geef ik hiervoor een 3,5* want deze film is heerlijk kijkplezier, een echte krachttoer. Zag ik nu pas voor het eerst.

Ja, Razzia is geen film die radicale moslims graag zullen zien
Een mozaiekvertelling over vier jonge Marokkanen die vastzitten in een samenleving die nog stevig aan haar oude tradities vastklampt maar met een jeugd die verlangt naar verandering en moderniteit, zonder daarom komaf te willen maken met de culturele en religieuze erfenis. Met name de veranderingen in man-vrouw relaties worden uitgediept.

De spilfiguur is hier de leraar, die kennis belichaamt. Kennis is de motor om vooruit te gaan, maar op het einde zie je hem eenzaam aan een venster zittend, monddood gemaakt door de conservatieven aan de macht . Dit is bijna een even sterk beeld als Jezus aan het kruis. De Jood vond ik het minst interessant, maar de Freddy Mercury fan die zijn vader volledig kwijt lijkt te zijn in deze cultuurclash bleef hangen.

Het was niet over heel de lengte boeiend, en de structuur is niet de meest eenvoudige om mee in zee te gaan. Het is een film waar je makkelijk bij afhaakt. Als je er echter voor open staat heeft Razzia iets belangrijks te verkondigen... Ik vind dat BBarbie ook de nagel op de kop slaat.

Vind ik toch een mindere met Gabin. Zonder ondertitels was het een hele opgave om de dialogen (met soms flink wat dialectwoorden) te snappen. Henri "Le Nantais" is een crimineel met ervaring in het drugsmilieu en wordt onder handen genomen door een druglord om orde op zaken te stellen in diens organisatie. Er verdwijnt geregeld "marchandise" via de dealers. Henri moet met harde hand zorgen dat het 'personeel' weer in de pas loopt. Hij krijgt een restaurant als dekmantel. Nogal sloom in de eerste helft waarin je leert hoe de drugsring te werk gaat, daarna wordt het wat intenser wanneer de politie druk begint uit te oefenen. Het einde houdt nog een verrassing in. Maar zoals gezegd, niet mijn favoriete film met Gabin..

The Reader kijkt makkelijk weg maar er is een duidelijk gebrek aan logica tussen de eerste helft en de tweede. Wat is nu in hemelsnaam het verband of de link tussen de gevoelens tussen Hanna en Michael en het hele verhaal rond Hanna als bewaakster in het concentratiekamp en haar analfabetisme. Het zware verleden van Hanna lijkt niet door te sijpelen in hun relatie dat grotendeels bij het seksuele karakter blijft hangen. Liever 20 jaar brommen in de nor dan ongeletterdheid toegeven vond ik ook al zo onlogisch dat ik "auw" moest zeggen . In zo'n verhaal had haar personage veel complexer moeten zijn. Daarom vond ik het geheel soms zinken net als de Titanic waar Winslet ooit op meereisde. Ook de toon is zeer ernstig en houterig. Ik kan niet zeggen dat het een slechte film was, maar de gebreken zijn in mijn ogen toch ook overduidelijk.

Erg matige mix van horror en zwarte humor. Kent nog wel enkele zeldzame vermakelijke momenten maar het plot waarbij een familie satanisten haar eigen toekomstige familielid moet vermoorden, sloeg werkelijk nergens op. Eerst moet de familie haar zo snel mogelijk neerknallen, dan hoeft het plots niet meer en is er sprake van een ritueel. En de humor? Tja... erg flauw vooral maar dat is een kwestie van smaak.

Met hoogtes en laagtes. Ik had het boek in 2015 al gelezen en Spielberg vertaalt het waardig naar film. Soms voelt Ready Player One wel erg beladen aan CGI en meer dan voor enkele interessante setpieces te zorgen, springt het in de Oasis wereld van de hak op de tak zonder dat er ook maar veel van bijblijft. Hoe mooi en duur de special effects zijn, er is weinig dat blijft hangen. Het geheel richt zich duidelijk wel tot een jong publiek, maar die zullen helaas vrees ik niet alle referenties snappen, die eerder betrekking hebben op de veertigers van nu. Ach ja, een beetje cultuur bijbrengen kan nooit kwaad

De vele referenties naar de popcultuur zijn wel heerlijk : of het nu de nummertjes uit de jaren '80 zijn of de games die we twintig tot dertig jaar terug speelden, daar blijft wél heel wat van hangen: de knipoog naar The Shining en zombies is geslaagd, Spielberg verwerkt zijn eigen T-Rex in de film en "Jump" van Van Halen is een openingsnummer van formaat. En dat zijn nog maar een paar van vele verwijzingen De gamewereld is niet echt mijn wereld maar er worden ook vrij veel oude spellen geciteerd.

De film geeft onverbloemd (een ietwat makkelijke) boodschap mee dat mensen ook even tijd moeten maken in de echte wereld. Spielberg keert na een hoop serieuze films terug naar een genre waar hij het mee gemaakt heeft in dit leven: super-entertainment. Alleen is de magie van weleer er niet altijd.

Hopeloos verouderd, met voor elke geslaagde grap drie flauwe. Val Kilmer valt erg tegen in deze komedie over een groep geeks die zonder dat zij het weten een laserwapen moeten ontwikkelen voor het leger. Voor die hard fans van de 80s; verder is dit een film die met de jaren dieper in de vergeethoek zal raken.

Redelijk onderhoudende heistfilm dat echter weinig indruk nalaat en snel vergeten zal worden. Alles is nogal middelmatig en vooral het acteerwerk. Van de bankoverval tot het einde werd het een stuk beter, daarom een 3*

Film die mij meer dan eens deed terugdenken aan Over The Top met Stallone, waar ook daar een gebroken vader-zoon relatie een langzaam verbeteringsproces doorgaat onder invloed van sportieve competitie. Het armworstelen is vervangen door robotgevechten. Ook hier gingen mijn herinneringen terug naar een oude Sega game die ik nog gespeeld heb en waar robots duels uitvechten. Kan niet meer op de titel komen.

Jackman heb ik nooit hoog ingeschat en ook hier acteert hij weer als een vod en vond ik stukken irritanter dan het kind. Verder is het ook een jeugdfilm dus heel ernstig wil ik hier niet over doen. Als entertainment werkt Real Steel prima. Wat ik wel miste was een meer futuristische look bij de film. De frisse Evangeline Lilly is altijd een genot voor het oog en kon wat mij betreft niet genoeg in beeld komen. De zeikerige soundtrack neem ik er maar bij Geen hoogvlieger inderdaad, wel zeer correct in elkaar geknutseld.

pff, dit vond ik niet goed. Verhalen met sektes kunnen me traditioneel meestal niet boeien, en hier wordt alles zo chaotisch gebracht. Zeer oninteressante film met die first-borns en second-borns ... whatever... en zeer flauwe verklaring voor de 7 plagen... verhaal leek me compleet uit de lucht gegrepen en ook de situaties leken uit het luchtledige te komen ( plots was de volledige sekte daar op het einde ). Een dikke shit-film waar ik eigenlijk zo goed als niks positiefs over kan zeggen (uitzondering : die rode rivier had wel iets), en dat terwijl ik er enthousiast en vol verwachting aan begonnen was.

Vond het eerder een ontgoochelende Hitchcock. Het duurt nogal lang voor de film op kruissnelheid komt met de paraderende Grace Kelly in verschillende jurkjes. Ja, ze is mooi, maar ik kijk de film niet om een modeshow te zien, wel om een spannende thriller te beleven. Wat dat betreft viel het dik tegen want dit is één van de minder spannende Hitchcocks die ik heb gezien.

"Jeff", een beroepsfotograaf zit in het gips en gluurt zijn buren af vanuit zijn rolstoel om de verveling het hoofd te bieden. Tot hij een buur opmerkt die zich heel vreemd gedraagt. Snap niet goed waarom Rear Window hoger gekeurd wordt dan Dial M for Murder, Psycho en Strangers on a Train bvb, die veel beter tot hun recht kwamen als thriller. Redelijk maar meer dan een 3* zit er niet in.

Vond hem niet echt boeiend. Ik had drie films met Hitchcock te bekijken dit weekend (Dial M for Murder, Foreign Correspondent en Rebecca) maar deze, gebaseerd op een boek van Daphne du Maurier, vond ik de minste. De thematiek was niet boeiend, beetje te overacted door Joan Fontaine (waarvoor ze wel genomineerd werd), teveel melodrama en voor een Hitchcock gewoon niet spannend genoeg. En vergeet ik ook "te praterig". Nu was Dial M for Murder ook wel een praatfilm, maar dit werd ook gecompenseerd door een boeiend plot, terwijl dit hier net ontbreekt. Nee, de Hitch scoort bij mij niet met deze film...

Vond 'm echt goed! Riskant thema nochtans. Rebel integreert allerlei gekende debatten over radicalisering door middel van een herkenbaar verhaal van twee broers uit Molenbeek, Kamal en Nassim, die verleid worden om zich te voegen bij IS. Het feit dat de jongste slechts 13 is hakte er behoorlijk in. Een aantal inhoudelijke punten vond ik ook sterk : het feit dat de broers innerlijk op drift zijn en zich verloren voelen komt goed uit de verf.

Twee: enkele choreografieën die misschien wat vreemd aanvoelen maar toch een stempel drukken op de film. Soms zijn er meer dan woorden nodig om iets uit te drukken; Vooral die met Kamals "echtgenote" Noor vond ik heel mooi en de epiloog is een verrassend sterke keuze.

Drie : sommige scènes zijn van een schaal die je zelden ziet in Belgische films. Ik zou bijna geloven dat het in Syrië was gefilmd.

Rebel is een verhaal zonder winnaars, die gruwelijk afloopt maar in zijn geheel zoals ik het zelf wilde zien en met een (beeld)taalkeuze die goed zal doorkomen bij de jongere generatie. Pluim voor Adil en Bilall. Hun beste film samen met Black.

De confrontatie tussen een onschuldige burger waarvan het geld in beslag wordt genomen, en corrupte flikken had wel wat van Rambo:First Blood mee. Alleen wordt het in mindere mate een actiefilm dan meer een strijd om de corrupte praktijken aan het licht te brengen. Vooral Don Johnson doet het goed als de harde smeerlap van een politiechef. Het eerste uur vond ik het sterkst, daarna zakt het wat in en worden de scènes alsmaar surrealistischer en onwaarschijnlijker. Dat hele dashcam verhaal vond ik ook wat vaag. Ook voor mij mocht er nog wat meer actie in. Saulnier haalt het niveau van Blue Ruin niet en komt wat overambitieus over, maar levert desondanks toch weer een redelijk fijne film af. Boyega was naar mijn gevoel iets beter als Pierre geweest in de hoofdrol.

Melodrama met sterke characters en goed acteerwerk. De meest iconische van de James Dean films maar persoonlijk gaat mijn voorkeur nog steeds naar East of Eden. Niet dat Rebel Without a Cause zoveel minder goed is. Een best progressieve film voor die tijd, die bekommerd is om haar jeugd en aandacht geeft aan hun innerlijke onrust en emotionele ontwikkeling tijdens hun zoektocht naar een eigen identiteit. Problematische gezinnen worden in het vizier genomen als oorzaak van rebellie en ontsporing.
Jim mist een sterke vaderfiguur die voor hem opkomt, Judy zoekt affectie en Plato heeft helemaal niemand en vertoont psychopatische trekjes. De introscène in het commissariaat waarbij ze alle drie tegelijkertijd verhoord worden was sterk gevonden. Deze drie personages vinden elkaar in de film. Essentieel kijkvoer maar wel doodernstig van toon.

Eerste script van Chris Colombus die de tijdsgeest uit de vroege jaren '80 goed kan vatten. Het is niet bepaald origineel te noemen, met de bourgeoisie-dochter die verliefd wordt op het "bad boy" type. Ik kreeg wel begrip voor het rebelse temperament van Johnny Rourke: dat wegwillen uit het grauwe industriestadje, een alcoholische vader en een maatschappelijk model waar hij zichzelf niet in ziet passen. Deed me vaak denken aan James Dean in Rebel without a Cause.

Anderzijds is Reckless ook veel minder kinderachtig dan andere films in het zelfde genre. Hij kreeg ook een R rating voor de stomende seksscène halverwege de film. Zwoel was het wel, maar ik miste toch een geloofwaardige opbouw daarnaartoe en Hannah mist ook de sensualiteit van een Kim Basinger met haar brave cheerleader-imago. Positief is dan weer de soundtrack met enkele obscure new-wave nummers... toen wisten ze wel hoe het moest.

Reckless is een film die vooral liefhebbers van films uit de jaren '80 zal bekoren.

Er bestaan betere CIA-spionnenfilms. De film was occasioneel spannend maar hield dit niveau zeker niet over de hele lengte vol. Al Pacino zorgt weer voor de goede momenten. Farrell kan daar niet aan tippen. Van het verhaal weet je al dat twists erbij horen: wie CIA zegt zegt "nothing is what it seems", en dat is de perfecte clue om te gaan raden hoe het wel in elkaar zit. Ik had die film al eens gehuurd in de videotheek destijds maar kon me er geen minuut meer van herinneren. De kans is groot dat het ook over twee jaar weer het geval zal zijn. Laat iig geen grote indruk achter.

Red Corner is intussen 20 jaar oud maar weet nog goed te onderhouden. Een zakenman wordt in een veranderend China beschuldigd van de moord op zijn one-night stand. Het is vooral rond het verschil in juridische systemen dat deze rechtbankthriller punten wil halen maar het is net daar dat het faalt. De motieven achter de moord blijven lang vrij mysterieus en zeker Bai Ling overklast Gere in haar rol als zijn enthousiaste advocate. Wanneer Gere op het einde zijn eigen verdediging eventjes gaat voeren gaat het er ver over vond ik en wordt het een lachertje. Red Corner vond ik als thriller niet slecht, maar als lesje "justitie in China" is dit helemaal niet serieus te nemen.

Eigen collectie...

Voor ze Oekraïne binnenvielen, deden de Russen hetzelfde in de VS, in Red Dawn dan wel. Redelijk dwaze film eigenlijk, waarin een groep jongeren zich maandenlang verschuilen in de bergen en in verzet gaan tegen de bezetters. Het is echter veel te cheesy en doordrenkt van misselijkmakend patriottisme om goed te zijn... Er zit geen uitgewerkt idee achter, veel schermutselingen heen en weer waardoor de film ééntonig wordt, de bezetter krijgt weinig vorm en er lijkt geen duidelijke motivatie te bestaan voor hun invasie. Ziet er ook meer als een aflevering uit een TV-reeks uit, en misschien zou dat als TV reeks beter gewerkt hebben ook. Vraag me af waarom ik ooit deze film heb gekocht op DVD. Als avonturenfilm voor tieners kan het nog werken.

Sometimes you pick your dog... sometimes the dog picks you...

Ik heb een zwak voor films met dieren dus deze mocht ik dan ook als viervoeterlievende burger niet missen. Veel vrolijker van toon dan Hachiko, uitstekend ondersteund met muziek en mooi verteld met enthousiast en spontaan acteerwerk. Je ziet dat alle acteurs er plezier aan beleven, alsook de kwispelende hond. Om dan nog maar niet te spreken van de prachtige beelden van Australië, met rood stof en kraakheldere hemel. Jong en oud zullen hier plezier aan beleven. De discussie Hachiko - Red Dog zou ik niet aangaan want ze lijkt me nogal zinloos. Beide films eren de beste vriend van de mens zoals het hoort, de één met wat meer drama dan de ander.

Niet zo goed als Red Dog (4*) waar de dramatische impact sterker was, maar wel even mooie natuurlijke settings. In de vorige film stond de hond meer centraal. Hier gaat het meer om de jonge Mick en de tijd die hij doorbracht bij zijn grootvader. Blue, zo heet de hond, maakte deel uit van dat bestaan in de Australische outback. Er is een leuk rolletje voor John Jarratt weggelegd en ook de oude lokale legendes worden eventjes bovengehaald. Echt emotioneren deed het pas op het einde, al moest dat er gewoon bij om een afgewerkte film te hebben.

Geen hoogvlieger deze actiekomedie met Schwarzenegger, die ik zopas herzien heb op DVD na bijna twintig jaar. Typische jaren '80 rommel die ik destijds vrij goed vond. Zeer voorspelbare actie, weinig verrassingen, niet al te beste humor en de gebruikelijke buddy formule die al veel beter uitgevoerd werd in pakweg Lethal Weapon en 48 hours. Toch enkele goed uitgevoerde actiescènes en een Schwarzie die best komisch overkomt als Russische droge flik Danko. Daarom toch nog 2,5*

De moderne aussie western, dat was een niche die nog niet zo vaak aangeboord werd. Behalve het originele kader, ontbreekt het eveneens niet aan enkele dwaze situaties, en het verhaal is totaal niet vernieuwend. Red Hill heeft daarnaast tenminste wel de verdienste om het visueel mooi af te werken. Westernkenners zullen naar alle waarschijnlijkheid hun hartje ophalen met de vele genre-clichés die voorbijflitsen.