Opinions

Vond het al een stuk beter dan de eerste film, die me toen niet zo bevallen was. Kenshin trekt ten strijde tegen een booswicht die de regering wil omverwerpen en snode plannen heeft met de stad Kyoto. Deze manga verfilming is gericht op pubers, dat zie je zo, want bij de zwaardgevechten zie je geen spatje bloed het geweld blijft redelijk binnen de perken en de soundtrack is teenage rock. Het wil duidelijk hip zijn op zijn Japans. Als actie-avonturenfilm was dit wel mooi allemaal; het ademt groots spektakel uit en de personages voelen interessanter aan. Bovendien mogen de actiescènes ditmaal wel gezien worden. De verwijfd uitziende samoerai Kenshin blijft me wat tegenvallen; helemaal niet het stoere type dat je zou verwachten in zo'n film. Een oerdegelijk vervolg; de laatste van de trilogie zal ik zeker ook een kans geven.

Matige film die veel te laat op gang komt. Nogal een flauw en verrassingsloos plot als je het mij vraagt. De mooie regie mag zeker geprezen worden en was best stijlvol te noemen. Echter had ik meer van de actiescènes verwacht en is de bad guy een losse flodder, die er meer is voor de slapstick dan wat anders. Behalve dan het laatste half uur heb ik hier bijzonder weinig aan gehad. 2,5*

Beste van de reeks, gebaseerd op een manga reeks. Ik heb de drie eerdere films gezien en die vond ik niet zo memorabel. Vaak veel gezwets en ik kan er mij met de beste wil van de wereld, weinig van herinneren.
Deze 'final' heeft enkele randpersonages uit de vroegere films die terugkeren, maar daar stopt het ook, want deze film kan je gerust als een op zichzelf staand deel bekijken. Wat er met Tomoe gebeurde en waarom Enishi verteerd wordt door wraakgevoelens tegenover Kenshin wordt in flashback verteld.
Simpele wraakfilms zijn vaak nog de beste. Men kan er vaak diepere dramatische lagen aan vasthangen. "Final" is bovenal een sterk geregisseerde film, met schitterende visuals, geslaagde actiescènes en met een verhaalritme dat beter in balans is dan zijn voorgangers. Dit was een heel geslaagde film.

Formule 1 is niet aan mij besteed maar gelukkig hoef je geen fan van F1 te zijn om dit een goede film te vinden. Vond de film erg meeslepend al vanaf het begin. Soms machtige racebeelden. Gaat meer over de mensen achter de sport, over gedrevenheid en passie maar ook over hoe erg ze bereid zijn om levensgevaarlijke risico's te nemen om zich te bewijzen.

Naast sportfilm is Rush ook een fragmentarische biografie over de twee coureurs. Biografieën zijn een riskant genre omdat foutieve historische informatie altijd zorgt dat een film bakken kritiek over zich heen krijgt. Anderzijds is het ook onmogelijk om 100% accuraat te zijn. De film was niet te detaillistisch en bleef stilstaan op meer gemediatiseerde stukken uit hun carrière waar je niet zo snel een blunder kan slaan. Vrij goed aangepakt dus. Goede rollen, waarbij Hemsworth en Brühl evenwaardig spelen. Zelfs Lauda himself was lovend over de film las ik, wat ook al iets over de kwaliteit ervan zegt.

Ik weet niet goed of ik die film goed vind of niet. Max Fischer is niet echt een likeable personage, zeker omwille van wat hij Herman aandoet uit wrok. Hij is ook te onrealistisch om je eraan te hechten. Wie zit nu in meer dan twintig verenigingen? Wie kan werkelijk iedereen rond zijn vinger winden? Toch wekt hij later in de film wat meer sympathie op. Vreemde vogel die Fischer maar ik kreeg er geen vat op.

Andersons films konden me tot nu toe weinig overtuigen. Hij is heel creatief en heeft een overvloedige fantasie, maar ik moet telkens de klik hebben met zijn films en de personages. Rushmore heeft me uiteindelijk ook weinig doen lachen; vooral zwart en een tikkeltje absurd. Zo vindt Fischer een gemeenschappelijk punt om toenadering tot Mvr Cross te zoeken namelijk dat ze beiden een overleden familielid hebben. Tja, moet ik daarmee lachen? En een remkabel doorknippen staat imo gelijk aan poging tot moord. Daar kom je niet zomaar mee weg. De restaurantscène met Wilson was grof op een genante manier, Etc. Kleine 3*

Ja, suf en saai vond ik het ook wel, ondanks de film toen goed ontvangen was door de filmkritiek. Je moet echt wel van voortkabbelende spionagefilms houden om deze uit te zitten. Er valt ook wel positiefs te zeggen. Het is niet de klassieke spionagefilm Westen tegen Rusland. Hier wordt gespeeld in een context van toenadering in het belang van vrede, wat de film een frisse touch gaf. The Russia House wordt ook herinnerd om het feit dat hij in Rusland zelf geschoten was. Het werkte sfeerverhogend en gaf een imposant decor aan de intrige. Waar ik me aan ergerde was de ongeloofwaardige romance tussen de oude Barley en de dertig jaar jongere Katya. Waarom koos men hier niet voor een oudere actrice zoals bvb Charlotte Rampling of Jane Fonda? De keuze voor Pfeiffer slaat nergens op. Eén van de mindere Le Carré verhalen en verfilmingen.

Goede jeugdfilm, zoals ze niet meer gemaakt worden. Volstrekt vergeten, doch de moeite waard om eens te zien. In de jaren '80 was een Russische invasie de grootste psychose van de Amerikanen, denk maar aan de talrijke spionagefilms en actiefilms uit die periode : Red Dawn, Falcon and the Snowman, No Way Out om er enkele te noemen. Zelfs in jeugdfilms werd gekozen voor het thema Koude Oorlog. Het levert een vrij fris filmpje op waarbij drie vrienden een Russische drenkeling helpen en in vertrouwen nemen, wat stilaan aanleiding geeft tot een ernstig incident. Het blijft allemaal licht en avontuurlijk, met een jonge Joaquin Phoenix die een Sgt. Slammer pak aantrekt om zijn vrienden te gaan redden. Het is naief en ik zie dit gedateerde materiaal niet echt nog op TV komen... Commercieel bekeken : wie is daar nog in geïnteresseerd vraag ik me af?

Prettige 80s misdaadkomedie van het Airplane team, met een valse De Vito die helemaal tevreden is wanneer zijn vrouw wordt ontvoerd door een naief koppeltje dat financieel aan de grond zit. Daarop volgt een hele cascade aan misverstanden, de één al beter dan de andere, maar het werkte allemaal redelijk. Soms redelijk platte humor. Die met het slippertje van de politiebaas en met de clown op het einde vond ik het best. Typisch een rol voor DeVito maar the divine miss M vond ik iets minder. Na heel wat aerobic sessies komt haar rol van bedrogen vrouw pas heel laat tot leven.

Lichte en leuke komedie van de regisseur van "Men in Black", al is het idee niet nieuw. Het deed me heel erg (en onvermijdelijk) denken aan "National Lampoon's Vacation" uit 1983 met eveneens de hilarische avonturen van een sullig gezin die van alles tegenkomt en muzikaal aangevuld met slechte hilliebillie deuntjes.

"RV" heeft oprecht grappige visuele momenten, maar spijtig genoeg ook de nodige pis en kakhumor die meestal gebruikt wordt om saaie momenten op te vullen. Het is waar wat enkele andere users reeds meldden : Robin Williams draagt de film volledig op zijn schouders en gaat zelfs nog een klein beetje verder dan wat ik van hem gewend ben. Dit is zijn show...

Ik vond die landschapsbeelden op de achtergrond wat verdacht. Te mooi, te blauw... gewoon té !! Als ik erachter kom dat dit digitale beelden waren, zou ik best nog een half punt durven aftrekken. 3*

Kwisvraagje : wie is die oude kerel die in de film ingewanden opdient aan Cassie Munro???

Wow, dit is wel een keigoede anime!

Hosoda transponeert het Belle en het Beest verhaal naar de virtuele realiteit, en maakt er een verrassend hedendaagse film van. Suzu is een wat eenzaam en triest meisje dat al jaren zachtjes lijdt onder het overlijden van haar moeder. Wanneer ze een account aanmaakt in de virtuele wereld "U" wordt ze Belle en wordt een instant hype met haar muziek. In deze online wereld zit ook een Beest verborgen die de boel komt verstoren ...

Naast het soms baanbrekende visuele werk weet Belle ook stil te staan bij het online bestaan van mensen op het internet. Achter de avatars zitten altijd mensen met een eigen verhaal verborgen. Erg gevat van Hosoda om van het bekendmaken van de ware identiteit achter de avatar een element te maken dat angst aanjaagt. Recht op online privacy en jezelf anders voordoen online zijn slechts enkele van de levende thema's in deze film. De stemming schommelt van dramatiek naar feelgood maar beide uitersten zijn zo goed uitgespeeld dat dit niet eens irriteert.

Sowieso de anime van het jaar denk ik. Ik voeg me zonder een seconde twijfel bij de hoogstemmers