Opinions

Wanneer het leven slechts nog een herinnering is

Bijzonder deprimerende film van Hillcoat, ondersteund door een krachtige asgrauwe sfeer en passende muziek van Nick Cave. De meeste post-apocalyptische films hebben iets van een spannend avontuur. De werkelijkheid zou er wel eens meer als The Road kunnen uitzien. Een sombere, grijze wereld in verval, met ronddolende mensen, die hopeloos op zoek zijn naar zin in hun leven, en zich vastklampend aan wat er hen nog rest aan menselijkheid. Zo ook de man en zijn zoon. Het is een strijd om in leven te blijven : eten zoeken, verwilderde kannibalen vermijden en niemand vertrouwen. De man leert zijn zoon overleven in deze desolaatheid, terwijl zijn herinneringen vaak afdwalen naar het verleden.

Het doet er niet toe dat er geen of weinig verhaal in zit. Dit is niet het punt hier. Het is meer een "what if" film. Wat gebeurt er met mensen als ze niet meer kunnen voldoen aan de basisbehoeftes? Geen dak meer boven het hoofd, bijna geen voedsel meer, kleren vol gaten, geen veiligheid en gezondheidszorg meer? Dan doet een mens zoals in The Road : verderleven met herinneringen aan hoe het ooit was, vechten om mens te blijven, een verscherpt overlevingsinstinct ontwikkelen en een weg blijven bewandelen, ergens naartoe, met de hoop dat er iets op het einde te vinden is. Ik heb alvast een traantje gelaten op het einde en als een film dat kan doen bij mij, dan is ie ook voor mij erg goed.

Ik vond deze zelfs meer dan vermakelijk. Stoere road movies zijn wel aan mij besteed dus ik heb me kostelijk geamuseerd. Humor, actie, vriendschap, twee mooie chicks, gave auto's ... en allemaal goed in evenwicht. Schande dat deze film destijds nooit bij ons werd uitgebracht. Willem Dafoe in één van zijn vroege rollen als on the road geraakte rocker, Reinhold best grappig met zijn personage; vooral wanneer hij mezcal heeft gedronken en de lokale white trash gaat uitdagen voor een partijtje eightball. . Nee niks speciaals maar het is een film die gemaakt is zoals het hoort.

Voor de soldaten die terugkwamen uit de eerste oorlog, kwam er werkloosheid en miserie. De drooglegging bood echter de gedroomde kans aan sommigen om het te maken in het illegale circuit van de alcoholdistributie. Ook Eddie Bartlett is zo'n figuur die in de jaren '20 als een prins leefde in een New York dat een gouden tijd kende. Want de drooglegging was uiteindelijk een enorm dwaze maatregel: nooit eerder werd er zoveel gedronken in "speakeasies". Deze bijna vergeten tijd komt tot leven in een misdaaddrama met oldskool gangsters en met een mooie Priscilla Lane als Jane die me wist te bedwelmen met haar stem en schoonheid. In de onbeantwoorde liefde van Bartlett voor deze jonge vrouw schuilt de hele tragiek van de film. Bogart speelt een badguy. Zeker een leuke om te zien. Cagney was echt een charismatische acteur.

Dit was in 1995 zowat de concurrent van Braveheart (3,5*) die net iets beter was. Hoewel ik nogal wat verwachtte van Rob Roy is het meer een revenge-avonturenfilm geworden dan een historisch drama. Meer dan het personage in een politieke context te gebruiken maakte men er liever een rebel met wraakmotieven van. Geschiedenis was voor de auteurs misschien iets te hoog gegrepen. Mooi is de film anders wel en verveling zit er niet in; de Schotse settings doen hun werk, maar het is een cliché verhaal geworden met cliché personages en cliché situaties. Tim Roth was wel goed bezig als de bad guy. Het eindduel in een volledige stilte was het hoogtepunt van de film.

Prima heistfilm van de eerste tot de laatste minuut die me werkelijk aan het scherm gekluisterd hield. Niks over te zeggen. Het begint al direct met een monster-car chase door de straten van Londen. Een bende dieven maken diamanten buit en verdwijnen in de nacht. Maar Paul Clifton, het brein achter de roof, heeft onverzadigbare ambities. Hij wil nu een nachttrein overvallen die uitpuilt van het geld. Robbery volgt de organisatie en uitvoering van de gedurfde treinroof tot in de puntjes. Er zit heel wat actie in en de film kent genoeg spannende momenten en ook het einde zal me bij blijven. De film legde de Britse regisseur Yates geen windeieren... hij reisde daarna af naar Hollywood voor Bullitt met Steve McQueen.

Ik kon deze film wel smaken. De leukere verhalen over Jezus zijn vaak deze die vanuit het perspectief van de buitenstaander getoond worden, hier de Romein dus. De film volgt Marcellus, een tribuun en militair officier die door Caligula naar Palestina gestuurd wordt samen met zijn slaaf Demetrius. Zijn taak : Jezus naar het kruis begeleiden. Kort daarna wordt hij geestesziek : zijn geweten knaagt aan hem in de overtuiging dat hij iets immens verkeerds heeft gedaan door Jezus te laten sterven. Uiteindelijk bekeert hij zich en wordt een volger van apostel Petrus.

In de film wordt het gewaad van Christus het eerste relikwie dat circuleert. Voor Marcellus symboliseert dit het gewicht van zijn zonde, daarna wordt het een fysieke herinnering aan het bestaan van de Messias. Vergis u echter niet, dit is géén "sword and sandals" film, wel meer een bijbeldrama met weinig actie die zich in de schaduw van het nieuwe geloof afspeelt met op de achtergrond de vroegste christenvervolgingen.

Het positieve

Bergin speelt een Robin Hood die ik veel beter kan smaken. Meer een vrolijke schavuit die niet vies is van een grap. Dat is een flink verschil met de droogkloot uit Ridley Scotts versie en de popcultuur Robin Hood door Kevin Costner gespeeld. De film leent ook veel aan de versie van 1938 met Errol Flynn (3,5*) die ik nog steeds de beste vind tot nu toe. Het is de gezellige vrolijke familiefilm die je hier te zien krijgt.

De kritiek

Er valt ook flink wat tegen in deze versie. Met het weglaten van de sheriff van Nottingham (hier vervangen door een zekere Miles de Folcanet) en de toevoeging van Baron Daguerre kon ik nog leven. Maar die Prochnow gaat snel irriteren met zijn accent en Daguerres plotse ommezwaai van vijand van Robin Hood naar dienaar van Robin Hood op het einde is ongeloofwaardig. De gevoelens tussen Robin en Marian komen ook niet over. Er is absoluut geen chemie tussen beiden. Zelfs een kusje kan er op het einde niet van af.

Prequel op het gekende verhaal. Beetje een "origins" story over Robin Hood ook. Hoe Robin in Nottingham raakt, hoe hij Lady Marion ontmoet, hoe koning John zijn vijand wordt, hoe hij zijn kompanen ontmoet. Zeker geen slechte hervertelling met leuke elementen. Wie Robin Hood kent uit veel andere films/tekenfilms weet dat dit vrij lichte verhalen waren; hier is het allemaal zwaarder aangezet met een toon die vrij somber is . Laatste half uur stranden we in standaard actie en is het gewoon afwachten tot het einde. De massascènes vond ik hier trouwens niet meevallen.

Crowe komt best weg met zijn rol al blijft het een ijzig emotieloos acteur, en de chemie met Blanchetje is redelijk. Mark Strong zet weer een heerlijke villain neer. Het middeleeuwse Engeland is mooi neergezet, zoals je van Scott kan verwachten. De Robin Hood versie met Kevin Costner is hiermee vlug vergeten. Dus toch een veel betere film dan ik had verwacht

There are no perfect men, only perfect intentions

Robin Hood kan als verhaal gepresenteerd worden voor kinderen, zoals de Disney-tekenfilm of als "volwassen" versie zoals de laatste film van Ridley Scott (die ik niet gezien heb). Deze versie met Costner ligt daar ergens tussen en richt zich vooral tot tieners. Het is een vrij flauwe, soms carnaveleske vertoning. In de oorlogsscènes zijn het precies clowns die tegen elkaar vechten.

Het scheelt niet zozeer aan Costner, die als acteur helemaal niet zo slecht is en ik wel kan waarderen (zie "No Way Out" en "A Perfect World); hij zet een sympathieke en rechtvaardige kerel neer. Als Robin Hood gaat hij er bij mij wel door. Het geheel mist heel wat charme en magie. Die scènes konden evengoed in de bossen naast uw deur gemaakt worden, en de middeleeuwse decors bleven ook nogal minimalistisch. Dat romantische engeland uit de 12e eeuw werd niet in de verf gezet zoals het hoort. Ook als Lady Marian bestonden er tal van andere actrices met een veel passender Britse schoonheid dan ... ja een latina, mevrouw Mastrantonio. Ook was er in de film iets te weinig ruimte voor de grappige broeder Tuck, iets die in de tekenfilm beter tot zijn recht kwam. En Freeman is een overbodige en onleuke sidekick .

Gelukkig is er ook nog Rickman, die terug een excentrieke schurk vertolkt, één van de lichtpunten in de film.

Het liedje van Bryan Adams kan me steeds weer ontroeren, daar het voor mij een bijzondere sentimentele waarde heeft (17 jaar, eerste lief ). Als film is dit een middelmatige versie. Ben blij dat ik hem nog 's gezien heb, maar een derde kijkbeurt komt er nooit meer.

Nu ben ik wel benieuwd naar Crowe als Robin Hood, al geloof ik hier niet sterk in.

Voorloper van The Martian en ook SF versie van Robinson Crusoe. Ook hier heet de inboorling Vrijdag.

Deze film is me niet tegengevallen. Mits je even de goedkope special effects buiten beschouwing laat, is dit een vrij vermakelijk avontuur. De onnozelheden zijn talrijk natuurlijk maar dat heb je bij Star Wars ook. Wat jammer dat er niet meer gedaan wordt met die UFO's (die zagen er echt niet goed uit)...

Blijft een top-moment uit de 80s. Verhoevens eerste kassucces in de VS was een gewelddadige en ook uiterst onderhoudende SF-thriller die geen seconde verveelt. Net als in Starship Troopers, wisselt hij ook af met enkele nieuwsflashes en commercials, maar dit is eerder komisch dan satirisch bedoeld. Zo gebruikt Verhoeven de nieuwsflashes om de grotere gebeurtenissen rond OCP te vertellen. RoboCop zit ook niet veraf van de exploitation film; de scène waar agent Murphy afgeknald wordt was best bruut en zo komen er nog een paar langs. Verhoeven laat het bloed vloeien. De film weet op enkele momenten ook emotioneel te zijn. Een eenvoudig moment, waarbij hij door het huis wandelt dat hij ooit bewoonde met vrouw en kind vond ik onmisbaar om de emotionele lading mee te geven. Het had Wellers carrière kunnen boosten, maar de man bleef in B-films hangen. Hij kwam nog terug in RoboCop 2, maar dat ik me deze film niet meer kan herinneren terwijl ik hem zeker heb gezien, zegt veel over de kwaliteit ervan.

Slechte sequel die ik totaal niet kon smaken. De onwelkome humor doet de sfeer van de originele film geen goed en zorgt ervoor dat het vaak richting komedie gaat. Het lijkt ook meer op een comic verfilming dan zijn voorganger en dat is vooral te danken aan Frank Mille's script. Het was te verwachten welke kant het op zou gaan. Niet alleen het gangsterkind was irritant, ook de bad guy stelt niks voor en de special effects zijn stuntelig en lelijk, ondanks de grote namen die eraan verbonden zijn. Het grof geweld blijft wel behouden maar Verhoevens hand wordt hier erg gemist. Nancy Allen is ook terug maar je merkt haar amper op. RoboCop had een beter vervolg verdiend dan dit...

Wat 'n film!!!! Het overlijden van Delon is de gelegenheid om zijn doorbraakrol in Rocco et ses Frères te bekijken. Familietragedies zorgen voor goede films en dat is het bewijs daarvan. Een verweduwde moeder en haar vijf zoons verhuizen van het arme zuiden naar het geïndustrialiseerde Milaan om er een nieuw leven op te bouwen. Het eerste uur loopt vrij traag en was wel even doorzetten. Een nieuw leven, dat zijn nieuwe relaties en de zoektocht naar werk. Hoewel de film aandacht wil besteden aan de verhoudingen tussen de vijf broers onderling, gaat het vooral om twee broers (Rocco en Simone) en blijven de drie andere broers wat meer onderbelicht.

Vincenzo, de oudste, staat op trouwen. Het is hij die zijn moeder en broers heeft doen overkomen, maar het botert al direct niet tussen moeder Parondi en Vincenzo's schoonfamilie. Daardoor blijft deze zoon ook wat meer aan de zijlijn. Hij is de enige die al het huis uit is.
Ciro, de nummer vier, is de meest stabiele en verstandige. Hij vindt werk als mechanieker bij Alfa Romeo en heeft later in de film een gezonde en beloftevolle relatie. Hij is ook degene die Simone buiten de familie wil sluiten en het minst vergevingsgezind is tegenover hem . Op het einde legt hij uit dat hij dat doet omdat hij Simone het meeste liefhad van de broers (en dus ook het meest gekwetst was).
Luka is de jongste en wordt eigenlijk niet echt uitgewerkt. De gebeurtenissen in de film lijken ook het minst impact op hem te hebben. Hij heeft niet meer dan een brugfunctie tussen de andere broers.
Simone, broer nummer twee, is degene die de misdadige kant opgaat en het slachtoffer wordt van een ziekelijke jaloersheid die hem van binnenuit verteert. Geweldig gespeeld door Salvatori, die in het echte leven ook met Girardot zou trouwen. In haar biografie staat trouwens dat Salvatori haar ironisch genoeg mishandelde binnen hun huwelijk.
En Rocco is de "priesterfiguur", de goedzak die alles vergeeft, zelfs het onvergeeflijke. Wanneer zijn broer Nadia verkracht en hem bont en blauw slaat, vraagt hij haar om naar Simone terug te keren om hem te troosten. Broederliefde boven alles. Op het einde is hij profbokser om de schulden van zijn broer te betalen.
Nadia is dan weer een prostituée die mannen rond haar vinger windt om zich financieel te laten onderhouden. Ze is het centrum van de liefdesdriehoek die de familie zal verscheuren.

Een dijk van een film, met een gespierde regie, een indrukwekkende cinematografie, mooie muziek van Nino Rota en met enkele scènes die recht uit een opera geplukt lijken. Zal wel zo zijn invloed gehad hebben op iemand als Scorsese (de regisseur, niet de user ). bvb Raging Bull. Ook de film Warrior (2011) lijkt hierop geïnspireerd. Tijdloze film.

Met het overlijden van Sean Connery kun je tegenwoordig op TV haast niet naast zijn films kijken. Knap dat hij zich op 65-jarige leeftijd voor zo'n energieke film wilde lenen. Meteen ook één van Bay's beste. Hij gooit een hoop elementen samen die eigen zijn aan de beste actiefilms : een groot terroristisch gevaar, twee tegengestelde kerels die de handen in elkaar moeten slaan, bombastische kutmuziek, het drama-moment in het midden van de film waarbij alle hoop instort, de hardvochtige weerstand, spannende deadlines, een finale waar het tot de laatste minuut onbeslist is. Allemaal componenten van ergerlijk formulewerk, ware het niet dat het in goede handen is. Ik heb de film in één adem uitgekeken en genoten van de goede actie (bvb met die mijnkarren). Cage toen hij nog toprollen versierde en Connery flegmatisch als altijd. Ed Harris zie ik ook graag spelen, zeker als hij de bad guy uithangt. Oerdegelijke film jazeker, maar nogal dertien-in-een-dozijn, dus geen hoog cijfer en geen favoriet. Ik vond hem beter dan de eerste keer, maar dat kwam wellicht omdat ik toen meer met mijn toenmalige vriendin bezig was in de bios

Het kan er door. Disney neemt het vertrouwde recept in handen voor een goed avontuur : een vliegende held, een mooie dame in nood en een schurk die voor de Nazi's werkt . En dat allemaal zonder CGI gemaakt. We wennen er niet meer aan. De acteurs vielen me wat tegen. Campbell is een onbekende en Timothy Dalton, of het nu James Bond of een schurk is, heeft mij altijd weinig aangesproken. Connelly speelt de lieflijke vriendin van de Rocketeer, heel de film ingepakt als een prinsesje. Verder genoeg actie met een finale op een zeppelin die er wel mag wezen. Deftig entertainment waarbij Spielberg niet ver weg lijkt, maar wat mij betreft geen gedenkwaardige film.

Wat een film zeg... . Nochtans ben ik zeker geen fan van Elton John en heb ik geen enkel nummer van hem thuis liggen. Van het popicoon wist ik wel het één en ander: zijn vriendschap met Bernie Taupin, zijn homoseksualiteit, zijn alcohol- en drugsgebruik, zijn levensperiode waarin hij hoogst onaangenaam in de omgang was. Andere zaken geven een ruimere kijk op de man : het feit dat hij een ongewenst kind was heeft hem altijd emotioneel gekwetst en hem in de richting geduwd van het alter ego Elton John : een gevoelige jongen op zoek naar affectie. De regisseur en een fantastische Taron Egerton brengen het allemaal met veel kleurrijke fantasie en show, zoals hij in feite is. De surrealistische momentjes waarin hij begint te zweven in de Troubadour ogen wat bizar, maar drukken perfect het gevoel uit die hij op dat moment moet gehad hebben, evenals wanneer hij als een raket de lucht in schiet. Eltons topnummers werden op de goede momenten gedropt waardoor ik spontaan ging meewiebelen. Vond de kruising tussen biopic en musical hier wel geslaagd. Alles is knap getimed in deze film.

De film slaagt erin om een man te begrijpen die heel zijn leven zwaar geworsteld heeft met wie hij is. Dat Elton John en zijn levensgenoot Dave Furnish erachter staan maakt het dan nog eens extra geslaagd. Voor mij is dit tot nu toe één van 's jaars beste films.

Opmerkelijke film in veel opzichten. Rocky is meer een karakterschets dan een sportfilm en daar is de film werkelijk heel goed in. Balboa's leven zit hem niet zo mee : zijn bokspassie blijft op amateurniveau, hij heeft geen relatie en woont in een slordige en muffe flat zonder verwarming. Achter de stoer overkomende Rocky zit een gevoeliger mens verscholen die onzeker is en zichzelf maar een looser vindt. Hij wordt uitgedaagd door Apollo Creed voor een publiciteitsstunt en dat geeft hem de kans om dit lege bestaan om te gooien. Intussen duikt hij in een relatie met Adrian, de zus van één van zijn vrienden.

Een veel betere film dan ik me kon herinneren. Het zijn stuk voor stuk personages waar je makkelijk voor meevoelt en je hoeft zeker geen boksfanaat te zijn om deze film te kunnen waarderen. Van de twee uur wordt slechts een kwartiertje geknokt. Stallone schreef zelf het verhaal en is dus de maker van zijn eigen succes. Het thema is heel persoonlijk en waar hij graag mee uit de kast kwam : dat succes alleen maar kan bereikt worden door ervoor te gaan. Goede klassieker.

Goede sequel, van hetzelfde kaliber als zijn voorganger. Rocky II doet hard zijn best om Balboa te schetsen als een half-analfabete dommerik. Dat was in sommige scènes pijnlijk benadrukt : de reclamespot voor een deodorant waarbij hij als een oermens met knots acteert, de vuile jobs die hij aanneemt, zijn Tshirt met gaten in wanneer hij traint. Alles wordt gedaan om een "bum" te tonen zoals hij vaak genoemd wordt. En bizar genoeg werkt dat net heel goed: het feit dat een kansloze kerel toch de mentale kracht kan vinden om iets groots te presteren.

Rocky II is een herhaling van zetten ten opzichte van de eerste film, want voegt eigenlijk niks aan de eerste film toe. De rematch met Creed op het einde en bloed in de ring, dat is waar we naar uitkijken. Ik ben met de jaren de twee eerste Rocky's zeker meer gaan waarderen. Vroeger had ik hier minder dan 3,5* aan gegeven.

Heel correct; geen meesterwerk natuurlijk maar een vlotte wegkijker. Rocky krijgt een nieuwe uitdager, de agressieve mafkees Clubber Lang, gespeeld door 80s icoon Mr.T. De held heeft meer psychologische problemen dan anders, met zijn trainer Mickey die overlijdt en het verlies tegen Lang die hem volledig . demoraliseert. Hulp komt er uit een onverwachte hoek wanneer zijn voormalige tegenstander Appolo Creed hem onder zijn hoede neemt voor de training. Rocky III toont een meer kwetsbare Rocky en veel sportieve spirit. Enkel jammer dat Talia Shire's rol nauwelijks meer voorstelt dan de cheerende echtgenote langs de zijlijn.

Greg McLean weet duidelijk wat een goede thriller moet inhouden. Geen sadistische brutaliteiten maar een meer dan deftige nature horror. Opnieuw toeristen in problemen als gemeenschappelijke noemer met Wolf Creek... en opnieuw John Jarratt in een rol. Rogue is op bepaalde momenten erg spannend. Telkens wanneer er iemand het water in kroop, neep ik de billen al samen. De situatie waarin de personages zich bevonden was hopeloos genoeg hiervoor. McLean blijft braaf met het goor. Terwijl kroks geen onderscheid maken tussen mensen (hapje vlees is een hapje vlees) blijft de krokodil met zijn tanden van het jonge meisje zodat enkel de minst interessante personages opgevreten werden . De laatste 15 minuten waren enorm spannend. Ik genoot ook erg van de mooie natuurbeelden, de gelikte regie en de knipoog naar Jaws. Meer verwachtte ik er niet van.

Star Wars Episode 3,5 is helaas geen hoogvlieger. Een onnodige film (behalve voor de diehard fans dan) met weinig verrassingen waarin wordt verhaald hoe de Death Star tot ontwikkeling is gekomen en hoe het Verzet aan de plannen van het super-wapen zijn geraakt . Omdat je echter weet hoe het in episode IV allemaal loopt, vond ik het geen al te hoge meerwaarde hebben... ik kon er zonder de film zelf wel een verhaal bij bedenken. Darth Vader nog eens zijn grote entree te laten doen en een beetje hoppen van de ene planeet naar de andere waren wellicht de grote speerpunten van de film. De personages zijn niet bijster innemend en dat had episode VII dan weer wel. Neem nu die chinese Obi Wan rip-off ("The Fows is stwong") ... Verder ook heldhaftigheid a la Roland Emmerich en Michael Bay... Ik zal dus maar de latere spinoffs laten voor wat ze zijn en uitkijken naar Episode VIII: The Last Jedi.
Er is gelukkig nog wel wat positiefs ook: de robot K2 vond ik top, de oorlogsscènes op de planeet Scarif hoorden bij de beste van de film.En hé... Peter Cushing is alive!

Flauw en niet grappig. En dat terwijl films als Le Pari (4*) en Les Trois Frères (3,5*) van het komische trio Les Inconnus fenomenale successen waren en de mooie dagen van de Franse komedie maakten eind jaren 90. Wat is hier gebeurd? De drie koningen lopen verloren in onze tijd en zijn op zoek naar het kind Jezus in Parijs. Dit is het startpunt van allerlei anachronistische grappen, waarin de Driekoningen in de McDonalds terecht komen, in een hotel willen inchecken, in aanraking komen met drugs, prostitutie, politie etc. De grappen konden allemaal veel spitsvondiger geschreven worden, want het komt niet over alsof er veel moeite in gekropen is. Bovendien zijn de randpersonages Masha en Jo vervelend en vinden geen klik met het trio. Een misser moet ook kunnen...

Kon me niet meekrijgen. Redelijk ontransparante en wisselvallige film, die over de controle gaat van multinationals over mens en maatschappij. In dit geval over rollerball-kampioen Jonathan E, die gepusht wordt om zijn carrière stop te zetten. Veel wordt niet prijsgegeven over het waarom behalve dat ze de onbelangrijkheid van individualisme aan willen tonen; ik denk dat de bedrijven met het rollerballspel het volk strategisch in bedwang hielden en bang waren dat Jonathan E als held een opstand zou inspireren. Het leek me qua idee redelijk in de buurt van the Hunger Games.

De geliefde van Jonathan, Ella speelt een mysterieuze rol en wordt blijkbaar als chantagemiddel gebruikt . Heel vreemde scène vond ik die waarin bomen in brand worden gestoken bij wijze van amusement alsook die vreemde machine (liquid memory) die zogezegd alle vragen beantwoordt . Daar kwam de film op zijn vreemdst over. Gelukkig zorgen de sterk gebrachte toernooien nog voor enig vermaak

Verdient veel beter als gemiddelde.

Een bommenlegger heeft het gemunt op achtbanen in pretparken en zorgt voor paniek. Een veiligheidsinspecteur met wie hij contact opneemt en federale agenten moeten hem zien te stoppen.

De makers kozen voor lang opgebouwde scènes die de spanning ten goede komen. In de bioscoop was dit vast en zeker een sensationele film, met die point-of-views vanuit de achtbaanritten. De motivatie van de terrorist is wat onduidelijk (een onheus behandelde militair?) maar is uiteindelijk niet zo belangrijk. Widmark, hier op leeftijd en als autoritaire figuur doet het ook alweer goed. Ik zie hem graag spelen. De film werd geschoten in Ocean View Park, een pretpark dat in 1979 gesloopt werd om plaats te ruimen voor residentiële gebouwen.

Wie een boontje heeft voor die lekker ouderwetse rampenfilms zonder special effects mag dit niet missen. Rollercoaster kijkt lekker weg en verveelde me niet.

Middelmatige wraakfilm, die iets verder gaat dan alleen maar actie. Het verhaal diept vooral het getraumatiseerde personage van Rane uit, een militair die zich niet meer kan aanpassen aan zijn leven buiten het Vietnamese gevangenkamp waar hij zeven jaar lang mishandeld werd. Ook het blonde meisje Linda Forchet die hem vergezelt op zijn 'missie' krijgt de nodige karakterontwikkeling. De actie is schaars, maar keihard als die komt, en brengt de kijker vooral langs luizige Mexicaanse bars en bordelen. De trage momenten domineren de film, en ook ik had wat meer actie verwacht. Deze film schijnt één van Tarantino's favourites te zijn.

Roma gaat niet over zigeuners en speelt zich niet af in de Italiaanse hoofdstad. Roma is een middle class wijk van Mexico City waar regisseur Cuaron opgroeide. Roma is zijn autobiografische nalatenschap in de vorm van een reeks tafereeltjes uit zijn herinneringen. Laat ik met de deur in huis vallen en zeggen dat Cleo absoluut geen boeiend personage is, en het me daarom ook niet zoveel deed. Heel de film door komt er nauwelijks een woord uit haar mond en als "huisslavin" van een etnische minderheid moet ze op de achtergrond blijven. Maar voor Cuaron is ze een getuige van de jeugd die hij heeft gehad. Het is door haar ogen dat we het gezin waarnemen waar hij in opgegroeid is.

Hij is de zoon van een dokter en zijn vader verliet het huis voor een andere vrouw. Waar de film sterker in is, is de veelheid van details om de begin jaren 70 tot leven te brengen. De hondendrollen in de veel te kleine garage, de overvliegende vliegtuigen, La Grande Vadrouille in een overvolle bioscoopzaal, de Corpus Christi rellen, de vreselijke bevalling van Cleo, het uitstapje naar zee ... het maakt allemaal sterke indruk. De retro styled fotografie is inderdaad van een erg hoog niveau. Toch kom ik slechts op een 3* uit... hoewel mooi gefilmd vond ik de keuze van Cleo als centrale figuur zwak en deed de film mij gevoelsmatig te weinig. De kans op een herziening zit er daarom voor mij niet in.

Blijft een leuke en frisse avonturenfilm. Lift duidelijk mee op het succes van Indiana Jones maar is toch op vele vlakken anders. Het idee van de schrijfster die de avonturen van haar eigen fantasie beleeft sprak me hier wel aan. Romancing the Stone biedt ook heel wat actie, mooie beelden en een portie humor, zonder dat hierin overdreven wordt. De synthpop deuntjes waren niet uit te staan. Al met al een heel stuk leuker dan het suffe vervolg Jewel of the Nile.

Zwakke en rommelige film noir. Teveel voice over die tempo en intensiteit uit de film halen, te weinig echte noir sfeer, ongeloofwaardige personages en een plot dat me iets te simpel uitviel. Veel draait natuurlijk om de door vrouwen gefascineerde Jack Grimaldi, een corrupte flik die rond de vinger van zijn slachtoffer wordt gewonden, een Russische moordenares. Ik zie Oldman graag spelen, en hij is ook de enige die nog wat maakt van deze film. Olin enkel te genieten in haar bondage pakje. Films als Hot Spot, The Last Seduction waren qua sfeer heel wat beter...

Ook weer zo'n standaard actiefilm die weinig mis doet... behalve er boven uitsteken. Jet Li vormt een atypisch duo met de inmiddels helaas al lang overleden Aaliyah. Ik vond dat de R&B ster er trouwens wel stond in de film. Romeo must Die tuimelt al vlug in de valkuil van de voorspelbaarheid. Het was me direct duidelijk wie de echte baddies waren en wie niet; er wordt vreemd genoeg ook weinig gedaan om dat te verhullen en toch lijkt het alsof de identiteit van de booswichten als een verrassing moet overkomen. De actiescènes, variërend van martial arts naar car chases, zijn niet briljant maar entertainen naar behoren. Conclusie : niks verkeerds, niks speciaals.

Inderdaad Erik, dat was zeker een leuke film. Eerst dacht ik dat het een parodie op Conan the Barbarian was, wat later in de film blijkt dat het een parodie is op het volledige fantasy genre, met veel verwijzingen naar Lord Of the Rings en op het einde naar Wrath of the Titans. Het fantasy verhaaltje, dat best blijft boeien wordt doorspekt met vettige (soms ook flauwe) sex-mopjes die me deden denken aan onze eigen Belgische Picha (Tarzoon, enz.). Daarom ook niet geschikt voor kinderen. Maar de mix was zonder meer geslaagd. De luitspeler, die meer weghad van een metalfan, die hippie-elf en vooral de onhandige Ronal zelf waren stuk voor stuk leuke personages. Lijkt wel een film die door metalfans zelf is gemaakt. Erg verdiende 3,5*