Opinions

Niet zo denderend. Deze thriller waarin een psychopaat uit de gevangenis ontsnapt om zich te wreken op degene die er hem liet opsluiten kent nogal wat ongeloofwaardige en clichématige stukken. Waarom zou Blake de moeite doen om zijn vijand te laten leven toen hij hem ontvoerde? Hij zou zich iig veel moeite bespaard hebben. . Denzel in een flauwe rol.. die agent die politicus wordt en daarna het recht in eigen handen neemt kon me nergens overtuigen. Lithgow doet het daarentegen stukken beter als de schurk van dienst die de oneliners voor zijn rekening neemt. Een tikkeltje spannend maar vond het als geheel weinig memorabel en weinig subtiel.

Hell yeah dat dit geen doordeweekse western is. Peckinpah speelt meer met geweten en moraliteit dan met revolvers, maar hij werkt het schitterend af naar het einde toe waardoor de hele opzet prima werkt. Zoals vaak in zijn films gaat het meer om de verhoudingen tussen de personages dan om de actie zelf, iets waarin de regisseur soms voor afgerekend wordt (denk maar aan Pat Garrett & Billy the Kid). Door twee oude "fin de carrière" cowboys centraal te zetten zie je mannen die in hun leven fouten hebben begaan en eruit hebben geleerd; ze zijn dan ook behoorlijk mild en begripvol wanneer Heck Longtree op het punt staat om over de schreef te gaan (bvb de bijna-verkrachting van het meisje) want ze zien ook een jonge versie van henzelf in hem. Fijn zo'n genuanceerde personages en eigenlijk vond ik dit zonder meer een onderhoudende western door het onvoorspelbare verloop. Heb de laatste tijd goede westernkeuzes gemaakt, en deze mag daar zeker bij gerekend worden.

Biografisch drama over een rodeo-cowboy die na een ongeluk met letsel voor de keuze staat om zijn levensdromen al dan niet op te geven. De film is 60% realiteit en 40% fictie, zei Jandreau zelf, die werkelijk meemaakte wat hij hier speelt. Ook zijn autistische zus Lilly en vader spelen hun eigen rollen. Maar de echte emotie zat voor mij achter Lane Scott, jeugdvriend van Brady, die totaal verlamd is (tengevolge een gruwelijk verkeersongeval, niet door rodeo). De film is erg rustig, introspectief en blijft ook stilstaan bij de band tussen mens en dier. Zhao lijkt zich goed thuis te voelen in dergelijke semi-documentaires over gewone mensen in bijzondere situaties. Ook de ruime Amerikaanse landschappen weet ze als weinig andere regisseurs in haar lens te vatten. Ik vond deze persoonlijk beter dan het recentere Nomadland.

Leuke komedie die net als in het betere Bienvenue chez les Ch'tis, opnieuw goochelt met mentaliteitsverschillen. Ditmaal dus tussen Waal en Fransman. In werkelijkheid geloof ik niet echt dat beiden zo veel van elkaar verschillen maar het is wel een goed voorwendsel voor "racistische" humor. Poelvoorde en Boon zijn weer goed op dreef. Aan hun talent valt niet te twijfelen. Zij houden de film recht. De andere acteurs zijn nauwelijks grappig te noemen met uitzondering van de drugskoerier die betrapt wordt met zakjes coke in zijn reet
Simpel vermaak maar het werkt wel. Ook de periode van het afschaffen van de douanes en het ontstaan van de EU biedt een interessant tijdskader. 3*

Eén van de allerminste films in het diepzee thriller genre, over een duikboot (Siren II) die belast is om een andere duikboot (Siren I) terug te vinden. Ze belanden in een onderwatergebied waar de regering duistere genetische experimenten deed en verborgen wil houden . Duidelijk een snel ingeblikte film met veelal matige acteurs. Ermey is nog het opvallendst, maar de man heeft in zijn hele carrière alleen maar militairen en politieagenten gespeeld. Veel jatwerk uit Alien films, cheesy special effects met een speelgoed-duikboot ... niet denderend allemaal, maar er gebeurt voortdurend wat zodat de film nog net te uit te zitten is.

Door de overdreven lengte niet altijd even boeiend, hoewel dit een groot stuk geschiedenis is, waarbij de brug gelegd werd van luchtvaart naar ruimtevaart. Van het doorbreken van de geluidsmuur tot het zenden van mensen in de ruimte was er nog een grote stap te zetten. Het is deze stap waar de film blijft bij stil staan. De Mercury Seven, zeven gekozen pioniers die hun levens op het spel zetten om iets te verwezenlijken wat nooit eerder is gebeurd. Uiteraard ook geplaatst in de koude oorlogcontext en met het hele mediacircus errond.

Inmiddels zijn Chuck Yeager en John Glenn populaire en historische figuren voor hun baanbrekende rol in deze; vind het dan ook wat vreemd dat men hier voor Cooper koos als referentie want van die man had ik nog nooit gehoord en men zal hem ook niet vlug aanhalen behalve misschien op kwisavonden.

Een festijn van bekende acteurs defileren in de film, gaande van een nog vrij jonge Sam Shepherd die ik niet meteen had herkend, een breed lachende Quaid (kan ik niet uitstaan)... Dan heb je ook een beginnende Jeff Goldblum enz. Maar ondanks alles vond ik dit op acteervlak nooit echt geweldig. De humor was in het tweede uur, tijdens de voorafgaande tests, wel het leukste stuk van de film. Voor mij geen meesterwerk, maar wel een film die moest gemaakt worden... als het niet in 1983 was dan was het later.

Tweede samenwerking Pacino-DeNiro.

Toch wel een licht ontgoochelende film, vooral wat het verhaal betreft. Het moment waarop DeNiro zijn collega's wil afhouden van de piste van de agent als verdachte hield bvb geen steek, rekening houdend met het vervolg van de film.

Rommelig en nooit echt spannend.

Inderdaad, het einde zie je niet afkomen, en de filmkenners zullen een leuke parallel kunnen trekken met "Heat" maar dat blijft het enige goede aan deze matige thriller. Toch nog een 3* voor het anders deftige acteerwerk.

Seidls films kan ik altijd smaken. Ook Rimini viel me niet tegen. Je zou met een titel als deze denken dat het een zonnige film gaat worden maar nee, Seidl toont Rimini in de winter, wanneer het weer guur en koud is, wanneer het vroeg donker is en waar de migranten langs de straten liggen. Daar voert Richie Bravo schlager nummers op voor gepensioneerden, die zijn grootste fans zijn. Nu en dan bevredigt hij zijn seksuele behoeftes met sommige van zijn bejaarde fans. Je zou haast gaan lachen met dit portret van een loser maar zoals vaker bij Seidl is het persoonlijke drama nooit veraf. De man heeft echt niks in zijn bestaan, zelfs geen greintje waardigheid wanneer zijn vervreemde dochter Tessa hem komt opzoeken om van hem te profiteren. Richie Bravo's echte naam krijgen we nooit te horen; die is volledig weggewist alsof de man wil vergeten wie hij was en zich krampachtig vastklampt aan zijn gloriemomenten als de zingende Richie. Seks wordt in de film alweer gebruikt als ontsnappingsweg uit allerhande miserie zoals o.a. die vrouw met haar zieke moeder...
Thematisch blijft Seidl bij hetzelfde. Het is al 20 jaar hetzelfde soort films dat hij maakt. Ik vraag me soms af of de man wel getalenteerd genoeg is om eens wat anders uit te proberen.

Zeer enge film. Zelden zo onder de indruk geweest van een horrorfilm in de bios. Ik heb geen vergelijkingsbasis. Japanse horror is niet zo erg mijn ding, dus ga ik maar the Ring beoordelen vanuit de hoek der "leken". Daarna heb ik nog in hetzelfde genre "Ring 2" en "Grudge" gezien maar dat is het zowat.

Goede mix van dramatische elementen en horror. Bij het begin is het natuurlijk al direct raden hoe dit allemaal zal aflopen. Spannende en beloftevolle intro in ieder geval, die bij mij een plaatsje mag krijgen in een "hall of fame" voor horrorfilms. Onderweg transformeert de film stilaan in een tragisch-dramatisch verhaal met de introductie van Samara. Het plot is rijk, spitsvondig en biedt ieder wat wils. Heel origineel dus, en voor mij was Naomi Watts toen dé actrice om in de gaten te houden. Ze speelde erg overtuigend.

Verder wordt er een zeer creepy sfeer opgebouwd waarin realiteit en een andere dimensie nu en dan door elkaar lopen (vb die vlieg die uit dat TV scherm komt... brrr). Heb veel rillingen gehad bij die film en het mysterieuze aspect sprak me sowieso al sterk aan. Een film om te blijven herzien.

Derde film en hopelijk de laatste. Er valt eigenlijk ook helemaal niks meer te vertellen. Rings is op zich al een redelijk overbodige sequel en hergebruikt bijna alle elementen uit de vorige films. Recycling dus. Ik wil de film nog een nipte voldoende geven; niet omdat het spannend is want alle mysteries uit de Ring reeks zijn reeds weggegeven; de eerste Ring film blijft een absolute topper en deze gaat deels ten onder door de slechte acteurs. Toch vond ik het nog enigszins wegkijken en wordt er op het publiek handig ingespeeld met de voorgeschiedenis rond Samara. Ze lokt namelijk medelijden uit bij Julia over haar lot maar blijkt op het einde dat ze doorslecht is en Julia alleen maar gebruikt heeft om haar wraak nog harder verder te zetten .

Had in het begin wat moeite om er in te komen maar het tweede uur is absoluut sterk, zij het wel heel erg op formulewerk steunend. Als Belg was het verhaal van deze verwerpelijke collaborateur en meester-manipulator mij niet bekend, en heel de film had ik dus een echte hekel aan Riphagen, eerst wanneer hij de Joden met de glimlach liet deporteren, en dan toen hij zo flagrant aan het liegen was en iedereen tegen elkaar opzette. Ik had hem liever met een kogel in de kop gezien maar iedereen weet dat hij er lekker mee wegkwam. En dan heb je dat wrange gevoel op het einde. Het is eigenlijk vooral schandalig dat heel wat schuldigen ongestraft konden verder leven door allerlei blunders. Het acteerwerk is soms dik aangezet, zeker door Van Koningsbrugge, en de hele film heeft daardoor meer weg van een cliché gangsterfilm dan van een genuanceerder biografisch oorlogsdrama. Maar wel goed om eens de minder mooie kanten van de Nederlandse geschiedenis te zien. Net geen 3,5*

Grappig! En op de goede manier... Ripoux is een fonetische inversie van Pourri, wat zoveel betekent als "rot" en "corrupt". René is een ervaren flik en leeft van de extraatjes van de straat. [Ze kennen me allemaal zegt hij, ik heb ze allemaal al minstens één keer aangehouden.
Hij krijgt een groentje als collega maar is vastbesloten om hem vuile manieren te leren ... Knap om een buddy movie te maken waar beide personages tegengesteld zijn maar toch met elkaar overweg kunnen. Het wordt helemaal lachen wanneer René zijn jongere collega financieel volledig pluimt om hem zo de geneugten van het vak te tonen.

Philippe Noiret is minder gekend van komedies, maar steelt de show van Thierry Lhermitte en maakt van corruptie een deugd. Topkomedie! Goed gelachen.

De Arabische versie gezien van The Message. Het leek me sowieso de betere versie, zonder buitenlandse acteurs die moslims spelen. Het is een sober ogende (educatief bedoelde), maar wel heldere uiteenzetting over het begin van de islam. Niet teveel show maar daarom niet minder mooi om naar te kijken. Het viel me op dat er uiteindelijk veel overeenkomsten zijn met het christendom. Zo zijn Jezus en Mohammed beiden de boodschappers van een monotheïstisch geloof. Een fundamenteel verschil is dat in tegenstelling tot Jezus, Mohammed al vroeg geweld toestond om het nieuwe geloof te beschermen (wordt ook in de film getoond). Er wordt tijd besteed om de slagen van Badr en Uhud te tonen, de eerste gewapende conflicten van de moslims, van waaruit ook het martelaarschap is gekomen. Bij monotheïsme (zowel christendom als islam) is alles gebaseerd op blindelingse volgzaamheid aan één god en zijn woorden of wetten. Dat sluit meteen ook openheid uit naar andere vormen van geloof.

Maar er zit wel iets puurs in die eerste dagen van de islam en je ziet in de film heel wat etappes die van belang zijn om de islam beter te begrijpen : het afzweren van pre-islamitische idolen, de openbaring aan Mohammed, de kracht van unificatie en fraterniteit onder één banier, de vlucht naar Medina en de stichting van de eerste moskee, de oorlogen tegen Mekka, de eerste bekeringen, en tot slot de symboliek van de Ka'aba.

Dat Mohammed niet getoond wordt vond ik niet erg, begreep ik, en draagt bij aan de mystiek van de profeet.

Drie uur en een half was tot slot best lang maar het onderwerp is zo boeiend dat het mij maar zelden verveelde. Valt soms wel eens in herhaling door die boodschap tot vervelens toe te herkauwen, maar over het algemeen vond ik dit een goed aangepakte en leerrijke film over de historische funderingen van de islam terwijl het meer inhoudelijke, zoals de complexe interpretaties en afgeleide stromingen buiten beschouwing gelaten worden. Prima film eigenlijk ook voor niet-moslims.

Vond het niet te genieten. Tempo lag te hoog. Kerstsfeer vond ik ook wel zoek: alles is gericht op vermoeiende actie met Pitch Black en dan heb je toch maar een fletse smakeloze anime met artificiële magie en weinig leuke beklijvende personages. Dat de kerstman als een kozak met tattoos wordt afgebeeld en de Paashaas een stoer reuzenkonijn helpt hier ook al niet. Misschien zat hier uiteindelijk wel een goed idee achter met die "kerst-avengers" maar waar bleef dat sterke verhaal? Waar bleven de emoties die samengaan met kerst? Waar bleef de magie van kerst? Ik heb hier niks van teruggevonden.

Ik sta versteld hoe goed deze film is eigenlijk. Deze genesis van de Planet of the Apes serie weet op een boeiende manier de opkomst van de rebellenleider Caesar te verhalen en daaruit komt een film die een aparte plaats inneemt in de hele reeks films die er al zijn. En de digitale aap is misschien wel het beste CGI creatuur sinds Gollum. Ik leefde echt mee met Caesar, die opgroeit van een klein intelligent aapje tot wraakzuchtige leider. Franco in een brave rol en een uitstekende verrukkelijke finale op de Golden Gate Bridge. Wat een adembenemende scène.

De verrijzenis van Jezus bekeken door de ogen van een Romein. Best een originele invalshoek om het overbekende verhaal te hervertellen en bovendien visueel meer dan behoorlijk. Het wordt ook wat als een avonturenfilm voorgesteld en niet als een saaie historische praatfilm. Dit maakt de film meteen aanspreekbaar voor een breed publiek die zelfs geen interesse in godsdienst hoeven te hebben.

Zien is geloven moet Clavius gedacht hebben toen hij in een belangrijke scène de dood gewaande Nazareeër opnieuw omringd door zijn apostels terugvond . De innerlijke strijd en twijfels van Clavius mochten meer naar voor komen, want nu overtuigde hij me niet dat hij in Jezus geloofde om de goede redenen maar gewoon omdat hij hem met zijn eigen ogen zag. Deze simplistische draai kost de film in mijn ogen wel een half punt. Goede rol van Fiennes.

Redelijk origineel uitgewerkt. Agent Webster moet samenwerken met een oudere officier die vertrouwd is met Japanse gebruiken om de moord op een callgirl op te lossen. Dit lijkt verband te houden met een aan de gang zijnde overname van een Amerikaans bedrijf. Omdat de misdaad wel eens nefast zou kunnen zijn voor verdere bedrijfsonderhandelingen wordt de enquête gedwarsboomd. Het is een kwestie van tact om de erecodes van de Japanners te doorbreken en achter de waarheid te komen. Deels een buddy movie met de kohai (leerling) en de sempai (meester), maar ook een bedrijfsthriller rond corruptie en manipulatie. De film bleef de hele lengte op een deftig niveau en weet zelfs nog enkele keren te verrassen.

Klein drietje dan maar. Het is inderdaad serieuzer en volwassener dan latere teenage films uit die jaren, maar echt van de grond komen deed het zelden. Van het koppel Cruise-De Mornay vlogen de spetters er niet af... Er is nergens sprake van een echte klik. En de "stomende" sexscène in de trein vond ik een dieptepunt. De muziek van Phil Collins beloofde heel wat en dan... geen zweterige lichamen te bespeuren, geen zwoele passie op het scherm, geen kledingstukken die wild in het rond gegooid worden. Tja, dan maar binnenkort nog eens Reckless bekijken waar Daryl Hannah en Aidan Quinn mij wel nog rode oren wisten te bezorgen.

De film wordt nog handig gered door een paar grappige situaties (de travestiet Jackie, de auto van papa die in het water belandt, de diefstal van de meubels) die ertussen gegooid worden en maar best ook anders was dit een flop geweest. Over Cruises eerste hoofdrol heb ik gemengde gevoelens maar de hollywood-bonzen dachten er anders over en gaven hem met Top Gun een ticket naar blijvende roem.

Ondanks de middelmatigheid wist deze film toch nog serieus te scoren aan de kassa en effende samen met o.a. Fast Times in Ridgemont High het pad voor een hele reek andere schoolfilms in de jaren '80.

Aangrijpende exotische thriller over een voortvluchtige Amerikaan in Laos. Aanvankelijk vond ik hem heel wat domme keuzes maken; anderzijds, hoe zou je zelf handelen in zo'n situatie? In een Aziatische gevangenis wegrotten was ook geen optie, en gezien de uitgebeelde vertreksituatie stond hij er bijzonder slecht voor. Wat volgde was een naar de keel grijpende vluchtsituatie... Och, ongeloofwaardigheid zit er verder nog voldoende in. De afloop is een morele keuze en blijf je even bij stilstaan. De film werd ter plaatse in Laos gefilmd en dat kwam de kijkervaring zeker ten goede. Visueel was de film prachtig en kan zich zonder probleem meten met big budgetfilms

Je ziet ze niet veel meer... de serial killer films. In de jaren '90 een ware rage, intussen een zeldzaamheid. Deze is echter één van de mindere die ik heb gezien en van een bedenkelijk TV-film niveau. Dit soort films, waar enkele aan lager wal geraakte A-list acteurs toch nog publiek moeten trekken is een formule waar je als filmliefhebber altijd in trapt. Liotta, de onvergetelijke gangster uit Goodfellas, dat is toch niet niks, dat kan toch niet slecht zijn? En dan kijk je met lede ogen naar zijn waterige prestatie als rechercheur die zowat overal zijn zaad heeft rondgesproeid en wiens vergeten zoon een devote foetusverzamelaar geworden is. Ik vond het eerder clownesk dan vindingrijk. . Geen whodunnit maar whydunnit, een vrij vlotte regie zelfs die maakt dat je je er niet snel bij gaat vervelen, maar helemaal spanningsloos en cliché, zoals het slot dat de intensiteit van de eindscène van Seven pijnlijk wil na-apen. .

Pluspunten :

- mooie, sublieme beelden heel de film door. Esthetisch echt een plezier.

- het onderwerp : voor de uitroeiing van de Maori is in de filmwereld tot nu toe weinig aandacht geweest, met uitzondering van Tamahori's "Once were warriors".

Minpunten :

- Flauwe karakteruitdieping : Sarah, die tussen twee vuren zit, doet de film niet anders dan jammeren over haar zoon. De film neemt nergens de tijd om logica in de emotionele ontwikkelingen van de personages te steken. Jammer, de gevoelens dringen niet door, en de film ging hierdoor gewoon onopvallend over me heen.

- Geen sterk verhaal, en naar mijn zin een beetje teveel gecentreerd op Boy.

Tommy Lee Jones zoals je hem zelden ziet in films... In een kwetsbare rol. Hij speelt een vrijgekomen gevangene die terug huiswaarts keert na vele jaren gevangenis voor een moord die hij eigenlijk nooit heeft begaan. Zijn 15-jarige dochter Jonesy, die met haar oma langs de Mississipi woont, leert geleidelijk aan de man die haar vader is, kennen. In het begin denk je dat het vrij sentimenteel zal worden, maar er komt nog een avontuurlijk misdaadverhaal opduiken wanneer Billy's verleden hem terug komt achtervolgen in de persoon van Doc Cole.
Niet slecht als tussendoortje, met een aangename pacing, en soms prachtige beelden van de Mississipi is dit best een aangenaam wekijkertje voor jong en oud. Een sympathieke film die ik zeker nog 's zou kunnen bekijken...

Lekker rustig voortkabbelende kroniek over twee broers die opgroeien in het stadje Missoula, Montana samen met hun ouders. Behalve de dingen des levens gebeurt er niet veel in deze autobiografische memoires van Norman McLean. McLean blikt terug op de herinneringen van eenvoudige vreugde en levensinvulling. ZIjn hechte relatie met zijn wat leeghoofdige broer Paul staat centraal en beiden zijn met elkaar verbonden door de kunst van het vliegvissen, dat hen door hun vader werd aangeleerd. Toch voel je dat een dramatische wending nog moet komen om dit zorgeloze bestaan dooreen te schudden.

Het vliegvissen, zijn vriendinnetje Jessie, zijn gelovige vader, de eikelige broer van Jessie. Pitt en Sheffer zetten sympathieke rollen neer in een film die mij in een dromerige laidback sfeer onderdompelt, mede dankzij de prachtige beelden van Rousselot. Een film die me op bepaalde ogenblikken met verlangen vervulde naar mijn jeugdjaren. Aangenaam verrast.

Niet echt goed, ook bij herziening. Een hoop aan elkaar geplakte clichés en het werd ook op geen enkel moment spannend. Meryl Streep vind ik helemaal niet op haar plaats in zo'n rol; ze viel me erg zwaar tegen als het huismoedertype die even wild gaat roeien. Helemaal belachelijk was dat de echtgenoot (Strathairn) de kliffen opklom en dan via de steile bergen nog het snel drijvend bootje voor was, én dan nog tijd over had om een valstrik voor te bereiden. Pijnlijk. Het grote positieve punt van deze film zijn de buitenopnames en de shots vanop het bootje. De acteurs werden helemaal klaargestoomd om zelf te raften. Visueel vaak spectaculair, maar helaas met een plotje van niks.

Boerendrama over een landbouwersgezin dat aan een rivier woont, dat bij hevige regens overstroomt waardoor ze dan in allerijl dijken moeten aanleggen met schaarse middelen. Hun voortbestaan wordt bedreigd. Dit doet denken aan de overstromingen van vorige weken in mijn eigen regio West Vlaanderen, waar boeren met eenzelfde problematiek werden geconfronteerd. Het gaat hier echter om meer dan dat; ook kapitalistische projecten, financiële tegenslagen en emotionele impact komen aan bod. Gibson is hier niet echt op zijn plaats en het lukt hem niet om zijn personage enige menselijkheid mee te geven. Hij was misschien nog te jong en onervaren voor een dergelijke rol maar aan de andere kant is hij nooit een acteur van hoog niveau geweest. Door hem voelt de film helaas afstandelijk aan. Slecht is het niet helemaal maar goed kan ik dit evenmin noemen.2,5-3*

Vrij goed, en als Crispin Glover niet zo irritant was met zijn voortdurende overacting, dan had ik de film nog meer gegeven. Een koud somber misdaaddrama waarin een groep jongeren niet weten hoe ze moeten omgaan met de moord op één van hun vriendinnen. River's Edge laat hier marginale milieus zien, zoals het gezin van Matt en Tim, en vreemde figuren die het slechte pad op gaan. Keanu Reeves en Ione Skye zijn niet slecht bezig, maar het is alweer Dennis Hopper als de gestoorde dealer Feck die de show steelt met zijn opblaasbare pop. I ate so much pussy in those days, my beard looked like a glazed donut. Enkel hij komt weg met zo'n geschifte uitspraken. Ook de beladen dialoog tussen Reeves en Skye blijft me bij waarin zij zegt dat dood zijn beter is dan helemaal niks te voelen voor iemand die je kende. Een ijzig en negatief sfeertje in deze film, waarbij de acties en dialogen op de onverschilligheid van een generatie lijken te wijzen. Erg de moeite.

Amerikaanser kan een Franse film niet worden, Kassovitz heeft zijn les geleerd. Sfeervol is het daarentegen wel, zeker wanneer de superflik Niémans door een gletsjer wandelt. Een gruwelijke moordzaak in de bergen vormt het startpunt van een onderzoek dat naar de omgeving leidt van een gereputeerde campus. Op 200 km daarvandaan doet de jonge flik Max een onderzoek naar een kind dat vele jaren terug in een ongeluk omkwam. Beide zaken hebben iets met elkaar te maken.
Niet de meest subtiele en geniale thriller, met enkele jammerlijke plotgaten en toevalligheden zoals de ontdekking van het tweede lijk en de tweeling twist . Reno maakt verder niet zoveel indruk als de emotieloze norse Niémans; het is vooral Cassel die het allemaal op peil houdt. En ja, ik volg de meesten, de ontknoping is een erg zwakke

Een buitenwipper krijgt een hoop problemen met de lokale rijke rotzak die met geweld wil tonen dat het dorp van hem is. Een hoop oppervlakkigheid om je aan te ergeren maar een leuk elektrisch agressief sfeertje met escalerend geweld. Ook de muzikale begeleiding door de Jeff Healey Band op de achtergrond te plaatsen is goed gevonden. Ik ben wel makkelijk te vinden voor dit soort films maar het mist de humor à la Schwarzie om er echt bovenuit te steken. En inderdaad, Sam Elliot rules...

Mooi geschoten drama met een goede "on the road" sfeer : wegrestaurants, natuurshots, ingedommelde indiaanse dorpjes. Het verhaal over vriendschap en familiedrama daarentegen stelt niks voor. Leek me meer als : ik wil eens mijn persoonlijk projectje met een motorbike maken gekruid met mooie woestijnbeelden maar oei... wat zal ik vertellen? Voor mij niet meer dan een vlug vergeten tussendoortje.

Sfeervolle gangsterfilm die zich afspeelt in de turbulente dertiger jaren in de buurt van Chicago. De tijd van Al Capone, de heerschappij van de gangsters. Hanks speelt de rol van een loyale hitman, die sterk verbonden is met zijn baas (en adoptieve vader), een lokale peetvader (Paul Newman). Mendes koos ervoor om het verhaal te vertellen door de ogen van zijn zoon. Motieven als bloedbanden tussen vaders en zoons en het noodlot spelen een sterke rol in de film. Jude Law als griezelige moordenaar mag eveneens niet vergeten worden. Ik had hem graag wat meer in actie gezien hier. Ook nog vermelding voor de mooie gecomponeerde soundtrack. Het is niet Hanks zijn beste rol. Zijn personage mist persoonlijkheid, is te zwijgzaam en laat te weinig de emoties voor zijn zoon blijken, maar verder vond ik dit een prima film.