Opinions

Niet de draak dat de vernietigende recensies in Frankrijk beweren. Requiem pour une Tueuse komt zwak uit de verf, dat wel, want de film had zeker potentieel. De openingsscène in de kerk is totaal ongeloofwaardig met die katten-allergie en op bepaalde momenten maakten de personages vreemde keuzes die de film niet ten goede kwamen. De neergeschoten tuinier door Cornillac en de plotse romance tussen de moordenares en haar slachtoffer zijn daar twee voorbeelden van.

Het machiavellistische verhaal is eenvoudigweg dat van een kerel die een Schotse whisky-distillerij heeft geërfd en die moet vermoord worden, want de man stoort de investeringsplannen van een rijke oliemagnaat. Maar niks loopt zoals gepland. Er zijn namelijk net teveel spelers op de locatie. Enerzijds is er Lucrèce, dan iemand die haar moet in de gaten houden en tussenkomen als het verkeerd loopt. Tot slot is er een ex-militair (Cornillac) die de aanslag moet verijdelen. Goed om eens te zien, maar geen film die op de CV van deze acteurs zal blinken.

De jungle

Herzog kan als geen ander de atmosfeer van de jungle weergeven. Hij bewees het al met "Aguirre". Je kan bijna de vochtigheid aanvoelen en deze open zee van groen is veel meer een gevangenis dan het kamp waaruit ze willen ontsnappen.

Dieter

Rescue Dawn is meer een psychologisch drama dan een oorlogsfilm. Het personage van Dieter Dengler heeft een ongelooflijk sterke wil, meer dan zijn medegevangenen, die vol angst en twijfel zitten. Hij neemt de leiding en plant van A tot Z de ontsnapping. En het einde leert ons dat hij nog vier crashes overleeft . Meermaals toont Dieter aan de vijand dat hij niet bang is om te sterven. Hij laat zich niet onder druk zetten, denkt nuchter en houdt vast aan de mogelijkheid dat hij zijn leven kan redden. Herzog toont ook het volledig tegengestelde karakter van Dieter. Gene is laf en wacht liever gewillig zijn eigen dood af. En wanneer hij mee ontsnapt, wil hij zijn eigen weg gaan maar lijdt het geen twijfel dat hij ook nu zijn dood tegemoet treedt

Het kamp

Toegegeven, het stuk in het kamp is erg lang. Dat was dan ook meteen het grootste nadeel in de film en ik moest vaak eens doorbijten om de aandacht erbij te houden. Maar ja, in een gevangenenkamp kun je erg lang vastzitten, en de tijd speelt ook op gemoedstoestand in. Daarom denk ik dat de regisseur dit stuk opzettelijk liet rekken. Wanneer ze daarna toch ontsnappen komt één van Herzogs favoriete thema's terug naar boven : mentale aftakeling en het terugkeren van de rationele mens naar zijn dierlijke overlevingsinstincten.

Vrij knappe film, alleen jammer van dat ellendig lange stuk in het kamp.

Tachtig was prachtig en dat bewijst The Rescue nog eens. Dat het erg naief tot belachelijk is zal niemand ontkennen. Als je op zoek bent naar realisme of moeite hebt om de realiteit los te laten, dan is dit geen film voor jou. Laat je je graag meeslepen in een avontuurlijke jeugdfilm, dan kan dit wat worden. Deze is me iig erg bevallen. Dit zou zo een jeugdboekverfilming kunnen zijn, en er zitten ook enkele leuke actiescènes in. Een film die potentieel had, maar vermoedelijk een film waar niemand wat in zag. Ik ben makkelijk verkocht aan dit soort avonturen dus een 3,5*. Opgelet : het einde is nog erger dan tenenkrommend.

Leuke ouderwets uitziende Disney met heel de film door een aangename vibe. Eén van de laatste Disney's van de oude generatie. De libel Evenrude bracht me elke keer aan het lachen en zelfs de baddies mogen niet te afschrikwekkend overkomen. Die liedjes vond ik vreselijk om aan te horen. Muzikaal niet al te best. De bayou omgeving waarin alles gebeurt was mooi vormgegeven.

De eerste helft is vrij saai met een hoop blablablabla, vooral een voorwendsel van Tarantino om een hoop vunzige praat te verkopen. De slecht uitgedraaide bankoverval is zo klassiek als de straat, en zoals van Tarantino te verwachten is, eindigt het nog maar eens met een mexicaanse patstelling . Wat is die man toch lekker voorspelbaar. Wat de film wel nog enig aanzien heeft zijn de leuke rollen van Buscemi die bovendien ook met de diamanten wegloopt tenzij de flikken hem op het einde ook klisten... we zullen het nooit weten en Keitel, die een goede kerel is die het steeds bij het verkeerde eind heeft. . Onverdiend hoge notering vind ik, maar de film heeft wel nu en dan zijn momenten.

Ik vind het idee dat iemand je tijdens je slaap zit te besnuffelen en te betasten een erg creepy idee, dat op een bepaald moment erg goed werkte. De film eindigt spijtig genoeg als één groot cliché en biedt zogenaamde spannende scènes die rechtstreeks gejat zijn uit andere genrefilms zoals bvb Pacific Heights. Hilary Swanks carrière blijft intussen bergafwaarts gaan in deze thriller die heel erg B-film achtig aanvoelt en bioscoop onwaardig is. Omdat ik het uitgangspunt enigszins kon smaken kan ik er toch wel een nipte 3* aan kwijt maar ik kan begrijpen dat velen dit een voorspelbaar en weinig sterk werkje zullen vinden.

Ik hield er niet zo van. Restless gaat over de dood en de liefde, maar eigenlijk meer over de dood. De droge regie, de oerserieuze toon, kotslelijke muziek en de onervarenheid en futloosheid van de twee jonge acteurs zorgden voor weinig diepte en ontroering. Pijnlijk zeker als je over thema's als dit uitwijdt. De dood is overal aanwezig : de ouders van Enoch, de kamikaze, de ziekte van Annabel. De honingzoete liefde is ook aanwezig als tegengewicht. Maar voor mij werkte het niet en het ontlokte weinig emotie. Daarvoor kwam het mij allemaal te onwerkelijk over, zeker met de hobby-begrafenisbezoekjes en de ingebeelde Japanner met wie hij zeeslag speelt . Eén van Van Sants minste.

Erg vermakelijk. Zit goed in mekaar en zet voor mij alles recht wat scheef zat in Men&Chicken (1,5*). Een gitzwarte tragikomedie die je aan het denken zet. Wanneer de vrouw van een militair omkomt in een tramongeluk, lopen drie nerds naar de militair om hem te vertellen dat alles erop wijst dat het geen ongeluk was, maar een aanslag beraamd door een lokale criminele bende, the Riders of Justice. Samen organiseren ze een wraakactie. De film is echter zoveel meer dan een zoveelste revenge story. De vreemde en toch ook wat pathetische personages zorgen voor een aantal weirde situaties waar ik goed mee heb gelachen. Ik vond vooral die magere, Lennart, een complete nutcase. Jensens film brengt komedie en drama in balans en komt er een heel eind ver mee, maar uiteindelijk is de dramatische klemtoon net iets zwaarder. Niettemin één van de betere films van dit jaar die een plaats krijgt in de top 2021.

Pierre Richard behoorde in de jaren 70 tot de nieuwe generatie Franse komieken in navolging van Louis De Funès en Bourvil. Doorgaans best een goede komiek, met billenkletsers als La Chèvre, Le Coup du Parapluie en Je suis timide mais je me soigne. Deze film was een sequel op Le Grand Blond die hem bekend maakte. Maar wat een flauwe humor ditmaal waar zelfs Richard geen raad mee weet. Is een vroege James Bond parodie... Maar Johnny English en Kingsman vind ik dan heel wat beter dan dit... Weetje: deze films kregen nog een Amerikaanse remake met Tom Hanks The Man with One Red Shoe (1985) - MovieMeter.nl

Yesyes, sterke thriller met een sterk plot. In de stijl van Dead Calm, maar dan op een eiland. De spanning wordt goed opgebouwd en heeft me misleid. Wat een verrassing ook op het einde ; niet aan verwacht. De film ziet er vrij goedkoop uit maar met het weinige dat de makers hadden slaagden ze erin om een uitstekend resultaat te bereiken. Je wilt immers weten wat er gaande is. Retreat had zeker een bioscooprelease verdiend. Sterke debuutfilm van Tibbets.

Wat een overdreven cijfers voor dit prul. Welgeteld drie gore scènes en voor de rest veel saai gepraat en een weinig boeiend verhaal. Als je als kijker daarmee tevreden bent

Alles oogt super goedkoop, van de acteurs tot de special effects. Zelfs de producer en de regisseur acteren mee. Een rommeltje om vlug te vergeten.

Je was best geen ronddolende slaaf tijdens de Amerikaanse burgeroorlog, zoveel is duidelijk. Daarenboven was er met zwarten heel wat geld te verdienen. Scorsese beschrijft hierboven goed waar het precies over gaat, maar ik wil er nog aan toevoegen dat de film heel wat stilstaat bij de band tussen het neefje en de vrije man, wat toewerkt naar een te verwachten einde. Het is een rustige film, ergens ook een coming-of-age drama, maar voor mij ook een vlug vergeten film door een tekort aan echt sterke momenten.

Redelijke film met veel actie en vuurwerk, beter dan een gemiddelde B-film volgens mij. Het concept deed me denken aan het recentere Edge of Tomorrow (2014). Een vrouw wordt door stom toeval door een soort teletijdmachine 20 minuten terug in het verleden gebracht en herbeleeft dezelfde gewelddadige events die getriggerd worden door haar ontmoeting met een psychopaat, Frank (geweldig gespeeld door Belushi). Alles hangt nu af van de keuzes die ze maakt teneinde deze gek te stoppen. Deze film was me redelijk onbekend, maar is zeker niet tegengevallen. Het einde vond ik best een leuk alternatief. Er mocht van mij net iets meer geïnvesteerd worden in degelijke special effects om het tijdsreizen in beeld te brengen...

Niet beter noch slechter dan de voorganger. Misschien iets meer intrige met Tony en Tia die in handen vallen van het misdadige duo Christopher Lee en Bette Davis (die het goed doen trouwens), maar dezelfde slechte effecten en knullige humor. Niet dat het tegenvalt want de film valt geen minuut stil. Echt memorabel kun je dit verder niet noemen.

Yuzna is niet de minste in het horrorgenre en eerlijk, dit derde deel vond ik beter dan de twee vorige , mede door het wegvallen van de humor en de meer romantisch/dramatische kant van het verhaal. Na de gebeurtenissen in de tweede film ligt het trioxine gas in een militair lab opgeslaan, en de wetenschappers experimenteren volop om van de zombies een militair wapen te maken. Curtis, de zoon van de directeur van de faciliteit, wekt zijn vriendin Julie terug tot leven na een motorongeluk waarbij ze omkomt, en dan beginnen de problemen... Het eerste stuk van de film was best goed te noemen, daarna wordt het alsmaar bloederiger en goorder wanneer Julie zich transformeert in een extreme SM zombie. De toon sluit niet aan bij zijn voorgangers en daardoor komt eea wat vreemd over. Geen beste reeks deze Return of the Living Dead

Return of the Living Dead : 2*

Return of the Living Dead part 2 : 2*

Return of the Living Dead III : 2,5*

Deze reeks heeft weinig met Romero's films te maken; de Return of the Living Dead-films zijn komische varianten, zelfs parodieën, met een heel klein beetje cheesy horror. Het gekrijs van die amateur-acteurs is onuitstaanbaar (vooral die redhead), zo ook de afschuwelijk slechte grappen. Verder vond ik de zombies wel goed vormgegeven zoals dat hoofd en die scène met de zombie die in twee stukken geknald wordt. . Vrij goed FX werk hier. Verder weinig boeiend. Een pre-halloween opwarmertje, maar voor volgend weekend zoek ik toch iets beters op.

Vond ik geen goede film. Ik stoorde mij aan de hysterie uit die film, en de horror was ook al niet indrukwekkend. Het werkt beter als je het gewoon als een parodie bekijkt.

Ik ben wel te vinden voor dit soort fun packed roadmovies. Zeker als je er dan nog Nick Nolte en Don Johnson bijkrijgt als twee onbezonnen vlegels die overal de boel op stelten zetten. Het wordt hen allemaal heet aan de reet wanneer ze een gare politieagent en opgefokte jongeren achter zich aan krijgen. Om dan nog maar te zwijgen over Junell, een licht gestoorde serveerster die ze oppikken maar die net iets te graag met een handwapen zwaait.

De film heeft geen artistieke pretenties en wil alleen maar entertainen, en dat is wat mij het enige wat je van dit soort films ook mag verlangen.

De romance vond ik niet zozeer ongeloofwaardig maar begon serieus de overhand te nemen op het gevangenisverhaal. Beth is natuurlijk de reden waarom Sherif besliste om uiteindelijk te blijven maar dat vind ik minder flatterend voor hem dan moest hij uit vrienschap gehandeld hebben.

Persoonlijk vind ik Brokedown Palace iets beter. Wel is Return to Paradise een heel stuk serieuzer dan voornoemde film. Het dilemma op zich bezorgt een slecht gevoel. Wat zou je zelf beslissen? En eerlijk gezegd vind ik het even moeilijk als Sherif om hierop te antwoorden. Dat maakt het tot een boeiende film over verantwoordelijkheid en solidariteit. Geen film die ik de hemel zou inprijzen, wel één die ik zou aanraden.

Vreselijk. Wat een lamlendige sequel. Met de ongelooflijk slechte acteur Michael Moriarty. Jeezes, die gast acteert als een autist. Altijd met dezelfde toon rammelt hij zijn lijntjes af. Salem's Lot is intussen volledig ingenomen door de vampieren. Overdag is het dorp doods, 's nachts komt het tot leven. Er zat wel potentieel in dit idee maar daar stopt het dan ook. De rest is bijna niet door te komen en de humoristische accenten vond ik niet welkom. Ja, natuurlijk kan een vampier AIDS krijgen als hij besmet bloed zuipt. Op dergelijke info zit ik echt niet te wachten. Veel respect voor het bronmateriaal van Stephen King is er niet hier.

Zo dan toch gezien in de bios waar dit ook hoort gezien te worden als je het maximum eruit wil halen. Niet alleen visueel maar ook op vlak van audio is een bioscoopbeleving hier echt noodzakelijk.

Het is een verpletterende survival thriller geworden, intens, rauw, heftig over een man die moet overleven in de natuur en op wraak zint. Het camerawerk is absoluut top, zeker met die Indianenaanval in het begin waarbij het beeld over het slagveld draait en wentelt in een vloeiende beweging. Ik blijf dit buitengewoon vinden. En ook de vloeiendheid waarmee de camera rond, in en over natuurlijke obstakels gaat is indrukwekkend. Een ietsje ongeloofwaardig hoe hij van de bijna dood terugkeert maar veel meer kan ik de film niet verwijten. De natuurbeelden zijn geweldig, DiCaprio brengt de lijdensweg van zijn personage overtuigend over en de finale vond ik lekker hard. Dit is imo het soort films dat zowel liefhebbers van mainstream als arthouse zou moeten aanspreken.

De degelijke middelmaat zal ik maar zeggen. Revenge is redelijk nasty maar met een lachwekkende ongeloofwaardigheid, en dat voor een film die zich erg serieus lijkt te nemen. Want het moet overkomen als een feministische fantasie in tijden van MeToo hashtag, een film met een niet mis te verstane boodschap naar de mannen toe?

Overdreven is het ook wel. Sowieso het overleven van een dergelijke val plus verwondingen lijkt me onmogelijk. Er lijkt ook wel 50 liter bloed in het lichaam van deze figuren te zitten, met de kilometerslange bloedsporen die ze nalaten. Geen paniek echter: tegen het einde is Jen bijna genezen: in ieder geval loopt ze al energiek rond met een zwaar jachtgeweer . Ook met Kevin Janssens op het einde was het overdrijven geblazen. De finale in de villa was dan wel weer spannend.

In handen van een minder competente regisseur was dit twee keer niks geworden, nu schiet er toch nog een gestileerde film over die visueel aanslaat (doet me qua kleurgebruik denken aan het foute "Hobo with a Shotgun"): dit openingsshot met de zonnebril van Janssens was prachtig.

Uiteraard een paar pijnlijke scènes die al menig maal zijn aangehaald en waarbij ik mijn best moest doen om niet weg te kijken, zeker die met de glasscherven in de voet en het gaspedaal die hij dan met die bijna half opengereten voet moet indrukken (**kots**). Maar het kon allemaal korter: films met zo'n dun plotje kun je gerust in 80 minuten afronden. Ergens tussen 2,5* en 3*

Een ode aan de underdogs, en iedereen is wel al eens de underdog geweest in zijn leven. Lewis en Gilbert hebben hun fysiek niet mee en worden van de eerste dag aan de unief bestempeld als "nerds" door de "jocks", een stigma dat hen de hele film zal vervolgen met de vernederingen erbij. De nerds laten zich niet doen en slaan terug en krijgen ook steun. Ik heb me wel vermaakt met deze herziening. Seksisme spant de kroon en de humor is vaak op het niveau van tieten en boeren. Desalniettemin is het een jolige komedie geworden die een beetje stout durft zijn maar zich nooit schuldig maakt aan vulgariteit. Goed! 3* met optie op 3,5*

Ach ik mag ze wel die nerds. De ergernis liep niet te hoog op. Zou ook belachelijk zijn om deze film diepgaand te willen analyseren. Niet zo goed als de voorganger, want er zitten toch veel herhalingen in die uit de eerste film zijn overgenomen (de lach van Skolnik, Ogre, Booger). Zitten ook een paar fijnere grappen in, jammer genoeg minder dan in de eerste film. Carradine steekt er bovenuit als de moedige nerdleider. Beetje flauw maar net als de eerste vermakelijk en sympathiek. Ik beschouw deze films als een flinke uithaal naar vakjesdenkerij.

Dit is zeker veel beter dan de voorganger Enter The Ninja (2,5*), die te weinig actie kende en met Franco Nero een slaapverwekkende held ten tonele voerde. Het mag dan een wat onnozel verhaal zijn, alles wordt hier goedgemaakt voor een goede ninja flick. Sho Kosugi in de hoofdrol en verder veel en brutere actie met alles erop en eraan : werpsterren, zwaarden, rookbommen, messen, kraaiepoten.... noem maar op. Op het einde zowaar nog een bloedfontein . De vechtscènes zijn ook lekker lang en redelijk spannend en flitsend in beeld gebracht, en ook tieten mogen niet ontbreken. Dit moet toch één van de allerbeste Cannon films zijn samen met Death Wish 3. Wel soms lachen met dat knulletje die de zware jongens te lijf ging. De poster is top en zou ik eerder bij een PC game plaatsen.

Een vader en zijn zoon raken betrokken in de woelige Amerikaanse onafhankelijkheidsrevolutie, waarbij de kolonisten af willen van de Britten. Dit levert een prachtig geschoten film op met epische scènes, met drama en wat avontuur. Visueel soms echt grandioos.

Er is hier wel wat mis met het acteerwerk: er is weinig connectie te bespeuren tussen de personages die je ziet. Emotioneel lukt het niet helemaal, behalve tussen vader en zoon. Qua drama schiet het zeker tekort. Acteerwerk van Pacino is ondermaats voor zijn kunnen maar hij heeft nog slechter gedaan hoor (Cruising bvb). Echter vond ik het zelf een prima te volgen film waar ik vooral visueel van genoten heb. Ik snap net als anderen hier eigenlijk ook de felle kritiek niet op deze film.

Film verdient wel een kijkbeurt en is deftig maar komt soms zéér ongeloofwaardig over en niet zo spannend als ik dacht. In het begin krijgt Quim een kogel in het been, maar hij blijft de hele film hard rennen. Die vrijscène in het begin viel ook zomaar uit de lucht. Dan was Quim zogezegd verloren in het begin, terwijl hij gewoon de weg terug kon gereden hebben. Ze klappen met autodeuren, praten erg luid -> net goed om de aandacht te trekken Enz. . Tijdens het filmen werd niet goed nagedacht over de details. Gelukkig vond ik de film nog wat gered door het einde.

Eerste IJslandse film die ik zie, en een poging van het Scandinavische eiland om over de grenzen heen te breken. Ze hebben enkele troeven in handen. Een charismatische lead actor met Viggo Mortensen trekjes, een verhaal met enkele twists en een verzorgde regie. Ik vond het een film waarvoor een tweede kijkbeurt onmisbaar is, want het verhaal gaat redelijk snel (film duurt slechts iets meer dan 80 minuten). Naar het einde toe misschien net iets te snel, in de manier waarop de verschillende nevenplots afgewerkt worden. Leek me her en der een tikkeltje ongeloofwaardig zoals Iris het toch allemaal overleeft en op het einde aan het schilderen is alsof er niks is gebeurd . Goede poging, het verhaal miste alleen wat meer body.Ook jammer dat je van de locaties Reykjavik en Rotterdam niet veel te zien krijgt, hoewel de makers toch ter plaatse zijn geweest. Intussen zijn de Amerikanen opnieuw druk in de weer met een remake waarin Mark Wahlberg de hoofdrol zal spelen.

Beetje een onterecht gemiddelde voor een film die bij momenten wel degelijk leuk is. Natuurlijk een kinderfilm waarbij vriendschap als een grotere rijkdom wordt voorgesteld dan geld. Culkin is hier inderdaad niet zo gedenkwaardig als in Home Alone; ik vond vooral die eer toegaan naar Jonathan Hyde als de butler Cadbury en naar die security guy Ferguson. Ik beschouw me niet als de doelgroep voor dit soort films, maar van wat ik ervan zag vond ik het wel een oerdegelijke kinderfilm vol lol en actie. Er is wellicht beter in dit genre, maar ook veel slechter. Dit was Culkins laatste film als kindster.

Eén van de betere films van dit jaar. Je moet weer in de US zijn om mensen te vinden die al veroordeeld zijn nog voor hun schuld bewezen is. Nochtans had Jewell alles om een held te zijn, hij vond namelijk de tas met explosieven tijdens de honderdjarige viering van de Olympische Spelen in Atlanta, en ondernam onmiddellijk actie om iedereen in veiligheid te brengen. Er was niet meer dan één welgemikt nieuwsartikel nodig, gebaseerd op een FBI lek , om van hem een hoofdverdachte te maken. De film vertelt de kruisweg die deze wat naieve man (en zijn moeder) bijna drie maand lang moesten ondergaan. Aan de FBI heb je blijkbaar ook niet veel; grote mannen met kleine pikkies die niet wakker liggen om iemands burgerrechten te schenden en eigenlijk allesbehalve hun job doen zoals hoort. Geweldig acteerwerk van Hauser en Rockwell die de film opwaarderen met hun samenspel; goed idee om twee minder gekende, maar daarom niet minder talentvolle acteurs aan het roer te zetten want het is een schitterende film geworden.