Opinions

Flauw en niet grappig. En dat terwijl films als Le Pari (4*) en Les Trois Frères (3,5*) van het komische trio Les Inconnus fenomenale successen waren en de mooie dagen van de Franse komedie maakten eind jaren 90. Wat is hier gebeurd? De drie koningen lopen verloren in onze tijd en zijn op zoek naar het kind Jezus in Parijs. Dit is het startpunt van allerlei anachronistische grappen, waarin de Driekoningen in de McDonalds terecht komen, in een hotel willen inchecken, in aanraking komen met drugs, prostitutie, politie etc. De grappen konden allemaal veel spitsvondiger geschreven worden, want het komt niet over alsof er veel moeite in gekropen is. Bovendien zijn de randpersonages Masha en Jo vervelend en vinden geen klik met het trio. Een misser moet ook kunnen...

Kon me niet meekrijgen. Redelijk ontransparante en wisselvallige film, die over de controle gaat van multinationals over mens en maatschappij. In dit geval over rollerball-kampioen Jonathan E, die gepusht wordt om zijn carrière stop te zetten. Veel wordt niet prijsgegeven over het waarom behalve dat ze de onbelangrijkheid van individualisme aan willen tonen; ik denk dat de bedrijven met het rollerballspel het volk strategisch in bedwang hielden en bang waren dat Jonathan E als held een opstand zou inspireren. Het leek me qua idee redelijk in de buurt van the Hunger Games.

De geliefde van Jonathan, Ella speelt een mysterieuze rol en wordt blijkbaar als chantagemiddel gebruikt . Heel vreemde scène vond ik die waarin bomen in brand worden gestoken bij wijze van amusement alsook die vreemde machine (liquid memory) die zogezegd alle vragen beantwoordt . Daar kwam de film op zijn vreemdst over. Gelukkig zorgen de sterk gebrachte toernooien nog voor enig vermaak

Verdient veel beter als gemiddelde.

Een bommenlegger heeft het gemunt op achtbanen in pretparken en zorgt voor paniek. Een veiligheidsinspecteur met wie hij contact opneemt en federale agenten moeten hem zien te stoppen.

De makers kozen voor lang opgebouwde scènes die de spanning ten goede komen. In de bioscoop was dit vast en zeker een sensationele film, met die point-of-views vanuit de achtbaanritten. De motivatie van de terrorist is wat onduidelijk (een onheus behandelde militair?) maar is uiteindelijk niet zo belangrijk. Widmark, hier op leeftijd en als autoritaire figuur doet het ook alweer goed. Ik zie hem graag spelen. De film werd geschoten in Ocean View Park, een pretpark dat in 1979 gesloopt werd om plaats te ruimen voor residentiële gebouwen.

Wie een boontje heeft voor die lekker ouderwetse rampenfilms zonder special effects mag dit niet missen. Rollercoaster kijkt lekker weg en verveelde me niet.

Middelmatige wraakfilm, die iets verder gaat dan alleen maar actie. Het verhaal diept vooral het getraumatiseerde personage van Rane uit, een militair die zich niet meer kan aanpassen aan zijn leven buiten het Vietnamese gevangenkamp waar hij zeven jaar lang mishandeld werd. Ook het blonde meisje Linda Forchet die hem vergezelt op zijn 'missie' krijgt de nodige karakterontwikkeling. De actie is schaars, maar keihard als die komt, en brengt de kijker vooral langs luizige Mexicaanse bars en bordelen. De trage momenten domineren de film, en ook ik had wat meer actie verwacht. Deze film schijnt één van Tarantino's favourites te zijn.

Roma gaat niet over zigeuners en speelt zich niet af in de Italiaanse hoofdstad. Roma is een middle class wijk van Mexico City waar regisseur Cuaron opgroeide. Roma is zijn autobiografische nalatenschap in de vorm van een reeks tafereeltjes uit zijn herinneringen. Laat ik met de deur in huis vallen en zeggen dat Cleo absoluut geen boeiend personage is, en het me daarom ook niet zoveel deed. Heel de film door komt er nauwelijks een woord uit haar mond en als "huisslavin" van een etnische minderheid moet ze op de achtergrond blijven. Maar voor Cuaron is ze een getuige van de jeugd die hij heeft gehad. Het is door haar ogen dat we het gezin waarnemen waar hij in opgegroeid is.

Hij is de zoon van een dokter en zijn vader verliet het huis voor een andere vrouw. Waar de film sterker in is, is de veelheid van details om de begin jaren 70 tot leven te brengen. De hondendrollen in de veel te kleine garage, de overvliegende vliegtuigen, La Grande Vadrouille in een overvolle bioscoopzaal, de Corpus Christi rellen, de vreselijke bevalling van Cleo, het uitstapje naar zee ... het maakt allemaal sterke indruk. De retro styled fotografie is inderdaad van een erg hoog niveau. Toch kom ik slechts op een 3* uit... hoewel mooi gefilmd vond ik de keuze van Cleo als centrale figuur zwak en deed de film mij gevoelsmatig te weinig. De kans op een herziening zit er daarom voor mij niet in.

Blijft een leuke en frisse avonturenfilm. Lift duidelijk mee op het succes van Indiana Jones maar is toch op vele vlakken anders. Het idee van de schrijfster die de avonturen van haar eigen fantasie beleeft sprak me hier wel aan. Romancing the Stone biedt ook heel wat actie, mooie beelden en een portie humor, zonder dat hierin overdreven wordt. De synthpop deuntjes waren niet uit te staan. Al met al een heel stuk leuker dan het suffe vervolg Jewel of the Nile.

Zwakke en rommelige film noir. Teveel voice over die tempo en intensiteit uit de film halen, te weinig echte noir sfeer, ongeloofwaardige personages en een plot dat me iets te simpel uitviel. Veel draait natuurlijk om de door vrouwen gefascineerde Jack Grimaldi, een corrupte flik die rond de vinger van zijn slachtoffer wordt gewonden, een Russische moordenares. Ik zie Oldman graag spelen, en hij is ook de enige die nog wat maakt van deze film. Olin enkel te genieten in haar bondage pakje. Films als Hot Spot, The Last Seduction waren qua sfeer heel wat beter...

Ook weer zo'n standaard actiefilm die weinig mis doet... behalve er boven uitsteken. Jet Li vormt een atypisch duo met de inmiddels helaas al lang overleden Aaliyah. Ik vond dat de R&B ster er trouwens wel stond in de film. Romeo must Die tuimelt al vlug in de valkuil van de voorspelbaarheid. Het was me direct duidelijk wie de echte baddies waren en wie niet; er wordt vreemd genoeg ook weinig gedaan om dat te verhullen en toch lijkt het alsof de identiteit van de booswichten als een verrassing moet overkomen. De actiescènes, variërend van martial arts naar car chases, zijn niet briljant maar entertainen naar behoren. Conclusie : niks verkeerds, niks speciaals.

Inderdaad Erik, dat was zeker een leuke film. Eerst dacht ik dat het een parodie op Conan the Barbarian was, wat later in de film blijkt dat het een parodie is op het volledige fantasy genre, met veel verwijzingen naar Lord Of the Rings en op het einde naar Wrath of the Titans. Het fantasy verhaaltje, dat best blijft boeien wordt doorspekt met vettige (soms ook flauwe) sex-mopjes die me deden denken aan onze eigen Belgische Picha (Tarzoon, enz.). Daarom ook niet geschikt voor kinderen. Maar de mix was zonder meer geslaagd. De luitspeler, die meer weghad van een metalfan, die hippie-elf en vooral de onhandige Ronal zelf waren stuk voor stuk leuke personages. Lijkt wel een film die door metalfans zelf is gemaakt. Erg verdiende 3,5*

Uitstekende verfilming van Astrid Lindgrens jeugdboek maar dat kon ook niet anders, want Lindgren zelf schreef ook het script van de film. De film heeft alles wat een goede jeugdfilm moet hebben: energieke personages, een aandoenlijke vriendschap vol jeugdige onschuld tussen Ronja en Birk, het voorbijgaan van de seizoenen, het leven met de natuur, enkele leuke fantasy elementen.. Kinderen blijken soms verstandiger dan hun ouderen en de ruzie tussen de driftige roversleider Mattis en zijn dochter Ronja voelt menselijk aan. Het is een tijdloze film met vrolijke en droevige momenten die me er toe aanzetten om dit één van de allerbeste jeugdboekverfilmingen te noemen.

The suspect is a nice guy...

Een leuke film. Je kan je na afloop afvragen of deze nochtans goedhartige man zo'n lange celstraf verdiende, je gunt het hem niet, maar anderzijds lijkt hij het ook niet te kunnen laten om overvallen te plegen en kon het ooit wel eens slecht aflopen. De film heeft aandoenlijke momenten vooral wanneer Kirsten Dunst in het verhaal komt als de vrouw met wie hij een relatie begint die eigenlijk een grote leugen is. Sommige mensen zitten vol tegenstrijdigheden.
Vond het goed gespeeld en Roofman verveelt geen minuut. Daarvoor zit de combinatie van humor en drama te goed. Tatum en Dunst zijn een leuk duo die hun personages schattig maken. Tot slot : mis de eindaftiteling niet.

De twee werelden van Jack

Het kon makkelijk de sentimentele kant opgaan maar de film was gelukkig niet te sterk gericht op het forceren van traantjes. Het blijft wel een somber en vrij zwaar drama dat de aandacht blijft houden op een bijzondere moeder-zoon band in al even bijzondere omstandigheden. De eerste helft in de kamer vond ik wat aan de lange kant, maar de tweede helft van de film over de aanpassing van Jack aan de echte wereld vond ik boeiend om volgen. Zeker de manier waarop Jack naar de wereld binnen en buiten kijkt werd goed onder woorden gebracht. Room is niet het type film waar ik sta voor te popelen maar met zo'n fijngevoelige uitwerking en zo'n sterk acteerwerk had ik geen moeite om tot het eind te kijken.

Geen meesterwerk maar toch een erg sterk geregisseerde en gezellig meeslepende tragikomedie. Considine speelt een psychopatische weirdo die onheilspellend reageert. Veel achtergrond over Morrell wordt er niet gegeven; hij is iemand die toevallig in de levens van de twee vrienden komt en het leventje van twee gezinnen overhoop gooit. Hij heeft ook (niet onbelangrijk) nog een oogje op Romeo's schone zus. Het leuke zijn uiteraard de maffe personages (niet alleen Considine maar ook de vader van Gavin heeft toch wel vreemde reacties) en een zeer goede soundtrack die je van de ene scène in de andere loodsen. Net geen 4 momenteel maar dat kan nog komen.

Twisted logic

Hoog gemiddelde voor deze voorloper van de "éénlocatie" films met een beperkt aantal acteurs. Ik vind dit een minder werk van The Master of Suspense. Een beetje vergezocht allemaal maar de manier waarop Stewart het vermoeden krijgt dat de verdwenen David in het flatje ligt ligt er nogal dik op. Heel ongeloofwaardig dat de twee mannen, die zo bekommerd zijn om de perfectie van hun moord, het nalaten de hoed van hun slachtoffer te doen verdwijnen . Stewart fantastisch in zijn rol en een vrij experimentele en macabere film van Hitchcock.

Biechtgeheimen en rozenkransen

Ik vond hem wel oké. Niet voor de ADHD'ertjes onder ons die uit zijn op actie en thrills evenwel. Is aan de trage kant. Een serial killer vergrijpt zich aan priesters en nonnen, en gaat zijn wandaden daarna gaan opbiechten bij vader Koessler, die op onderzoek uitgaat. Niet alleen is de film aardig spannend gebracht met een duistere neerslachtige toon, daarnaast worden ook enkele taboes van de kerk in een minder mooi daglicht gesteld. Kunnen de onvergeeflijke (hoofd)zonden wel vergeven worden?

Iets te lang maar het is wel een sterk geacteerd en meeslepend drama verder, geïnspireerd door het leven en tragische einde van Janis Joplin. The Rose is een karakterfilm pur sang met Bette Midler in haar sterkste acteerprestatie als een succesvolle rockzangeres die achter de schermen een ongelukkig bestaan leidt en ook stevig aan de drank zit.Ze is ook mentaal uitgeput van het zware werkritme die haar manager Rudge haar oplegt, en sleept een verleden als junkie met een slechte reputatie met zich mee. Ze ervaart haar roem als een vorm van gevangenschap die door Rudge gecontroleerd wordt. Er lijkt een lichtpuntje te komen wanneer ze Huston Dyer ontmoet die haar nieuwe perspectieven in het leven biedt. De muziek zal misschien niet ieders ding zijn, maar ik vond het wel goed passen bij het soms ruige country 'n western sfeertje doorheen de film.

Polanski's slowburner doet veel goed, maar niet alles. Er wordt flink wat tijd genomen om de paranoide sfeer op te bouwen, en verschillende zaken hinten dat er iets vreemds aan de hand is. Niet alleen die halsketting met "Tannis root", ook details zoals de man op het nieuwjaarsfeestje die plots zegt : "1966 : Year One". Nog enger vond ik de vreemde voorvallen met de kennissen : één die blind wordt en één die overlijdt. Polanski laat de kijker in het ongewisse en hoopt dat die in de paranoia meegaat. Een bijzonder geslaagd moment was toen Rosemary in de telefooncabine staat en er een rijzige figuur achter haar komt staan. Ik dacht dat het Dr. Saperstein was maar nee ... . Maar het sleept ook veel te lang aan en Mia Farrow wordt wat vervelend met haar gejank. De climax kwam ook te laat voor mij. Een film die ik nooit echt slecht, maar ook nooit echt goed heb gevonden.

Eerste film van de Dardennes (op vijf) die me niet wist te boeien. Er zat ook heel weinig boeiend materiaal in ditmaal, verder is dit het zoveelste sociale drama over proberen te ontsnappen aan de armoede. Moet zeggen dat ik die "realistische stijl" ook wat beu aan het worden ben. De één vind het geniaal, maar ik vond het schokkerige camerawerk niet van het gezelligste. Absurd dat dergelijke films festivalprijzen winnen.

Wat een ergerlijke film. Persoonlijk vind ik dit een inhoudsloze holle biografie van Von Richthofen. Richthofen is de beste , heeft alle kwaliteiten en iedereen kijkt naar hem op... en veel meer vertelt de film eigenlijk niet. Niet dat alles wat verteld wordt niet waar is, maar de heroiek van de oorlog wordt veel sterker in de verf gezet dan de dramatiek. De rauwheid van de oorlog wordt volledig vergeten en de makers gebruiken kleuren die beter zouden passen bij Alice in Wonderland.

Hollywoodiaanse oorlogsfilm dus, met soldaten die zo goed met elkaar bevriend zijn dat je ze bijna handje in handje ziet lopen. Om dan nog niet te spreken over de apathische romance tussen de baron en de verpleegster en een beschamende familiale schets, waarin de ouders welgeteld enkele lijnen dialoog krijgen. Enkel een paar digitale luchtgevechtscènes doen je nog even de omvang van het fiasco vergeten...

Roubaix ligt op een kleine 20 km van mijn huis, en alhoewel mijn vader er geboren is ga ik er nooit naartoe. Het is een arme (40% van de Roubaisiens zijn werkloos), onaantrekkelijke stad met een bevolking die voornamelijk allochtoon is en voldoende criminaliteit heeft om de politie dag in dag uit bezig te houden. Ik moet wel zeggen dat de stad aan de beterhand is de laatste jaren..

Commissaris Daoud heeft zijn handen vol : een brandstichting, een weggelopen tiener, een verkrachter die het op minderjarigen munt en tot slot de moord op een 83-jarige oude vrouw... Desplechin lijkt in het begin veel hooi op zijn vork te willen nemen met al die verschillende cases, maar de focus verlegt zich stilaan naar de moord en twee verdachte vrouwen, die aan een pittig verhoor worden onderworpen. Dat neemt bijna de hele tweede helft in beslag trouwens en dat zal voor sommigen teveel zijn.

Dankzij een erg sterk acteertrio Zem, Seydoux en Forestier is de film leuk om te volgen maar ik verwachtte meer. De insteek Roubaix sprak mij aan maar uiteindelijk kon de film zich even goed in Marseille of een buitenwijk van Parijs afspelen waardoor Desplechin de hommage aan zijn geboortestad jammerlijk misloopt.

Prettige film over gokverslaving, valsspelen, geluk en poker met kleurrijke personages. Malkovich met zijn Russisch accent was zalig ... Just like a yunk men coming in for a kficky Norton en Damon vormen een gecontrasteerd duo. Bij de één is pokeren een kunst, de ander kan niet pokeren en speelt voortdurend vals. . 3,5*

Onlangs opgenomen op ARTE, en ik moet zeggen dat deze film me niet tegenviel. Gaat over een alleenstaande moeder wiens dochter geradicaliseerd is en op een mooie dag besluit om naar Syrië te vertrekken met een "vriend". De moeder begint een koppige zoektocht naar haar dochter die haar tot aan de Syrische grens brengt. De situatie wordt volledig door de ogen van de moeder bekeken. De toon is aan de deprimerende kant. Het is allemaal misschien wat dunnetjes en simplistisch gebracht en brengt niks nieuws aan het licht. Ik denk dat de makers wilden tonen hoeveel zorgen en twijfels een dergelijke keuze bij de achtergebleven familieleden teweegbrengt en hiervoor mag actrice Astrid Whettnall wel gezien worden.

In de Focus Knack staat The Rover in hun top 10 lijstje 2014. Opvallend toch, daar de film aan de kassa niet veel opbracht en weinig aandacht kreeg. Je moet het bekijken voor de sfeer, stond er. Maar my god, wat een zwaar en deprimerend drama is dit... je voelt je niet bepaald gelukkig na afloop. Het is een roadmovie waarin twee mannen door een wetteloos Australië reizen. Ja, Mad Max is niet veraf, behalve dat er hier geen goed en kwaad is. Er heerst straffeloosheid, en de grootste vijand van de mens zijn andere mensen.

De handelaars zijn tot de tanden gewapend om te voorkomen dat ze geplunderd worden en mensen worden achteloos en koelbloedig vermoord in deze film. Het personage van Pearce is duidelijk een overlever, Rey (Pattinson) is een wat naieve jongen. De ijzersterke sfeer kruipt er na een poosje wel in en is inderdaad geslaagd te noemen... de reden waarom Eric zijn wagen terug wilt (want daar draait het om) vond ik vrij flauw. Het gevaarlijke tripje door een anarchistische wereld vond ik daarentegen wel meeslepend.

Geen grootse film maar wel met enkele grappige scènes (vooral de slapstick met de pompiers); de 20 neus grappen en de romantische monoloog onder Roxannes venster zijn dan weer sterke staaltjes standup comedy ... Steve Martin is helemaal niet mijn favoriet acteur. Man With Two Brains blijft nog altijd één van de slechtste film die ik ooit heb gezien. Hier valt hij nog te pruimen. In Roxanne wordt de humor vermengd met een naieve romantiek; het werkt niet steeds goed door de karakterloze personages, maar is bij momenten wel hartverwarmend. Wie vertrouwd is met het toneelstuk Cyrano de Bergerac, zal hier een originele moderne versie in herkennen want het is in wezen identiek hetzelfde verhaal.

Dat Corsicanen meer gemeenschappelijk hebben met Italianen dan met Fransen blijkt ook uit deze film. Rauw coming-of-age drama over de dochter van een Corsicaanse mafia-baas dat zich afspeelt midden jaren 90. Ze wordt zich als 15-jarige stilaan bewust over de rol van haar vader in allerlei lokale politieke en klangerelateerde moorden waar men verder niet op ingaat op de details. Het is de tedere band tussen vader en dochter waar aandacht aan besteed wordt en het wordt duidelijk dat ze een prijs moet betalen voor de daden van haar vader. Het mist wat meer couleur locale want Corsica is een prachtig decor om in te filmen (ben er zelf al vier keer op vakantie geweest!) maar dat komt te weinig tot uiting. Toch is het een meeslepend arthouse aftreksel van de Godfather die echter wel heel voorspelbaar eindigt met (de dood van de vader )

Niet voor mij deze romcom. Nochtans sprak het idee me wel aan maar er werd naar mijn mening veel te weinig mee gedaan. Ook de auteur van dit werkje (Zoe Kazan zelf) had last van wat writer's block. Zo werden écht leuke situaties uit de weg gegaan : heeft niemand eraan gedacht om de typmachine te verbergen of te stelen? ... Het is ook steeds net niet, zoals die uitgever en Ruby die in het zwembad gaan . En naar het einde toe was Ruby wel verwonderd dat ze Frans sprak en de eerste keer totaal niet. Schoonheidsfoutje? Leuk om eens te zien, maar deze film sprankelt nergens zoveel als Little Miss Sunshine. Daarvoor werd voor mij teveel aandacht besteed aan de rom en te weinig aan de com.

Een voorloper van First Blood maar dan minder grimmig en met een speelse en bijna komische redneck sfeer uit Dukes of Hazzard en Smokey and the Bandit. Countrymuziek en achtervolgingen dus. Niet groots wat acteerwerk betreft, met Dirk Benedict uit The A-Team in de hoofdrol; . Actie genoeg om niet te vervelen verder.

Die laatste films met Ventura zijn niet zijn beste... het begint best goed als een avonturenfilm in de traditie van Le Salaire de la Peur. Daarna wordt het allemaal wat vervelender wanneer Aldo terug in de bewoonde wereld komt. De detaillering van zijn vriendschap met Gérard en de twee vrouwen van hun leven zijn bijzonder oninteressant en hebben nog weinig te zien met het begin. Ventura is hier zijn beste jaren voorbij en probeert nog de coole opa uit te hangen met enkele fratsen zoals evenwicht houden op biljartballen. Nog her en der mooie plaatjes van Canada maar veel meer was het voor mij niet. De avonturenfilm waarop ik hoopte kwam er niet.

Unrated versie.

Misschien een verrassend hoge score maar dat was helemaal spek voor mijn bek. Ik verwachtte er weinig van, doch het idee van geluidsnabootsende en vleesetende planten zorgden nu wel eens voor wat andere horrorfilms missen : originaliteit. Een oud kwaad in een afgelegen ruïne, dat zou nochtans velen tot de verbeelding moeten spreken. De horror en de waanzin kruipen traag maar zeker in de film en het werkt heel effectief. Dit vond ik zeker goed werken. Angst, paniek, gore en waanzin... wat heb je nog meer nodig? Ok, de film moet het verder niet hebben van uitgewerkte personages, van logische handelingen (als je iemand in een put laat zakken check je toch even het touw eerst hé) maar ik vind het wat flauw om daarover te mekkeren want zoiets zie je toch in de meeste horrorfilms? Het einde vond ik ook prima... enige overlevende neemt het kwaad mee naar de bewoonde wereld. Als dit niet naar een sequel ruikt . O en de scène waarin Stacy haar vriendje zit af te rukken in de tent sloeg werkelijk nergens op .

Mooie sfeervolle shots van Puerto Rico en een decadente tropische sfeer die goed overgebracht wordt. Dat is meteen de sterkte van the Rum Diary. Enkele gekke scènes (die mini) en een paar kleurrijke personages zoals de door zijn neus pratende Ribisi en de sympathieke Rispoli kunnen het geheel echter niet op een hoger niveau brengen want daartegenover staat een totaal oninteressant verhaal. De laatste 15 minuten heb ik trouwens niet goed begrepen wegens verslapte aandacht. Film die ik morgen zonder moeite terug vergeten ben.