Opinions

Uitstekende verfilming van Astrid Lindgrens jeugdboek maar dat kon ook niet anders, want Lindgren zelf schreef ook het script van de film. De film heeft alles wat een goede jeugdfilm moet hebben: energieke personages, een aandoenlijke vriendschap vol jeugdige onschuld tussen Ronja en Birk, het voorbijgaan van de seizoenen, het leven met de natuur, enkele leuke fantasy elementen.. Kinderen blijken soms verstandiger dan hun ouderen en de ruzie tussen de driftige roversleider Mattis en zijn dochter Ronja voelt menselijk aan. Het is een tijdloze film met vrolijke en droevige momenten die me er toe aanzetten om dit één van de allerbeste jeugdboekverfilmingen te noemen.

De twee werelden van Jack

Het kon makkelijk de sentimentele kant opgaan maar de film was gelukkig niet te sterk gericht op het forceren van traantjes. Het blijft wel een somber en vrij zwaar drama dat de aandacht blijft houden op een bijzondere moeder-zoon band in al even bijzondere omstandigheden. De eerste helft in de kamer vond ik wat aan de lange kant, maar de tweede helft van de film over de aanpassing van Jack aan de echte wereld vond ik boeiend om volgen. Zeker de manier waarop Jack naar de wereld binnen en buiten kijkt werd goed onder woorden gebracht. Room is niet het type film waar ik sta voor te popelen maar met zo'n fijngevoelige uitwerking en zo'n sterk acteerwerk had ik geen moeite om tot het eind te kijken.

Geen meesterwerk maar toch een erg sterk geregisseerde en gezellig meeslepende tragikomedie. Considine speelt een psychopatische weirdo die onheilspellend reageert. Veel achtergrond over Morrell wordt er niet gegeven; hij is iemand die toevallig in de levens van de twee vrienden komt en het leventje van twee gezinnen overhoop gooit. Hij heeft ook (niet onbelangrijk) nog een oogje op Romeo's schone zus. Het leuke zijn uiteraard de maffe personages (niet alleen Considine maar ook de vader van Gavin heeft toch wel vreemde reacties) en een zeer goede soundtrack die je van de ene scène in de andere loodsen. Net geen 4 momenteel maar dat kan nog komen.

Twisted logic

Hoog gemiddelde voor deze voorloper van de "éénlocatie" films met een beperkt aantal acteurs. Ik vind dit een minder werk van The Master of Suspense. Een beetje vergezocht allemaal maar de manier waarop Stewart het vermoeden krijgt dat de verdwenen David in het flatje ligt ligt er nogal dik op. Heel ongeloofwaardig dat de twee mannen, die zo bekommerd zijn om de perfectie van hun moord, het nalaten de hoed van hun slachtoffer te doen verdwijnen . Stewart fantastisch in zijn rol en een vrij experimentele en macabere film van Hitchcock.

Biechtgeheimen en rozenkransen

Ik vond hem wel oké. Niet voor de ADHD'ertjes onder ons die uit zijn op actie en thrills evenwel. Is aan de trage kant. Een serial killer vergrijpt zich aan priesters en nonnen, en gaat zijn wandaden daarna gaan opbiechten bij vader Koessler, die op onderzoek uitgaat. Niet alleen is de film aardig spannend gebracht met een duistere neerslachtige toon, daarnaast worden ook enkele taboes van de kerk in een minder mooi daglicht gesteld. Kunnen de onvergeeflijke (hoofd)zonden wel vergeven worden?

Iets te lang maar het is wel een sterk geacteerd en meeslepend drama verder, geïnspireerd door het leven en tragische einde van Janis Joplin. The Rose is een karakterfilm pur sang met Bette Midler in haar sterkste acteerprestatie als een succesvolle rockzangeres die achter de schermen een ongelukkig bestaan leidt en ook stevig aan de drank zit.Ze is ook mentaal uitgeput van het zware werkritme die haar manager Rudge haar oplegt, en sleept een verleden als junkie met een slechte reputatie met zich mee. Ze ervaart haar roem als een vorm van gevangenschap die door Rudge gecontroleerd wordt. Er lijkt een lichtpuntje te komen wanneer ze Huston Dyer ontmoet die haar nieuwe perspectieven in het leven biedt. De muziek zal misschien niet ieders ding zijn, maar ik vond het wel goed passen bij het soms ruige country 'n western sfeertje doorheen de film.

Polanski's slowburner doet veel goed, maar niet alles. Er wordt flink wat tijd genomen om de paranoide sfeer op te bouwen, en verschillende zaken hinten dat er iets vreemds aan de hand is. Niet alleen die halsketting met "Tannis root", ook details zoals de man op het nieuwjaarsfeestje die plots zegt : "1966 : Year One". Nog enger vond ik de vreemde voorvallen met de kennissen : één die blind wordt en één die overlijdt. Polanski laat de kijker in het ongewisse en hoopt dat die in de paranoia meegaat. Een bijzonder geslaagd moment was toen Rosemary in de telefooncabine staat en er een rijzige figuur achter haar komt staan. Ik dacht dat het Dr. Saperstein was maar nee ... . Maar het sleept ook veel te lang aan en Mia Farrow wordt wat vervelend met haar gejank. De climax kwam ook te laat voor mij. Een film die ik nooit echt slecht, maar ook nooit echt goed heb gevonden.

Eerste film van de Dardennes (op vijf) die me niet wist te boeien. Er zat ook heel weinig boeiend materiaal in ditmaal, verder is dit het zoveelste sociale drama over proberen te ontsnappen aan de armoede. Moet zeggen dat ik die "realistische stijl" ook wat beu aan het worden ben. De één vind het geniaal, maar ik vond het schokkerige camerawerk niet van het gezelligste. Absurd dat dergelijke films festivalprijzen winnen.

Wat een ergerlijke film. Persoonlijk vind ik dit een inhoudsloze holle biografie van Von Richthofen. Richthofen is de beste , heeft alle kwaliteiten en iedereen kijkt naar hem op... en veel meer vertelt de film eigenlijk niet. Niet dat alles wat verteld wordt niet waar is, maar de heroiek van de oorlog wordt veel sterker in de verf gezet dan de dramatiek. De rauwheid van de oorlog wordt volledig vergeten en de makers gebruiken kleuren die beter zouden passen bij Alice in Wonderland.

Hollywoodiaanse oorlogsfilm dus, met soldaten die zo goed met elkaar bevriend zijn dat je ze bijna handje in handje ziet lopen. Om dan nog niet te spreken over de apathische romance tussen de baron en de verpleegster en een beschamende familiale schets, waarin de ouders welgeteld enkele lijnen dialoog krijgen. Enkel een paar digitale luchtgevechtscènes doen je nog even de omvang van het fiasco vergeten...

Roubaix ligt op een kleine 20 km van mijn huis, en alhoewel mijn vader er geboren is ga ik er nooit naartoe. Het is een arme (40% van de Roubaisiens zijn werkloos), onaantrekkelijke stad met een bevolking die voornamelijk allochtoon is en voldoende criminaliteit heeft om de politie dag in dag uit bezig te houden. Ik moet wel zeggen dat de stad aan de beterhand is de laatste jaren..

Commissaris Daoud heeft zijn handen vol : een brandstichting, een weggelopen tiener, een verkrachter die het op minderjarigen munt en tot slot de moord op een 83-jarige oude vrouw... Desplechin lijkt in het begin veel hooi op zijn vork te willen nemen met al die verschillende cases, maar de focus verlegt zich stilaan naar de moord en twee verdachte vrouwen, die aan een pittig verhoor worden onderworpen. Dat neemt bijna de hele tweede helft in beslag trouwens en dat zal voor sommigen teveel zijn.

Dankzij een erg sterk acteertrio Zem, Seydoux en Forestier is de film leuk om te volgen maar ik verwachtte meer. De insteek Roubaix sprak mij aan maar uiteindelijk kon de film zich even goed in Marseille of een buitenwijk van Parijs afspelen waardoor Desplechin de hommage aan zijn geboortestad jammerlijk misloopt.

Prettige film over gokverslaving, valsspelen, geluk en poker met kleurrijke personages. Malkovich met zijn Russisch accent was zalig ... Just like a yunk men coming in for a kficky Norton en Damon vormen een gecontrasteerd duo. Bij de één is pokeren een kunst, de ander kan niet pokeren en speelt voortdurend vals. . 3,5*

Onlangs opgenomen op ARTE, en ik moet zeggen dat deze film me niet tegenviel. Gaat over een alleenstaande moeder wiens dochter geradicaliseerd is en op een mooie dag besluit om naar Syrië te vertrekken met een "vriend". De moeder begint een koppige zoektocht naar haar dochter die haar tot aan de Syrische grens brengt. De situatie wordt volledig door de ogen van de moeder bekeken. De toon is aan de deprimerende kant. Het is allemaal misschien wat dunnetjes en simplistisch gebracht en brengt niks nieuws aan het licht. Ik denk dat de makers wilden tonen hoeveel zorgen en twijfels een dergelijke keuze bij de achtergebleven familieleden teweegbrengt en hiervoor mag actrice Astrid Whettnall wel gezien worden.

In de Focus Knack staat The Rover in hun top 10 lijstje 2014. Opvallend toch, daar de film aan de kassa niet veel opbracht en weinig aandacht kreeg. Je moet het bekijken voor de sfeer, stond er. Maar my god, wat een zwaar en deprimerend drama is dit... je voelt je niet bepaald gelukkig na afloop. Het is een roadmovie waarin twee mannen door een wetteloos Australië reizen. Ja, Mad Max is niet veraf, behalve dat er hier geen goed en kwaad is. Er heerst straffeloosheid, en de grootste vijand van de mens zijn andere mensen.

De handelaars zijn tot de tanden gewapend om te voorkomen dat ze geplunderd worden en mensen worden achteloos en koelbloedig vermoord in deze film. Het personage van Pearce is duidelijk een overlever, Rey (Pattinson) is een wat naieve jongen. De ijzersterke sfeer kruipt er na een poosje wel in en is inderdaad geslaagd te noemen... de reden waarom Eric zijn wagen terug wilt (want daar draait het om) vond ik vrij flauw. Het gevaarlijke tripje door een anarchistische wereld vond ik daarentegen wel meeslepend.

Geen grootse film maar wel met enkele grappige scènes (vooral de slapstick met de pompiers); de 20 neus grappen en de romantische monoloog onder Roxannes venster zijn dan weer sterke staaltjes standup comedy ... Steve Martin is helemaal niet mijn favoriet acteur. Man With Two Brains blijft nog altijd één van de slechtste film die ik ooit heb gezien. Hier valt hij nog te pruimen. In Roxanne wordt de humor vermengd met een naieve romantiek; het werkt niet steeds goed door de karakterloze personages, maar is bij momenten wel hartverwarmend. Wie vertrouwd is met het toneelstuk Cyrano de Bergerac, zal hier een originele moderne versie in herkennen want het is in wezen identiek hetzelfde verhaal.

Dat Corsicanen meer gemeenschappelijk hebben met Italianen dan met Fransen blijkt ook uit deze film. Rauw coming-of-age drama over de dochter van een Corsicaanse mafia-baas dat zich afspeelt midden jaren 90. Ze wordt zich als 15-jarige stilaan bewust over de rol van haar vader in allerlei lokale politieke en klangerelateerde moorden waar men verder niet op ingaat op de details. Het is de tedere band tussen vader en dochter waar aandacht aan besteed wordt en het wordt duidelijk dat ze een prijs moet betalen voor de daden van haar vader. Het mist wat meer couleur locale want Corsica is een prachtig decor om in te filmen (ben er zelf al vier keer op vakantie geweest!) maar dat komt te weinig tot uiting. Toch is het een meeslepend arthouse aftreksel van de Godfather die echter wel heel voorspelbaar eindigt met (de dood van de vader )

Niet voor mij deze romcom. Nochtans sprak het idee me wel aan maar er werd naar mijn mening veel te weinig mee gedaan. Ook de auteur van dit werkje (Zoe Kazan zelf) had last van wat writer's block. Zo werden écht leuke situaties uit de weg gegaan : heeft niemand eraan gedacht om de typmachine te verbergen of te stelen? ... Het is ook steeds net niet, zoals die uitgever en Ruby die in het zwembad gaan . En naar het einde toe was Ruby wel verwonderd dat ze Frans sprak en de eerste keer totaal niet. Schoonheidsfoutje? Leuk om eens te zien, maar deze film sprankelt nergens zoveel als Little Miss Sunshine. Daarvoor werd voor mij teveel aandacht besteed aan de rom en te weinig aan de com.

Die laatste films met Ventura zijn niet zijn beste... het begint best goed als een avonturenfilm in de traditie van Le Salaire de la Peur. Daarna wordt het allemaal wat vervelender wanneer Aldo terug in de bewoonde wereld komt. De detaillering van zijn vriendschap met Gérard en de twee vrouwen van hun leven zijn bijzonder oninteressant en hebben nog weinig te zien met het begin. Ventura is hier zijn beste jaren voorbij en probeert nog de coole opa uit te hangen met enkele fratsen zoals evenwicht houden op biljartballen. Nog her en der mooie plaatjes van Canada maar veel meer was het voor mij niet. De avonturenfilm waarop ik hoopte kwam er niet.

Unrated versie.

Misschien een verrassend hoge score maar dat was helemaal spek voor mijn bek. Ik verwachtte er weinig van, doch het idee van geluidsnabootsende en vleesetende planten zorgden nu wel eens voor wat andere horrorfilms missen : originaliteit. Een oud kwaad in een afgelegen ruïne, dat zou nochtans velen tot de verbeelding moeten spreken. De horror en de waanzin kruipen traag maar zeker in de film en het werkt heel effectief. Dit vond ik zeker goed werken. Angst, paniek, gore en waanzin... wat heb je nog meer nodig? Ok, de film moet het verder niet hebben van uitgewerkte personages, van logische handelingen (als je iemand in een put laat zakken check je toch even het touw eerst hé) maar ik vind het wat flauw om daarover te mekkeren want zoiets zie je toch in de meeste horrorfilms? Het einde vond ik ook prima... enige overlevende neemt het kwaad mee naar de bewoonde wereld. Als dit niet naar een sequel ruikt . O en de scène waarin Stacy haar vriendje zit af te rukken in de tent sloeg werkelijk nergens op .

Mooie sfeervolle shots van Puerto Rico en een decadente tropische sfeer die goed overgebracht wordt. Dat is meteen de sterkte van the Rum Diary. Enkele gekke scènes (die mini) en een paar kleurrijke personages zoals de door zijn neus pratende Ribisi en de sympathieke Rispoli kunnen het geheel echter niet op een hoger niveau brengen want daartegenover staat een totaal oninteressant verhaal. De laatste 15 minuten heb ik trouwens niet goed begrepen wegens verslapte aandacht. Film die ik morgen zonder moeite terug vergeten ben.

Moet samen met The Outsiders gezien worden als een diptiek : allebei young adult movies gebaseerd op boeken van Susan Hinton, allebei met Matt Dillon en Diane Lane, allebei terzelfdertijd gefilmd door Coppola. Boeken die vaak een verloren jeugd beschrijven. Maar deze vind ik superieur aan The Outsiders. Rumble Fish zou ik onomwonden een meesterwerkje willen noemen. De zwart-wit fotografie, geïnspireerd door film-noir en nouvelle vague, draagt zoveel bij aan de film zelf; enkel de vissen krijgen een kleurtje mee. In ieder geval lijkt de film hierdoor ook tijdloos. Wie de film niet kent zal hier moeilijk een jaartal op kunnen plakken.

Nochtans is Rumble Fish geen youth gang film met geweld en stoere acties. Het is een drama over twee broers die zoeken naar levensinvulling, terwijl ze geen enkele bagage hebben om een doel in hun leven te stellen. Verlaten door hun moeder, met een alcoholverslaafde vader, en dus alleen aan hun lot overgelaten, moeten ze zich zonder een richtinggevend normenkader weten te redden. Eén van die scènes die me het meest opviel was die waarin Matt's vriendinnetje (Lane) het uitmaakt omdat hij met een ander meisje seks had. Hij is zich niet eens bewust dat hij haar kwetst en vindt niks verkeerds aan wat hij heeft gedaan. Broederliefde moet je ook niet zoeken. Hoewel Rusty-James zijn oudere broer aanbidt wil die laatste hem niet aan zijn been hebben (why are you always following me?).

De vissen symboliseren het vrijkomen van de kettingen die ons vastbinden aan de nare ervaringen uit ons verleden. Hierin moet dan ook de verklaring voor de finale actie van The Motorcycle Boy gezocht worden. Dromen van de vrijheid om te zijn wie je bent. The Motorcycle Boy, rustig geacteerd door Mickey Rourke, is een soort mythisch figuur geworden die door iedereen aanbeden wordt, behalve en niet toevallig door de arm der wet, die orde, autoriteit en discipline belichaamt. Het tegengestelde van the Motorcycle Boy. Het is uiteindelijk wel fijn dat hij een enigma blijft tot het einde. Een open einde dat niet echt een antwoord biedt noch een moraal formuleert. Rumble FIsh heeft heerlijke dialogen, soms een tikkeltje te literair maar ze spreken tot de verbeelding. Voeg naast de getroebleerde personages nog heerlijke muziek van Copeland toe en het hele plaatje klopt als een bus. Topper.

Net als Taken en NonStop een vermakelijke actiefilm waarin een vroegere hitman zijn vervreemde zoon gaat beschermen tegen de wraak van zijn gangsterbaas (nota bene een vroegere jeugdvriend van de hitman), wanneer diens zoon doodgeschoten wordt. . Achtervolgingen, schietpartijen, gevechten, dirty cops, huurmoordenaars... je hebt alle elementen voor een vlotte misdaad & actiefilm en er zit flink wat tempo in tot het einde. Neeson is de geknipte man voor dit soort films en zwaait opnieuw de plak maar had niet de indruk dat de man veel last van zijn geweten had, zoals de film wil doen doorschijnen. Ed Harris met zijn karakterkop mag er altijd wezen : eindelijk mag hij nog eens gangsterbaas spelen zoals hij ooit deed in State of Grace met Sean Penn. Nick Nolte ziet er écht slecht uit! Vond het een fijne ongecompliceerde actiefilm

Zwak in elkaar gestoken futuristische thriller over een politie-unit die op hol geslagen robots onschadelijk moet maken. Eigenlijk best actueel met de hele discussie rond killer robots; en het gebruik van drones in het dagelijks leven wordt hier eveneens aangehaald en dit anno 1984. Het idee is nog zo dom niet, maar het script is betuttelend en routineus. Werkelijk alles wordt gedaan zodat de kijker zeker niet moet nadenken. Van de futuristische look valt ook al niet veel te merken: wat speelgoedwapens, plastic robots (zoals Insignificance terecht zegt dozen op wielen) e.d. Acteerwerk saai, stereotiep en op automatische piloot. De finale vond ik daarentegen wél geslaagd.

Een koppel blackmailers neemt het achter de schermen op tegen een corrupt juridisch systeem in een zaak tussen de weduwe van een shooting-slachtoffer tegen een almachtige wapenfabrikant. Alhoewel geen slechte film, vond ik het als Grisham verfilming iets minder dan films als The Firm, The Rainmaker en A Time to Kill. Runaway Jury wil teveel imponeren met allerlei twists waardoor de suspense en de geloofwaardigheid van deze rechtszaak flink moet inboeten. De scènes waarin Hoffman schittert zijn op één hand te tellen en dat is jammer als je zo'n grote naam inzet. Hackman werd met zijn rol van schofterige juridische adviseur iets beter bedeeld. Hopelijk zit dit verhaal ver van hoe het er werkelijk aan toe gaat.

Buck : You're an animal!
Manny : No! Worse! Human! Human!

De Shakespeariaanse quote op het einde komt hier nog even op terug.

Sterk en spannend. Twee ontsnapte gevangenen uit een high security gevangenis in Alaska vluchten met de enige trein die ze niet mochten nemen. Is het de arm van een goddelijke kracht die maakt dat alle pogingen om de trein te stoppen falen? Is het de arm van god die maakt dat Manny's nemesis Rankin op het einde tegenover hem staat? . Bijzondere film over hoe een mens zowel held als beest kan zijn. En die Manny (toprol van Jon Voight!) is het beiden.

De laatste tien minuten zijn puur kippenvel, met dat beeld van Manny die als held rechtop die trein staat, die stilaan verdwijnt in de eeuwigheid en dat laastste shot van Rankin's gezicht, één en al angst in het aangezicht van de dood . Dan die muziek van Vivaldi... gewoon grandioos dit einde! 4 dikke vette sterren.

Ik ben wel onder de indruk dat een Vlaamse film eindelijk eens het topniveau kan halen. De grauwe donkere regie van Roskam en een echte karakterrol van Schoenaerts tillen de film tot een meesterlijk misdaaddrama dat door mijn hoofd blijft spoken. Bij zo'n film denk je eerder aan Scorsese en bij zo'n rol denk je eerder aan De Niro. Nee, 100% Vlaams... fantastisch.

De twee verhaallijnen blijven boeien en er ademt een spookachtige uitstraling uit de beelden. De ontmoeting van een traumatische ervaring uit het verleden en de louche zaakjes van een Westvlaamse hormonenmaffia lijken op het eerste zicht een vreemde ontmoeting en toch hangen beide plots goed aan elkaar. Zonde dat het einde zo slordig kwam aanzetten : dat viel me wat tegen en daardoor verliest het de 4 dat het geweest kon zijn.

Niet de beste met Arnie maar genoeg actie, oneliners en amusement om na afloop tevreden zijn van dit typisch jaren 80 product. Deze film was ook Starship Troopers ver vooruit met de bijtende satire op populistische TV. Ik vond deze film ook flink wat humor hebben. Dit is (samen met Total Recall en Red Heat) één van de 3 dvd's met Arnie die ik thuis in de kast heb.

Goed coming of age drama. De hoofdfiguur, de 16-jarige Danny, wordt in een bijzondere situatie geplaatst waarin zijn ouders hem voortdurend meeslepen van plaats tot plaats en van identiteit naar identiteit in hun vlucht voor de FBI. Het gezin strijkt neer in een dorpje waar Danny enig houvast krijgt in zijn bestaan dankzij een vriendinnetje. Sommige scenes zijn zo goed dat ik haast vergat dat ze geacteerd waren o.a het reeds genoemde verjaardagsfeestje, maar ook de kalverliefde en de sterke band tussen Danny en zijn rebelse ouders zijn aanstekelijk om zien. Ik was ook best onder de indruk van de piano-skills van Phoenix. Een sterke, tedere en onderbekeken film van Lumet.

Matige buddy movie, zo typisch uit deze jaren... minder goed dan pakweg 48 Hrs en Lethal Weapon maar heeft zeker heel wat grappen te bieden. Alleen hebben Crystal en Hines (in tegenstelling tot bvb Eddie Murphy) niet echt het talent om op de lachspieren te werken. De film is soms ook redelijk praatziek en beide cops zijn onophoudelijke spraakwatervallen. Ook bad guy Julio was totaal niet dreigend of charismatisch. De film wordt wel nog gered door een heel goede chase scène en enkele geslaagde grappen.

Die score... begrijpen wie begrijpen wil. Hypergewelddadig, hyperactief, hypergestileerd veel gescheld en gevloek en woede... ach hyper-twee-keer-niks eigenlijk... het voelt allemaal zo onnatuurlijk dat het vlug gaat vervelen. Al dit theater staat nergens in functie van, behalve dan om met kills en geweld het publiek een goedkope kick te bezorgen of met scheldtirades een vettig lachje te ontlokken. Ook het plot vond ik weinig nieuws brengen en de twists leken het resultaat van een goedkope brainstorm-sessie ... waaaaw, Walker blijkt een politie-informant... nooit verwacht! ... geniale twist zeg! . Om de schijn van diepgang te geven moet iedereen ook nog 's iets kwijt over zijn vader ...En dan dit flut-einde als perfecte afsluiter van een flutfilm want waarom moet hij zijn overlijden nog veinzen als zijn tegenstanders toch dood zijn

Op de vraag waarom ik films als John Wick, Equalizer en zelfs Hobo With a Shotgun wel kan smaken en deze niet heb ik maar één antwoord : die films nemen zich tenminste niet serieus.

Er kwam nog even een lichtpuntje met dat koppel pedofielen maar ook hier steken ze alleen maar hun borst vooruit om neergeknald te worden . Ik vond het op bijna alle fronten zwak.

Het laatste gevecht van de Battosai.

Het laatste deel is op niveau van de voorganger. Nochtans is de eerste helft meer drama en volledig opgebouwd rond de identiteitscrisis van Kenshin, die door zelfmedelijden en zelfwalging niet in staat is om het niveau te bereiken om zijn vijand te verslaan. Het verloop is vrij traag en het dommelt wat in met saaie tussendoortjes tussen meester en leerling. Veel nieuwe wendingen zijn er niet meer, en het hele verhaal is een lange aanloop naar de finale confrontatie. Als die er komt, mag die best gezien worden, met flitsende en lang uitgesponnen actiescènes. Geen slechte reeks; groots en spectaculair opgezet, met mooie beelden. Mocht ook wel gezien het grote budget dat gebruikt werd. De Kenshin trilogie leek me gericht op een wat jonger publiek en dat voel je ook aan de dialoog, die nogal "teenage" klinkt. Er waren voor mij ook teveel personages die de aandacht moesten opeisen om het degelijk af te werken. De trilogie is te koop voor amper 12 euro, dus daarvoor moet je het ook al niet laten.