Opinions

Eén van die films die iedereen zou moeten zien, maar die niemand gezien heeft. Sterke film waarbij de chemie tussen Rourke en Roberts wonderen doet Robert De Niro kon zomaar jaloers zijn geweest op Mickey Rourke. In sommige scènes schittert hij op topniveau. Het is een schelmenverhaal waar twee wijkjongens (verre neven van elkaar) de bons krijgen in het restaurant waar ze werken en middelen zoeken om opnieuw aan geld te raken. Het zijn twee sympathieke figuren op hun eigen manier. De één een groot leeghoofd, de andere een man met waarden en loyauteiten die hem echter geen meter vooruit helpen in het leven. Humor, drama en een vleugje misdaadfilm lopen gezellig door elkaar en maken dit tot een luchtige aangename kijkbeurt tot het eind. Ik zou het ook unfair gevonden hebben om die twee alle tegenslag van de wereld te laten ondergaan en gelukkig komt het ook zover niet. Ook de New Yorkse streetlife draagt veel bij aan de film.

Weinig lachen. Een drukke overgeacteerde boel met afschuwelijk vals gezang, vooral wanneer Duvall en Williams aan bod komen. Robin Williams zet een mompelende Popeye neer maar wat moet ik daar eigenlijk van vinden? Kan er nog net mee door zal ik maar zeggen. Het cartooneske karakter van de film is op zich mooi gedaan en daar haalt de film punten op voor mij, maar het weet de aandacht niet vast te houden en vervalt in onophoudelijk gekwetter. Popeye werkt gewoon beter als tekenfilm.

Dit melodrama gaat over de vurige maar kortstondige liefde tussen een schilderes en haar model. Traag is het tempo wel, maar saai vond ik het niet. Het emotionele spel van observatie en de stilzwijgende manier waarop de gevoelens van beide vrouwen tot stand komen maken het zelfs een tikkeltje spannend.

Het is daarna ook een tragisch liefdesverhaal in de zin dat deze liefde nooit zal uitbloeien. Het motief van de mythe van Orpheus en Eurydice wordt verschillende keren gebruikt om die tragiek te bevatten (de witte glimp die Marianne opvangt van Héloïse en daarna verdwijnt).

Ook enkele mystieke beelden worden gebruikt zoals het kleed van Heloïse dat vuur vat in een moment van tijdloosheid. Een beeld dat inderdaad wel een schilderij waard is.

Ja, het is toch wel mooi gedaan in sommige scènes en als arthouse film is dit één die ik iets toegankelijker vind voor een breder publiek. Jammer van de erg trage opbouw in het begin en alle scènes met de dienstmeid Sophie met haar abortus, vond ik eigenlijk niks toevoegen. Schitterende rol van Haenel ook waar ze een erg krachtige bijna heilige uitstraling tentoon stelt, maar haar personage was dan ook aanvankelijk bestemd voor het klooster. Nipt 3,5*

Eigenaardig ding, maar uiteindelijk niet veel om lovend over te zijn. Een getraumatiseerd verkrachtingsslachtoffer neemt de identiteit van een overledene aan om er bovenop te komen. Deze amateurfilm is totaal stuurloos; niet spannend genoeg als thriller en niet diepgaand genoeg als drama. Ik bleef er helemaal koud bij. Next...

Dat einde had ik niet zien aankomen. Sterk gevonden. Posse is dan ook een heel ongewone western en dat is zonder meer een verademing. Eén van de twee enige films die Douglas zelf regisseerde in zijn lange filmcarrière. In het begin denk je naar een cliché western te kijken. Naargelang de film vordert gaat het verrassend genoeg een heel andere kant op dan je verwacht. Het rollenpatroon van de klassieke western wordt zelfs helemaal ondersteboven gehaald. Bruce Dern zet een heerlijke boef neer en ook Douglas als ijdele US Marshal met politieke ambities weet alweer te overtuigen. De film vergeet ook zeker niet om enkele memorabele scènes op te voeren, zoals de brandende trein. Deze film was voor mij een ontdekking.

Natuurlijk is Exorcist het eerste wat in iedereen opkomt als je The Possession ziet. Bornedal weet er niettemin een goede variant van te maken met een eigen stempel. Aan dit soort films vind ik het mysterieuze en het spannende veel belangrijker dan horror. En dit is gelukkig waar deze film mee uitpakt. Ditmaal is de demon verbonden met het Joodse geloof en komt er een rabbijn aan te pas. Ik vind dit toch één van de betere in dit genre want het weet goed te boeien, zelfs al is voorspelbaarheid troef.

Troep. Veel hippe cameratruukjes, veel fluo, expliciet geweld, veel avant-gardistische kunstwerken op de achtergrond, het moet vooral kunstzinnig overkomen en dat doet het ook op een zelfingenomen manier. Alles om visueel te imponeren maar voor het overige één grote gapende leegte errond, met nietszeggende dialogen, slaapverwekkend acteerwerk, vage inhoud. Het moest vooral een echte "kijk eens wat ik allemaal kan" film zijn. Ook slim van hem om onmiddellijk een uncut versie te lanceren, dat creëert vanzelf de nodige hype.

Dossierfilm waarbij de pers geheime documenten lekt over de aanpak van de Vietnamoorlog (de zgn Pentagon Papers). Later in de film blijkt dat het niet helemaal daarover gaat. De regering Nixon wil de verdere publicatie verbieden en dreigt met juridische vervolging, maar de krant zelf, de Washington Post, vindt dat politieke druk haar taak om de bevolking te informeren niet in de weg mag staan. Ook de raad van bestuur is verdeeld in deze kwestie. Spielberg verpakt de film in met wat thriller-aspecten (publiceren we of publiceren we niet?) om deze bureaucratische carrousel wat verteerbaarder te maken, en daarmee ontkomt The Post wellicht aan een té droge en saaie reconstructie. Een redelijke film dus maar vrij zware kost, dus je begint er best aan met een frisse kop. Het blijven ook moeilijke films om aan een breed publiek te verkopen want je moet toch al wat kaas hebben gegeten van Amerikaanse geschiedenis; Hanks en Streep leiden de cast maar ik vond hun rollen niet echt veel extra glans geven aan hun filmografieën. Voor mij persoonlijk : door het aangesneden onderwerp interessant om 's mee te pikken maar geen film die een grote indruk nalaat.

Niet te geloven dat dit van de hand van een oscarwinnaar is. Lijkt meer een veredelde TV-film. Se7en zou niet eens genoemd mogen worden als vergelijkingsmateriaal. Werkelijk niks van spanning te bespeuren, voor een serial killer film is dat een pijnlijk gemis. Dan maar een beetje het niveau opkrikken met psychologische insteken. Bij vlagen werkt het eigenlijk allemaal nog wel en het acteerniveau is niet al te belabberd hoewel verre van fantastisch, maar van zodra de vergezochte motieven voor de moorden in beeld komen en er naar een erg povere finale toegewerkt wordt, zakt de film zwaar door het ijs.

Geen slechte film, maar echt mooifilmerij is het nu ook weer niet. Het zijn telkens dezelfde vier of vijf decors die je te zien krijgt : de villa van Neruda, het dorpscafeetje, enkele kiezelstranden, het postkantoor... Niet dat de film daardoor niet mooi is, maar smachten naar Italië zat er voor mij niet in. Typisch Italiaanse film over poëzie, "amore" en een bevreemdende vriendschap tussen een doodeenvoudige visserszoon (er lijkt mentaal iets aan te schorten) en de verbande Chileense intellectueel, dichter en politicus Pablo Neruda. Het contrast kan niet groter, en toch ontwikkelt zich een gemeende vriendschap waarbij deze twee uitersten elkaar vinden in hun liefde voor de eenvoud van het leven. De film krijgt ook een politieke dimensie (zoals vaak in Italiaanse films) met de opkomst van het communisme en een tragische wending. Zeker te genieten maar een Italiaanse topper vond ik dit niet.

You will feel the heat, zegt de poster pretentieus. Wel ik heb vooral mijn verwarming hoger moeten zetten voor meer warmte, want vond het maar een slappe bedoening, dit liefdesverhaal tussen een boef en een slet. Nicholson en Lange vond ik nu niet bepaald het meest sensuele koppel op het scherm, zelfs met de lichte erotiek erbij.
Naast het beramen van de moord op de oudere Griekse echtgenoot , is het in de tweede helft van de film ook de vraag of Cora en Frank eigenlijk wel liefde voelen voor elkaar of elkaar gewoon gebruikt hebben . Het veelzeggende slot biedt daar mijns inziens een mooi antwoord op. Mede door de betere tweede helft kom ik toch nog aan 3* maar dat is ook het maximum dat ik kan geven. Denk toch dat het origineel beter is.

De bekendste van Ozon is een luchtige back to the 70s. De vrouw van een tirannieke lokale industrieel is haar betekenisloze huisvrouwleventje beu. Wanneer haar gehate echtgenoot Robert een hartaanval krijgt tijdens een boze syndicale betoging neemt ze de teugels over van het bedrijf, blikt ze terug op een verleden vol amoureuze affaires en stelt ze zich verkiesbaar bij de gemeenteraadsverkiezingen. . De 70s, dat was toen inderdaad een tijd van strijd, zowel voor de vrouw om haar plaats op te eisen in de maatschappij als voor de werknemer om meer te zijn dan een werkpaard, en dat schemert duidelijk door in de film. Alleen vind ik Luchini geen zo'n leuk acteur. Deneuve, Viard en Depardieu waren daarentegen moeilijk weg te denken. Geen slechte film maar gevoelsmatig een iets mindere film van Ozon voor mij. Drama staat hem beter dan komedie.

Ik vind het een beetje onrecht dat ik hier een 3* aan geef, maar dat is enkel om te duiden dat ik de film ietsje minder vind dan L'Auberge Espagnole. Hiermee wil ik dus zeker niet zeggen dat Les Poupées Russes een matige film is... Integendeel.

Deze is meer een relatiefilm dan Auberge Espagnole. Deze eindigde met de professionele keuze van Xavier, nu is het eindpunt een relatiekeuze. Hij is op zijn 30ste nog steeds de besluiteloze kerel uit de eerste film, die seksueel erg actief is maar daarbij op zoek is naar de ware. Tegen de achtergrond speelt zich het aankomende huwelijk af van William (broer van de Engelse ex kotgenote Wendy) met een Russische. Martine (Tautou), de ex van Xavier verdwijnt op een gegeven moment volledig uit het beeld. Zo gaat dat ook vaak in het echte leven met exen.

Visueel alweer heel hedendaags en fris gefilmd, wat het aangenaam kijken maakt. Klapisch voorkomt verveling in wat anders een vrij onopgemerkte relatiekomedie kon geweest zijn. Zo zie je Duris blokfluit spelen wanneer hij aan het lullen is ("raconter du pipeau"). Hij maakt ook subtiel duidelijk waarom vele mannen er in hun leven niet in slagen om ooit de ware te vinden; hij brengt dat zo goed over vind ik. Het toeval waarbij Xavier en Wendy elkaar terug vinden via hun beroep vond ik wat ongeloofwaardig maar goed, het moest zo geschieden en zoals Xaviers baas zelf beweert in de film : je moet niet bang zijn van clichés... veel mensen houden er van.

Leuke film Het achterliggende idee is op zich al zo goed dat de film alleen maar kan meevallen. En dat doet het ook. Drie rotverwende kinderen van een steenrijke bouwpromotor in Monaco leren opnieuw bescheiden leven wanneer het fortuin van hun vader geblokkeerd wordt op verdenking van fraude. Dat levert zonder meer leuke scènes en dialogen op, al is het nergens vernieuwend en overheerst het feelgood gehalte, dat geef ik grif toe. Maar ik hou er wel van als het goed aan boord wordt gelegd en de boodschappen ondubbelzinnig worden afgevuurd. Geweldig die scène waarin die ene broer die niet gewerkt heeft geen eten op het bord krijgt, geweldig die scène waar de dochter eens zelf aan den lijve ondervindt hoe het is om als stront behandeld te worden... Komedie veteraan Jugnot voegt ook veel toe aan het geheel, al is zijn eigen rol tegenstrijdig genoeg de meest dramatische. Een prima komedie die mij ook in de verte aan Trading Places met Eddie Murphy doet denken, ook al zo'n schitterende film.

Voor de liefhebbers van dikke knuffels, traantjes en emotionele extases is dit waarschijnlijk een echte topfilm. Toch stoorde me deze opzettelijke feelgood show omdat het er zo fake uitziet. Feit is dat het script nogal een ramp is en de personages nauwelijks uitgewerkt worden. Geen uitwerking van een groeiende relatie met dat roodharig meisje, over integratie in school zie je ook al niet veel en ook de interactie tussen Powder en Jessie (gespeeld door Steenburgen) blijft miniem.

Waar de film dan wel op een onredelijke wijze de tijd voor neemt is waar Powder de emoties van de stervende vrouw van de sheriff onder woorden brengt en de steeds weerkerende melancholische strijkers van de Jerry Goldsmith big band.

Een mooie film om eens te zien, ongetwijfeld en ik kan deze film iedereen wel eens aanraden, maar een film als Mask is stukken beter uitgewerkt wanneer het over jongens gaat die "anders" zijn. Hier kiest de regisseur te makkelijk voor goedkoop sentiment.

Nogal sterk moraliserende jeugdfilm in het Zuid-Afrika rond de tweede wereldoorlog, dus volop in de apartheid periode. Het is een biografisch portret van een jongen (P.K. genaamd), die wees wordt en in een staatsgevangenis opgroeit waar Geel Piet, een zwarte gevangene hem leert boksen, en een Duitse voogd die hem open-minded leert zijn in het leven. De zwarten zien hem namelijk als een soort messias die het einde van de apartheid moet inluiden.
De tweede helft van de film verlaat de kinderjaren van P.K. en toont een student die zich wil inzetten voor de zwarten. Het is allemaal ongetwijfeld goed bedoeld, maar het voelt nogal naief en simpel aan met de "Mama Afrika" gezangen erbij. Op het einde komen er enkele goede dramatische scènes. Daniel Craig speelt hier zijn allereerste rol en Morgan Freeman speelt hier ook een bijrol.

Slowburner... Traag en sleept soms wat aan; je vraagt je in het begin af waar dit allemaal naartoe moet leiden. Maar de tastbare spanningen van zodra Rose intrekt op de ranch maakten die zorg deels teniet. Cumberbatch speelde in ieder geval zijn beste rol sinds Imitation Game. Daarentegen vond ik Plemons erg teleurstellend. Zijn personage lijkt volledig karakterloos en onverschillig. Het lijkt alsof broer George en zijn kersverse echtgenote Rose zwijgzaam in angst leven. Voor Rose is dat zeker waar want de aanwezigheid van Phil stresseert haar tot het punt dat ze zich bezuipt. Van George is het mij nooit duidelijk hoe hij in die vierkantsrelatie staat.
Mannelijkheid en zijn diverse facetten zijn het centrale thema van de film en dat levert nog een onverwachte en zelfs knappe twist op. Daarnaast was de cinematografie een waar genot om te zien. De weidse beelden rond de ranch waren bijzonder mooi.

... he will continue to make glad the heart of childhood

Vertederend en charmante familiefilm met het hart op de juiste plaats. Zo zou je dit redelijk miskende kerstfilmpje kunnen omschrijven. Prancer is sterk wat het scheppen van kerstsfeer betreft en het hart begint op sommige momenten te smelten. Hoe kan het ook anders wanneer je dit lieve kind aan het werk ziet en ze het huis van een asociale zuurpruim opfleurt, of wanneer ze een reddingsactie onderneemt met haar broer... en dan het rendier dat plots in huis staat. . Familiedrama en bitterheid worden met kerst weer even buitengesloten en vervangen door warmte en liefde. Deze film brengt op correcte wijze en met de nodige magie (zonder special effects) hulde aan kerst. Merry Christmas!

Een ninja die met zijn gezin naar Amerika gekomen is neemt het op tegen de psychopatische gangster Limehouse Willie in een zaak rond een halsketting. Het is wat je mag verwachten van een film met vechtmachine Sho Kosugi : weinig verhaal en veel geweld met een voorliefde voor bloederige kills. Het eindgevecht duurt ook lekker lang.

Rauwe gevangenisfilm, gebaseerd op het ware verhaal van Billy Cole. Een jonge Britse crimineel komt in een Thaise gevangenis terecht voor bezit van illegale voorwerpen. Hij komt in een hard milieu terecht waar moord en intimidatie dagelijkse kost zijn. Na een moeilijke periode trekt hij zich fysiek en mentaal op aan muay thai trainings. Het is een beklijvende film waar je snel meegezogen wordt in de bijna bovenmenselijke struggle van Cole om het hoofd boven water te houden . Het is een film die net te lang duurt en dat voel je ook. Het tweede uur is een constante herhaling van trainingsessies tot het finale muay thai gevecht waarbij hij zijn gevangenis vertegenwoordigt. De gevangenisfilm werd ook meer een boksfilm.

Zeker een meevaller. Ten eerste, dit is geen film over het IRA, maar over een gewetensbezwaarde hitman van het IRA op de weg van spijt en vergeving. Hij voert een laatste opdracht uit waarbij een priester getuige is, waarna de opdrachtgever, een lokale gangster, hen het leven zuur maakt. . Het tempo ligt niet hoog, maar het bleef interessant genoeg wat mij betreft. De kerkorgelspelende Mickey Rourke zet hier niet zijn grootste rol neer en de flutromantiek met een blind meisje moest er helaas bij, maar als geheel vond ik dit correct onderhoudend.

Ik snap de opmerking van sommigen dat het drama is zonder gevoel. Dat is inderdaad zo. Het is dan ook wel een hard realistisch verhaal, en Precious is een personage dat door het leven mishandeld werd. Laat u niet misleiden, dit is geen film van zwarten voor zwarten. Vervang de zwarte door een Oostblokker, of zelfs door bepaalde blanke sociale gevallen bij ons in Europa en je hebt dezelfde film. Dit verhaal deed me ook wat denken aan de "Color Purple" van Spielberg en ik zag hier dan ook een moderne versie van.

Dit gezegd zijnde, vond ik de film niet zo aangrijpend als ik verwachtte. Daarvoor lag het Paul Jambers/Jerry Springer gevoel net iets te hoog. Die neiging om sensationele zaken te vertellen, gewoon om "omg" reacties uit te lokken. Sociaal drama zoals Amerikanen dat lusten, maar die in feite niks te vertellen heeft. Acteerprestaties vielen goed mee, en de nauwelijks herkenbare Mariah Carey en de immer coole Lenny Kravitz zijn leuk om te zien in hun rollen.

Ha, ook nog niet op gestemd maar wel al menig keer gezien. Deze Schwarzie flick blijft één van zijn beste jawel. Deze met liters testosteron overgoten SF actiefilm staat er een goede dertig jaar na datum nog steeds. Predator kent geen dode momenten; bijzonder knap hoe de film nooit gaat vervelen, al is het niet meer dan een kat-en-muis spel tot het einde. Om de haverklap gebeurt er iets en de cinematografie in de jungle is werkelijk van topniveau. De predator wordt er al na 20 minuten bij betrokken en daarna wordt geen gas meer teruggenomen. Kers op de taart is het spannende eindduel met de alien, waarbij Schwarzie voor de verandering eens zelf lelijk toegetakeld wordt. Spektakel gegarandeerd.

Deze sequel is helemaal niet slecht. De predator droppen in de "urban jungle" was zeker een verdienstelijk idee. Er is hier gekozen voor nonstop actie ten koste van de spanning van de eerste film. Best een lompe film; luid en schreeuwerig en met de ene adrenalinestoot na de andere. Waarom niet. Dat Predator 2 een grote sterrencast heeft maakt hier eigenlijk niet zoveel uit. Schieten en knallen is het motto. Ook het einde mocht er best wezen. Gemiddelde toch wat onterecht vind ik. Ik durf wedden dat dezelfde film mét Schwarzie in plaats van Glover veel beter had gescoord

De eerste twee Predator films waren vernieuwende films die qua spanning ook goed zaten. De AVP films vond ik klinkklare onzin en dit is weer een stapje de goede kant op. Al kon het nog beter.

Vreemd en toch ergens geniaal hoe de film met een deus ex machina begint door het bonte gezelschap met een parachute uit de lucht te laten vallen op deze onbekende planeet. Het duurt daarna te lang voor de actie er komt. Inmiddels is het voor geen enkele filmkijker nog een geheim wat er hen najaagt, dus cut the crap en geef goede actie. Predators verloor veel tijd met deze lange nietszeggende dialogen en ook het intermezzo met Fishburne mocht geschrapt worden. Zijn aanwezigheid kwam me over als een promotiestunt. De FX zagen er wel goed uit vond ik. Predators keek erg makkelijk en blijft ondanks alles onderhoudend maar ik voelde toch aan dat de reeks in ademnood begint te raken. Spijtig, want het einde laat, geloof het of niet, opnieuw de deur op een kier voor een vervolg.

Zeer ingewikkelde film dit, én een uitdaging voor de verstandelijke vermogens... het woord mindfuck is echt toepasselijk. Maar klopt wel als een bus.. leek me toch. In ieder geval kom je uit op een reeks gebeurtenissen die zichzelf blijven herhalen en niet kunnen onderbroken worden. De perfecte cirkel zeg maar . Leunt op een zeer stevig script in ieder geval, want hoe dan ook staat of valt de film met de juistheid van de logica die je moet volgen. Alles aan deze film is deftig en het verhaal wordt zonder veel poespas uit de doeken gedaan, wat het allemaal vrij sober maakt. Weinig special effects, maar ik was erg onder de indruk van de fysieke transformatie van Sarah Snook .

Spannend, dat kan je wel zeggen, dat is bijna het enige positieve wat je kan zeggen want goed vond ik dit geenszins. Het is wederom de USA-actiefilm template, met gegijzeld gezinnetje als chantagemiddel, overspelige mannen (flauw twistje hoor), dik aangezette strijkers, krokodillentranen en hightech speeltjes. Dan heb je een ongeloofwaardige zeg maar absurde film van begin tot eind en waar ik totaal niet in meekon. Ook op cruciale momenten wordt het erg zwak. De premier gedraagt zich echt als een houten klaas in bijzijn van de Amerikaanse presidente. Dat een premier niet eens een woord zegt wanneer tegen hem gepraat wordt kan toch niet. Dialoog ook vrij standaard met 50 keer "ge zult doen wat we zeggen hé of we knallen vrouw en kindjes af" om dan op het einde te gaan zeggen "allee kom, we zullen dat toch maar niet doen" . Flauw hoor. En zo heb je een echte zeikfilm made in Belgium. Maar toch wil ik nog een goed woord overhebben voor Van Opstal (de ster van de film voor mij) en Charlotje die er ook altijd echt staat in een film. De Bouw daarentegen mag zich schamen voor zo'n schlemielige vertolking van een premier.Van Looy is op zich geen slecht regisseur met zijn vlotte regie, maar wanneer begeeft hij zich eens weg van dergelijke platgetreden paden?

Hoewel dit niet de eerste film met fietsen is (die eer gaat naar Quicksilver uit 1986) is dit wel een veel betere. Het dunne misdaadverhaal dat erachter zit mag de pret van de vele chase scènes niet drukken. Premium RUsh werd volledig in New York geschoten en het is bovenop de vermakelijke actie ook een tripje door de drukke straten van de metropool. Gordon-Levitt zie je tegenwoordig veel opduiken maar ik waardeer net iets meer een acteur als Michael Shannon als vervelende flik met gokschulden . Niet slecht dus, en al dacht ik eerst voor een 3* te gaan, ik heb me danig geamuseerd dat er nog een halfje bij komt.

Standaard jaren '80 film. Een simpel moordonderzoek, buddy movie dialogen, een paar chases en een pittige romance die nog wat olie op het vuur gooit. Het is dat het nog goed gefilmd is en dat Sean Connery erin speelt, want Harmon is echt niet geschikt om een dergelijke hoofdrol te dragen en het onderzoek naar de moord is niet de boeiendste die ik heb gezien. Zes jaar eerder was deze film een succes geweest maar de mensen waren eind jaren '80 dit soort films beu aan het worden en laat dit net zo'n erg voorspelbaar geval zijn. Niet het misbaksel wat ik dacht dat het zou zijn, maar ook niet meer dan een tussendoortje.

Een moeilijke rating ditmaal. "Prestige" zit vol prikkelend mysterie en roept veel vragen op. Het lukt Nolan om het ingewikkelde verhaal op een eenvoudige manier te vertellen. De bijna ziekelijke obsessie van die twee goochelaars is verrassend goed op het scherm gebracht. Je ziet het in hun ogen en aan hun gespannen gelaatsuitdrukkingen. Bale en Jackman doen hun job goed. Ook de anderen doen het naar behoren. Niks te zeggen over het acteerwerk.

Ik vroeg me vaak af hoe ver ze zouden gaan, en dat maakte het razend spannend. De film flirt op het randje met science fiction op het einde. Hier gaat het een beetje te ver voor mij, en verpest de volledige truc die de film wil zijn. Velen hier beweren dat je de film meermaals moet zien om hem te appreciëren. Het gevaar is dat ik dan misschien op plotholes val die ik niet had gezien en niet wilde zien. Voorlopig niet dus.

Aanvankelijk ging ik voor een 4, maar het einde was een mislukte "prestige" dus nog een halfje eraf.