Opinions

Waterig, flets. Leek me meer een jeugd- en familiefilm, want het verhaal is erg simpel, veel te sentimenteel en zelfs de belofte van veel mooie landschappen uit Namibië wordt niet waargemaakt. Om het plaatje compleet te maken, kreeg ik dan nog een weinig interessant zijplot over een groep Afrikaanse rebellen die hopeloos op zoek zijn naar diamanten. En ook dit wordt met het nodige sentiment aangedikt. De rol van Kadjiro is niet pakkend en ook de band tussen hem en het meisje is er niet. Nee, voor mij is dit een mislukking. Het verhaal sleept niet mee, de beelden blijven ondermaats en er valt niks interessants bij te leren over Afrika. Hopelijk hebben de jongsten onder ons hier nog iets aan..

Wat goed begint als een vrij originele SF film eindigt in een actie/horror met clichés en dat is best jammer. Visueel gaat het van heel hoog naar heel laag: de eclips is prachtig, met de kleuren die stilaan donkerder worden, de blauwe en oranje filters vond ik eerder vervelend. Ook Vin Diesel is een cliché; stoer en achterlijk maar goed, dat kan je al vooraf weten. Jammer dat Carolyn het loodje moest leggen; zij was het sterkste personage in de film . Kleine 3*

Harde realistische film, bijna in docu-stijl, een soort vroege Cidade de Deus. Laat een zure nasmaak achter. De vele straatkinderen, onwettig, verstoten of ouderloos, vormden een demografische plaag in Brazilië in die periode (wellicht nog altijd). De maatschappij liet hen opsluiten in jeugdgevangenissen, waar ze overgeleverd werden aan het sadistisch personeel onder dekking van de autoriteiten. Want wie maalt nu om één straatschoffie min of meer? You don't exist, zegt de toezichter op een bepaald moment, om hun sociale positie duidelijk te maken. Het is dan ook een doorn in het oog van velen, dat de minderjarigen door een wet beschermd worden, waardoor ze aan berechtiging voor hun misdaden kunnen ontsnappen. Voor de minderjarigen tikt de klok, want ze weten dat ze er op klokslag 18 alleen zullen voorstaan tegen de wereld.

Pixote is de jongste. Hij zit in een groep jongeren die solidair zijn met elkaar, en het is met hen dat hij vlucht en drugs begint te dealen. De jeugdige onschuld wordt gesmoord in aanraking met verderfelijke mensen ( lijm snuiven, aanraking met seks enz. ) en dat biedt hen weinig kansen op een normaal leven. De beelden zijn vaak erg rauw : bah, die wc's vol kak en bloed, die vieze kamertjes, die verkrachting in het begin , deden me echt walgen. En die jongeren werden er onherroepelijk gevoelloos door. Leven wordt overleven. Het is een meedogenloze kijk op een verloren generatie, waarbij Babenco met dringendheid aan de alarmbel trekt.

DVD met engelse ondertiteling te verkrijgen en er is ook een versie met Franse ondertitels beschikbaar... wel een mooie cover vind ik.

DVD COVER (Fr)

Goed voor een keertje want zo bijzonder is deze komedie, die geforceerd sympathiseert met homoseksualiteit, niet. Scriptwriter Francis Véber voert voor de zoveelste maal zijn sullig typetje "François Pignon" op, hier een kleurloze werknemer die zijn job dreigt te verliezen. Dit geeft aanleiding tot een reeks humoristische situaties met gedateerde homo-clichés die net leuk genoeg zijn. Auteuil vond ik te stijf in zijn rol zitten en Depardieu is enkel maar lomp. De situaties zelf vielen me niet tegen, maar de "grande finale" waarop ik zat te wachten kwam er niet. Kleine 3*

Aardige film deze moderne parabel over afwezige vaders en hun zoons die ontsporen. Deze rode draad wordt ingebed in drie verhaallijnen. Het drama in het eerste hoofdstuk leidt onvermijdelijk naar een nieuw drama in het laatste hoofdstuk. Hoe bepaalde acties grote gevolgen kunnen hebben over generaties heen. Het middelste hoofdstuk, met de corrupte flikken, vond ik persoonlijk iets minder, maar het slaat mooi de brug tussen het eerste en derde deel met het geld dat de moeder weigert om haar zoons toekomst te waarborgen en ook de befaamde foto .

Velen zullen de film misschien wat aan de trage kant vinden, maar ik vond het oké. De regisseur geeft om zijn personages en dat zorgt voor sterk uitgewerkte rollen : Gosling zorgt voor medelijden en verdiende een beter lot dan wat hem in de film overkomt, Cooper komt over als een regular guy die het altijd goed bedoelt en te braaf is voor het politievak ondanks zijn ambities. Tot slot zetten ook de twee jongeren, die de zoons van de twee hoofdrolspelers spelen een waardige performance neer als twee ontsporende jongeren die vooral een vaderfiguur misten. Ik kon erg van deze film genieten.

Deze rustige dorpskroniek speelt zich af in de tijd van de Amerikaanse depressie en vertelt over een jonge weduwe die het hoofd boven water moet houden met haar twee kinderen. Ze zit immers financieel erg krap en wordt door de lokale bankier aangemoedigd om haar huis te verkopen . Deed me qua sfeer wat aan Grapes of Wrath denken maar dan iets minder deprimerend en met wat nostalgie.

De regisseur creëerde vooral beelden uit een andere tijd, waarin het knokken was om te overleven en waarin zwarten het nog steeds hard te verduren hadden. Hij inspireerde zich hiervoor uit zijn eigen jeugd in Waxahachie. Dit drama is ook interessant door de sterrencast met een debuterende John Malkovich als blinde man die intrekt bij de weduwe, of de overspelige schoonbroer, gespeeld door Ed Harris. Persoonlijk vond ik die verhaallijn wat onnodig en saai vermits dit niet echt hoofdpersonages zijn. Vond Danny Glover hier wel beter in passen. Wel verrast door de ernstige rol van Sally Field, die ik eerder ken als 70s stoeipoes in komedies.

Komedie over een jonge politieagent die undercover gaat als student in een school om een moord op een leraar op te lossen. Alsof dit onderzoek nog niet genoeg is moet hij omgaan met de lasten en lusten van het studentenleven. Dit soort films vond ik best grappig indertijd en mits een behoorlijk script kon hier iets in zitten. Plain Clothes is redelijk te noemen, met een verhaal dat niet veel voorstelt, maar met genoeg leuke situaties om niet verveeld te raken. Merk ook Suzy Amis op, vandaag beter gekend als mevrouw James Cameron.

Die Gerard Butler flicks zijn vermakelijk hoor. Hij treedt in de voetsporen van Liam Neeson in dit soort films en ik vind hem daar wel geschikt voor. Een passagiersvliegtuig wordt verrast door een zware storm en moet een noodlanding maken op een Filippijns eiland dat bevolkt is door separatistische terroristen. De pret kan beginnen. Weer zo'n actiefilm die vlot voorbijtrekt, met vecht en schietscènes. Butler en Colter zijn een leuk duo, en eigenlijk is de afloop een open einde want het lot van Gaspare is niet gekend .. De Filippijnen waren niet erg tevreden over eventuele imagoschade die de film hen berokkent.

Behoorlijke komedie en één van de leukere met Steve Martin, die ik over het algemeen niet zo graag aan het werk zie. Hughes stak vooral de draak met de boertige en laagculturele Amerikaan (Flintstones zingen op de bus ). Je ziet niet vaak films die het eigen volkje op zo'n manier in hun blote billen zetten. Film is een aaneenschakeling van geslaagde grappige situaties ( de verbrande auto ) .... en enkele mindere ook ( samen op het vliegtuig .)Je moet ook de wat platte en onsubtiele humor die erbij hoort kunnen waarderen.

Wel een hele goeie, ook bij herziening. Planet Terror is in de eerste plaats een stijloefening, geïnspireerd door allerhande amateur-filmmakerij en "grindhouse cinema". Het moet absoluut als goedkope exploitation overkomen en dat doet het ook. The look is half the fun. Bovendien zit de film boordevol humor. Personages stellen niks voor en zijn pionnen die stuk voor stuk ingezet worden in deze erg gewelddadige zombie splatter. Het was vooral lachen toen Tarantino voorbij kwam. "You gave me some wood, now i'm gonna give YOU some fucking wood!" waarna zijn geslachtsdelen als een slijmerige rotzooi naar beneden druipen. Toegegeven, je moet ervan houden, maar het is echt een vermakelijke film vol actie, humor en horror.

Absoluut een schitterend oorlogsdrama met de universele boodschap dat oorlog het slechtste in iedereen bovenhaalt. Door een doodgewone soldaat dicht op de huid te volgen, worden de ontberingen, de psychologische druk, de angst, de tweestrijd duidelijk voelbaar. Er zitten hier enkele erg mooie scènes in vol betekenis zoals de aanval op het dorp, een keerpunt in de film. Een gemene realistische scène die het slechtste van de oorlog toont.

Dan de personages. De idealist Elias, die het natuurlijk altijd goed voorheeft met iedereen maar te braaf is voor de oorlog, de lafaard O'Neil die zich in de eindscène onder een lijk verbergt en dan als beloning een volgende peloton mag aanvoeren en dus nog wat langer mag blijven . Barnes uiteraard, heel sterke rol van Berenger: eens een goed soldaat maar vervallen in waanzin en die Elias neermaait. Dat was veruit de meest dramatische scène waardoor je ook als kijker bijna ergens iets voelt knakken. . Stuk voor stuk boeiende personages in extreme omstandigheden. Dat de film door een vietnamveteraan is gemaakt geeft nog meer zin aan de film.

Verplicht kijkvoer zonder meer.

Hey that's not my girlfriend, let me get that straight right up front...

Het is duidelijk dat Fatal Attraction hier één en ander heeft uit gehaald, tot en met het doorsnijden van de polsen . Het script is zo aangepast geweest om de spanning nog te verhogen, maar Play Misty for Me is verrassend goed als thriller en qua spanning viel er voor mij evenmin te klagen. Een radiopresentator wordt gestalkt door een heftig gestoorde fan. Walter zet een minstens even sterke prestatie als Glenn Close neer en komt erg dreigend uit de hoek. Het is ook een film die de maatschappelijke veranderingen post 68 belichaamt : de festivals, vrije sex en relaties, meer gelijkheid in omgang tussen man en vrouw ... Een geslaagd regiedebuut van Eastwood.

Het is vooral dat spel van fictie en "realiteit" die goed werkt in The Player. Altman creëert de illusie dat hetgene wat wij zien de realiteit is. Hij doet dat eenvoudigweg door acteurs te laten voorbijkomen die zichzelf spelen, zoals Burt Reynolds, Andie McDowell, enz. Het zijn er een hele hoop. Het verhaal is eigenlijk een standaard misdaadverhaal, waarin een hoge pief van een grote filmstudio via postkaarten doodsbedreigingen krijgt doorgestuurd. Omdat hij scriptvoorstellen ('pitches") goedkeurt, neemt hij aan dat het een boze klant van hem is.
Robbins zit geweldig goed in de rol van Griffin Mill. Van zijn talent hoeft niemand nog overtuigd te worden na het zien van deze film. Altman tovert alweer een aantal indrukwekkende scènes uit zijn mouw : de long take van een 7-tal minuten in het begin is een sterk staaltje vakmanschap, een sex scène waarbij hij nog sterker inzoomt dan in een pornofilm, maar dan op de gezichten , een goed getimede scène in een commissariaat... The Player is een bijzonder geslaagde satire op de cultuur van arrivisme en oppervlakkigheid in Hollywood.

Wat een positieve film ! Dat Hollywood zo'n films nog kunnen maken doet me goed. Ik heb dit bekeken als een modern sprookje over vooruitgang en een kritische visie op conservatisme en nostalgie.

Het gebruik van zwart wit en kleuren zorgt voor prachtige beelden en ondersteunt het verhaal met klasse. Witherspoon vond ik irritant.

Oppervlakkig.

Los van penetraties al dan niet anaal, is deze film niet bepaald diepgaand. En als je dan ook nog weet dat de casting uit grote namen uit de Amerikaanse porno-industrie bestaat, dan weet je al snel dat dit geen volledig onafhankelijke visie is. Natuurlijk zullen ze willen tonen dat het er vrij beschaafd aan toe gaat tussen crew en performers. Bella Cherry is een Zweeds meisje die ervan droomt om een grote porno-actrice te worden en leert al snel dat de enige weg daarnaar toe opvallen is met extreme scènes, zoals die waarin ze twee zwarte latten in haar koffer moet incasseren.

Er zit wel een goede film in dit thema verborgen maar dat werd 'm niet. Te kil en afstandelijk, een stijl die te docu-achtig is. Ik had ook graag meer de mens achter de actrice gezien. Nu wordt ze voorgesteld zonder familie en vriendenkring en alsof ze de hele dag over lullen praat en pikante selfies maakt. Ook de motivatie is niet heel duidelijk. Nee, dit is een gemiste kans. Leek me meer een reclamefilm voor de porno-industrie.

Serial killer drama waarin een gepensioneerde politieman op zoek gaat naar een kindermoordenaar. Misschien net iets te traag om echt superieur te zijn. De belofte die hij aflegt aan de moeder van één van de slachtoffers is de rode draad die de film tot zijn sombere en onverwachte conclusie zal leiden. Meer een drama dan een klassieke thriller, met een hele karrenvracht aan grote namen achter de productie. Positief dat Sean Penn niet vasthoudt aan de regels van het genre. Zo is het morele gewicht van een gemaakte belofte belangrijker dan de whodunnit. Moedig maar daardoor werd de film wat flauw onthaald destijds. Niet door mij iig, ik heb deze herziening erg kunnen waarderen.

Saai en moeilijk door te komen? ja, toch wel. Dat heb je met verfilmingen van theaterstukken vaak. Nochtans wel een sterke karakteranalyse, en het is ook daaraan dat ik me vastbeet. Zwaar Brits melodrama dat zich over een periode van 20 jaar afspeelt beginnend in WO II, over een vrouw, Susan, die het geluk niet vindt in haar leven, en stilaan depressief en suïcidaal wordt. Het grote wtf moment van de film is wanneer ze een vage kennis (gespeeld door Sting) vraagt om haar een kind te schenken , eerste voorteken dat ze mentaal niet meer in orde is. Susan zit gevangen in een ongelukkig huwelijk met een diplomaat en eerlijk gezegd, krijgen we het portret te zien van een egocentrische vrouw die teveel met zichzelf bezig is.
Een trage film, met soms eindeloze dialogen, met mensen die seks hebben met al hun kleren aan (van Brits gesproken), met stoïcijnse stijfheid en Victoriaanse interieurs... Je moet er van houden. Niet echt een denderende film, maar ik wil toch de acteerprestaties prijzen van een schitterend spelende Streep en Tracey Ullman die de film voorzagen van de nodige kleur.

Het verhaal had ik al eens gezien in "Payback" met Mel Gibson, dus ik wist wel hoe het allemaal zou verlopen. Regie is wel dik in orde en Marvin speelt een veel killere boef dan Gibson. Sowieso is Point Blank een stuk rauwer dan Payback, die er nu en dan een grapje durfde tussen gooien. Ook enkele scènes zijn veel sterker hier zoals die bijna psychedelische scène in die maffe striptent met die schreeuwende neger en de set-up om het hotel binnen te raken. De laatste twintig minuten begon het wat te slabakken en zijn dan ook de minste. Point Blank blijft een onderschatte film in het genre dat meer aan de misdaadfilms uit de jaren '70 doet denken dan de jaren '60. Ver vooruit op zijn tijd dus.

Exploitation jaren 90. Hoe kan je een film anders noemen waarin latino trash Danny Trejo een vrouw dwingt om de loop van zijn wapen te zuigen? Hoe kan je een film anders noemen waarin Trejo een onschuldige burger met een glimlach doodschiet in de rug?

Vind het een erg matige Die Hard ripoff, waarin een huurling een mall binnendringt om zijn criminele broer te redden. In één scène hoor je zelfs een kerstdeuntje terwijl de film zich wellicht niet eens rond kerst afspeelt. Maar Die Hard deed het, dus hier moet dat ook. Maar de vergelijking met Die Hard maken is eigenlijk al een belediging voor Die Hard zelf.

Rourke in een nul op tien acteerprestatie. De enige die de film nog redt is Trejo als gestoorde mafkees, nu eens met coke op zijn neus, dan eens met een hoop gekleurde verf over zich, en dan nog eens "Bruce fucking Lee" roepend terwijl hij zijn kogelkamers leegpompt op Rourke... en mist.

banken overvallen om menselijke spiritualiteit te bereiken??... absolute bullshit. Het stamgevoel (de surfers tegen de rest van de wereld), veel "Yeah's" en "Fuck's", stoere borstkassen en stoere daden. "Point Break" is macho, cool en een karikatuur van de werkelijkheid... Echt Amerikaans "chips en cola" entertainment... dat is allemaal waar, en opzettelijk natuurlijk... en dan zeggen dat een vrouw achter de regie zit.

Als je daar even afstand van doet, krijg je een spetterende actiefilm met scènes die me bijblijven zoals Reeves die zonder parachute uit het vliegtuig springt . De regie is vlot, verzorgd en zeer esthetisch (echt wel prachtige shots van surf-actie met tegenlicht). Het verhaal is klassiek, maar toch met enkele verrassingen. Ik geef hem 3,5*... zeker niet slecht

Was redelijk goed. Niemand anders die dit soort drama's beter kan vertellen dan wie dit meegemaakt heeft, in dit geval de actrice Lori Petty (bekend als het liefje van Keanu Reeves in Point Break). Poker House volgt een dag in het leven van drie jonge zusters van 14, 12 en 9. Hun moeder is een drugsverslaafde prostituée die haar kinderen verwaarloost en zelfs haat. Haar pooier heeft zijn intrek genomen in de familiale woning, die 's avonds verandert in een hoerenkast. De kinderen leven niet in de meest gezonde omgeving en proberen nuttig hun dag te vullen. Het acteerwerk was best sterk: met Jennifer Lawrence als oudste zus die het meest lijdt onder de situatie en een nog piepjonge Chloe Moretz zie je hier de twee grote actrices van morgen al samen spelen. Ook dit is goede reclame voor de film, die anders volledig in de anonimiteit verdwenen zou zijn. Ik zie persoonlijk liever Lawrence in dit soort indie films spelen dan in die Hunger Games toestanden.
Toch mist de film inhoudelijk nog wat dat een hoog cijfer zou verantwoorden maar van de verkrachtingsscène en de reactie van de moeder erna werd ik toch even stil.

Erg slecht. Nochtans beloofde de trailer wel wat. Ja, het eerste waar je aan moet denken is de schietgrage John Wick maar misschien ergens ook het stripachtige van Sin City. Zo heeft Polar ook zijn yellow bastard figuur en diens knokploeg zijn ook vrij gekleurde figuren. Nu, Polar kan op geen enkel moment aan deze films tippen door de rommeligheid waarmee alles is opgezet. Action packed zoals John Wick wordt het ook nooit en alle pogingen tot dramatisering (met flitsende flashbacks) falen, ondanks men toch een hoop tijd steekt in het saaie personage van Vanessa Hudgens. Daardoor sleept het aan tot vervelens toe. Tijdens één van de actiescènes komt ook nog een karakter uit het luchtledige vallen waarvan je toch denkt hoe zoiets nou kan . Enkel op het einde gaan de remmen los in een corridor maar had liever wat meer van dat gezien. Nu is het een flauw aftreksel geworden van wat het zou moeten zijn.

Een shitload aan meestal flauwe grappen met als ultieme laagvlieger de pijpscène met Lassard . Was een groot succes destijds maar toen was "fout" nog "in". De flauwheid voorkomt niet dat het saai wordt, want er gebeurt telkens iets. Soms leuk maar roept bij mij niet zoveel nostalgie op.

Ik heb nog 2 films van Corneau op de digicorder staan. Naast "Série Noire" onder ander deze "Police Python 357", waarin een politieman (Montand) zich in allerlei bochten wringt om aan verdenkingen te ontsnappen wanneer zijn minnares (Sandrelli) vermoord wordt door iemand anders. Het eerste deel was niet best : meer de sfeer van een ontluikende relatie dat wat er plekke blijft trappelen. Na de moord wordt het een stuk beter al vond ik de opzet met toevalligheden aan elkaar hangen zoals het feit dat de twee minnaars van de vrouw elkaar goed kennen. Ferrot doet er alles aan om zijn sporen te wissen en de verdenkingen van zich af te schudden. Maar het venijn zit in de staart, en na een goede twist wordt de film "plus noir que noir" wanneer de man ver gaat om aan zijn onterechte inschuldigingsstelling te ontsnappen... Mja, in zijn geheel alweer niet slecht, met een verhaal dat tussen een film-noir en Dirty Harry schippert, maar voor een Corneau (die als een Melville opvolger gekend staat) vond ik het visueel aan de povere kant. De volgende film van Corneau vond ik stukken beter : La Menace (4*)

Pedofilie, incest, kindermishandeling... het zijn niet de zoetste onderwerpen die in Polisse behandeld worden. Gefilmd als een semi-documentaire waardoor het lijkt of reporters 24/24 op hun huid zitten, wordt het zware leven van de politiedienst getoond die zich bezig houdt met misdaden tegen kinderen. Sterker nog is de zware tol dat het beroep van hen eist. Een eigen privé leven lijken ze niet te hebben; het is samen uit en samen thuis. In deze dienst zijn er enkele koppels die elkaar hebben gevonden op de werkvloer. Het kan ook niet anders : ze leven dag in dag uit met elkaar zodat ze een vreemde verbondenheid tussen elkaar ontwikkelen. De stress maakt ook dat de druppel snel overloopt en er steeds wel iemand uitbarst om de spanning eruit te krijgen. Enige misser was de collectieve lachbui met het meisje die jongens heeft gepijpt om haar gsm terug te krijgen. Je wenst toch wat ernstiger behandeld te worden door de politie . Het levert een aantal heftige scènes en dialogen op die flink blijven hangen en één ding is zeker : dit beroep zou ik geen dag willen doen. Zeker een kijkbeurt waard.

Poltergeist is net een ritje op de spookbaan maar een aardig ritje wel. In het genre vind ik The Entity een stuk beter maar dit was ook niet slecht. Vooral het zoontje Robbie vond ik allerbest acteren; hij bracht het best de terreur over die deze afschrikwekkende gebeurtenissen teweeg brengen en op het einde zag hij er werkelijk afgemat uit. Bij die anderen heb ik dat nauwelijks ervaren. Verder heel goede special effects voor die tijd waar ik nog altijd met open mond sta naar te kijken. Het is allemaal flink over the top en blijft ook een aangename wegkijker voor als er niks is op TV.

Zeer middelmatig vervolg op Hooper's film. Vooral dat indianengedoe lag me zwaar op de maag. Echt een zwakke poging om originaliteit in het verhaal te blazen.

De FX zijn lachwekkend met die vliegende kettingzaag en het gezinnetje dat in de hemel zweeft op het einde . Wat hou je nog over? Het dreigende uiterlijk van reverend Kane en dat is het zo wat.

Net als de tweede is ook deze een derde keer een flauw herkauwen van alle ideeën en concepten uit de vorige Poltergeist films: de medium met haar irritante kinderstemmetje, Carol Ann die uit een andere dimensie moet gered worden. Eng is het al lang niet meer en zelfs de spiegels die de TV vervangen kunnen dit niet redden. Ik had deze film nog niet gezien maar mijn vrees is waarheid geworden: stelt niet veel voor.

Mix van Gladiator en rampenfilm. Meer dan een revenge story en wat stereotiepe romantiek in het kader van de uitbarsting van de Vesuvius heb je niet nodig om een vlotte en spectaculair uitziende film te krijgen. Ja, de Romeinen van toen moeten raar hebben gekeken naar dit natuurgeweld en er een goddelijke toorn in hebben gezien. Anderson gaat net als Emmerich en Bay ook graag voor bombasme maar ik vind het, zonder bij het realisme stil te staan, mooi gedaan en voorzien van prima special effects.

Dit is erg sterk. Een moderne hervertelling van Frankenstein maar met de surrealistische tonen van Lanthimos. Bella is een schepping, kunstmatig tot leven gewekt door "God"win Baxter, een wat gekke experimenteerder in een kitscherige Victoriaanse setting. Na haar seksuele ontwaken trekt ze de wereld in met Duncan Wedderburn, en doorgaat ze tijdens de film een leerproces waarbij ze zich kennis, ervaring, beschaving en gevoelens eigen maakt. De werkelijk briljante adaptatie van McNamara maakt geen enkele fout en Lanthimos vuurt meteen zijn beste film op ons af. Hij gebruikt wel iets te overmatig die fish-eye lenses wat ik niet altijd zo geweldig vind, maar de manier waarop Bella vanaf nul leert wat leven allemaal betekent, van seksueel genot , intellectuele zingeving tot zelfonderhoud, maakt Poor Things tot een unieke filmervaring. Een onvergetelijke rol van Emma Stone. Wat bij haar natuurlijk overkomt, komt bvb bij Ruffalo alleen maar als overacting over. Ik vond hem niet goed gecast. Maar los van die paar puntjes kritiek een leuke rit waarbij de subtiele humor steeds aanwezig blijft.