Opinions

Goedlachse en karikaturale komedie voor jong en oud... eigenlijk een tedere kijk op de naieve denkwereld en de schelmse plannen van een groep kinderen, om motieven die eigenlijk meestal geen steek houden. Mijn favoriete scène was die waarin de ouders van Nicolas de baas van zijn vader uitnodigen bij hen thuis. Leuke film, die mooi in beeld gebracht is en geen pretenties heeft

De genocide in Burundi bekeken door de ogen van een gezin en dan vooral van de jonge kinderen Gaby en Ana. Een bijzonderheid is ook dat de vader een blanke ondernemer is en de moeder een Tutsi. Het zorgeloze ravotten krijgt al snel een onheilspellende wending wanneer de volkerenmoord losbreekt. De politieke omwentelingen worden via radio en TV-archieven gecommuniceerd aan de kijker. Een zwakke variant op Hotel Rwanda eigenlijk, waarbij de impact van de genocide veel te zwak uitgewerkt wordt. Dit terzijde heb ik me nu ook niet verveeld, maar lang bij blijven zal deze film niet.

Soort Dirty Harry, waar deze film veel raakvlakken mee heeft : de serial killer, de flik die de zaken liever ruw afhandelt dan met veel gepraat, de grootschalige actiescènes... Blijkbaar heb ik Dirty Harry slechts 3* gegeven, dus ik vind deze eigenlijk leuker. Peur sur la Ville is één van de sterkere Franse actiethrillers uit die jaren vinden. "Bébel" haalt hier een hoop acrobatische toeren boven en het lijkt erop dat sommigen daarvan door hemzelf werden uitgevoerd. De metroscène en deze op het dak van de Galeries Lafayette zijn werkelijk goed gedaan en ik stel me die ook technisch erg complex voor. Aan actie geen gebrek; de score van Morricone is ook mooi meegenomen. Heel goed.

Ik denk dat ik die film voor het eerst een jaar of tien geleden heb gezien in Jan Verheyens Filmnight Special als ik me niet vergis. Zeker een sterk werkje, die genoeg in zijn mars heeft om niet te vervelen. Het verhaal, dat aanvankelijk aanstuurt op een reus van een lijkenpikker, wordt steeds meer bizar naarmate de film vordert. Van een vinger die in een (knullige) monstervlieg verandert tot lijken die tot dwergen worden gereduceerd . Dat maakt Phantasm tot een niet alledaagse horror met enkele heerlijke scènes die scary en sfeervol zijn. Ook de geluidseffecten mogen er zijn (de witte kamer) en het deuntje, dat dicht bij Carpenter's Halloween ligt. Jammer dat het einde dan zo barslecht is en nergens op slaat.

Hoe is Connelly in godsnaam terechtgekomen in een film van Argento? Dat zou ik echt graag eens weten. Deze horrorfilm (integrale versie) is vooral verrassend in de tweede helft want het eerste uur moest ik me er toch wat doorheen slepen. Argento kennende, verwachtte ik wel nog wat venijn en dat kwam er gelukkig wel. Vond het vaak nogal surrealistisch, met Jennifer die met haar vlieg op stap gaat. Het einde is smerig maar vond het een mindere Argento film, zeker in vergelijking met een giallo meesterwerk als Suspiria waar alles tiptop op elkaar afgestemd was.

Dat is hier niet het geval : het verhaal is een samenraapsel van van alles en nog wat, de droom/slaapwandel-scènes zijn prutswerk en op Donald Pleasence na bestaat het acteergezelschap vooral uit een bende amateurs. Connelly zie je gewoon doen wat de regie haar opdraagt... Met begrip natuurlijk voor haar leeftijd en tekort aan ervaring opdat moment. Zeker eens leuk om gezien te hebben maar niet echt ééntje om te herzien.

Veel drama en weinig fantasy. Phenomenon doet er alles aan om intentioneel dramatisch te zijn, met de strijkers die aanzwellen bij het minste gevoelige moment. Travolta zorgt wel voor een goede acteerprestatie als wat naieve mechanieker die een dorp op stelten zet met zijn intellectuele gaves, en ook Whitaker en Duvall omringen hem goed. Vooral die scène in het café waarin hij uitschiet tegen de andere dorpsgenoten die met George spotten alsof het een freak is . Het liefdesverhaaltje is niet sterk genoeg om me op het einde aan te zetten tot het bovenhalen van de zakdoek : Sedgwick speelde hiervoor te lang "hard to get" en dan duiken ze onder de lakens net op de nacht dat de pechvogel sterft .

Het leek me bij deze film dat men niet goed wist welke kant het verhaal uit moest, vooral toen de FBI erbij betrokken werd . Vond ik een jammerlijke wending. De film had zijn momenten al vind ik het een schoolvoorbeeld van een verrassingsloos standaarddrama.

Juridisch drama over een advocaat, tevens aidspatiënt, die ontslaan wordt niet omdat hij slecht werk verrichtte, maar omdat hij een "faggot disease" had en de werkgever daar niet mee vereenzelvigd wilde worden. En dat heet -- say it with me ladies and gentleman -- discriminatie. Een probleem dat trouwens ten allen tijde welig blijft tieren. Gisteren homo's, vandaag allochtonen. Wiens rechten zullen morgen bezoedeld worden? Typisch een rol voor Hanks, maar Washington trok meer mijn aandacht, als een advocaat die al even veel vooroordelen had als de werkgever van Beckett. Zijn gedrag tegenover een jonge advocaat in opleiding die hem in een winkel aanspreekt om daarna toe te geven dat hij gay was, was moreel onaanvaardbaar voor een personage die het gerecht belichaamt. Toch heeft dit hele proces hem uiteindelijk veranderd en daar gaat het voor mij ook om in een goed drama: mensen die veranderen. Een paar sentimentele haperingen (de lange operascène bvb) verhinderen een echt hoog cijfer maar als drama vond ik dit verder de zaken goed aanpakken.

Ooit nog gezien zo'n dertig jaar terug. Even moeten zoeken naar de titel van die andere film maar in feite is dit het omgekeerde verhaal van het betere The Final Countdown (1980) - MovieMeter.nl. Verder vond ik het ook nogal gedateerd. Enkele elementen rond het tijdreizen waren wel goed geplaatst maar de naieve romance werkt voor geen meter. De special effects zijn tenenkrommend slecht. Goed voor een keertje.

Goede film van Frears die hier een mooi evenwicht schept tussen dramatisch en humoristisch. Het is zwaar over de schreef wat die Ierse nonnen destijds deden en dergelijke films bestaan dan ook om deze praktijken en de menselijke gevolgen ervan aan te klagen. Maar de film staat vooral stil bij de positieve dingen: de zoektocht naar de zoon, het geluk en de innerlijke vrede van Philomena om te weten wat er met hem is gebeurd. Journalist Sixsmith zag er aanvankelijk niet veel in, toch is hij erg betrokken geraakt bij zijn onderzoek en heeft het geleid tot meer ruchtbaarheid voor gedwongen adopties. Ook sterk acteerwerk van Dench en Coogan.

Bij momenten een wat suf psychologisch drama over een in haar gezicht verminkte vrouw die uit een concentratiekamp terugkeert en haar plaats terug wil innemen bij haar man. De film heeft tijd nodig om op gang te komen. De tweede helft, met de identiteitsverwarring, had daarna wel mijn volle aandacht. Het hoofdpersonage komt erg naief over en is nog steeds tot over haar oren verliefd op haar man, terwijl er gesuggereerd wordt dat hij haar zou aangegeven hebben aan de Nazi's . De film komt daar weinig op terug, maar toch had ik graag geweten hoe Johnny over zijn vrouw dacht... . Dit opgevoerd theaterstukje in het station vond ik nogal ongeloofwaardig... en zeker het einde zal voor velen love it or hate it zijn. Ik kon het persoonlijk wel smaken maar er bleven toch wat vragen onbeantwoord na afloop.

Erg spannende thriller met weinig middelen in elkaar gestoken en die stand weet te houden dankzij de dialoog, de psychologische druk, het nerveuze camerawerk en uiteraard Colin Farrell die hier één van zijn sterkste prestaties neerzet. De film gaat behoorlijk ver in het fileren van de bedrieglijke persoon achter Stu om hem tot zelfinzicht te brengen. De sniper kun je naar motivatie toe wat vergelijken met de killer uit Saw. Veel van de spanning komt ook voort uit het feit dat Stu de bevelen van de beller moet opvolgen zoniet dreigen er doden te vallen.. Weinig verkeerds te zeggen, deze thriller werkt op alle fronten en net als bij de vorige kijkbeurt zat ik alweer op het randje van mijn stoel.

Interessante euro-superproductie over de eerste ontwikkelingen in de heelkunde in de vroege middeleeuwen. De kijker is zelfs getuige van de allereerste chirurgische operatie . Dergelijke historische films zijn vrij riskant op het vlak van geloofwaardigheid; The Physician brengt het er vrij goed vanaf. Het geschetste beeld van de Middeleeuwen vond ik tot de verbeelding spreken en de parallel tussen het overlijden van de moeder van Rob Cole tot het behandelen van dezelfde aandoening bij de shah vond ik een goede keuze. De vooruitgang van de wetenschap wordt gedwarsboomd door religieus fanatisme en politiek gekonkelfoes.

Physician ziet er bij momenten inderdaad te kitscherig uit, en een realistischere aanpak en grauwere kleuren hadden de duistere middeleeuwen wat beter versterkt, want nu lijkt Ispahan toch wel veel op een stad uit Aladin. Bovendien is de film ook niet vrij van enkele vervelende cliché's die er blijkbaar altijd in moeten zitten (romantische zijsprong, op het laatste moment gered worden van de executie e.d.). Toch is de film prima entertainment voor een grijze zondagnamiddag zoals vandaag.

Blijft voor mij één van de sterkste films over WO II. Eén van die drama's die het lot van de gewone bevolking belicht. Hoe een pianist de oorlog in Warschau overleeft. Het helpt ook dat alles wat je ziet uit de getuigenis komt van Szpilman zelf. De Duitsers zijn bijzonder barbaars te werk gegaan in de ghetto van Warschau en meer dan eens ging de horror door merg en been. Szpilman zelf had veel geluk door te kunnen onderduiken, en het mag zelfs een mirakel genoemd worden dat hij dan nog op de juiste Nazi officier viel die hem ook beschermde (Hosenfeld werd trouwens door de Joden postuum gehonoreerd). The Pianist is een sterke opgezette en emotioneel beklemmende film met Brody in zijn sterkste rol. Schitterend.

Ik ben nooit een pick up artist geweest zoals Neil Skywalker... moest daar geen moeite voor doen, de vrouwen kwamen zelf op mij af. Nee, dit was geen echt leuke film. Het gambling plot kon ik maar niet snappen en verder is het allemaal weinig tot de verbeelding sprekend en ondermaats geacteerd. Downey speelt echt een irritant ventje... hoe kan je op zo'n praatzieke opdringerige manier een vrouw aan de haak slaan? Het zag er even naar uit dat Downey in de jaren '90 definitief zou verdwijnen van het grote scherm. Ringwald is een 80s icoon mede dankzij "Pretty in Pink" maar kort na deze film was haar tijd definitief voorbij. Zelfs Keitel, die ik normaal redelijk hoog zitten heb, kan zijn ding niet echt doen. En bovenal : waar is de romantiek?? Een mislukking.

Intrigerend maar ook enorm vaag. Ik lees eigenlijk ook nergens wat er zo goed aan deze film zou moeten zijn. Lijkt een kruising tussen kostuumdrama met wat oninteressante seksuele symboliek, en nature mystery. Want het was voor mij duidelijk dat hier een vreemd en onverklaard natuurfenomeen aan de oorzaak ligt van de verdwijning, zoals de Bermudadriehoek; het feit dat de horloges allen gelijktijdig stoppen op twaalf uur zou een belletje moeten doen rinkelen. Verder hebben de verdwijningen ook repercussies op Sara, die als enige niet mee mocht naar Hanging Rock. Er wordt een verhaal van misbruik onthuld. Geheimzinnig maar de trage mooifilmerij van Weir en de Victoriaanse stijfheid gaan op den duur wel vervelen...

Bah, slecht. De dialogen worden afgewisseld in drie talen: engels, gaelic en frans. Het heeft een bizar effect moet ik zeggen, zeker omdat het frans bijvoorbeeld dan nog door een engelsman met een accent gesproken wordt ... Maar ook het hele gebeuren rond dat relikwie wordt hoe langer hoe flauwer. Het begin beloofde nog wat maar het blijft heel de film vrij eentonig en verrassingsloos. Het einde vond ik nogal een anticlimax en zelfs de enkele brute vechtscènes nam ik al niet meer serieus. Eén van de slechtste films die ik dit jaar heb gezien.

Ik hou niet van Indiase cinema en dit herinnert me er weer aan waarom : als je een film over verkrachting maakt mag je gerust wat taboes proberen te doorbreken. De film faalt daarin en blijft precies gehuld in die taboesfeer, manipuleert de kijker in een belachelijk opgevoerde rechtszaak dat totaal ongeloofwaardig overkomt (waarin de rechter zelfs duidelijk partij lijkt te kiezen voor de dames) en is doorspekt met onnodig sentiment. Dat het einde erg voorspelbaar is maakt het er ook niet beter op. Het is allemaal best door te komen maar veel indruk maakt het verder niet.

Ik heb een beetje hetzelfde gevoel als JoeCabot. Flauw met een hoop onhandig gestruikel die bedoeld is om je ziek te lachen, maar zoiets deden Laurel en Hardy of Charlie Chaplin al enkele decennia vroeger veel beter dus het werkt gewoon niet. Dan heb je nog enkele lange setpieces die best aanstekelijk waren, zoals het hele gedoe in Clouseaus kamer met zijn overspelige vrouw en natuurlijk de "diefstal" zelf met de Phantom en zijn neef in apenpakken . Sellers ook niet zo memorabel als soms beweerd wordt. Het eerste uur is hij zelfs vrij weinig te bespeuren. Het positieve van de film, is dat dit de aanzet was tot de veel grappiger cartoonreeks met de echte roze panter.

Geen spek voor mijn bek ! Deze komedie stelt niks voor hoor. Ik zet het nog even op een rijtje :

- Een opeenvolging van oerdomme moppen en dito oneliners die verondersteld zijn grappig over te komen. Ik merk dan nog op dat al die moppen al ooit op het scherm zijn gekomen, of het nu Laurel & Hardy of Chaplin films zijn.
-Dit soort humor is op zich niet verkeerd... maar ze brengen het niet goed waardoor het zelden grappig overkomt.
- Jean Reno, die een rol van niks neerzet. Het enige dat hij doet, is achter Martin aanlopen en nu en dan eens wat stamelen. Is hij écht tevreden met zo'n rol? Blame it on the money...
- Het idiote gedoe rond "I would like a hamburger".
- Beyoncé in een film. Dat geeft ook geen spetters. Natuurlijk nog vlug bij de eindaftiteling een zagerig R&B nummer voor de promotie van haar volgende CD neem ik aan.
- Een kinderachtige toon voor een film die niet steeds voor kinderen lijkt te zijn (enkele toespelingen op sex) . Dus de regisseur vindt dat zijn eigen film voor een idioot publiek is?

Hier hou ik het erbij. 1* is ruim voldoende, want het eerste kwartier zat ik nog met verwachtingen dat het zou beter worden.

Een mindere disney vind ik. Iedereen denkt alleen maar aan de lange neus van Pinocchio en aan de walvis, maar in feite is dit een moraliserend sprookje over het onderscheiden van goed en kwaad, en het niet toegeven aan verleidingen. Grafisch mag het er best wezen met de kapriolen van Figaro en de koekoeksklokjes (eerste half uur was dan ook heel mooi) maar de personages spraken me minder aan en werkten niet op mijn inlevingsvermogen.

Niet alleen is dit een erg getrouwe verfilming van Collodi's werk, het ziet er visueel erg mooi en afgewerkt uit, vol goede keuzes; Mij deed het vooral aan Guillermo De Toro's films denken maar uiteraard is Tim Burton ook een heel goede referentie. Het betere fantasy werk, dit wil zeggen zonder overmatig CGI gebruik. Verder is dit zonder meer een geweldige herwerking van Pinocchio, met een vrij discrete Benigni in de rol van zijn schepper Geppetto. Enig groot minpunt is dat de film niet voldoende op de emoties inwerkt; het bronmateriaal kent erg droevige episodes, die helaas geen traan uit mijn ooghoek wisten te trekken. Dat miste ik toch wel. Maar verder : absoluut een kijkbeurt waard.

Cult classic lees ik hier. Vooral kut-classic ja ! Er is niks goeds aan die ripoff van Jaws. Zelfs de filmposter is gekopieerd. Het nadeel van zo'n films is dat je onterecht denkt dat er enkele nieuwtjes in zitten, en éénmaal in de film, stel je vast dat Piranha dezelfde elementen in dezelfde volgorde hergebruikt. Dan heb je nog de holle hoofdpersonages, die iedereen voor het gevaar verwittigen en niemand gelooft hen. Tot daar aan toe, maar het is zowat de leidraad van het verhaal.

En het einde zal de milieu-activisten helemaal niet bevallen. Grogan vindt er niet anders op dan de rivier te vervuilen om de vissen te verdelgen . Als dit horror is, dan ben ik Mickey Mouse, want behalve wat roodgekleurd water en schuddende plastic-piranha's (neem ik aan) zie je niks. En zo gaat het gemiddelde nog maar eens een puntje naar beneden.

Piranha 2 ben ik beginnen bekijken maar heb het opgegeven wegens té slecht. Je ziet in één scène hoe ze aan koorden hangen.

Een grote verbetering ten opzichte van Joe Dante's origineel. Dit is de Piranha film waar ik van droomde. Behoud van het B-film gehalte met veel tieten en enkele porno-actrices in bijrollen. Ook de humor vliegt soms laag boven de grond ( die penis . De grote verbetering zit hem vooral in de special effects en de talrijke bloederige scènes die best wel goed in elkaar gestoken zijn. Aja legt ons in de watten wat dat betreft. Voor sommigen zal het te pulp zijn, voor anderen wat flauw. Piranha is een film die totaal niet ernstig is, opzettelijk de cliché toer opgaat en garant staat voor 90 minuten horror-amusement. Tot mijn groot plezier...

Ik vind dit meer een parodie op de eerste film dan een sequel. Het verwondert me dat bij het genre niet "komedie" staat. Horror kan er nog door maar thriller? Niks van. Dit gezegd zijnde blijft Piranha van Alexandre Aja (3,5*) de beste Piranha film. Dat was een horrorfilm met een vleug humor, Piranha 3DD is een komedie met een vleug horror en daar zat ik helemaal niet op te wachten.

Ze leken me echt wel apetrots om Hasselhoff in hun midden te hebben, die zijn Baywatch hoogtepunten nog eens mag overdoen. De grootste acteur die deze filmploeg ongetwijfeld in hun korte carrière zullen ontmoeten. Ook de andere cameo, Ving Rhames, mag nog eens flauw komen doen met zijn protheses.

Verder is dit een zuivere kopie van Aja's ideeën maar dan veel slechter gebracht. Geen nieuwe inbreng. Gewoon alles puur gekopieerd. Het gore gedeelte is werkelijk niks in vergelijking met de eerste film, bij de scène met die piranha in Shelby's kut die tijdens een vrijscène vrij komt kon ik mijn ogen niet geloven dat ze zoiets in die film durfden stoppen, enz. Gelukkig was alles na 70 minuten al voorbij en rolden de eindcredits over het scherm. Om toch maar zeker te zijn dat we hebben gelachen worden de eindcredits onderbroken door bloopers.

John Gulager is een moron. Nog 1* voor de boobs, de piranha-actie én Christopher Lloyd

De nacht van de vliegende piranha's

Ook toevallig gisteren bekeken. Bizar vooral als je voor ogen houdt dat James Cameron dit heeft geregisseerd. Zelf vergat hij liever ook deze misstap want ik las dat hij altijd naar Terminator refereert als zijn eerste film. De werkelijkheid is vooral dat deze B-film troep door een Italiaanse crew in elkaar werd gestoken met erg weinig budget. De special effects zien er ook niks uit en ziet eruit als prutswerk, met piranha's die je in enkele scènes aan touwtjes ziet zweven. De humor was dan nog beter dan de horror zoals de stotterende kok die denkt een triootje te gaan beleven, misschien wel het hoogtepunt van de film. Voor de rest pijnlijk om naar te kijken. Vooral de piranha's zelf zie je bijna nooit goed in beeld. Cameron kon hier wel al eens experimenteren met onderwaterscènes, iets wat in zijn latere films zoals The Abyss meer tot zijn recht zou komen.Deze rommel zit waar het hoort: in de flop 100

Piranha (1978) : 1*

Piranha : The Spawining : 1*

Piranha 3D : 3,5*

Piranha 3DD : 1*

Duidelijk de minste van de hele reeks. Kwam vaak chaotisch over en het duurt gewoon te lang, met teveel nadruk op humor, belachelijke fantasy toestanden (Calypso) en Jack Sparrow die voor het eerst tegenviel. Sowieso een dubieus personage en een manipulator waarvan je nooit weet voor welk kamp hij strijdt. De twee eerste films waren toch een stuk kwalitatiever. Rest nog een indrukwekkende finale met twee boten gevangen in een draaikolk als epische afsluiter van dit tweeluik. Net als in vorige delen waren de special effects alweer top.

Flinke tijd geleden dat ik die film nog 's zag. Deze en At World's End vond ik toen minder dan de eerste film (4*).

Maar ik moet toegeven dat ook hier de herziening me redelijk bevallen is. Ik blijf weliswaar geen groot fan van al die fantasy toestanden. Een kloppend hart in een schattenkist, piraten met visgezichten, de "kraken" ... Het is toch allemaal niet wat ik van piratenfilms verwacht. Maar gelukkig zit wat ik wel verwacht hier ook in dus kan ik er net nog 3,5* aan kwijt. De special effects waren van hoog niveau, zeker met de kraken. De gezichtsanimatie van het personage Davy Jones mag een uniek staaltje FX genoemd worden. Johnny Depp was al een goed acteur, maar met de PotC films is hij legendarisch geworden. Het soort acteurs waar men binnen een halve eeuw nog over zal spreken. Ik mag ervan denken wat ik wil, maar de Pirates reeks hoort bij de belangrijkste blockbusters van de voorbije kwart eeuw.

The myths of the sea are real

De spektakelwaarde ligt hoog en de visual effects zijn om van te smullen. Ik heb wederom genoten van deze PoTC film. Echter is het plot erg mager en de humor super-flauw en dat knaagt wat aan de kwaliteit van deze intussen 5de film in de reeks. Daar waar On Stranger Tides een aflevering op zich was, is deze meer een vervolg op At World's End met heel eventjes de cameo's van Orlando Bloom en Keira Knightley. Ook weer veel fantasy elementen. Een goede en vermakelijke film, al begint Sparrow tegen te vallen en begint het veel van hetzelfde te worden. Voor de zoveelste maal op het nippertje aan een executie door de Britten ontsnappen begint stilaan een ergerlijk cliché te worden.

Ach, je kunt blasé beginnen doen omdat het de vierde Pirates film is, maar bij mij zit de piratenmoeheid er (nog) niet in : ik vond hem vermakelijk en zeker een stuk beter dan de vorige twee delen. Hier blijft het verhaal simpel en voor queestes als deze heb ik een zwak. Het acteerwerk is opnieuw uitbundig theatraal met Depp die een rol van hetzelfde niveau als vorige films weet af te leveren en ook Geoffrey Rush als Barbosa mocht niet ontbreken. Dat Knightley en Bloom er niet meer zijn vind ik daarentegen een opluchting. De film werkt verder met de zee-mythologie en ook dat is een pluspunt : na spookschepen en octopussen is het de beurt aan zeemeerminnen. Ja, het is een eenvoudig verhaal maar de film is niet meer of minder "kinderachtig" dan zijn voorgangers. Het is voor mij een POTC film zoals die hoort te zijn en ik sta dan ook versteld dat hij zo slecht onthaald wordt hier.

De beste van de reeks. Met alle clichés van een goede piratenfilm : exotische eilanden, de piraat met het houten been en de aap op de schouder en ga zo maar door. Dan nog even gemixt met wat fantasy-elementen en spetterend acteerwerk en je krijgt een keigoede avonturenfilm voor jong en oud. Niet te missen !!!