Opinions

Relatie-geneuzel in een vakantie context. In het begin verwachtte ik de nodige problemen tussen de vier hoofdrolspelers, maar het bleek wachten op Godot. Het blijft bij praten en filosoferen over relaties, wie bij wie past en waarom en waarom niet, of je het verstand of hart moet laten spreken. Het soort dingen dat toen progressief en hip was, maar nu eerder verouderd en zeurderig klinkt. Bijna pedagogisch zelfs : Rohmer zal het eens uitleggen wat liefde is. Ook als komedie vond ik het niet werken. Men moet mij toch eens uitleggen wat er te lachen viel want vond de toon erg serieus en belerend overkomen. Er bestaan heel wat betere Franse vakantiefilms.

Weinig regisseurs die een lugubere sfeer zo geslaagd weten neer te zetten als Fulci. Een "wormenstorm", ratten, kerkhoven, bovennatuurlijke fenomenen, smerig uitziende zombies en enkele "bloody disgusting" scènes (o.a. één met een boor) staan op het menu van deze zombiefilm.. Verder zetten allerlei geluiden en belichtingen de nodige kracht bij (loeiende koeien voor de zombie-geluiden, meuh). Technisch een erg geslaagde horror maar helaas ook op heel wat vlakken amateuristisch (acteurs, slap incoherent verhaal).

Voor idealisten. Dat ben ik zelf niet maar ik vind het leuk dat er mensen zijn die zo'n ideeën hebben zoals die pay it forward theorie. Degene die het allemaal start, de leraar Simonet, wordt er zelf een beetje het slachtoffer van. Dat een klein jochie als een spirituele goeroe de les gaat lezen aan volwassenen over hoe je de wereld beter kan maken vond ik soms te verregaand en onrealistisch. Ook het feit dat zijn leraar stilaan zijn stiefvader wordt voelt wat onnatuurlijk aan. Een erg sentimentele film, het moet je ding wel zijn. Was ik in een melige bui? Ik weet het niet maar de film werkte wel voor mij; Helen Hunt en Kevin Spacey waren best vertederend.

Topper met Gibson. Remake van The Outfit waarin de 70s muziek respectvol verwijst naar de classic met Robert Duvall. Een ruw filmpje met veel knokwerk, maar ook gekruid met goede stoere humor. Porter wil zijn 70 grand terug en gaat op zijn eentje het misdaadsyndicaat te lijf, waarbij hij vooral met zijn sluwheid bewapend is. Hij is geen kereltje die je zomaar afwimpelt. Vind Payback nog iets beter dan het origineel dankzij de fijne balans van geweld en humor. Vooral die Aziatische SM meesteres en de manier waarop Porter met die twee corrupte flikken afrekent zijn leuke stukken. Een favorietje, jazeker.

Aangename feelgood film, lekker laidback. Een ongewone en doodeerlijke vriendschap ontluikt tussen een berooide riviervisser en een uit een zorginstelling gevlucht mongooltje die ervan droomt om zijn worstelheld te ontmoeten. Het is bovendien geweldig mooi in beeld gezet. De Southern States en de bluegrass deuntjes verhogen eveneens het kijkplezier van dit tragikomische avontuur. Dit is ook ééntje om nog eens te herzien tijdens een zwoele zomeravond. Enig minpunt vond ik het wat slordige en vreemd aanvoelend einde. Verder weinig aan te merken. Eerste film waarin Dakota Johnson me in de positieve zin opviel.

X vond ik beter als horrorfilm : meer bloederige kills, sterkere slasher sfeer.

Gelukkig valt er ook veel goeds over Pearl te zeggen en daarom geef ik hetzelfde cijfer als X. Het is een meer plotgedreven film met een extensief verhaal over hoe een meisje met dromen verandert in een moordzuchtig wezen wanneer ze alle hoop verliest ... West verpakt het als een sprookje (felle kleuren, de verschijning van Pearl) waarin eigenlijk niks goed loopt. Als prequel mag de film er zeker zijn. Je hoeft X zeker niet gezien te hebben... Ik zou zelfs zeggen : kijk eerst Pearl en daarna X... Mia Goth schittert en tovert een hoop talent tevoorschijn. Beste scène vond ik de auditie in de kerk...

Het probleem met Pearl is dat het nauwelijks een horrorfilm te noemen is... er zijn wel enkele kills, maar de camera draait bijna altijd weg wanneer Pearl eindelijk eens met hooivork of hakbijl te keer gaat. Het was echt wel de bedoeling om een karakter tot in de puntjes uit te werken. Vond het op dat vlak wat overdreven en een beetje frustrerend. Op vlak van bloody disgusting kills bleef ik heel hard op mijn honger zitten.

Het kon me niet helemaal overdonderen; een traag tempo, ouderwetse spanningopbouw dat heden ten dage niet meer goed werkt en nogal krampachtig geacteerd. Het enige wat ik kan prijzen is de verwarring en de strijd van Lewis om aan zijn zieke fantasieën te ontsnappen; dat is op sommige momenten een sterk staal dramatiek van Böhm. Maar verre van een meesterwerk hoor en Powell lijkt precies Hitchcock te willen na-apen met zijn shots van schreeuwende dames in doodsangst.

Ik snap wel dat Peeping Tom in 1960 voor controverse zorgde en een cultfilm werd in een Engeland dat toen nog puriteinser was, maar vandaag komt dit helemaal anders over en mist de film heel wat effect.

Zeemzoeterig en romantisch maar ik hield er niet van. Het kwam me allemaal gekunsteld over. De 43-jarige Peggy Sue ziet er net hetzelfde uit als de 18-jarige, de "innige liefde" tussen Peggy Sue en Charlie voelde ik nergens, de zoon van Peggy Sue ontbrak in the picture, het tijdreisje zit vol onhandigheden zoals het gebrek aan verbazing dat ze uit de toekomst komt etcetera. Alsof Coppola geen benul had hoe hij dit op een geloofwaardige manier moest brengen. Dan gooit hij het woordje "hightech" erin, of wat geschiedkundige feiten maar ook daar komt dat niet natuurlijk over.

Op de set konden Turner en Cage het niet met elkaar vinden. Cage dacht dat hij zich dankzij nonkel Francis alles kon permitteren. Hij zag er in de film ook uit als een opgefokte clown die daarbovenop als een retard sprak, met dank aan zijn vals gebit. Ik vind dat je aan de hele film kan ziet dat er iets niet kosher verliep achter de schermen. Alleen de DOP deed zijn werk naar behoren met een back to the sixties gevoel dat mooi was om te zien. Ook in mijn ogen een erg zwakke film van Coppola en zeg maar gerust een mislukking.

Dit is eentje waar je je koppie moet bijhouden. Niet uiterst ingewikkeld maar er komt toch veel bij kijken. Na de moord op twee hoge rechters schrijft rechtenstudente Darby Shaw een theorie over het achterliggende motief die dan ook nog de juiste blijkt te zijn, en waarbij de hoogste politieke kringen betrokken zijn. Shaw werkt samen met een journalist om de waarheid aan het licht te brengen met gevaar voor haar eigen leven. De jaren '90 waren de jaren van de Grisham verfilmingen. Dit is in tegenstelling tot The Firm en A Time to Kill een iets mindere verfilming, al kent de film wel enkele spannende momenten en is het verhaal sterk opgebouwd. Julia Roberts lokte destijds veel volk naar de bioscoop en ook Denzel Washington timmerde stevig verder aan zijn carrière.

Deze eerste film uit de nieuwe Studio Colorido is best wel een succes. Schattige lieve film vol positieve gevoelens waarin coming-of-age en fantasy in elkaar overgaan. Een kolonie pinguins verschijnt in het dorpje waar de begaafde jongen Aoyama leeft, en dat is niet het enige. Een schoolkameraadje vindt ergens in het bos een zwevende vloeibare bol. De vrienden beginnen een project waarin ze een verklaring zoeken voor het onverklaarbare van de fenomenen. Intussen wordt Aoyama bevriend met Onee-San, een jonge vrouw die bij de tandarts werkt en met wie hij afspreekt om te schaken. Blijkt dat deze Onee-San toch wel iets met dit alles heeft te maken.

Ik hield hier wel van die fantasy sfeer met die pinguins; ze maken het leven van de kinderen wonderlijker en magischer, en dat is vooral wat deze anime wil overbrengen. Ook de onschuldige tederheid die uit de hele film straalt laat zich sterk voelen. Een wat vreemde film om integraal te vatten maar erg mooi is het wel. Krijgt Ghibli hier een grote concurrent?

Ik vond het ook minder dan de eerste maar bijlange niet zo slecht als sommige meningen laten vermoeden. Het is een vervolg in de zin dat de film zich vier jaar na Train to Busan afspeelt, maar het is een heel ander verhaal in hetzelfde universum. Geen treinen dus. Voor velen een tegenvaller misschien omdat dit eerder een avonturen/actiefilm is geworden dan een echte zombiefilm. En ergens valt het te begrijpen, want erg dreigend zijn die infected niet. Ze laten zich vooral graag onder de wielen rijden en als je ze wil afleiden, gewoon de lichten aansteken of eens toeteren. Spanning kent de film weinig; gelukkig is er op het eind nog een intense achtervolging, waarbij je de zombies letterlijk ziet naar beneden regenen . Mooi gedaan. En beware : je wordt ook nog getrakteerd op de te verwachten portie tragiek en opoffering, met de nodige slowmotion, kinderen die naar hun mama huilen, opa die een kogel vangt... ... wie Koreaanse films kijkt zal begrijpen wat ik bedoel... ik kreeg er haast kiespijn van. Toch mag dit vervolg naar mijn mening wel gezien worden; de regie was netjes en heb er redelijk van genoten. Dikke 3*

Great depression muzikaal drama. Vond ik wel goed te doen.
Er valt wat op te merken op de film : zo kan de vertelling gerust een warboel genoemd worden. Pennies from Heaven is trouwens een herwerking van een vroegere miniserie met Bob Hoskins.

Wie Steve Martin in een meer dramatische rol wil zien, wie Walken in ondergoed wil zien dansen en wie nostalgie naar de jaren '30 best wel ziet zitten kan hier nog wat aan hebben. Grootste plus zijn vooral de geweldig mooi gesynchroniseerde choreografieën die de cultuur uit die tijd terug tot leven brengen. De opgevoerde dansnummertjes zijn absoluut dé troef van de film.

Het plot probeert de behoefte aan escapisme uit die tijd weer te geven; de depression era was een sombere periode, en het enige wat mensen hadden waren hun dromen. Arthur probeert een platenzaakje te runnen maar droomt vooral van romantiek en geluk. Kan je hem dat kwalijk nemen? Hij ruilt zijn frigide vrouw in voor een kleuterjuf maar zijn fantasieën keren zich tegen hem en de realiteit haalt hem steeds in.

Maf.. Niet Cravens beste maar hij komt er behoorlijk goed mee weg. Het horrorgedeelte valt best mee ... leek me vooral gericht op een jonger publiek dus het blijft allemaal redelijk binnen de lijnen. Wel breed gelachen toen "daddy" met zijn bondage pak door het huis rende. Craven maakt soms vreemde bokkesprongen met zijn humor; vaak lukt dat wel maar even vaak vond ik het ook niks. De poging om bepaalde clichés te willen omzeilen en iets nieuws uit te proberen kon ik wel waarderen. En zo krijg je een derde horror, een derde komedie en een derde schattenjacht in een doolhofachtige omgeving waar trappen, kleppen, kokers en muren voor een ware joyride zorgen...

Portret van Hustler baas Larry Flynt en zijn juridische kruistocht voor vrije meningsuiting. Zijn aanvechtingen tonen finaal aan dat het niet aan anderen is om te oordelen over je moraal en zoektocht naar de zin van jou leven. Bovendien heeft iedereen de vrije keuze om Hustler niet te kopen en te lezen. Flynt was duidelijk geen makkelijke vent maar stond op vele vlakken wel recht in zijn schoenen. Harrelson is onvergetelijk in zijn rol, vooral nadat Flynt in een rolstoel belandt; ook Courtney Love, die eigenlijk niet echt een actrice is van stiel, past in het plaatje. Grappige knipoog wanneer Harrelson die Flynt speelt, oog in oog staat met de echte Larry Flynt in de rol van een rechter. Vreemd momentje. Formans oeuvre bestaat vooral uit biografische films, en deze past prima in het rijtje.

Voor mijn part hoeven ze Tarantino volgend jaar geen tips meer te vragen. Wat een fluttip. Het killer kids idee werd later veel beter uitgevoerd met films als oa Children of the Corn en Ils. Na een uur is er nauwelijks iets gebeurd behalve een lading aan saaie dialogen die nergens over gaan. Pas in de laatste twintig minuten volgen de kills zich op maar eng, sfeervol en spannend wil het nergens worden. Erg flauw.

Simpel misdaadverhaal, maar ook een mijlpaal van de Franse cinema, waarin de politie een bendeleider en overvaller bij de kraag wil vatten die zich verschuilt in de labyrintische casbah van Algiers. Vooral naar decors toe vond ik dit een opvallende film. Aanvankelijk dacht ik dat ze dit in die jaren ter plekke hadden gefilmd, maar dit is blijkbaar een reusachtige set in Normandië waarin de casbah nagebootst werd. Puik werk toch wel. Dit was de doorbraakrol voor Jean Gabin die daarna één van de grootste Franse acteurs zou worden. Het verhaal boeide me weinig.

Niet mijn favoriete western. Vooral naar het einde toe vond ik het tegenvallen. Film kent weinig verrassingen en het is wat je van Leone verwacht : de slechten schieten altijd een fractie van een seconde te laat, de goeden schieten altijd roos. Hoeveel saaier kan een western zijn?

Serieus onder het The Good, The Bad and The Ugly - niveau (4,5*). Minder interessante personages dan anders ook maar nog steeds een aantal scènes die het hartje sneller doen slaan; de zwijgzame ontmoeting tussen Manco en Mortimer en dat geschiet met hun hoeden is een uitschieter ... Sta versteld van het hoge gemiddelde.. Keek makkelijk weg maar zie er geen meesterwerk in,

Vrij goede jeugdfilm met een redelijk entertainment-gehalte. Waarom zou het niet mogelijk zijn Griekse mythologie over te brengen in de 21e eeuw en wat met anachronismen te goochelen? Waarom zou het van Monty Python leuk zijn en hier niet? Ik vond die dialogen met die Bronx-neger-sater vaak verfrissend.

Terzelfdertijd parodieert de film (toevallig of niet toevallig?) Clash of the Titans uitstekend ( Hades als hardrocker, het Olympus bereikbaar via Empire State, Medusa) en voegt er zelfs enkele extraatjes aan toe zoals dat vijfkoppig monster . Serieus heb ik die film nooit genomen, en serieus neemt de film zichzelf ook niet echt vandaar dat ik hem ook een halfje meer geef als het pretentieuze Clash of the Titans...

Dat het de zoveelste "snotaap wordt superhero" wordt stoorde mij dan misschien net iets meer dan de parodie en ik vond het voor de foute film die "Percy Jackson" ook was not done dat hij de meid op het einde geen tongzoen mocht draaien.

Nee, niet zo slecht als ik verwachtte eigenlijk.

Natural Born Latino's

Zeer gewelddadige film met veel sex. Nu, dat was overduidelijk wel de bedoeling van De La Iglesia, want het subversieve geweld wordt voortdurend als erotiserend uitgebeeld: Perdita en Romeo worden er geil van. Ironisch dat De La Iglesia, die met deze film de Amerikaanse markt wilde veroveren net geen succes oogstte. Amerikanen houden van geweld in films maar als je over de schreef durft gaan werkt het niet meer.

Het geweld is vaak zo extreem dat het humor wordt, vooral wanneer een geniale Bardem zit te schudden tijdens bloedige Santeria rituelen. In tegenstelling tot Natural Born Killers (1,5*) is dit erg stijlvol en erg mooi om te zien waar Stone's film spuuglelijk oogde en arty farty is. Narratief is het een tikkeltje spijtig dat Dolorosa de centrale figuur geworden is van de film en Perdita iets van een sidekick. Waarom niet omgekeerd gezien de titel? Iig vond ik het echt een geflipte wilde rit van een film.

Nee vond hem zeker niet saai. Integendeel. Gaat over het routineuze leven van een man, een schoonmaker van openbare toiletten, die innerlijke rust vindt in het dagelijks herhalen van dezelfde handelingen. Het zijn "perfect days" voor Hirayama. Andere mensen (de dakloze, de dame op het bankje) maken deel uit van die routine en omgekeerd maakt ook hij deel uit van de routine van anderen (de man van het eetkraampje). De Tokyo Skytree vlakbij is een geografisch symbool voor die standvastigheid.

De zekerheid die een gestructureerd bestaan biedt en de simpliciteit van een wederkerend patroon leiden rechtstreekser tot een gevoel van geluk dan alle dromen die je in je leven misschien nooit zult bereiken. Mensen houden eigenlijk van nature niet van verandering. Koji Yakusho verdient alle lof voor zijn uitbeelding van een eenvoudig mens. Alleen was het punt na anderhalf uur al gemaakt voor mij. Het ging net ietsje te lang door. Maar vond dit klein ingetogen werkje zeker één van Wenders beste films tot nu toe.

Misschien een leuk ideetje voor wie nog eens naar Tokyo gaat binnenkort. Een 'perfect days" tour waarbij je van het ene toilet naar het andere wandelt...

Visit the Real-Life Tokyo Locations of the Film Perfect Days

De film viel wat mij betreft best mee, al zijn er enkele serieuze minpunten.

Eerst het goede nieuws :
Het eerste uur was voor mij een onderhoudende en zelfs goed opgebouwde whodunnit waar ik helemaal niet kon zeggen wie nu de killers waren. De laatste 15 minuten zijn onverbiddellijk. Maar er moest een verklaring komen en daar falen de makers grandioos.

Het verhaal is één en al manipulatie, en gebruikt trucjes, die het verhaal afzwakken. Wat de makers je ook voorschotelen van uitleg, je slikt het gewoon. Gevolg is dat het verhaal met heel wat lullige dialogen opgevuld wordt. De flashback kon me helemaal niet overtuigen en sloot op bepaalde punten niet logisch aan bij wat voorafging. Waarom zitten Cliff en Cydney bvb in die tent te panikeren over killers terwijl ze dat zelf zijn?? Zie, dat bedoel ik met manipulatie.

Toch een 3*

Vreemde eend die niet helemaal weet te overtuigen. Het was weer heel toevallig dat Warwick ook de politieluitenant was die naar Taylor onderzoek deed . De geflipte maniertjes van de mentaal gestoorde en homo-achtige Warwick doen deze middelmatige film veel goed. Niet alles is even geniaal in deze film maar het is allemaal toch goed genoeg voor een nipte 3*

Blijft me intrigeren. Ik had altijd een beetje een triestig gevoel bij het einde, want Haines vond ik een sympathieke gangster en ik vond dat hij niet verdiende te sterven in deze film

Natuurtalent Eastwood zorgt opnieuw voor een knap stukje cinema. Fijne dialogen en onvoorziene situaties hielden me bezig. De film kan voortdurend veel kanten op, zodat gissen naar de afloop hier wel moeilijk is. Spannend dus. Butch Haines is ergens iets van een ondoorgrondelijk mysterie. Sympathiek en gevaarlijk onvoorspelbaar tegelijk. De omgang tussen Butch en de jongen vertelt dan ook heel wat over de complexiteit van Haines. Ik hou wel van dit soort genuanceerde personages van wie je niet weet of je ze moet haten of niet. De gangster wordt hier achterna gezeten door Red Garnett, een cliché-personage gespeeld door Eastwood zelf.

Ook de omgeving heeft iets volmaakts over zich. Het is een bijna perfecte eindeloze zomer in Texas, en iedereen rijdt door prachtige rurale landschappen. De film heeft de betovering van een droom waarin je als kijker wilt blijven. Echt een mooie film en één van Eastwoods fijnste voor mij.

Het verbaast me dat deze niet in de top 250 staat. We moeten het met minder doen. Ik vind het alvast een meesterwerk; ik doe niet graag mee in het toplijstjesdenken maar deze mag zeker tot de tien beste boekverfilmingen ooit gerekend worden. Een donker sprookje in het 18de eeuwse Frankrijk over een man die liefde ontdekt door middel van zijn aangeboren gave om geuren te herkennen. De onschuldige snuffelaar verandert in een serial killer in zijn obsessie om zijn doel te bereiken, het maken van het perfecte parfum. Grandioos verfilmd door Tykwer. Dit is één van die films waarbij het onmogelijk is om te stoppen met kijken eens je eraan begint. Een verhaal dat stevig grijpt en ook voorzien is van prachtige klassieke muziek die helemaal in sync is met soms bedwelmende beelden. Een waarlijk mooie film die na blijft spoken.

Bijzondere sfeer in deze thriller op zijn frans, met een vleugje erotiek. Een muziekleraar wordt door het koppel Tombsthay in dienst genomen om gitaarlessen te geven aan hun dochter. Al onmiddellijk wordt hij verleid door mevrouw Tombsthay en worden ze minnaars. Hij wordt ook vriend aan huis bij de buurvrouw Edwige, een oversekste en voyeuristische vrouw met een mobiele handicap. Tot slot wordt hij tijdens een overval gered door Daniel, een huumoordenaar...

Ik snap niet wat zo moeilijk is aan deze film... Zowel Tombsthay als Edwige als Daniel spelen spelletjes met David... mevrouw wil hem gebruiken om aan haar man te ontsnappen, Edwige maakt stiekem beelden omdat ze voyeuristisch is en betrekt hem in haar spel, en Daniel is in feite een man die met zelfmoordgedachten zit. . Wel enigszins grappig hoe de wat naieve muziekleraar alles met enige onverschilligheid over zich heen laat gaan. Hij gaat met de flow mee en komt hierdoor in een aparte situatie terecht. Het kan wat afstandelijk aanvoelen en de dialogen zijn vaak dubbelzinnig, toch voelde het bij mij geslaagd aan en komen uitdrukkelijke noir-accenten bovendrijven. Deville kreeg hier de César voor beste regisseur voor.

Niks mis met dit coming-of-age drama... dat is wat ik verwacht van zo'n film. De groeipijnen van Charlie hebben veel te maken met een dramatische gebeurtenis in zijn kinderjaren die tot het einde verzwegen wordt maar de regisseur, niet-toevallig ook de auteur, hemelt vriendschap op tot een therapeutische manier om de wonden te helen.

Ezra Miller heeft een sterke uitstraling als de buddy die Charlie onder zijn hoede neemt en Emma Watson laat van haar meest knuffelbare kant zien als het meisje waar zijn hart sneller voor slaat. Charlie zelf is een verwarde introvert en het is soms moeilijk om te geloven dat een personage als hij zo makkelijk geaccepteerd wordt door jongeren die helemaal tegengesteld zijn aan hemzelf. Zoals het spreekwoord zegt, raken uitersten elkaar en zocht de maker hiermee moedwillig om de metamorfose van Charlie geloofwaardig te maken. Het feit dat hij in zijn onderbroek meespeelt in de Rocky Horror Picture Show getuigt daarvan.

Ik heb in ieder geval bij het kijken opnieuw iets binnenin mij gevoeld die me aan mijn eigen schooljaren herinnerde (eerste ervaringen, het nare gevoel van uitsluiting, de vriendschappen van toen). Weet dus de juiste snaar te raken, een goede acteurskeuze, soms erg herkenbare gevoelens en uiteraard een prachtige soundtrack.

My god wat een truttige zwijmelfilm soms, met een vreselijk soap-gehalte. De dochter van een rijke aristocraat dumpte 8 jaar voor de feiten en onder druk van haar familie, haar verloofde, kapitein Wentworth, omdat hij onfortuinlijk was. Nu blijken hun hartstochtelijke gevoelens voor elkaar niet uitgeblust te zijn, maar staan heel wat andere obstakels in de weg van hun geluk. De hele film lang gaan de dialogen over het koppelen van die aristocraten en dat geeft een redelijk suffe film. Vooral omdat er weinig twijfel was over hoe het zou aflopen. Verder is het, ondanks dit niet mijn kopje thee is, talentvol geacteerd (Hawkins ) en in beeld gezet, wel een idealisatie van de sprookjesachtige romantiek uit die tijd met groene tuinen, fonteinen en kastelen. Dat kapitein Wentworth er niet als een varken uitziet maar een mooie grote militair is past uiteraard ook in dit geforceerde plaatje. Maar de rijkdom, de schoonheid, dat is allemaal zand in de ogen.

Best akelig maar valt bij een tweede kijkbeurt tegen. Het is ééntje die je makkelijk voor de beeldbuis gekluisterd houdt. Het gaat vooral over de onmogelijkheid van vader Creed om verlies en pijn te laten gaan, met alle gevolgen van dien. Vond ik een goed uitgangspunt.

Maar het einde vond ik dan weer zo vreselijk dom en cliché... waarom moest Creed doen wat hij op het einde deed?? Middelmatig maar er bestaan slechtere King-verfilmingen. King zelf speelt in de film de rol van een priester...

Voor de betere Stephen King verwijs ik (persoonlijk dan) naar "Misery" bvb

Net als de eerste film een middelmatige bedoening. Zombies vinden altijd mooi hun weg naar huis. Het achterliggende idee, het trauma van een overlijden ombuigen tot de obsessie om die persoon terug tot leven te brengen, werkt hier niet echt zoals het moet. Ook ik vond dit van hetzelfde niveau als de eerste film (2,5*). Clancy Brown is lekker op dreef hier en de horror is best vermakelijk, maar daar moest ik het wel mee doen.

Heel veilig maar kan dit deze film verweten worden? Als familiefilm waar je met het hele gezin voor de buis zit is dit ideaal om op te zetten. Het melige verhaal over de vriendschap tussen Peter en de draak Elliot is te lief om niet van te houden. De draak is mooi tot leven gebracht en ik ging makkelijk mee in het hele gebeuren. Ik vond het de magie van een echte Disney missen, dus voor mij geen topper (vond The Water Horse (2007) beter... same same but different!), maar mooi om zien en geslaagd voor het beoogde doelpubliek.