Opinions

Vond dit een spannende conspiracy-thriller met een onverwacht einde. Drie jaar na de brutale moord op een senator doet een journalist onderzoek naar een organisatie die moordenaars recruteert om politieke eliminaties uit te voeren. Strak geregisseerd door Pakula en met de nodige verrassingen die ik totaal niet zag aankomen. Hier kunnen hedendaagse filmmakers nog wat uit leren. Een 70s film die hoog scoort bij mij.

Wtf doen Ford en Oldman in zo'n film? Duidelijk gericht op een begin twintigers publiek, want het is allemaal wel vrij naief en gericht op de waarden die de doorsnee jongere doen kwijlen : status, mooie auto's, electronische snufjes, een super-knappe vriendin en veel geld. Erg oppervlakkige film met cliché verhaal en met Hemsworth die in die 100 minuten de screentime van Oldman en Ford zelfs niet weet te overschrijden. De 2* gaan naar de vlotte regie. Straight-to-video materiaal.

Vond het wel scary. .. al werkt het niet als je bvb een gedownloade versie op een klein PC scherm overdag bekijkt natuurlijk. Hiervoor maak je de sfeer zelf : 's Avonds in een donkere huiskamer, het geluid openzetten en ik geef toe... ik liep met rillingen door mijn eigen huis Ziet er sowieso uit als een love it or hate it film (je gaat erin mee of niet), maar ik vond het wel werken. Eindelijk eens een echt realistische spookfilm in een zeer herkenbare omgeving. Met een minimum aan effecten lukt het de film om scarier te zijn dan heel wat andere (spook)films die daar wel op inzetten. Het was ook soms alsof je naar een toneelstuk zat te kijken. De dreiging wordt strak opgezet : nee, als je verhuist zal het niet weggaan, die enge nachtelijke opnames. Heb die film lang uitgesteld omdat ik het niet zo op hypes heb. Weinig van verwacht, veel gekregen.

Unrated

Meer van hetzelfde. Werkelijk niks extra's ten opzichte van de eerste film maar nog altijd erg creepy. Een paar scènes zijn erg beangstigend: bij die kasten en laden die allemaal tegelijk openvliegen terwijl Kristi een magazine zat te lezen in de keuken sprong ik bijna tegen het plafond van de schrik en niks meer creepy dan dit gezin dat plots volledig in het donker zit terwijl paranormale fenomenen volop aan de gang zijn brrrr... dit zou ik niet overleven. Er wordt ook meer onthuld over het waarom achter die gebeurtenissen.

Ja, Paranormal Activity 2 heeft best enkele goede momenten maar evenzeer vervelende momenten. 20 keer dat zwembad tonen of de leefruimte waarin niks gebeurd is pure tijdsopvulling: toon dan verder in de film alleen die ruimtes als er werkelijk iets gebeurt. Het begin is wat tegenvallend met het "perfecte gezinnetje" gezeik. Door paranormale activiteit aan te kondigen met dat geruis/gerommel dat weerklinkt verdwijnt een deel van de spanning. Zonder dat geluid was dit gegarandeerd effectiever geweest.

Goede film over generatieconflicten, verantwoordelijkheid en de moeilijke taak om je kinderen op te voeden.

Het verhaal gaat over 2 broers en 2 zusters. Toch even het verhaal wat schetsen. Wie de spoilers niet hoeft skipt best naar de volgende alinea. Gil is bezorgd over de opvoeding van zijn drie kinderen maar doet het behoorlijk goed als vader. De scène waar hij cowboy speelt voor een groep kinderen is echt vertederend. Helen is gescheiden en heeft twee kinderen die in volle puberteitscrisis zitten. Ze weet niet meer wat ze moet aanvangen. Tot haar verbazing vindt ze in Tod, het wilde vriendje van haar dochter, een reddende engel. Susan is getrouwd met een intellectueel, die van zijn driejarig dochtertje een genie wil maken. Ze wil dolgraag nog een kindje, tegen de wil van haar man . Tot slot is er Larry, het zwarte schaap, die met gokschulden zit bij mensen uit het crimineel milieu.

Er zit zoveel meer in, en iedereen zal wel iets uit zijn eigen familiekring herkennen. Ik leefde me zeer makkelijk in, en dan kwamen er grappige en zoete momenten tussen. Het gaat van ernstig naar grappig, en opnieuw naar ernstig. Ik vond de toon prima, al kon Howard het niet laten om soms een beetje moraliserend te doen. Ik onthou vooral dat elk kind uniek en verschillend is in deze film. Wat ze ook (mis)doen, en ongeacht hun leeftijd, een goede ouder laat hen nooit in de steek. En dit heeft Howard begrepen en brengt hij met succes over. Wie kan me trouwens hierop antwoorden? Op een bepaald moment vernietigt iemand het interieur van Garry's (Joaquin Phoenix) vader, de dokter. Was het nu hij die dat had gedaan?? Ik dacht Tod, klopt het?

Ideaal kijkvoer voor jonge ouders. Een jonger publiek zal hier minder aan hebben vrees ik. Thomas hierboven heeft gelijk : het is vreselijk onderschat op MovieMeter en als steunbetuiging krijgt hij nog een erg verdiende 4 van mij, al overwoog ik zelfs nog meer.

Dit vervolg op Le Mystère de la Chambre Jaune (2*) breit verder op de eerste film. De booswicht Ballmeyer komt om in een ongeluk, maar zou dat geen illusie zijn om alsnog de inmiddels gehuwde Mathilde Stangerson een lelijke loer te draaien? Het decor verplaatst zich van het familiekasteel naar de Provence. De regisseur heeft echter niks geleerd en biedt hier een al even suf vervolg met alle daarbij horende kwalen erop en eraan. Het verhaal is zelfs nog vager en gecompliceerder. De acteurs maakten me zenuwachtig met hun onophoudelijke gebabbel en gebrabbel.

Hahaha , wat een heerlijke komedie. Twee schoonbroers, die elkaar niet kunnen luchten, gaan een weddenschap aan om 15 dagen niet te roken. Beiden zijn zware rokers, en afkicken gaat niet zo makkelijk dan ze dachten en kent zo zijn neveneffecten. Ze worden overdreven zenuwachtig tot agressief omdat ze hun sigaretje niet meer kunnen roken, hun seksleven gaat achteruit, ze worden vraatzuchtig en raken in een dubieuze ontwennings-sekte. Tot slot van rekening scheiden ze zelfs van hun vrouwen

Bourdon en Campan zijn twee on-stage komieken die immens populair zijn in Frankrijk. Er is een opmerkelijke chemie wanneer ze samen hun nummertjes opvoeren. Hun typetjes zijn vooral de doorsnee-burgers met hun vaak hypocriete trekjes, en zijn het resultaat van messcherpe observatie. De grappen vliegen je voortdurend rond de oren, al helpt het wel om een woordje frans te kennen om van de woordspelingen te kunnen genieten.

Nu verbaas je me wel Brix .
Ik vond het een fijne film over de rol van het verzet in Parijs en de daaropvolgende bevrijding. Met twee grote kalibers aan het script (Gore Vidal en F.F. Coppola) kon het ook niet fout gaan. De archiefbeelden vond ik een mooie aanvulling bij de film zelf, vooral die vreugdebeelden op het einde. De strijd om Parijs was verder een ware stadsguerrilla. De casting was indrukwekkend, met ook Kirk Douglas, Anthony Perkins en Robert Stack die de revue passeren. Nu speelden inderdaad heel wat grote acteurs kleine rolletjes en is er niet echt een hoofdpersonage dat uit de verf komt. Clément gaf voorrang aan het historische verloop, zonder al te veel romantisering errond. Ik ben het dan ook wel eens dat je de film niet voor het acteerwerk moet bekijken.

De fantastische Fröbe als Von Choltitz valt nog het meest op. De Fransen erkenden ook dat hij hoe dan ook een positieve invloed heeft gehad, omdat hij het niet zag zitten om historische monumenten de lucht in te laten vliegen en Hitlers bevelen negeerde. Dat Parijs er vandaag nog zo authentiek uitziet en dat er geen bloedbad gekomen is wordt vaak aan Von Choltitz toegeschreven. De generaal werd door de geallieerden redelijk uit de wind gezet voor verdere vervolging en kreeg snel zijn vrijheid.

Ook enkele fijne scènes zoals die waarin een verzetsstrijder haar echtgenoot wil redden net voor zijn deportatie, de strijder Gallois die het commando gaat inlichten achter de frontlinie en het oud dametje dat haar thee drinkt terwijl Franse militairen vanuit haar flat enkele verschanste Nazi's in een parkje uitroken.

Gerestaureerde 4K versie gezien. Precies alsof je naar bewegende postkaarten zit te kijken met die bruine en blauwe kleuren. Parijs is volledig stilgevallen om onbekende redenen. De nachtwaker van de Eiffeltoren wordt niet op tijd afgelost en éénmaal beneden ziet hij overal bewegingloze mensen. Dan ontmoet hij een groepje reizigers die ook door de "vloek" gespaard lijken. Opmerkelijk aan deze film is de manier waarop René Clair met beweging en onbeweeglijkheid speelt, en dit vooral naar het einde toe. Het wordt duidelijk hoe krachtig een film hierdoor Is. Een beeld op zich suggereert, een beweging in dat beeld vertelt.

De originele opnames van 66 minuten bestaan niet meer. Deze 4K benadert met 59 minuten het meest het originele werk.

Nooit eerder gezien.
Deels road movie, deels drama, met een iconische Stanton als Travis, een man met geheugenverlies die in een woestijndorp terecht komt en opgehaald wordt door zijn broer. Het verloop van de film lijkt hem een tweede kans te geven om de draad van zijn leven terug op te pikken en recht te zetten wat hij heeft scheef getrokken. Eerst door zich te laten accepteren door zijn zoon, en dan wanneer hij het spoor van zijn ex vrouw terugvindt.

Het is een film buiten categorie. Zoals Paris, Texas zijn er geen twee. Het drietal Stanton-Stockwell en de kleine Hunter maken er wel iets bijzonders van. Vooral de cinematografie is bij vlagen imponerend en weet het zonnige en stoffige Texas te vatten als geen andere film. En ondanks de lange speelduur vindt Wenders een gepast tempo. Een film waarop weinig valt op te merken maar mij persoonlijk niet altijd raakte. Daarvoor ligt het tragische liefdesverhaal van Travis en Jane, dat op het einde verteld wordt, iets te ver af van mij. De laatste twintig minuten vond ik behoorlijk zeurderig al was het ook wel nodig om een beeld te hebben van de voorgeschiedenis.. Goed, maar niet weergaloos.

Precies wat ik ervan denk. Een gefrustreerde vietnamveteraan neemt Central Park in om een statement te maken. Dat klinkt vertrouwd en refereert naar de jaren '80 waarin de oorlogshelden van weleer zich in de steek gelaten voelden. Films als Born on the Fourth of July, First Blood en In Country hekelden hetzelfde thema, maar dan wel met meer klasse en verstand.

Dit is een stompzinnige film die enkel draait om actie en verder niet echt briljant is... Tommy Lee Jones met Ray Ban bril weinig interessant in deze wat hopeloze actie. Alsook Helen Shaver, die er enkel lijkt bij te lopen om toch nog wat dialoog met Jones te kunnen produceren. Tangerine Dream zorgt voor een soundtrack die als prutswerk klinkt.. zal wel in een paar uur opgenomen zijn. Ik herinner me dat deze VHS toen in elke videotheek lag en de poster maandenlang uithing in de etalage. Achteraf bekeken toch goed dat ik hem niet heb gehuurd.

Begon goed... vanaf de tweede helft bleek het uiteindelijk een erg onwaarschijnlijk en zwak verhaal te zijn. Het onderzoek bouwt verder op toevalligheden waar ik geen minuut in geloofde bvb die foto van enkele mannen in Afrika, die de aandacht trok van de inspecteur en toevallig de juiste piste was, de snelheid waarmee de politie ter plekke komt wanneer een vrouw belt om hen te verwittigen dat er iemand een teken op de deur aan het schilderen is, die domme scène waarin Marie Gillain en Garcia betrapt worden door Garcia's geliefde enz enz. . Eigenlijk is het verhaal nogal een fiasco. Met de hakken over de sloot een 2,5*.

Het is hier al gezegd : de film leent veel van Vinterberg's Jagten in de manier waarop vrienden en familie beginnen te twijfelen aan zijn onschuld en hem sociaal buiten beginnen te sluiten. Als kijker wordt je aangestuurd om het verhaal van David, die hoofdverdachte is van de moord op een vrouw, te geloven. Hij houdt vol dat hij, terwijl hij zijn jogging deed, bij toeval voorbij kwam. De onthulling van een affaire met een Poolse vrouw en een mogelijks vaderschap beginnen twijfels te zaaien en versterken het bewijsmateriaal tegen hem. Beetje een grijze en onopvallende film die sterke scènes mist om echt herinnerd te worden in de toekomst. Het einde gaf m.i. wel een antwoord.

Sorrentino's films vind ik moeilijk te ontcijferen. Grande Bellezza vond ik al een taaie film maar deze vind ik er helemaal over. Parthenope is zowel een personificatie van Napels zelf, de stad van Sorrentino, waarmee hij een liefde-haat verhouding lijkt te hebben. Vanuit de positie van Parthenope zelf is het ook een ode aan het jong zijn, en de vluchtigheid ervan, met dat knagende gevoel dat men het onderste uit de kan niet heeft gehaald (ze blijft single en kinderloos).

Niemand ziet in feite Parthenope en wie ze is (ze is extreem intelligent en wordt assistente in de universitaire vakgroep antropologie). Iedereen ziet alleen maar de weerspiegeling van haar schoonheid. De jongeren zien begeerte, de ouderen zien hun vervlogen verleden en de priester ziet mysterie.

Hij kan mooi filmen de Paolo, dat zeker, maar zijn personages zijn vlak en oninteressant, de dialogen horen eerder thuis in een bacheloropleiding wijsbegeerte, waardoor deze film me niet goed is bevallen. 2* voor de mooifilmerij en het mooie einde. Voor het overige pretentieuze cinema.

Het mag wat meer zijn. Een sixty something, vrijgezel en moeder van vier, kan haar feestelijk leventje van pakweg 30 a 40 jaar geleden niet loslaten en het lukt haar niet om gelukkig te zijn, zelfs wanneer ze besluit om met een man te trouwen die erg van haar houdt . Betreedt platgetreden paden zonder daarbij iets nieuws in te brengen ... want moeilijke relaties tja, dat hebben we nog niet veel gezien in films natuurlijk. Op ouder worden biedt de film ook geen nieuwe inzichten trouwens.

Het marginaal milieu waarin ze vertoeft wordt bijna niet getoond. Vrij saai, maar van een Cannes winnaar verwachtte ik dat wel.

In tijden van kolonialisme is het moeilijk om culturele en raciale verschillen te overbruggen, omdat er geen grond van gelijkheid is. De auteur E.M. Forster zag duidelijk verder dan zijn tijdgenoten en stelt zich kritisch op tegenover de rassenscheiding die de Britten invoerden. Hij illustreert dat met een verhaal over een vrouw die tijdens een bizar moment waarin ze met open ogen het bewustzijn even verliest een bevriende Indiër (een moslim) beschuldigt van aanranding tijdens een toeristisch bezoekje aan oude grotten.

Het daaropvolgend proces legt alle spanningen bloot die heersten tussen de Britten en de Indiërs. Er was één vrouw nodig om alles op stelten te zetten.

Als dit u allemaal niet veel zegt, dan is er nog altijd de pracht en praal van India die ongelooflijk mooi geschoten is. In een scène zien we de jonge juffrouw Quested fietsen door de natuur waar ze onder de indruk raakt van oude Indische beeldhouwkunst. Het zou zo maar kunnen dat ze daarna in die grot geestelijk volledig overweldigd was door de cultuurshock, tot op het irrationele.

Wat ik er van vond: een mooie sfeervolle spektakelfilm van veteraan David Lean, die me rustig liet wegdromen in een exotisch India. Leuk dat deze film zo goed gewaardeerd wordt.

Beter verwacht eigenlijk. Voor zijn tijd een redelijk brute film ook. Een Baskische boer helpt een wetenschapper en zijn gezin over de Pyreneeën ontsnappen aan de Nazi's. Ze worden achtervolgd door een gestoorde Nazi. Nu vond ik McDowell's rol een beetje overdreven; vooral wanneer hij in zijn onderbroek met hakenkruis tevoorschijn komt ; zijn rol schippert tussen komisch en pervert. Hij is precies blijven hangen in zijn Alex personage uit Kubricks film. The Passage is meer een avonturenfilm dan een oorlogsfilm maar de leuke scènes bleven schaars en naar het einde toe is het allemaal wat aanslepen. Jammer, want ik had al heel lang deze film op mijn lijst staan omdat ik hem als tiener erg goed vond. Ik kijk er duidelijk anders tegenaan nu.

Always bet on black!

Vlotte en energieke actiefilm van amper 80 minuten waarbij een terrorist een vliegtuig kaapt. Hij heeft echter pech : airline security agent John Cutter (Snipes) is ook aan boord... op zitje 57. Dit is een film die geschikt is voor mensen die altijd vinden dat er te weinig actie in zit. Snipes, Sizemore, Payne acteren op heuuuh... automatische piloot.

Ik vond het een knap verhaal in ieder geval. Met dit soort ideeën kun je zelfs verschillende genres op. Stel je voor dat er een derde persoon ontwaakte waar Aurora op verliefd werd, wat een bloedig conflict tussen de twee mannen zou veroorzaakt hebben. Dan had je zelfs een leuke thriller gehad.
Zo wreed is het niet geworden. Pratt en Lawrence vormen een onvergetelijk en overtuigend duo. (al was het weinig waarschijnlijk dat Jim een Susan Boyle achtig type zou wakker maken om de rest van zijn leven door te brengen... ) Het romantische deel vond ik nog best te verteren. Het werd niet te zoet en niet teveel.. Passengers ging uiteindelijk meer om de menselijke behoefte om niet alleen te zijn. De film laat wel enkele steken vallen. Spoilers:

* op het einde vond ik het niet logisch dat er geen nakomelingen van het koppel op het schip rondliepen. Je zou zelfs al drie generaties moeten hebben
* een schip dat zo dicht langs een enorme ster als Arcturus scheert en met het blote oog naar een van de helderste sterren van de ruimte kijken getuigt toch niet van een sterk wetenschappelijk inzicht.
* Over het bericht dat door Jim naar de aarde werd gestuurd werd verder niks meer gezegd.
* Wie is Jim eigenlijk? Wat deed hij op Aarde? Waarom zit hij in het schip? Zijn motivaties? Het hoofdpersonage is helemaal niet uitgewerkt.


Tot zover de mierenneukerij. Tot slot heeft de film enkele prachtige VFX zoals wanneer de zwaartekracht in het schip wegvalt en het water waarin Aurora aan het zwemmen is, begint te zweven. . Wat een prachtige indrukwekkende scène!
Wat schoonheidsfouten dus, maar omdat ik echt van het visuele aspect genoten heb een welverdiende 3,5*

PS : Merk de ongelooflijk sterke rol van Andy Garcia op

Degelijke thriller waarin een sociale werkster een relatie begint met haar cliënt, die beschuldigd werd van moord op zijn zwangere vrouw. Als whodunnit nog best te doen want het kon alle kanten op, en ook de rolinvulling door Richardson viel bij mij in goede aarde. Het lullig rolletje was voor Rutger Hauer. De link met Tarantino stelt niet zoveel voor.

2005 Special Edition

Ik vond het een aparte western al vond ik het verhaal wel flinterdun. In grote lijnen is het niet meer dan een hervertelling van de jacht op Billy the Kid tot aan zijn dood. Peckinpah zoekt vooral een motivatie voor het koelbloedig ombrengen van the Kid door Garrett, ooit zijn vriend en kompaan. Aan het begin staan ze beiden aan een andere kant van de wet en Garrett geeft de jonge man nog een kans om weg te komen, uit respect voor hun vriendschap. Maar The Kid leeft wild, trekt zich niks aan van regels en doet waar hij zin in heeft, wat door Garrett als een provocatie aanzien wordt en als een verraad tegenover hem. De moord van de Kid op zijn twee deputy's is de druppel die de emmer doet overlopen.

Zelden in een western voelde ik elke moord aan als een verspild leven en dat is precies omdat elk personage een achtergrond krijgt. Neem nu die sheriff Baker, getrouwd en met toekomstplannen. Nog geen vijf minuten later wordt hij dodelijk verwond door handlangers van de Kid. Het passende "Knockin on Heaven's Door" van Bob Dylan was een mooi moment. Of die Alamosa Bill, die een eerlijk duel wil met de Kid maar door een valsspelende Kid wordt omgebracht en Holly, die door een smeerlap van een Garrett wordt uitgelokt om te schieten, terwijl hij enkele tellen eerder wellicht weg zou gegaan zijn uit zichzelf. .

Niet alleen de Kid is een harteloze outlaw, ook Garrett is verre van een sympathieke sheriff : net als Peckinpah tijdens het draaien van de film zuipt hij flink wat af. Ook slaat hij vrouwen en gebruikt hij andere mensen. Na al dit bloedvergieten verwonderde het niet meer dat Garrett zijn vroegere kompaan zonder verpinken de kogel gaf die hij verdiende.

Dylan als acteur was een echte tegenvaller. Waarvoor dat nodig was is me niet duidelijk maar laat hem maar gewoon op zijn gitaar krabben. Dat personage Alias voegde niks toe. Ik begrijp dat dit niet ieders ding zal zijn, daarvoor is deze western iets teveel op de karakters gericht dan op de actie, maar de film liet wel voelen hoe weinig een leven in die tijd betekende en hoe snel alles kon afgelopen zijn. Het ene moment leef je volop, het ander moment kon je dood op de grond liggen.

Good health is a laughing matter...


Mijn favoriete film met Williams. Een komisch getint pleidooi voor meer menselijkheid bij de verzorging van patiënten. Helemaal niks op aan te merken, behalve misschien enkele zeer sentimentele scènes zoals de kinderpatiënten op het einde die allen een rood neusje opzetten in de rechtszaal waar Adams zich moet verantwoorden . Maar de film kent ook een hele serie goede scènes zoals wanneer Adams een comité gynecologen ontvangt . De cliniclown-methodes van Adams botsen uiteraard met de stijve deontologische regeltjes van de academici en dat zorgt in dit geval voor meer fun dan conflict.

Walcott: ...you are not cut out to be a physician, and it is my responsibility...
Adams: Responsibility? You have one responsibility: to be a dickhead. How hard can that be? All you have to do is make sure your head is a dick, and it's attached to your neck.

Heel fijne film met een goede balans tussen humor en drama en alleen maar leuke acteerprestaties. Geweldig!

Jarmusch's ode aan het alledaagse waar ik me vreemd genoeg als kijker erg knus en vertrouwd in voelde bij het telkens herhalende patroon van opstaan, gaan werken, dichten, glaasje drinken. Deze kleine herkenbare zekerheden hebben iets geruststellends. Saai is een woord die niet zou mogen gebruikt worden om deze film te omschrijven. Jarmusch toont dat kleine variaties in de alledaagse routine en dat klein beetje creativiteit dit juist heel boeiend kunnen maken en dat ook daar geluk te vinden is.

Het koppeltje is erg fusioneel en er lijkt ook geen plaats te zijn voor ruzie en conflict. Ze kunnen erg goed met elkaar opschieten, ondanks hun aparte trekjes. Paterson is een wat introverte softie, die taart met spruiten en cheddar eet, zonder te willen toegeven dat hij het niet lekker vindt. "Je houdt van spruiten en van cheddar" zegt zijn vriendin, dus dan moet hij wel de mix van beiden geweldig vinden. Prachtig!

Hij is verliefd en gelukkig, en dat besef je ook. Laura heeft een vreemde fetish voor de combinatie zwart-wit, of het nu een gitaar is, of een reservewiel, of het interieur schilderwerk. Het moet zwartwit zijn. Zij heeft geen werk, maar ook zij is gelukkig.

En dan de poëzie. Iemand vertelde me dat de gedichten uit deze film bij de DVD of Bluray zitten, maar dat zal wel een grap zijn neem ik aan, hoewel het een goed idee zou geweest zijn. Ze zijn een belangrijk deel van de film, een manier om de geest te prikkelen en te dagdromen. Op de wat simplistische personages en banale dialogen na is de film me bijzonder goed bevallen want het is ook een lieve en sympathieke film. Filmkriebel zegt: Met Paterson wordt "blijf in uw kot" het nieuwe hip!

Schreeuw van woede tegen de onrechtvaardigheid van de militaire bevelhebbers tegen hun eigen soldaten. Kubricks anti-militaristische prent wist me te verontwaardigen over het arbitraire karakter van de processen die gevoerd werden tijdens WOI (hoewel dit eerder uitzonderlijk was). De overwinning is blijkbaar zo hemelsbelangrijk dat elk rationeel menselijk argument (in dit geval het niet kunnen innemen van een strategische positie met terugtrekking van troepen tot gevolg) niet meer telt. De absurditeit van de oorlog vanuit een andere hoek bekeken. Prettige rol van Kirk Douglas, gladde regie van Kubrick.

Beetje jammer van mijn geld eigenlijk (besteld in het filmaanbod van Telenet). Vanuit mijn beleving vond ik er niet veel aan. Autist zoekt hamer... en daarmee vul je een film. Boeiend hoor. Vond de Patrick eerder een wat vervelend kleurloos figuur en er zijn gemiste kansen tot interessante zijsprongen waardoor de andere personages uit het nudistenkamp nauwelijks uit de verf komen. Wel enkele mooie scènes zoals het gevecht in de karavaan, de asuitstrooiing, ... de makers hebben hun schoolse kennis mooi kunnen uitstallen, maar verder te mager om dit tot een Vlaamse/Belgische klassieker te verheffen.

Vond ik vroeger goed, nu beviel het me minder. Het is ongetwijfeld de minst politieke film met Jack Ryan en meteen zijn spannendste. Hij krijgt het aan de stok met een IRA killer die er een persoonlijke zaak van maakt nadat diens broer door Ryan gedood werd na een verijdelde aanslag. Anne Archer weer eens als "all-american housewife" te zien maar wel een uitstekende rol voor Sean Bean die hier erg rancuneus is. Gelukkig enkele goede scènes die het zwakke plot redden.

In het eerste uur dacht ik dat het de eerste Emmerich zou zijn die ik 4* zou geven. Heel mooi afgewerkte beelden, bijna schilderijtjes, een gegeven dat echt boeide, ook al voel je het wraakverhaal van ver afkomen.. De oorlogsscènes kon ik eveneens goed smaken.

Maar dan begint het fout te lopen met het Hollywood-draaiboek dat gevolgd wordt : de bad guy die zich alsmaar wreder opstelt, de schoonzus die voor Gibson valt, de dood van Gabriel , Gibson die met open mond de Amerikaanse vlag staat te wapperen en een waaier van oppervlakkige dialoog, en dan nog knuffeltjes en handjes schudden op het einde want nu we er ons doorheen hebben geslaan zijn we allemaal dikkevriendjes!

Visueel dus heel mooi, maar daarmee is bijna alles gezegd.

Vind het de minste van Adil&Bilall. Dat gangsta taaltje is echt vervelend; is het nu nodig om elke twee dialoogzinnen de woorden shit en fuck te vermelden? Patser is redelijk voorspelbaar en erg clichématig en leek mij door al die stoerdoenerij vooral gericht op een jonger publiek. Neem nu bvb een scène waarin Simoni De Niro nadoet in een spiegel... is nogal een uitgemolken gangsterfilm-gimmick. De personages, natuurlijk is het de bedoeling, zijn plat, dom en vulgair. Hun way of life? De zeven hoofdzonden. Mij kregen ze helaas niet mee waardoor ik niet door de film werd gegrepen.

Visueel toont het regisseursduo dat ze wel degelijk wat in hun mars hebben. Dat bleek ook al met Black Flashy stijl met verzadigde kleuren, een game-achtige narratie in levels, zeer gewelddadige "shit" bij momenten. Het laat zich wel smaken, al vond ik het tweede uur overtuigender. Alleen snap ik niet goed waarom de ogen van die Colombianen bedekt werden met een zwarte streep. Ik heb 'm niet.

De film is deels gebaseerd op het welgekende verhaal van de Amsterdamse mocro mafia, die ook in Antwerpen vertakkingen heeft. De inmiddels doorzeefde Gwenette Martha heet hier Orlando Marie

Geen feelgoodfilm zoals ik verwachtte. Het New Jersey waarin Patricia Dombrowski alias Patti Cakes leeft is een grauw milieu zonder toekomst, met mensen die enkel nog overeind blijven dankzij hun dromen. Patti droomt ook... om een populaire rapster te worden... om te tonen dat zij ook telt in dit aardse bestaan. Ze heeft alles tegen zich: ze is zwaarlijvig en blank (rap is het erfgoed van de zwarten) ... de strijd is zwaar om zich te bewijzen.

Patti Cakes kent een klassieke opbouw (opkomst, opgeven en dan apotheose) en de afloop was naar verwachting. Toch is één en ander fris gebracht maar een Lalaland-achtig magisch momentje waar ze de lucht in wandelt wordt op die ene keer na niet meer herhaald. Waarom is de regisseur niet op dit pad verder gegaan? Rapmuziek is niet aan mij besteed en de muzikale stukken waren voor mij het slechtst. Ook de romance met die weirde zwarte kwam wat uit het niks. Natuurlijk mag ik de sterke performance en debuutrol van de actrice Danielle McDonald niet vergeten. Echt indrukwekkend.

Een werkelijk leuke komedie. In het begin dacht ik dat het zwak zou uitvallen. Ik rook al de flauwe seks en poep moppen van ver. Ik ben blij dat het veel meer dan dat was. Paul is een leuke alien... een echte buddy zoals iedereen zou willen, die rookt en vloekt en er bijzonder gaaf uitziet met zijn korte broek en teenslippers. Dan komt ook nog de nodige actie erbij en een lading knipogen naar de SF film zoals Close Encounters of the Third Kind, E.T., Mac & Me, The Ewok Adventure enz. Ook leuk om Sigourney Weaver een cameo aan te bieden. Kortom : Paul is een luchtige komedie geworden met feelgood momenten en goede special effects ... Tegen alle verwachtingen in een 3,5* want ik heb er een leuke filmavond mee beleefd.