Opinions

Somber, matig misdaaddrama dat rommelig in elkaar steekt; een aan lager wal geraakte advocaat werkt voor een bureau dat zich verrijkt met verzekeringsclaims voor de slachtoffers van zware verkeersongevallen. Intussen raakt hij ook verliefd op een verpleegster die hij ongewild meesleept in zijn duistere wereld. De film laat het afweten met zwakke dialogen, middelmatige romantiek en slecht in elkaar gestoken scènes waardoor er na afloop weinig blijft hangen. Het einde is ook al niet best gekozen. Het deed me bij momenten wat aan Nightcrawler denken, die véééél beter is.

Wat een sterke film! Eén van de sterkste gevangenisdrama's die ik gezien heb samen met Midnight Express. Op alle fronten overweldigend. Totaal niet vergelijkbaar met Cidade de Deus als je het mij vraagt. Het eerste deel van de film zoomt in op het verleden van een aantal inmates en vertelt hoe ze in de overbevolkte gevangenis van Carandiru terecht zijn gekomen. Het zijn stuk voor stuk boeiende misdaadtafereeltjes die vaak sensueel gebracht zijn en voor inleving zorgen. Babenco volgt de stereotipering van de gevangenen niet en verkiest om hen als gevoelsmensen te tonen ... mensen die fouten begaan en gedwongen worden tot misdaden door de omstandigheden. Ook daarom laat hij ruimte voor die verhaaltjes.

Je voelt daarbij begrip voor de beweegredenen maar stemt er ook mee in dat ze moeten boeten voor de misdaad die ze hebben begaan. Het grote probleem, en dat vergeten ze zelfs veel te vaak in Brazilië zelf, is de kloof tussen rijk en arm. Wie Babenco kent, weet dat hij al eerder, met het keiharde Pixote ook al in die richting wees. De heren politici grepen een vrij onschuldig incident aan om de overbevolking aan te pakken met een tot de tand bewapende oproerpolitie . Dat is zo'n beetje de teneur op het einde.

Carandiru zou ook niks voorstellen zonder de vieze en ongezonde sfeer in de gevangenis waar een groot deel besmet is door AIDS, waar romantische trannies voor tederheid zorgen en vooral met een zeer aanwezig klimaat van geweld. Een echt meesterwerk die helemaal naar Brazilië ruikt en tegelijkertijd ook heel ver verwijderd is van de gekende gevangenisfilm.

Denzel Washington kreeg voor zijn filmdebuut onmiddellijk een hoofdrol toebedeeld. Wel in een erg matige film als zwarte zoon die de erkenning zoekt van zijn rijkgetrouwde zakenman-vader. Die toch wat hypocriete komedie gaat voor allerlei tegenstellingen tussen rijk en arm, blank en zwart, topjobs en bottom jobs zonder echt met een interessant inzicht op de proppen te komen. Wanneer de zakenman op het einde vaarwel zegt aan zijn rijkeluisleventje en voor zijn zoon kiest, geloof je het gewoon niet. En George Segal is verder gewoon een barslechte acteur. Naar hem kijken is geen cadeau; toch keek de film best goed weg en dat was vooral de verdienste van Washington die toen al uitblonk in smooth talking.

Zoals de meesten gaan mijn punten vooral naar "hot babe" Connelly. Paardjerijden en rolschaatsen zijn om bij te kwijlen idd maar wat dacht je van de scène waar ze "on top" ligt op Whaley in een pashokje? Eerlijk gezegd : wish it was me! Verder een niemendalletje van Hughes... de man zat duidelijk in zijn neergaande fase... hij benadrukt in zijn Breakfast Club achtige dialogen tussen beide hoofdrolspelers naar de drang om zich te ontdoen van het ouderlijk gezag. Boeien wilde het helaas allemaal niet, ook niet wanneer de twee boeven erbij kwamen. Whaley als niksnut en leugenaar was vooral irritant.. gelukkig hebben ze hem daarna geen hoofdrollen meer gegeven.

Briljante gangsterfilm die net veel te laag staat in de top 100. Het verhaal van een gangster die het goede pad op wil en vervolgens ingehaald wordt door zijn verleden. Als mens is hij veranderd na vijf jaar cel maar zijn omgeving is nog niet veranderd.

Alle acteurs krijgen interessante rollen toebedeeld, tot de bijrollen (Leguizamo bvb). Ook speciale vermelding van Sean Penn als de slijmerige advocaat Kleinfeld. Ongewone rol voor hem. Schitterend camerawerk. Die draait een hoek van 360° wanneer Carlito bij de Italianen zit, of werpt een blik in de spiegel waardoor we een glimp opvangen van een halfnaakte Gail, of volgt vloeiend Carlito in het station op het einde. Of nog : wanneer hij in de gietende regen staat met een vuilnisbakdeksel boven zijn hoofd. Onuitwisbare beelden die de film tijdloos maken. De decadente seventies worden ook mooi weergegeven : veel cokegesnuif, wilde party's en een voortreffelijke selectie van seventies hits. Dit versterkte de sfeer van de jaren '70 volledig. Veel decors waren bijgevolg niet nodig. Ook spanningsopbouw zoals die scène in de biljartcafé in het begin.

Wat mij betreft is dit nog een stuk sterker dan Scarface.Het verhaal is op zich niet revolutionair. De vormgeving is echter zo prachtig dat je er volledig door opgeslorpt wordt. Zelfs al weet je van het begin af aan hoe alles zal aflopen, je blijft hopen dat hij die trein haalt. . Ik heb niks dan lof voor deze film.

Carny is een film die weinig leuks te bieden heeft. Busey als Bozo the Clown zal degene zijn die bij de meesten zal aanslaan, want van Jodie Foster en Robbie Robertson moet het in elk geval niet komen. Het wordt naar het einde toe iets beter wanneer het kermisgezelschap afgeperst wordt maar voor de rest vond ik het maar een vervelende film met vervelende dialogen...

Dit ordinaire dramaatje op grootmoeders wijze viel me redelijk tegen en kon me niet raken. Daarvoor breekt het te weinig door vanzelfsprekendheden en clichés van de romantische film heen. Dat het over liefde tussen twee vrouwen gaat verandert daar weinig aan. Het is een spel van blikken, verborgen verlangens, aanrakingen. Ja, so what? Dat zijn de meeste romantische films toch? Het samenspel Carol & Therese vond ik ook al vrij suf.

Enkel de context waarin het zich afspeelt maakt het enigszins nog een beetje bijzonder : de jaren '50, een vechtscheiding waarin Carol in verwikkeld raakt. Ook leuk dat de kerstsfeer hierin verweven wordt (Christmas "Carol"??). Maar Therese blijft een slecht uitgewerkt en onopvallend personage die mij te weinig bewoog. Ook het verschil tussen de upper class afkomstige Carol, en de wat meer volkse Therese speelt nauwelijks een rol al leek het me wel de bedoeling. Geef me dan maar de meer passionele reality film "La Vie d'Adèle" of de sprankelende Ronan in "Brooklyn" waar de romance wel werkte.

Had ik nog nooit gezien dus... bij deze is dit recht gezet. Meesterlijk werk alweer van De Palma, één van mijn lievelingsregisseurs. En wat een feest is het weer deze horrorversie van het lelijke eendje. Voelt soms wat aan als een hedendaags sprookje, zeker met het bal, die feeks van een moeder. Stephen King mag zich even terecht de Hans Christian Andersen van de 20e eeuw noemen. De opbouw naar de climax zit goed, en ik voelde me bij de kijkbeurt een ietsje onwennig, er hangt namelijk een ongezond sfeertje in de lucht.

De climax zelf is kort maar intens, en De Palma toonde zich innoverend voor zijn tijd met het gebruik van split screens en roterende camera's wanneer het koppel danst. Dit is een film die telt, en zonder Spacek zou het ook niet zoveel geweest zijn. Je voelt zowel voor haar mee, als tegen haar na de gruwel die ze verricht . De tragedie en meteen ook de finesse van de hele film ligt in het feit dat iedereen de varkensbloedemmer duidelijk een flauwe smakeloze grap vond en op een paar enkelingen na iedereen het voor Carrie zou opgenomen hebben maar dat is het perverte kantje van King om de hel te laten uitbarsten nietwaar ?

Essentieel kijkvoer.

Fijne thriller terug van Collet-Serra, vooral bekend van enkele effectieve actiefilms met Liam Neeson. Hij doet het hier maar weer en net als in de actie classic Die Hard wil hij er kerstsfeer in steken met wat muzikale nummers maar verder is dit van weinig belang. Eerlijk gezegd vond ik dit misschien wel de spannendste film die ik dit jaar heb gezien. Ik was er vrij laat aan begonnen maar éénmaal de film uit de startblokken schoot, was stoppen met kijken geen optie meer. Egerton en Bateman worden als menselijk neergezet en niet als typetjes wat ervoor zorgt dat je makkelijk inhaakt. De actiescènes zijn niet zo talrijk maar deze op de bagagebanden vond ik top. Een film van Collet-Serra mag je altijd met garantie op kwaliteit eruit pikken. Nooit minder dan 3,5* gegeven. Ik heb er dus alle vertrouwen in dat de remake van Cliffhanger ook de moeite zal zijn. Velen struikelen over de ongeloofwaardigheid en dat is zeker terecht maar voorkomt niet dat ik me erg vermaakt heb hiermee. Er bestaat ook zoiets als 'suspension of disbelief'. Die Hard was ook ongeloofwaardig maar staat toch in de top 250 dus?

Het Casablanca uit WO II waar de film zich afspeelt is een stadje voor vluchtelingen uit alle hoeken van Europa, waar iedereen de tijd doodt met op café zitten, met gokken, met dealen op de zwarte markt in afwachting van een visum voor Amerika. Een egoïstische caféhouder, Rick, schippert tussen zijn gevoelens voor een liefdesontgoocheling die opnieuw komt opdagen, en zijn inborst als vroegere verzetsfiguur om de zwakkeren te helpen. Hij heeft twee visums in bezit gekregen, maar zal hij die geven aan de persoon die hem het meest gekwetst heeft? Zal zijn egoïsme het halen of zijn idealisme? Moeilijke dilemma's leveren uitstekende films af en dat bewijst Casablanca. Het is schitterend geschreven met sterke personages, leuke wendingen en een machtig einde. All time classic, en terecht!

Ik begin te begrijpen waarom Paramount niet goed wist wat hiermee aan te vangen. Gefilmd in 2006 en bioscoopreleases alsmaar uitgesteld. Niks verrassends, gewoon recyclage van veel betere genrefilms : het had iets van The Good Son.. en The Ring en Orphan enz. Omdat het zo onorigineel is, is het ook nergens spannend. Het kijkt makkelijk weg en daarmee is alles gezegd. Verwaarloosbare film.

In alles minder dan Goodfellas (4,5*). 3,5* is met enige moeite gegeven. Lijkt een wat magerder kopie van die film. Eerste wat me stoorde waren de twee voice-overs, op een bepaald ogenblik nog een derde. Dat maakt de kijkervaring wat harder en minder aangenaam dan een film die volledig uit dialoog bestaat. Verder voelen de personages wat meer afstandelijk aan hierdoor. Echt meeleven met één van hen deed ik niet terwijl je in Goodfellas om elk personage geeft.

Sharon Stone zat wel goed in haar rol als "golddigger" Ginger McKenna die Ace het leven wel erg zuur maakt en naderhand stijf van de drank en de drugs rondloopt, maar haar acteermomenten komen pas naar het einde van de film. Ervoor is haar trophy wife personage iets onopvallender en staat het casinogebeuren meer centraal. En Pesci overtroeft De Niro in zijn rol als brutale en gemene enforcer. Dit zijn de rollen waar hij echt goed in is.

En ja, een film gebaseerd op waargebeurde feiten. Casino's waren grote geldzuigers voor de mafia, en het hele illegale systeem daarachter stortte onvermijdelijk in (en dat is geen spoiler). Zelfs met drie uur op de teller lijkt het alsof Scorsese er met de grove borstel is doorgegaan. Het voelt vaak aan alsof Casino uit zijn voegen gaat barsten door de overdaad aan informatie, personages, muziek en subplots.

Dat noem ik nog 's een Bond-film!!! .

Na dat miskleum "Die Another Day" was ik nogal sceptisch maar Casino Royale heb ik in één adem uitgekeken. Craig is een ander soort James Bond, Eva Green vond ik om van te smullen en Le Chiffre heeft charisma. Bond heeft een geslaagde lifting gekregen. Van mij mag het op die manier verder, want de vorige films zien er naast deze plots zoveel minder uit.

In dit laatste deel van de Klapisch trilogie is het leven van Xavier op zijn 40ste niet wat hij gehoopt had. Hij leeft intussen gescheiden van redhead Wendy en volgde haar naar New York om zijn twee kinderen niet uit het oog te verliezen. Hij heeft opnieuw heel wat bekommernissen rond zijn kop waaronder werk vinden en het Amerikaans staatsburgerschap bekomen hoog op de agenda staan.

Ik vond deze beter geslaagd dan Les Poupées Russes. Dat komt omdat de toon hier terug iets dichter aanleunt bij L'Auberge Espagnole. De maffe toestanden zijn iets beter gebracht, de humor viel me meer in de smaak en naar het einde toe komt er een goedgemikte knipoog naar de eerste film. Audrey Tautou, de grote afwezige uit Les Poupées Russes, krijgt terug meer ruimte, wat ik ook een plus vond. Klapisch blijft consequent zijn eigen frisse stijl gebruiken en deze afsluiter is dan ook vrij geslaagd te noemen. Dit zijn toch drie films waar ik me erg mee vermaakt heb. Ik denk dat één van de geheimen is dat Xavier een onvolmaakt personage is die vele fouten maakt en wiens leven niet loopt zoals hij wil. Net als Xavier leren we in een groot deel van ons leven omgaan met wie we zijn.

PS / Sinds kort is de TV-reeks Salade Grecque beschikbaar op Amazon Prime (8 delen) over de kinderen van Xavier (zeg maar L'Auberge Espagnole, the next generation).

Vermoeiend. Eigenlijk is dit gewoon Marvel op zijn Japans. De overdaad van kitscherige CGI, lomp melodrama en flitsende beelden weerhouden me om mij enthousiast uit te spreken. Nochtans werkt de eclectische stijl van medieval (kastelen), steampunk en science-fiction nog wel redelijk. Het is bedoeld als superhero film in de eerste plaats (hoor de epische muziekjes aanzwellen) ; onderliggend is de kritiek tegen fascisme overduidelijk. Ik zie hier ook een scheppingsverhaal in dat pijnlijk uit de hand loopt door gepruts met genetica. Enkele positieve punten, maar ook negatieve die net te zwaar doorwegen.

Een nul en een lul

Je moet ervan houden van deze droogkomisch/absurde/zwarte humor. Dezelfde grapjes blijven steeds terugkeren... is het om de onrustige geest van deze kleurloze en diepgefrustreerde verzekeringsagent die zijn vrouw wil vermoorden te verklaren? Een geest die steeds dezelfde onbenullige dingen laat afspelen? De hele film speelt zich af in een auto vermomd als taxi, waarin de man en de ingehuurde killer hun slag voorbereiden. Daarna maakt de film wat bokkesprongetjes naar enkele bijkomende situaties : enkele ongewenste bezoekers in de taxi, een overval op een bar-tabac enz. Het ritje blijft echter de rode draad. Vreemde low budget met een vrij verrassende afloop. De acteurs zijn ook voor mij vrij onbekend... vooral theateracteurs en dat was nodig voor de retoriek. Niet mijn ding, redelijk saai en met humor die niet werkte... Het is trouwens ook zo dat er flink wat woordspelletjes in het frans in voorkomen, dus daarvoor moet je al de taal machtig zijn.

Moderne Robinson herwerking met een zeer ingeleefde rol van Hanks als een Fedex agent wiens vliegtuig in de oceaan crasht en waar hij op een afgelegen eiland survival technieken van onze verste voorouders toepaste om te overleven : vuur maken, wapens om te jagen, en niet in het minst een metgezel om mee te communiceren (Wilson) . Ongeloofwaardig om te stellen dat een mens vier jaar in zo'n omstandigheden kan overleven : je raakt lang daarvoor ziek en ondervoed door gebrek aan vitamines. Het levert wel een goede film op in ieder geval. Het einde met de vriendin kon je al van het begin af raden.

Blijft een steengoede Vietnamfilm over een soldaat met gewetensproblemen wanneer zijn eenheid een Vietnamees meisje ontvoert als seksslavin.. Misschien wel de sterkste rol van Michaël J. Fox in de zin dat hij hier echt zijn talent bewijst. Niet eens met degenen die hem een miscast noemen.

De ster is nochtans alweer Sean Penn als Sgt. Meserve. Vooral sterk is dat de film alles wat gebeurt probeert om te zetten in oorlogslogica waarbij ook de gewone burgers over dezelfde kam gescheerd wordt als "de vijand", en het leger geneigd is om een oogje toe te knijpen voor oorlogsmisdadigers.

Iedereen zal wel enkele dialooglijnen onthouden zoals Meserve met zijn hand in zijn kruis, die aan Erickson uitlegt wat een wapen is in tijden van oorlog. Het vroeg toch moed om tegen je overste in te gaan en correct te blijven handelen... De scènes met de mishandelingen van het meisje blijven nog steeds even slikken. De tragiek van een oorlog in één personage samengevat. Zoveelste De Palma film die me is bevallen.

Een theorie over de mysterieuze dood van Thomas Ince, de grondlegger van de Hollywood industrie. Er deden toen de wildste geruchten de ronde over zijn verdacht overlijden. Bogdanovich neemt ons mee naar november 1924, toen een groep grote namen uit het vroege Hollywood samen gingen uitvaren op de privé-yacht van William R. Hearst, een Hollywood media-moghul die trouwens ook als voorbeeld gold voor Orson Welles' Citizen Kane. Aan boord bevindt zich ook Charlie Chaplin, die van zin is om de dertig jaar jongere vrouw van Hearst, Marion Davies, af te snoepen. Hun complexe relatie speelt een grote rol in de film. Verder ook enkele vooraanstaande columnisten zoals Louella Parsons en Elinor Glyn, die allebei de macht van de pen hadden om carrières te maken en te kraken.

De roaring twenties sfeer van decadentie en charleston ging naar mijn zin wat te lang door, maar het acteerwerk, vooral van Edward Herrman en Kirsten Dunst, maakt de film absoluut de moeite om eens mee te pikken. De bottom line is natuurlijk dat iedereen in feite op de boot is, niet omdat ze zo'n goede vriendjes waren van Hearst (de hypocrisie druipt meer dan eens van het scherm)... maar om bepaalde professionele gunsten te verkrijgen van hem , en dat dat de reden zou geweest zijn dat niemand een woord heeft gerept over hoe en waarom Ince aan zijn einde is gekomen.

Cat's Meow is zeker geen meesterwerk, gaat vrij traag vooruit en je vraagt je op een zeker moment af of er nu nog iets zal gebeuren. Anderzijds wel sterke acteerprestaties. Dat Chaplin hier centraal staat vond ik heel bijzonder aan de film, en tot slot is dit een interessante bedenking over die hele affaire.

Eigen DVD collectie. Een film die me destijds wel overdonderde en die ik nog in de bioscoop heb gezien. Een serial killer raakt in een coma kort na de ontvoering van zijn laatste slachtoffer. Een psychotherapeute moet in zijn verdorven geest dringen om te achterhalen waar de locatie van het slachtoffer is, voor ze een gruwelijke dood sterft. Visueel vond ik die onirische scènes erg sterk gebracht. Ze vertellen iets over de oorsprong van het kwaad dat Stargher beweegt en gaan tot de kern van zijn psychoses. De regie van Tarsem Singh, vol symboliek, vond ik vernieuwend en fris. Helaas is deze film niet zo goed ontvangen geweest maar de recentere stemmen stemmen me dan weer iets hoopvoller. Ik zou zeggen : geloof de zure commentaren hier niet (die hebben geen koek gegeten van dit soort films) en geef dit een kans. De projectie in een zieke geest is zelden zo indringend als hier. Die "I'm already in" scène vond ik erg creepy. Het slaat misschien op niet veel; toch vind ik het een erg creatieve benadering van de serial killer geest ... en een dijk van een film.

Een erg eerlijke film over een verbitterde vrouw die opnieuw menselijker wordt, wanneer ze een jongen helpt om zijn vader terug te vinden. De personages voelen "echt" aan. Geen typetjes of karikaturen... dit zijn mensen met de juiste gevoelens en emotionele reacties op de juiste momenten. Dora steelt de show als iemand die (opnieuw) op zoek is naar zichzelf. Ze leert opnieuw voelen, ze leert opnieuw om andere mensen te geven. Het is haar verhaal, niet dat van de jongen.

De muziek vond ik niet sterk. Hetzelfde deuntje keert veel te veel terug en raakte ook geen snaar in mij. In zo'n films, die diep binnen in de mens kijken, vind ik gepaste muziek belangrijk en het deed me niks. Als hoopgevende film wordt de toon nooit pessimistisch, al is er soms veel reden voor. Maar nee, op het einde van de film was alles zoals moest zijn en is iedereen gelukkiger dan in het begin van het verhaal. Mooie film met enkele goede momenten, maar toch geen blijver wat mij betreft. 3,5*

Als avonturenfilm vond ik dit meer dan goed. OK, toegegeven, het verhaal houdt niet meer in dan een klopjacht van een groepje Picten op de overblijfselen van een Romeins legioen . Je zou de film hiervoor kunnen afstraffen, en toch vind ik dat Marshall hier iets deftigs van maakt. De eerste 20-25 minuten dacht ik nog dat dit niks ging worden. En dan plots, nadat het legioen in de pan gehakt wordt, begint de film pittiger te worden en liet me niet meer los. Visueel erg aantrekkelijk, nu en dan goed bloederig, en de laatste 20 minuten vond ik de beste van de film met zelfs nog een twist die me wist te verrassen.

Onder de acteurs herkende ik Bond-girl Kurylenko, ditmaal als Keltische "bitch from hell", de fruitige Imogen Poots en als barbarenkoning Gorlacon kwam Ulrich Thomsen nog 's langs. Ook Liam Cunningham vind ik altijd een pluspunt. Helemaal niet slecht dit.

Een voortvluchtige crimineel en een vrijgekomen gevangene organiseren een diefstal in een juwelierszaak op de Place Vendôme in Parijs, daarbij geholpen door een alcoholische corrupte ex-flik.

Dit is toch wel een erg goede van Melville, voor mij zijn tweede beste na Le Deuxième Souffle. Volgt een klassiek stramien (voor heist/ de heist / na de heist) maar het verhaal komt helemaal uit de beelden; de dialogen zijn enorm schaars. Een vlot tempo, scherpe momenten bvb de eerste western-achtige ontmoeting tussen Vogel en Corey en heel wat acties maken dat de 140 min. zo voorbij vliegen. Gelukkig geen romantische verwikkelingen : vrouwen hebben hier niks te zeggen. Tot slot heb je nog een erg ongewone rol van Bourvil als politiecommissaris die de juwelendieven op de hielen zit. Klassieker!

Stopmotion spektakel. Lijkt wel een project ontstaan in de schoot van de universiteit, door de educatieve waarde. Voor een boeiend jeugdverhaal moet je dit zeker niet bekijken; dit is een lesje wetenschappen maar in een behapbaar concept gebracht voor kinderen. Een lumineus initiatief. Ik zie dit wel inspirerend werken voor een Disney film, dan wel met iets meer avontuurlijke wendingen. De film zit met een schaalprobleem. Zo lijkt de brontosaurus op het scherm niet bepaald veel groter dan het bootje waar de kinderen in zitten... Zeker de moeite om eens te zien: stopmotion was zowat de standaard voor de special effects in de jaren '50 en '60... aardig om zien is het nooit maar het blijft een belangrijke etappe in de mogelijkheden van filmmakers om beelden te tonen die anders niet mogelijk zouden geweest zijn.

Geen vervolg op Bienvenue Chez les Ch'tis zoals men soms beweert. Thematisch is het wel verwant maar alle personages zijn anders. Bijlange niet zo leuk ook. Opvallend is dat er beroep gedaan werd op rasechte Noordfranse acteurs als aanvullende cast : Pierre Richard, Line Renaud, Guy Lecluyse en Valerie Bonneton zijn allen dicht bij de Belgische grens geboren in Ch'ti-land, dus ik denk wel dat ze het lokale dialect al wat beheersten uit hun jeugd.

Maar de film mikt toch wel op een heel kleine doelgroep van Noordfransen, want het ch'ti decoderen zonder ondertiteling is best een harde noot om te kraken, zelfs al ken je goed Frans.

De film gaat over een designer, Valentin, die liegt over zijn afkomst om serieus genomen te worden door zijn snobistische klanten. Ch'tis worden immers door de beau monde als boertige marginalen gezien. Tot zijn moeder, broer en schoonzus afzakken naar Parijs om hem een bezoekje te brengen. De film komt pas op dreef wanneer Valentin een hersenletsel krijgt door een aanrijding en hij terug wakker wordt als een echte ch'ti. ... Globaal gezien waren er te weinig hoogtepunten en sterke scènes voor een hoge kwotering. Als de bloopers op de eindaftiteling bijna beter zijn dan de humor in de film weet je genoeg...

Een Amerikaanse bokser wordt ingehuurd om een zwaard uit Japan te halen. Wanneer hij daar aankomt wordt hij onmiddellijk ontvoerd en belandt in een vete tussen twee broers die er elk op uit zijn om de tweelingzwaarden in hun bezit te krijgen. Matigheid in alle geuren en kleuren : Scott Glenn is al even zielloos als een Chuck Norris of Steven Seagal (die voor deze film achter de schermen "martial arts coordinator" was). De personages zijn allemaal zwak uitgewerkt en komen amper tot leven. Enkel de ontzettend brute eindscène is nog een lichtpuntje. De cinematografie werd door een Japanner verzorgd, wat de film op visueel vlak een on-amerikaanse uitstraling geeft. Dit was voor mij een ondermaatse actiefilm die vooral door Glenn verpest wordt.

Love it or hate it. Dertien jaar eerder, zes jaar later, negen maanden eerder... zelden zo'n storende non lineaire vertelling gezien.

Als sportfilm weinig boeiend. De tennisscènes zijn telkens vrij kort en worden abrupt onderbroken waardoor er geen spanning in zit. Soms wel knap hoe het balletje recht op de camera afkomt. De tennis is in de film een geleider voor allerlei complexe emoties binnen een liefdesdriehoek. Enfin veel liefde was er niet tussen het trio. Het personage Tashi : een 'cock teaser' die twee mannen manipuleert en eigenlijk van geen enkel van beiden houdt. Haar enige doel is om hen tegen elkaar op te zetten in de tennis (denk ik toch). Voor brandend en erotisch moet je niet echt bij Zendaya zijn. Persoonlijk had ik hier liever Margot Robbie gezien bijvoorbeeld. Dan die twee vrienden die rivalen worden in de liefde. Vond ik ook maar twee oppervlakkige sufkoppen.

Er is veel waar ik me aan stoorde, maar er zijn ook zaken die wel in goede aarde vielen. De pompende soundtrack, het camerawerk dat vaak buiten de lijntjes ging en een best verfrissende en speciale benadering voor een sportfilm. Ik las onlangs "veel style maar weinig substance" en ik sluit me daarbij aan. Het idee is goed maar het werkt niet naar behoren.

Eén van de betere psychologische thrillers die ik heb gezien de jongste tijd. Dit ging een onverwachte richting op, maar zorgt er wel voor dat de film een 4* krijgt. De intro schetst de situatie : een sadist staat terecht voor foltering en moord op enkele minderjarige meisjes... feiten die ook gefilmd werden voor sicko's op het darkweb. Het gaat erom dat het wekenlange proces draait rond schuld of onschuld van deze man.

Twee jonge vrouwen interesseren zich van dicht aan dit gebeuren. De eerste is een groupie, Clémentine, die een morbide fascinatie heeft voor de beschuldigde. De andere is Kelly-Anne, hoogbegaafd op IT-vlak, maar waarvan de link met dit proces verborgen blijft doorheen de film. Net dat maakt de film spannend over de hele speelduur.

Meer verklappen zou zonde zijn ... het is enkel jammer dat Kelly-Anne niet nog wat dieper is uitgewerkt, maar in ieder geval was het einde wel duidelijk over wat ze wilde bereiken en beoordeelde ik haar helemaal anders dan doorheen de film, waarbij ik eigenlijk dacht dat ze al even ziek was als de moordenaar. Een duistere en ook trieste film, een geeft vooral in essentie aan dat erg extreme misdaden in de maatschappij mensen emotioneel op heel diverse manieren kunnen treffen . Heel goed.

Als Californiër in hart en nieren is Eastwood geboeid geraakt door deze ophefmakende zaak in eigen streek in de jaren '20. Het is een schreeuw van verontwaardiging.

Dat de verdwijning van een kind het hele maatschappelijke systeem van LA zou dooreenschudden had Christine Collins, de moeder, zeker niet voorzien. Ze deed wat ze moest doen en maakte gebruik van het inefficiënte gepolitiseerde systeem om haar strijd te voeren, nadat ze er zelf het slachtoffer van werd . Het wordt helemaal chaotisch wanneer er nog een serial-killer-plot bovenop komt. De film heeft me makkelijk te pakken gehad, al lag het emo-gehalte op bepaalde momenten schaamtelijk hoog en bleef Eastwood naar mijn zin teveel plakken aan de politieblunders en de psychiatrische instelling. Een deftig en sober drama maar geen oscar-potentieel.

Sfeervol, inderdaad... leuk haunted house verhaal gekoppeld aan een onderzoek naar een moord in het verleden . Denk niet aan Insidious en andere van die moderne spookfilms, want het tempo is gezapig, en het ziet er erg oldskool uit. Ook zul je je geen bult schrikken. Maar als je graag een mysterieuze sfeer hebt met stemmen en enge geluiden, en op een eerder plotgedreven spookfilm uit bent, kan deze aan de behoeften voldoen. Verre van een topper maar ik vond het een uitstekend verhaal.