Opinions

Vond hem toch wel goed hoor. Spectaculaire en oogstrelende SF film waarin een oorlog tussen mens en A.I. woedt. Origineel wel om van het mensenras de bad guys te maken. De bril waardoor je het verhaal bekijkt gaat voor een omarming van nieuwe technologie en evolutie. Zodoende is deze film zowat het tegenovergestelde van een film als The Terminator en vele andere SF films. Weinig om over te klagen eigenlijk; was visueel ook heel erg goed en er zat meer vaart en spanning in het verhaal dan ik verwachtte. De finale heeft me niet ontgoocheld. Leek wat op een Neil Blomkamp film, maar bevatte ook elementen uit Blade Runner en Avatar. Op een gegeven moment zaten er ook enkele R2D2 achtige robotjes... Edwards heeft één en ander uit andere films samengebracht, maar er is met de setting in Azië en het concept van de AI-personages ook wel eigen inbreng. Wat mij betreft wel een aanrader, helemaal mijn ding.

Vrij slechte Alien ripoff... Ik herinner me dat de affiche maandenlang op het venster van de videotheek geplakt was in de jaren 80. Er zijn heel wat redenen om deze vergeten film niet te bekijken... Maar zijn er dan reden om deze wél 's op te leggen? Welja, toch een paar kleine dan. Deze film moet je ten eerste met de volumeknop open bekijken, want het is vooral naar geluid toe dat Creature enkele troeven heeft. De ruimtevaarders zitten op Titan, een maan van Jupiter, waar het onophoudelijk stormt, en dat hoor je ook voortdurend. Ook die vele bliepjes zijn fun in deze film. Klaus Kinski banjert hier wat rond. Veel stelt hij niet voor. Schieten nog enkele zeldzame bloederige scènes over en een monster dat je nooit in zijn geheel te zien krijgt (volgens mij een man in een pak). Geen film die ik opnieuw zou bekijken maar helemaal afkraken doe ik ook niet.

Independent exploitation film met de grindhouse sfeer van Machete. Net als Machete lijkt de film vooral te knipogen naar de vrouwonvriendelijke Filipino pulp uit de jaren 70 (bv Eduardo Romero, Gerardo de Leon) zoals The Woman Hunt (Film, 1973) - MovieMeter.nl. Maar dit zijn films die extreem moeilijk te vinden zijn.

De vrouwen hier zijn onvriendelijk en daarom is het wel leuk dat die kolos hen eens hardhandig aanpakt na vernederd te zijn. Teveel female empowerment tegenwoordig. De reactie is dan male re-empowerment. Acteerwerk beneden alle peil, visueel erg lelijk en amateuristisch. Absoluut geen goede film, maar doordat het in een niet-commercieel circuit aan de klant werd gebracht, zie je hier ook schaamteloos naakt met flink wat mooie tieten en zelfs nu en dan een geschoren of behaarde poes. Dit was ook een motivator om verder te kijken natuurlijk anders had ik er al lang de brui aan gegeven. Geen al te zware horror hier maar het was soms wel bruut met al die mishandelingen en vernederingen. Ook leuk dat de rollen omgedraaid worden en dat je hoopt dat Jerry de bitches omlegt.

Duivelsbloed...

Weinig sensationeel Victoriaans griezelfilmpje. Hoewel het uitgangspunt veelbelovend was, werd er te weinig mee gedaan. Zoals vaker in die ouderwetse films zat het beste in de laatste 10-15 minuten. Over de volledige lengte heb je wel een creepy sfeertje, zeker wanneer de dochter een injectie krijgt van "duivelsbloed", maar creepy was hier helaas niet synoniem voor spannend. Peter Cushing en Christopher Lee zijn natuurlijk iconisch te noemen in dit soort films.

Aardig. Creepshow ligt tussen lachen en gruwen en bestaat uit vijf verhaaltjes, geïnspireerd door een horror-comic. Het eerste verhaal is een opwarmertje zullen we maar zeggen. Een kort verhaaltje dat opbouwt tot een macabere climax. Het tweede vond ik een leuke, met Stephen King in de hoofdrol en gaat over een ruimtebrok die in Jordy Verrills moestuin inslaat met verregaande gevolgen. Derde is een wraakverhaal die een geweldige afsluiter kent. The Crate vond ik de minste, mede door de meer afwezige spanning. Het kersje op de taart is echter de laatste: kakkerlakken en nog eens kakkerlakken. Sommige scènes vond ik echt vies. Men kan er niet omheen dat deze Creepshow amusant is met regelmatig leuke momenten. Het is een film die ook een sterke status heeft verworven in het genre, al is dit voor de hedendaagse horrorliefhebber waarschijnlijk allemaal te soft en gedateerd.

Tweede verhaal met de "olievlek" op het water is veruit het beste. De ecologische knipoog en het prima einde werken het mooi af. Chief Woodhead is een leuk aperitief maar is toch vooral te braaf voor een horrorverhaal. Laatste verhaal gaat over een vluchtmisdrijf, waarna het slachtoffer als zombie de vrouw komt kwellen ... had ook wel enkele leuke momenten. De Creepshow films moeten het vooral hebben van een combinatie van humor en brave horror, maar de toevoeging van animatie geeft de indruk dat je een creepy comic aan het lezen bent.

Prima misdaadfilm over een dief met een hart.

De Heat-achtige sfeer is herkenbaar en de film komt soms aardig in de buurt van de klassieker (4,5*) maar mist memorabele actiescènes en een dieper uitgewerkte karaktertekening van de dief Mike Davis. Naar verhaal toe zit je met een "zakelijke driehoeksverhouding" tussen de cop Lou, de dief en de verzekeringsagente die het hoekstuk vormt tussen beiden.

Hemsworth nogal stoïcijns als een man die een erg leeg bestaan leidt, maar daar moest de film volgens mij meer aandacht aan besteden. Ruffalo valt nu eens positief op en vond ik het best spelen in deze film. Het valt ook op dat zowel Ruffalo als Halle Berry personages spelen die allebei slecht behandeld worden door hun leidinggevende en wijken zelf ook allebei van het rechte pad af op een gegeven moment. Misschien ligt hier dan ook de sleutel om de allerlaatste scènes te begrijpen. Deze film kwam heel goed over bij mij en zou ik zeker nog eens bekijken.

Surgery is the new sex

Ik had er zoveel van verwacht maar het viel me dik tegen. En Darwin draaide zich ook nog eens om in zijn graf. De menselijke evolutie zet zich verder in de toekomst, inwendig. Nieuwe organen verschijnen in het lichaam, weliswaar getriggerd door biotechnologische machines die de lichamelijke functies besturen en optimaliseren. Waar het ontspoort zijn voor mij die pretentieuze links met kunst, erotiek en scheppingskracht die voortdurend aangehaald worden in een resem slaapverwekkende dialogen die me helemaal koud lieten. Voeg daar nog bvb een allegorisch beeld tussen van een naakte Seydoux en Mortensen terwijl een machine hen snijdt en het voelt helemaal van de pot gerukt. Ik kan er niks van maken. Verwachtte me meer aan een solide thriller maar die kwam er totaal niet. Cronenberg levert een werk af dat erg hardcore aanvoelt, visueel lelijk, en waarin hij opnieuw zijn vreemde fetishen verwerkt: na autocrashes kun je dus nu ook van chirurgische operaties botergeil worden .... Crimes of the Future is een mislukking. Cronenberg lijkt door te draaien.

Leuker dan ik verwachtte, doch ook vaak erg flauwe humor.

Er zijn verschillende redenen om deze film niet links te laten liggen : het scenario van de Coen broers, een piepklein rolletje voor Frances McDormand als non, Bruce Campbell, de cartooneske inhoud.

Wie van looney tunes houdt zal hier wel pret mee hebben, want alle hyperbolen uit de tekenfilm worden aangepakt, zowel in de fysieke expressies als in de situaties. Een mooi voorbeeld zijn die twee criminelen Faron en Arthur. Vooral bij Faron denk je toch onmiddellijk aan Bluto uit Popeye... Die scène waar hij door een reeks deuren ramt terwijl hij een ouder vrouwtje achtervolgt... Brion James, beter gekend als booswicht in actiefilms, gebruikt hier zijn gluiperige kop voor komisch effect. De eerste helft van deze film viel me vrij zwaar tegen, maar de tweede helft werkte veel beter en het werd bij wonder nog enkele malen hilarisch. Na de aftiteling is er nog een post-credit scène...

Ach ja, vegeterende gehandicapten meppen is lollig alsook je eigen dochter waterboarden. Ok, ik snap dat het zwarte humor is, maar als je dergelijke humor moet gebruiken, dan vind ik dit eerder een gebrek aan echt goede ideeën. De found footage stijl is trouwens ook vrij onorigineel. Vervelende montage wat het kijkplezier nog meer verlaagt, en flauwe humor en rauw geweld die maar zelden harmonieus zijn. Enkel Mini Mike vond ik lollig. Met dergelijke films gaat de Belgische cinema helaas geen stap vooruit. Niet voor mij weggelegd. Gelukkig de serie nooit gezien.

Deze gothic horror vond ik een visueel meesterwerk. Prachtige sets, kleurrijk, goede gothic sfeer doorweefd met tragische liefde(s). De spoken in de film zijn er meer als dramatische toevoeging van gekwelde geesten dan om te griezelen... . Het is niet het origineelste verhaal maar vond het goed uitgevoerd en een verfrissende update in het genre. Toch viel de film me om één of andere reden ook wat tegen op vlak van acteerwerk. Wasikowska, Hiddleston... het klikte niet echt en het bewoog me niet. Chastain als creepy bitch sprak me het meest aan.

Zo zag het hersenloos entertainment in de jaren '50 eruit. Leuk om te zien waar de Pirates of the Carribean hun saus vandaan hebben gehaald, leuk om de acrobatieën van het ex circusduo Lancaster - Cravat te bewonderen, leuk om een jonge Christopher Lee in de cast te zien. Hoe langer de film echter duurde, hoe minder leuk het allemaal werd mede door de zoveelse flauwe mop van het type "ik zit met mijn houten been vast in het rooster". Humor ja De eindscène op de boot was best wel goed gefilmd en zag er spectaculair uit.

Verschrikkelijk slecht en dit tot en met de muziek van de eindaftiteling. Pryor was standup comedian en soms lijkt het ook meer verfilmde standup comedy met de voortdurend schreeuwende Pryor. Grappig vond ik het ook al niet. Anderhalf uur tijdverlies.

Dit was een film die het in het gouden videotheektijdperk heel goed deed op VHS. Leent veel van Gremlins doch het blijft bij een groot pak idiote humor zonder veel originaliteit. Die premiejager die de gedaante aanneemt van een Bon Jovi achtige popzanger . Heel goed is het eigenlijk allemaal niet want alles komt heel traag op gang. Net als de fun begint is het al bijna afgelopen. Ook de critters vond ik zelf minder leuk dan de gremlins.

De critters zetten ook in deze tweede film weer hun tanden in van alles en nog wat. Gremlin sfeer, beetje science fiction onzin en flauwe moppen ("Who you gonna call? Critter busters?"). Een echte B-film die er op alle vlak goedkoop uitziet maar desondanks weet te vermaken.

De ruimte-stekelvarkens zijn terug en bezetten een appartementsgebouw. De enige reden om deze horrorkomedie te bekijken is omdat DiCaprio er zijn eerste hoofdrol in speelt. Hij was toen een jaar of 16. Verder is dit een redelijk flauwe Gremlins variant... Waar de eerste Critters film nog op horror mikte, is dit hier niet het geval meer.

Critters : 2,5*

Critters 2 : 2,5*

Critters 3 : 2*

Zeer goede komedie, die over de hele lengte onderhoudend blijft. Was een grote hit destijds. De eerste helft trekt journaliste Sue rond met Mick Dundee in de Australische bush, de tweede helft vergezelt Dundee haar naar New York waar de clash tussen beide culturen niet lang op zich laat wachten. Er wordt veel moeite gedaan om de romantiek tussen beiden te doen werken en dat leidt tot een redelijk tenenkrommende finale in de metro. Maar er komen ondertussen leuke grappen langs (die cokesnuivende kerel op de party... "zit je neus verstopt?" waarna Dundee hem toont hoe je een verstopte neus verhelpt ) en Dundee die hardnekkig vasthoudt aan zijn vestimentaire gewoontes : zelfs wanneer hij in de chique villa van Sue's vader uitgenodigd is draagt hij nog steeds zijn krok-vestje en bushman's hat.

De aanstekelijke humor uit de eerste film heb ik hier niet teruggezien. Het eerste deel in New York vond ik de film wel goed en werkte nog degelijk. Het hele stuk in Australië was om kiespijn van te krijgen. Hoe makkelijk die Colombianen Mick en vriendinnetje terug vinden in Australië (!). En dan is er de rest van de film haast niks meer om van te smullen. Ook Kozlowski beperkt zich tot schaapachtig lachen en romantisch opkijken naar de grote held. Echt veel om handen had ze niet. Hogan viel me nog mee maar ook hij begon een vervelend cliché te worden op het einde.

Dit derde deel mikt duidelijk meer op humor. Dat is een serieuze breuk in vergelijking met de vorige twee films, waar een evenwicht gezocht werd met avontuur/actie. Er is wel opnieuw een misdaadplot aan verbonden, maar dit speelt slechts in de laatste twintig minuten een rol waardoor het weinig interessant uitpakt. Deze film krijgt wel erg slechte punten, want er zaten toch enkele leuke scènes in zoals de intro scène met die krokodil in Australië en de cameo van Mike Tyson. Ook deze derde en laatste Crocodile Dundee moet de duimen leggen voor het erg goede origineel.

Crocodile Dundee : 4*

Crocodile Dundee II : 2,5*

Crocodile Dundee in LA : 2,5*

Zeker een mooie film. Het verhaal is dun en het einde is nogal vaag maar het is een pakkende onderdompeling in het stedelijke Istanbul, waar, zo wordt gezegd, mensen naartoe komen om te verdwijnen, of om iets achter zich te laten. Een gepensioneerde Georgische lerares zoekt haar nicht (een transseksueel) in Istanbul samen met een jongeman die de verstikkende omgeving wil ontvluchten waarin hij leeft.

Beide personages komen aanvankelijk erg tegengesteld aan elkaar over, maar vinden stilaan binding. De jongen vindt een vooruitzicht door die oudere dame te helpen (vooral met de taal), en de dame is zijn sleutel naar een toekomst. Meestal gaan films belabberde volkswijken als criminele kweekvijvers afschilderen; Niks van hier. Hier zie je aan de rand de trans-community maar dat is eigenlijk niet echt het onderwerp van de film; wordt vooral gebruikt als onderdeel van het stadsdecor. Mooi wel dat die mensen nu eens heel menselijk en gevoelsmatig geportretteerd worden. Je ziet mensen die elkaar helpen en elkaar zoeken en dat zorgde voor een authentieke vibe doorheen de film. Crossing zoekt en vindt het goede in de mensen.

Deze comic verfilming met de veel te vroeg overleden Brandon Lee probeert teveel kunstzinnig te zijn en lijkt speciaal voor metalheads gemaakt. Donkere gothic, videoclip stijl, The Crow zelf die recht uit de shockrock groep KISS lijkt te komen (oh my goth). Je zou haast vergeten dat je naar een revenge flick zit te kijken. Voldoet volledig aan de definitie van "Style over substance". Van het simpele verhaal verwachtte ik niet veel en gelukkig maar want het stelt ook niet meer voor dan een klassieke wraak / tragedie... Wincott met zijn vlezige lippen en scheve neus is altijd goed gecast als bad guy. Het zal best wel een aparte plaats hebben als "super hero" movie, maar ik vond er helaas niet veel aan.

Remake van Les Liaisons Dangereuses.

Vond het wat te simplimistisch en weinig subtiel eigenlijk. Sebastian en zijn manipulatieve en bitchy stiefzuster Kathryn doen een redelijk domme weddenschap rond het verleiden en in bed krijgen van Annette. Wanneer Sebastian daarin slaagt, zal Kathryn haar stiefbroer naar de zevende hemel neuken. Faalt hij, dan krijgt hij zijn auto... Uhh?? De inzet is maar vreemd hoor, al geef ik toe dat Gellar hier best aantrekkelijk is en prachtige benen heeft. Dat Sebastian daarna verliefd wordt op zijn "verovering" is geen verrassing en het is dit gebrek aan verrassingen en nieuwe ideeën in een oude klassieker dat net ontbreekt. Het voelt ook allemaal niet realistisch aan. Blijkbaar hebben beiden de hele dag niks beters te doen dan machtsspelletjes te spelen. Ook dat einde ligt er wel erg dik op. Flauwe herwerking dus, maar verder redelijk goed geacteerd.

Pacino duikt undercover in een stereotiep gay milieu, op zoek naar een serial killer die het op homo's heeft gemunt. Friedkins film begint goed, maar vervalt in rommeligheid en onzinnigheid op het einde. Je krijgt de indruk dat er wel vier of vijf killers aan het werk waren , wat nergens op slaat. Friedkin zet zich zelf voor aap met zijn denkwijze over homo's, in leer geklede figuren die voortdurend uit zijn op kinky sex. Ik denk dat er maar weinigen zijn die de film niet als volstrekt belachelijk zullen beschouwen. Los daarvan wist Cruising me zeker in de eerste helft best te vermaken en dat levert toch nog 3 sterren op, hoewel je niet alle antwoorden krijgt zoals wie die armen nu afsneed. .

Uitstekende film. Heel humanistische film vooral, waarin het hoofdpersonage uit oprechte goedaardigheid en daarna liefde voor de vriendin gaat geven van een gedode Britse soldaat die hij heeft gegijzeld samen met zijn IRA vriendjes. De ambiguë gevoelens overheersen en de relatie tussen een door schuldgevoel bekropen Fergus/Jimmy en de eenzame maar naar affectie hunkerende Dil vond ik erg boeiend om volgen. Naar het einde toe keert de IRA nog eens terug en kent de film nog wat spanning. Zelden zo'n film gezien waar romantiek, drama en thriller zo goed aan elkaar hangen. Ik had de film al gezien dus kende de twist wel, maar zelfs met herziening blijft deze film echt een kanjer. Slechte poster: het wordt verkocht als een thriller terwijl de film in essentie een drama is.

Redelijk goed eigenlijk, al is dit niet een film waarmee Connery geschiedenis schrijft. Speelt zich af net voor de Cubaanse revolutie, in de laatste dagen van het Batista regime. Het Cuba van eind jaren 50 wordt mooi weergegeven (al is de film volledig in Spanje opgezet) : de weelderige luxeleventjes van de rum en sigaarindustriëlen, de Amerikaanse investeerders, het paradijs voor toeristen, de casino's en shows in paleizen. Deze sfeer loopt als een rode draad door de film.

Dit is totaal niet waar. De romantische affaire tussen Connery en Adams is ondergeschikt en trouwens ook niet zo romantisch. De twee vroegere geliefden hadden ooit iets maar ze stellen snel vast dat er voor hen beiden geen perspectief meer is. De film had wel een goed einde vond ik. Het personage Dapes (Connery) vond ik dan weer wat minder. Deze ex-militair/huurling werd naar Cuba aangetrokken om pro-Batista soldaten te trainen maar veel komt daar niet van in huis tijdens de film. Hij slentert wat rond van links naar rechts waardoor hij niet meer dan een stille getuige is van de omwenteling. Nee ik ben niet ontgoocheld.

Het verdwenen lijk

In het begin, wanneer het lijk is verdwenen en het hoofdpersonage al in de eerste minuten toegeeft dat hij zijn vrouw heeft vermoord, kon de film veel goede kanten uit, maar de makers kozen naar het einde toe voor een te ver gezochte wending. De ongeloofwaardige twist die eraan gegeven werd kon me niet bekoren. Met de uitleg die er gegeven wordt kon het al vlug mislopen met het plan. Stel gewoon dat Alex niet het idee had gekregen om zijn vrouw te vergiftigen... . Niettemin vond ik het wel een leuke en op momenten spannende film, met een poging tot macabere sfeer (lijkhuizen... Nattevagten... ), een scheut zwartgallige humor en genietbaar acteerwerk over de hele lijn. Ik had vooral meer van de eindtwist verwacht.

Matige King verfilming (ik dacht dat Tad stierf op het einde in het boek. Hier laten ze dat eruit), die gelukkig in de tweede helft zeer intens was maar desondanks toch voorspelbaar blijft door af te wijken van het boek. Want de eerste helft heeft bijzonder weinig meer te bieden dan goedkoop gezinsdrama. Voor goede King verfilmingen moet je richting Carrie en Misery kijken.

Serial killer film gekruid met hypnose en zwarte magie. De mysterieuze man die aan geheugenverlies lijdt is aanvankelijk intrigerend en de sfeer weet wel eng uit de hoek te komen... en ook dat kon eigenlijk sterker. Eens je begint te snappen hoe het in elkaar zit, wordt het allemaal wat minder, zeker wanneer de impulsieve detective en zijn mentaal labiele vrouw erbij worden betrokken. De serial killer film van het begin lijkt in iets totaal anders te eindigen, en dat gaf me best een desoriënterend gevoel.

Ik vond het echt wel goed; een geslaagde mengelmoes van thriller met enkele fantasy en horrorelementen; en uiteindelijk ook wat sprookjesachtig drama. De mysterieuze sfeer wordt heel lang vastgehouden en hield me in de ban, want er wordt geen clue gelost in welke richting de film zou gaan. Ik had wel vlug door dat het verhaal van de baron en zijn onvruchtbare vrouw er mee te maken hadden maar dan nog vraag je je af wat die kuur nu eigenlijk inhoudt. Prachtige setting die zich prima leent voor de krankzinnige atmosfeer van dit sanatorium met steriele en symmetrische decors, apatische patiënten en bizarre medische tools die de film op het randje van het surrealisme brengen. Ook het acteerwerk viel me niet tegen, al steunt het allemaal op slechts enkele personages. Enige minpunt was de lange speelduur; het uitstapje naar het dorp vond ik nogal overbodig. . Maar verder erg de moeite waard door de heel aparte sfeer. Dicht bij de 4*

Pareltje. Ik heb geen probleem met sentiment als het maar op de goede manier gebracht wordt zoals hier. De vriendschap tussen beide jongens is één van de meer hartverwarmende die ik heb gezien. Kinderen worden niet als debieltjes of ettertjes neergezet zoals je vaak in films ziet, maar als wezens met hun eigen communicatievermogen waarmee ze hun gevoelens uitdrukken (de schoen). Knap om het zo te tonen dat Eric noodgedwongen een speelkameraadje zoekt om uit de buurt van zijn waardeloze moeder te blijven. Ook de soms dwaze perikelen om een geneesmiddel te vinden voor Dexter geven emotionele kracht aan de film; het vertrekt duidelijk vanuit een diepe vriendschap. Enige slechte scène vond ik met die bootgasten die weggejaagd worden door Dexter, al schertst deze scène eigenlijk de onwetendheid rond AIDS. Maar de vele andere knappe scènes zijn om in te lijsten en maken The Cure tot een ontzettend lieve film.