Opinions

Wisselvallig. Het leek me te vaak op een promotiestunt voor dit rappersduo, dat overigens niks van acteren kent. Jeezes, wat viel dat Barbie Girl achtige mens tegen. Het is een film die ergens tussen de aaibaarheid van Short Circuit en het SF geweld van Robocop in zit. Als ik dan nog moet kiezen, dan vind ik het Robocop achtige geweld meer geslaagd dan de ronduit irritante pogingen om grappig over te komen. De film wordt vooral in het laatste half uur van de ondergang gered met indrukwekkende actie en een leuk bedachte afloop dat voorkomt dat ik de film een onvoldoende geef. Vooral de personages vielen me tegen in deze film en deden me bitter weinig. Hugh Jackman vond ik als de vileine rotzak van dienst het best bezig en Sigourney Weaver was zonder meer een verrassing.

Dikke tegenvaller. Te traag en dat voor een loopfilm. De traagheid wordt nog verder versterkt door teveel slowmotions van o.a. extatisch opengerekte smoelen van hardlopers.

Het kreeg me vooral niet mee, en als dat het geval is, dan is het aftellen tot het einde. Ik ga er niet teveel woorden aan spenderen : vooral de gewichtige British upper class dialogen en het tenenkrullende religieuze gezever vielen me hier zwaar tegen. Ik kreeg ook nergens voeling met de personages. Niks voor mij deze psychologische sportfilm, al is de weergave van de Britse jaren '20 op zich wel correct en genietbaar.

Een film met een anti-held, de wat sullig uitziende Charley Varrick. Varrick overvalt een bank met enkele kompanen en maakt een boel geld buit. Probleempje : het is mafia geld. Allemaal heel simpel en niks nieuws onder zon. Gelukkig gaat het tempo nooit echt zakken en is het mede daarom een fijne wegkijker. Dirty Harry regisseur Siegel regisseert hier opnieuw een leuke actiefilm die heel goed past in de jaren '70 misdaadfilms zoals er velen waren toen. Matthau, vooral een man uit komedies, is niet zo leuk en zo charismatisch als Clint Eastwood en vind hem wat misgecast. Joe Don Baker is de man om te prijzen hier. Maar dat geeft niet, was verder een goede film die niet gedateerd overkwam.

Extravagante kinderfantasie zoals enkel Burton in beeld kan zetten. Veel kitsch en absurditeit in een film die niet zo dom is als hij er soms uit ziet. Het is zowel een moralistisch verhaal voor kinderen als een scherpe kritiek op de consumptiemaatschappij, wat dan meer de volwassenen zal bekoren, zoals bvb het meisje en de eekhoorns. Hoe meer men heeft hoe meer men wil.

Het moralistische lesje wordt telkens gezongen door de vreemde Oempa-Loempa's, en het gaat oa over gulzigheid en egoisme. Het is een film die veel dieper en complexer is dan enkel maar fantasierijke beelden. Omwille van de heel snuggere uitwerking van Dahls verhaal en een oogverblindende regie van Burton, moet ik die film toch minstens een dikke 4* geven.

Lag me niet. Ik vond het een slome film, met een romance waaruit weinig passie spreekt en dus ook niet ontroert, en oninteressante ontwikkelingen. Die interacties met zijn dode broer konden me niet boeien. Ook heel ongeloofwaardig dat hij vijf jaar van zijn leven elke dag op het kerkhof een partijtje baseball gaat spelen met zijn dode broer . De beelden waren mooi en maken het geheel gelukkig nog wat aangenaam om zien. Toch is het allemaal onvoldoende voor mij.

Klassieke en weinig verrassende slasher dat niks toevoegt aan het genre. De reusachtige Charlie was echter een beestige bruut en het laatste half uur gaat de film los. Wel moet ik zeggen dat de film veel te lang opbouwt. Na ... jawel!... een uur is er op de beginscène na, nog geen druppeltje bloed gevloeid. De humor vond ik van een kinderachtig niveau (flatulenties... ha..ha..ha) en het eindigt cliché. Is doorsnee maar niet helemaal slecht.

De titel is wat misleidend, want van een achtervolging is geeneens sprake.. integendeel, de ontsnapte kleine boef is op de terugweg naar zijn geboortedorp waar heel wat mensen hem opwachten. Mensen die hem liefhebben, mensen die met hem willen afrekenen. Zoals gauke terecht zegt gaat de film meer over de bekrompen burgers in het dorpje die hun eigen problemen afspiegelen op Bubber Reeves, die misschien nog de meest onschuldige man is zoals op het einde zal blijken. Verder komt er ook heel wat small town politics bij kijken, met een industrieel die het hele dorp runt inclusief de bewoners. Ik had me meer aan een Fugitive achtige film verwacht wat het niet is. Het is een behoorlijk traag drama dat soms de neiging heeft om aan te slepen. De mooie cinematografie, en een rist grote acteurs zoals Jane Fonda, Marlon Brando, een jonge Robert Duvall en Robert Redford zorgen nog voor kijkplezier.

Goed en meeslepend surfdrama over Jay Moriarty, veel te vroeg overleden. Vooral de band tussen Jay en zijn mentor Frosty komt goed uit de verf, maar daarbovenop komen nog enkele dramatische gebeurtenissen zijn persoonlijkheid vorm geven. Het streven naar sportieve excellentie en de onvoorspelbaarheden van het leven vormen hier een goede combinatie. De beelden van de onstuimige oceaan zijn bij momenten verbluffend. De "surf dude" muziek mag niet ontbreken alsook enkele obligate stereotiepen (de buurt-bullies en de jaloerse vriend). Dit is absoluut een aanrader voor wie van surffilms houdt.

Net als het eerste deel zit dit vervolg op La Gloire de mon Père vol Provencaalse joie de vivre. Het gezin Pagnol keert meermaals per jaar terug naar de plaats waar ze hun hart verloren en hun gelukkigste momenten beleefden. Zelfs de oude kasteelheer, over wiens gronden ze ongemerkt willen sluipen om een lange omweg te vermijden, is een echte gentleman. Net wanneer de feelgood te ver wilt gaan, krijgt het gezin het aan de stok met een kasteelbewaker . Dit waren de hoogtepunten van Pagnols jeugd, en dit zijn de herinneringen die men moet koesteren in het leven. Van tragedies en drama's blijft ook niemand gespaard en zijn biografie leert het : niet alleen overleed zijn moeder vijf jaar na de gebeurtenissen in deze films, ook schijnt hij geen goede band meer met zijn vader te hebben gehad nadat de man hertrouwde. Wederom een sublieme film dus.

I'm sure you'll take me to safety.

Hippe actiefilm die me sterk aan Drive deed denken en zelfs aanvoelt als een regelrechte ripoff. Alleen is de chauffeur hier een bad guy die een dief uit de gevangenis helpt ontsnappen . Deze film heeft zeker de visuele stijl niet van Drive (het is een film die zich vaak in het donker afspeelt) maar wel een aantal lange actiescènes die me op het puntje van de stoel deden schuiven. Er zijn drie grote chase scenes, maar het is vooral de spectaculaire tweede, hoog in de heuvels boven Kowloon, die me bij zal blijven. Bitter weinig op aan te merken verder. Het gaat soms wat van de hak op de tak maar voor liefhebbers van actiefilms met auto's is dit een must.

Leuke feelgoodfilm. Alles met die foodtruck vormde het hoogtepunt van de film. Steracteurs Hoffman, Johansson en Downey Jr. kregen bijrolletjes, maar dat leken ze helemaal niet erg te vinden. Een zwakker moment lag tussen het ontslag van onze chef en de start van zijn foodtruck, dat met gemak een inkakkertje genoemd mag worden. Verder heel lichte kost al is het feelgoodgehalte op het einde net op het tenenkrommende af... met het chique El Jefe resto, de schoonvader die een optredentje verzorgt en het gescheiden koppeltje waarvan de vonken er opnieuw afspringen . Maar goed, Favreau had niet anders voor ogen. 3,5 twittervogeltjes voor deze.

Mad Max achtige kloon waarin Sam Treadwell een huurlinge aanspreekt om een sex-pop te gaan zoeken ergens in de woestijn, want zijn eigen 'Cherry 2000' exemplaar heeft de geest gegeven. Bedoeling is om de memory chip in een andere pop te steken. Dit klinkt al van den beginne af enorm belachelijk. Daarna volgt een actiefilm met wat stuntwerk, een kliek baddies die in een soort pretpark leven. En het einde is tergend slecht, u bent gewaarschuwd. Ik heb wel genoten van de decors en de aankleding, die nog redelijk tot mijn verbeelding spraken. Cinematografisch was dit best te pruimen. Voor acteerwerk en verhaal moet je dit niet kijken.

Toch iets meer van verwacht. Het drama belicht vooral de voedingsbodem voor zelfmoordterroristen : de arme jongeren die in geweld opgegroeid zijn in de bidonvilles van Casablanca. De regisseur spendeert een vol uur om de levensomstandigheden van de jongeren uit de doeken te doen, maar neemt daarna amper tijd om stil te staan bij de indoctrinatie. De conversie van de twee broers gebeurt veel te snel waardoor enige ongeloofwaardigheid de kop begint op te steken. Niettemin kreeg ik het gevoel dat Ayouch wel de juiste snaar raakte. Zeker het eerste uur vond ik erg goed : ik vergat bijna dat ik naar een film zat te kijken door de docu-stijl.. fantastisch geacteerd ook. Het tweede uur vond ik beduidend minder en het afzakken naar fanatisme werd niet met de nodige zorg in beeld gebracht. Ondanks deze kleine inhoudelijke problemen is dit toch een film die ik zou aanraden om te zien.

Eén van die echt leuke Franse komedies. De dochter van een bedrijfsleider wordt gekidnapt in Mexico. Vader stuurt één van zijn werknemers, Perrin, een uitzonderlijke pechvogel ernaartoe samen met een inspecteur, die hiermee in een nachtmerrie terecht komt, tot zelfs te geloven dat het ongeluk van Perrin besmettelijk is. Het soort rollen waarmee komiek Pierre Richard groot is geworden, en een ijzersterk samenspel met Depardieu maken dit tot een groot feest voor de lachspieren waarbij de ene situatie de andere aan sneltempo opvolgt. Schitterend!

Episch spektakel met grote action setpieces. Ik vond eigenlijk de film net daar ook op zijn zwakst. Woo wil teveel tonen en dat wreekt zich. Als kijker krijg je zoveel beelden en actie voorgeschoteld dat het een slordige chaotische indruk geeft. Iets wat mij ook stoort zijn die één-man-tegen-vijftig onzin-gevechten, om de heroiek nog wat beter in de kijker te zetten. Bijzonder storend dit soort scènes. De tweede veldslag duurt bijna 20 minuten maar ik had het dan toch wel gezien. Ook het verhaal is eigenlijk vrij dun en snel samen te vatten : de premier van de Han dynastie wil zijn buurlanden veroveren en zijn vijanden zoeken bondgenoten om zijn gigantische leger te stoppen. De trefplaats is een havenstadje aan de Red Cliff.

Zo'n synopsis vind ik op zich al niet heel bijzonder, klinkt als een Chinese "300", en om daarvan nog meer dan vier uur film van in te blikken is gerust over-ambitieus te noemen. De film schiet tekort bij mij maar visueel is het wel allemaal bekoorlijk en zitten er enkele acteer-zwaargewichten in zoals Leung en Kaneshiro die het niveau sowieso optillen.

Ik zie geen reden om hier meer of minder aan te geven dan het eerste deel. Het tempo verloopt nogal gezapig in de eerste 90 minuten. Er worden strategieën uitgedokterd, er wordt wat gespioneerd en de temperatuur in beide kampen wordt opgemeten. Het is uitkijken naar de spectaculaire finale, en die ontgoochelde niet. Een mix van enorme sets vermengd met CGI beelden. Vooral het David vs Goliath gehalte van de Red Cliff battle moet hier in de verf gezet worden, en is de ideale kapstok voor heldendaden, moed, opoffering, enzovoorts.

Die Red Cliff films zijn zeker een kijkbeurt waardig maar kreunen wat onder het gewicht van hun lange speelduur. Het zware plot en de vele personages maken het moeilijk om alles sterk te uit te tekenen, waardoor de film meer dan eens dreigde te vervelen. Gelukkig komt de actie eraan, en in tegenstelling tot de eerste film krijg je hier waar voor je geld.

Mooi hoor. Heel menslievend verhaal waarin Chihiro gevolgd wordt in haar omgang met een aantal mensen uit haar omgeving. Ze zorgt door haar vriendelijke en spontane manier van omgaan met anderen voor een zonnestraal in ieders hart. Een uniek personage waarvan de persoonlijke geschiedenis wat in nevelen gehuld blijft. Iedereen zou in het leven een beetje Chihiro moeten zijn, maar dit voornemen realiseren is misschien niet realistisch. De film zegt het niet, maar er zijn natuurlijk ook mensen die gewoon slecht, zelfzuchtig en hebzuchtig zijn rondom ons, en waar we onze tijd liever niet aan verkwisten. Daar wil Chihirosan niet bij stilstaan en wil vooral dat we inspiratie putten uit het idee dat we met goedheid het beste uit andere mensen kunnen halen.

Dit is gewoon zo een ongelooflijk positieve en opbeurende film dat je er warm van wordt.

Niet echt onder de indruk van dit karikaturale Rusland waarin Hardy met gel-pothelm o.a. "put your hands on the fucking wall roept" en alle Russen er vooral autoritair, droevig en onsympathiek moeten uitzien. Als sfeerbeeld nogal een fiasco. Dan heb je het hele serial killer verhaal dat net iets te veel in de schaduw staat van de dramatische gebeurtenissen rond Leo en Raisa. Soms hondsbrutaal en entertainend is de film zeker wel, met dank aan een hybride cast die bestaat uit enkele Snabba Cash acteurs en enkele van Hollywood's Finest. Jammer dat het acteerwerk dan niet echt op een hoog niveau is. Verveelt niet op een zondagnamiddag maar vond het slechts half geslaagd.

Een boekverfilming over een man die zijn leven aan diggelen ziet gaan na de kidnapping van zijn vierjarig dochtertje. Dat laatste is eigenlijk bijzaak; en vooral een trigger voor latere gebeurtenissen in de film. Het heeft geen zin om je aan "het ontvoeringsverhaal" zelf vast te klampen. De vroegere uitgever die plots in de wildernis gaat leven op zoek naar zijn kind-ik leek wat onfunctioneel in dit geheel, maar blijkt op het einde toch een heel bepalend puzzelstuk te zijn in het geheel. Ook het tijdsmotief uit de titel heeft een eigen diepliggender betekenis. Traag en redelijk zwaar drama dat uiteindelijk door het complexe narratief onbevredigend aanvoelde. Toonde enkele gelijkenissen met Keane, dat ik onlangs zag, een eveneens Britse film die ik een stuk beter vond. Gedurfd om dit boek te verfilmen want is wellicht één van die gevallen waarin het boek altijd beter zal zijn dan eender welke verfilming.

De betere horrorfilm. Een classic die nog enkele sequels kende, en inmiddels ook een reboot. Had allemaal niet echt gehoeven want deze eerste film was op zich een goed afgewerkte one-shot.
Een serial killer brengt zijn ziel via een voodoo-ritueel over in een speelgoedpop. Niet dat het allemaal zo ongelooflijk eng is, maar het is allemaal beter uitgevoerd dan de doorsnee horror. Het tempo laat het ook nooit afweten. De animatie van Chucky is bijzonder goed gedaan en maakt 30 jaar later nog best indruk. De laatste tien à vijftien minuten loopt de spanning flink omhoog. Het script is niet hoogstaand en er zitten wel wat fouten in. Zo roept de agent tegen zijn collega "You'll find the doll scattered all over the place" terwijl hij dat eigenlijk niet kan weten omdat hij gewond op de grond ligt in een andere ruimte ... maar goed, er zijn veel andere zaken die het allemaal goed maken. Amusement verzekerd!

Mooie romantische film die gelukkig niet melodramatisch noch zoetsappig wordt en gebaseerd is op een Broadway toneelstuk. Was immens populair in de jaren '80 : ik herinner me dat deze film 27 weken in de bioscoop ging. Welke film doet dat nu nog? De complexe relatie tussen Hurt en Matlin werkt allerbest op het scherm, beter dan het was in de werkelijkheid in ieder geval.

HURT MATLIN ABUSIVE RELATIO...

De relatie tussen leraar Leeds en Sarah diept vooral uit over de behoefte aan onafhankelijkheid binnen een relatie, hoe afhankelijk de handicap van het doofstomme meisje haar ook mag maken... De film straalt heel wat positieve gevoelens uit. Er heerst een mentaliteit van goede wil uit de leerlingen van Hurt.. op eentje na dan waar trouwens geen verdere conclusie op is gekomen. Jammer, want dat zijplotje vond ik niet slecht en er werd dus niks mee gedaan. Rustig meeslepend drama en een onhollywoodiaanse film uit Hollywood. Ik ben er redelijk sterk in opgegaan.

Kleine cultklassieker over een sekte demon-aanbiddende kinderen in een ruraal dorpje. Het is een vrij brave horrorfilm met een creepy sfeer maar een onderbelichte demon ("He who walks behind the rows") en slechte special effects. Ik weet niet wat Stephen King hier zelf van denkt maar veel Stephen King heb ik hier niet in gezien.

Sterke court room thriller met een verrassende twist. Niks is wat als het lijkt en niemand is zoals hij lijkt. Ik ga niet dieper op het plot ingaan, dat hier goed is omschreven. Deze film gebruikt de whodunnit, de rechtbankthriller en wat drama om de kijker te misleiden. De whodunnit lijkt op het eerste zicht evident maar de regisseur strooit voortdurend met clues en halve info rond waardoor je toch weer gaat twijfelen of toch aanneemt dat de waarheid misschien niet in elkaar zit zoals je op dat moment gelooft. Het court room gedeelte is naar mijn mening wat zwakker en gebruikt veelal de clichés van dit genre. Pas vanaf de 90ste minuut begin je door te hebben wat er zich in die ondergrondse parking heeft afgespeeld en glijdt de film af in de richting van een drama waardoor je een heel andere kijk krijgt op één van de hoofdpersonages.

Wederom een klassefilm uit Zuid Korea waar ik van genoten heb. Meer eentje voor wie een sterk uitgesponnen verhaal verkiest boven actie en thrills.

Veel romantiek heb ik niet gezien in Ferrara's Romeo&Julia in New York. Hij kiest meer voor geweld dan voor gevoelens en dat wreekt zich wat in deze film. Iets minder lomp en wat meer aandacht voor de twee hoofdfiguren en de film was nog beter geweest. Hij besteedt sowieso teveel tijd aan de vete tussen de Italianen en Chinezen. Positief punt zijn de mooie straatshots van New York, waarin beide gemeenschappen mooi tot leven komen.

Sooner or later, they all fuck up...

Deze neo-noir is er wel eentje om van te genieten. Ook weer niet te begrijpen waarom deze film geen succes had. Gefilmd in 1991, gereleased in 1994. Wat is hier gebeurd? In ieder geval doet de film sterk aan Body Heat denken. Een flik die valt voor een femme fatale. De femme fatale die getrouwd is met een schatrijke bankier die haar mishandelt. De passionele moord die lonkt. De eerste helft gaat gezapig maar na de dood van de bankier had de film mij volledig in de ban. Herkenbaar verhaal, en enkele twists die wat ver gezocht zijn. Er bestaan betere film noirs maar niettemin is dit een mooi voorbeeld die in geen geval de stijlvolle eigenschappen van het genre uit het oog verliest (jazzy muziek, de gratie van de femme fatale, de donkere sfeer).

Goede doofpot-thriller indeed. Na een incident in een kerncentrale die potentieel ernstige gevolgen kon hebben (en waar twee journalisten getuige van waren), besluit de verantwoordelijke opzichter om de beveiligingsrisico's openbaar te maken tegen de wil van zijn superieurs in. .
De acteur die hier imponeert is Jack Lemmon als opzichter Godell, die als goede werknemer zijn verantwoordelijkheid neemt en uiteindelijk een held wordt. De angst, verwarring en radeloosheid staat op zijn gezicht te lezen. IJzersterke acteerprestatie. Nieuwslezeres Wells en haar bevlogen cameraman willen absoluut voorkomen dat de zaak in de doofpot gestopt wordt. Laatste kwartier is zonder meer waanzinnig. Stel je voor...

Op het eerste zicht verwachtte ik een klassieke politiefilm, niet meer dan een whodunnit waarin een privé detective onderzoek doet naar een moord. Maar er zit hier een adder onder het gras die je niet zo snel ziet aankomen. Chinatown wordt niet voor niks aanzien als één van de beste screenplays ooit.

Dat Jack Nicholson een geweldig karakteracteur is hoeft niet meer gezegd te worden... zijn cynische personage is echt solide. De acties die hij onderneemt en de woorden die hij uitspreekt kloppen met het personage. Er zijn echter nog andere elementen die deze film op een hoger niveau tillen: het grotere plaatje rond de strategische controle over de watervoorraden in L.A. en de verwarde weduwe van de vermoorde man, die duidelijk één en ander achterhoudt. Er hangt genoeg geheimzinnigheid in dit complexe plot om de kijker aan de stoel te kluisteren. En ook de titel van de film is een vaag mysterie waar ik even op moest doorkauwen. Het einde is erg somber en dat atypische maakt het voor mij sowieso een geslaagde film. Echter geef ik hem geen 4* wegens een spanning die wat aan de lage kant blijft... Voor mij mocht het nog een tikkeltje intenser.

Voor sommige films moet er een aanleiding zijn om ze te bekijken. Het feit dat Scorsese dit historisch drama onder handen neemt, is er zo één. Anders had ik die film wellicht nooit gezocht en gezien. Ik vroeg me af wat de regisseur zou geraakt hebben of op welke manier hij geïnspireerd is geraakt om dit tot een project te maken... Het lijdt geen twijfel dat hij de "Silence" film uit 1971 wel zal gezien hebben.

De film gaat over de mislukte poging van missionarissen om het feodale Japan te kerstenen in de 16de en 17de eeuw. De lokale shogun hebben de priesters en bekeerden met martelingen gedwongen om hun geloof af te wijzen. Nu gaat het niet zozeer om de christenenjacht, dan wel om de hardnekkigheid waarmee de christenen liever afzien onder pijn, dan hun geloof te verloochenen. De vraag rijst dan toch dat er iets fout was met de perceptie van het woord geloof. Dat moesten ze in de film doen door hun voet te zetten op een beeldicoon van christus, een "fumi-e" zoals het genoemd wordt in de film. In de Japanse cultuur is een dergelijke handeling een symbolisch gebaar om het geloof af te wijzen, maar in de christelijke cultuur betekent deze handeling in sé heel weinig of met andere woorden : het is niet omdat je je voet op een beeld zet, dat je daarom foetsie je geloofsovertuiging kwijt bent toch?... Waarom zoveel weerstand tegen die handeling dan?

Daarom sluit ik me ook bij Madecineman aan wanneer hij zegt dat je levensbeschouwing opzij leggen een grotere blijk van geloof is dan martelaarschap . Echter op het einde, zien we dat door afvallig te worden, het laagje beschaving meteen weg is . Leek me toch wat goedkope moraal. Die chagrijnige Japanner Kijijiro was zowat het compleet tegengestelde en ondanks hij een Judas-achtige rol toebedeeld krijgt, toont hij zich heel vroom en trouw in zijn handelingen tegenover de priester... Stof tot nadenken.

Toch blijf ik op een 3* hangen. De film ziet er flink verouderd uit, en ondanks een prima eerste anderhalf uur, waarin de regisseur de vervolging in prachtige decors kadert, begint het stilaan veel van hetzelfde te worden. De weerstand van vader Rodrigues tegen de geloofsafval duurde mij een half uur te lang. Wel knap van die Britse acteurs om het merendeel van de dialogen in het Japans te doen... En nu afwachten wat Scorsese ervan zal maken.

Tragikomisch sprookje over een vrijdenkende vrouw die een chocolaterie start in een ultraconservatief dorpje. Al snel komt ze in aanvaring met de moreel strikte burgemeester die ook de kersverse pater in zijn broekzak heeft. Er zijn gelukkig ook medestanders die een beetje licht en vreugde onder de kerktoren zien zitten, en de heerlijke chocolade is de magie uit Vianne's toverstokje die daarbij helpt. Het is fris, luchtig en feelgood, dat zeker, maar toch is dit geen film die ik zomaar zou herbekijken. Naar het einde toe vond ik het alsmaar minder goed worden met de verplichte kleffe momenten. Het herpakt zich allemaal nog even in de laatste minuten. Zou mijns inziens beter gewerkt hebben als Franse film.