Opinions

Dit zijn wel weinig stemmen en een laag gemiddelde voor deze film . Van het begin tot het einde is Cool Hand Luke meeslepend met een meesterlijke rol van Paul Newman. Zelfs beter nog dan Butch Cassidy. Het dramatische is dat Luke in termen van goed/slecht helemaal geen gevaar is voor de maatschappij en helemaal niet in dit gevangeniskamp thuishoort. Hij is de verkeerde man op de verkeerde plaats. Hij heeft geen notie van regels en wetten en verzet zich op zijn manier tegen elke vorm van gezag.

Er zijn talrijke scènes die er uitspringen en van een zeer goede film verwacht ik onvergetelijke scènes. Onvergetelijk zijn de wedstrijd eieren eten, het stukje muziek nadat zijn moeder was overleden (zat ik bijna mee te janken), de carwash scène (is die fantasie hier begonnen?) en de scène waarin de gevangenen aan sneltempo zand uitgooien over de weg in een bui van euforie. De derde ontsnapping van Luke was geniaal . De toon is nergens zwaarmoedig en Luke blijft een wat naieve idealist tot het einde. De uitspraak "He's got more balls than brains" is perfect op hem van toepassing. Het zit vol goede ideeën en prachtig acteerwerk en ik had niet door dat het allemaal zo tragedisch zou eindigen. De film is in alles geslaagd voor mij, dat betekent dus eindelijk nog eens een volle 5.

Wat je van dit soort films kan verwachten. Het gaat volgens een heel vertrouwd patroon, met de nodige tegenvallers om zich naar de top te hijsen. Stereotiepen over Jamaicanen zoals weed roken en luilakkerij worden volledig gebannen. Cool Runnings is een uithangbord voor een happy Jamaica met vriendelijke eilandbewoners

Ik vond de film ook veel gelijkenissen vertonen met bijvoorbeeld Eddie the Eagle.

Deze zomerse, muzikale film met positieve vibes werkt ondanks dat het een formulewerk is, helemaal zoals het moet.

Kleine kwajongens en grote kwajongens

Twee kinderen jatten uit spel de wagen van een misdadige sheriff. Wat begint als een kwajongensstreek gaat stilaan een dramatische wending aannemen. Wat de film vooral mist is vaart, dynamiek, een twist. Nu moddert het allemaal wat aan en lijkt de film nooit echt op gang te willen komen. Na "Clown" is het voor regisseur Watts voor de tweede keer dat hij een goed idee in handen heeft, maar het laat afweten bij de uitwerking. Het einde was best sterk. Op naar poging nummer 3.

Briljant gespeeld door Stallone in een erg ongewone rol als passieve oen die van het kastje naar de muur gestuurd wordt door een groep corrupte flikken die in zijn stadje wonen en op de payroll van de mafia staan. De cast met Liotta, Keitel, De Niro, wekt indruk en de film wordt aan een traag tempo opgebouwd, iets te traag naar mijn zin. Cop Land is meer een drama dan een thriller, en daardoor zijn het de personages die de film boeiend maken en niet de schaarse actie. De climax komt er wanneer de lamme goedzak sheriff Heflin eindelijk wakker wordt en zich realiseert dat al die wantoestanden in Garrison niet meer door de beugel kunnen.

Zweverig romantische film. Veel sympathie kon ik niet opbrengen voor William, nogal een egocentrische etter en een asshole, die tijdens een reis in Copenhagen op zoek is naar zijn roots en waar hij een lief meisje ontmoet die hem wel wil helpen in zijn zoektocht. Het is inderdaad de jonge Hansen in de rol van Effy die van het scherm spettert; ze is echt onweerstaanbaar, een beetje naief maar vooral om van weg te smelten. Wie zou hier nu niet voor vallen hé? De film flirt wel iets te graag met de lolita crush... hoeveel er op gehamerd werd dat ze 14 was weet ik niet meer maar ik vroeg me dan toch af waarom dat nu zo nodig moest. Veel mooie beelden van Copenhagen, een jeugdige en licht avontuurlijke sfeer, een tikkeltje ongrijpbaar zelfs, en na afloop voelde ik me precies een beetje op een wolkje. Zeer goede film.

Herziening... Niet de beste serial killer film op de markt maar de finale vond ik erg goed en spannend. Die twee inspecteurs deden me aan Mulder en Scully denken : goede buddy's waarvan je je afvraagt waarom ze geen koppel zijn naast hun beroep. Altijd leuk om Weaver aan het werk te zien : haar rol vergde duidelijk heel wat energie (paniekaanvallen, agorafobie, ophanging). Een en ander viel me ook tegen : de jaloerse ex-vriend, de homo-nanny die Weaver bijstaat en dan nog vermoord wordt ook, een paar storende wendingen en scènes... zeker de scène waarin de flikken een brandend huis binnenstormen was een echte grap...

Le Corbeau is een authentieke, sombere en grimmige film noir. Clouzot, zowat de Franse Hitchcock, liet de film produceren door de Duitsers met als gevolg dat de film geband werd. De waarden in de film stemden niet overeen met deze van het Vichy-regime en de kerk.

Dat weerhield de film er niet van om een plaats in de filmgeschiedenis in te nemen. Clouzot zorgt voor een ander soort realisme, één die mensen met een verderfelijke moraal uitbeeldt, en dat werd niet getolereerd. Een anoniem individu zaait roddelbrieven rond in een dorp, die de persoon van een dokter treffen, en zinspelen op overspel en verboden activiteiten. Zelfs prominente dorpelingen worden geviseerd door de talrijke brieven.

Het acteerspel is dik in orde, met een misantropische arts gespeeld door Pierre Fresnay en de kreupele Denise, die nu en dan een minnaar in haar bed neemt om haar handicap even te kunnen vergeten. Het verhaal blijft een whodunnit tot de laatste minuut en ontspint zich in een ontknoping die zo mogelijk nog duisterder is dan alle andere privé-onthullingen in het verhaal.

Le Corbeau haalt zijn kracht uit dubbelzinnige dialogen, goed uitgewerkte karakters, een ongezonde sfeer en professioneel acteerwerk. Enige minpunt is de warrige vertelstijl : het is een film die niet zo makkelijk te volgen is en door zijn sobere regie langdradig aanvoelt.

Dood in Praag

Dat het geen slasher is betekent nog niet dat het geen giallo is.
Deze thriller valt wel redelijk buiten categorie met een origineel verhaal waarin de spanning wel voelbaar is. De geschiedenis van de man die in het park gevonden wordt, wordt in flashback verteld doorheen de film. Wel een paar vervelende plotholes, zo wordt er weinig uitleg gegeven waarom Mira vermoord werd en geeft vriend Jacques toe dat hij het heeft gedaan, wat totaal geen steek hield vond ik.. Had graag iets meer kadering gehad over die sekt . Kortom je blijft wel met wat vragen achter. Het einde werd als een shocker geconcipieerd. Niet slecht maar er kon meer mee gedaan worden. In handen van Argento was dit een meesterwerk geweest. Nu is dat een wat houterig uitziende film die wat meer artistieke uitwerking mist dat bij het genre hoort.

It's a commodity to be bought and sold...

De prachtige corvette van een niet al te slimme maar volhardende Hamill wordt gestolen en hij gaat op zoek naar het beestje in Las Vegas, waar het gesignaleerd is.

Als je hier niet te veel van verwacht en gewoon een hersenloze avonturenkomedie wilt zien, zou het best kunnen zijn dat het nog meevalt. Hoewel, zoveel valt er ook niet te lachen... het hoertje is komisch bedoeld maar de humor blijft van laag niveau. Ik heb me niet echt verveeld, de regie is degelijk en de jaren '70 periode in Amerika houdt me altijd wel achter het scherm. Geen film die ik een herziening zou gunnen.

Het theater van het leven

Ik kijk toch op van de redelijk negatieve cijfers en het gemiddelde. Cotton Club is helemaal niet slecht. Coppola maakte hier niet alleen een gangsterfilm, maar toont een legendarische periode uit de New Yorkse geschiedenis, dat tijdens de drooglegging plaatsvindt. Eerst en vooral de club. Een culturele biotoop waar de beste jazz en tapdance artiesten uit deze jaren optraden en een publiek dat niet alleen prestigieuze showbizz figuren aantrok (Gloria Swanson, James Cagney) maar ook duistere onderwereldfiguren als Dutch Schultz. Dat je, net als Dixie Dwyer, het tot in Hollywood kon maken is geen mythe. De choreografie is werkelijk prachtig gedaan : die kostuums, de muziek, de gekke sfeer... elke keer dat er muziek kwam was het smullen en komen deze vervlogen gouden jaren tot leven. Er heerste ook een "racial policy" in die clubs. Als zwarte kon je enkel binnen als je muzikant of danser was. Deze kant van de club wordt geïllustreerd via de twee William broers. Dat was een subplot die niet echt interessant uitviel en los stond van de gebeurtenissen rond Dixie. Ik herinner me niet dat er ooit contact was tussen Gere en Hines.

In de schaduw van de Cotton Club spelen zich tal van intriges af die gerelateerd zijn aan de gangsters zoals Schultz en Owney Madden. Die afwisseling tussen het spektakel in de Cotton club, die de geschiedenis aan het ingaan is, en de onzekerheid van de levens rond deze ontmoetingsplaats geeft een gevoel van hoe vluchtig alles is. Hoe tijdloos de Cotton Club op dat moment mocht overkomen, levens verdwijnen of verschuiven ooit naar andere plaatsen. En de Cotton Club sloot voorgoed in 1940, niet zoveel later dan de gebeurtenissen in de film.

Dwyer bevindt zich in het centrum van die intriges wanneer hij werkt voor Madden als cornetspeler en voor Schultz als boodschapjongen en bovendien een woelige relatie heeft met diens vriendin Vera Cicero. Een leuke rol van Gere, en verder ook een indrukwekkende cast. Het is niet allemaal perfect tot in de puntjes, maar Coppola doet het hier toch sterk wat de sfeer betreft, die de beste films uit de vooroorlogse periode oproept : Gere heeft iets van Clark Gable, die close ups wanneer er kussen uitgewisseld worden, film-noir stijl, muzikale omkadering enz. Ik denk dat Coppola vooral voor ogen had om een periode tot leven te brengen meer dan een gangsterfilm in de stijl van Godfather in het leven te roepen. Niet perfect maar is toch wel bijzonder bij momenten.

Sluit me bij de meesten aan. De saaie dialogen zijn moordend (plot is bij vlagen zelfs onbegrijpelijk) en het eerste uur is een ware beproeving om door te komen. Niks interessants in de eerste 75 minuten. Zelfs met een cast als Fassbender, Cruz, Bardem en Pitt blijft het lauw, zeer lauw. Pas in de tweede helft komt de paranoia eindelijk aanzetten, met onzichtbare kartelleden die op elk moment kunnen toeslaan. Het touw wordt strakker aangespannen rond ieders nek tot er hoofden beginnen te rollen. Daar zat de sfeer wel een stuk beter. Natuurlijk is Cameron Diaz de bitch die er nog rijker mee wegkomt dan ze is begonnen. Evenwel overschaduwt de zwakte van de eerste helft de volledige film waardoor ik eindig met een 2*. Eén van Scotts allerslechtste.

Prettige komedie, die leuk is om volgen. Een lokale bad boy wordt valselijk beschuldigd van verkrachting, maar de dorpsnotabelen keren zich op schijnheilige wijze tot zijn talent als voetballer om een komende thuismatch alsnog te winnen. De kleine marginaal wordt lokale held, maar zint ook nog op wraak.

Het script is van de meesterlijke Francis Veber, die aan de basis staat van heel wat razend populaire komedies. Zoals vaker in zijn films heet het hoofdpersonage François Perrin (wij zouden "Jan Modaal" zeggen), een naam die hij ook toekent aan zijn komische personages in andere films (veelal gespeeld door Pierre Richard zoals Le Grand Blond en La Chèvre). Nog het opmerkelijkst is de regie van de hand van Jean Jacques Annaud, nog voor hij internationaal doorbrak met La Guerre du Feu.

Slapstick komedie met Pierre Richard, die op dat moment op het hoogtepunt van zijn carrière was. Zoals vaker vertrekken de komische situaties ook hier vanuit een gigantisch misverstand. Grégoire Lecomte droomt van een filmcarrière maar het hoogtepunt van zijn oeuvre is momenteel een commercial voor hondenvoer. Wanneer hij in een misdaadkomplot betrokken wordt, blijft hij denken dat hij de rol van zijn leven tegemoet gaat in een thriller. Vooral het laatste half uur is het een cascade van grappen en komische situaties die over het scherm rollen.

Ook mooie familieherinneringen hierbij. Toen ik een ventje van acht jaar was en er kwam een film met Richard op de buis, zat iedereen samen in de zetel om te lachen. Andere aanraders met Richard : Le Distrait, La Chèvre, Le Jouet en Le Grand Blond avec une Chaussure Noire.

Licht filmpje; heb echter al veel betere gezien in het genre. Drie wat van elkaar vervreemde broers vinden elkaar terug op een roadtrip waarbij ze een Cadillac bij hun vader in Florida moeten bezorgen. Without a scratch of course. En dan wordt het wel erg voorspelbaar en volgens het boekje. De humor vond ik (f)lauw. Probleem is dat ik ook vanaf het begin nergens het gevoel had dat die drie broers elkaar niet konden luchten. Ook tijdens de roadtrip zijn er weinig conflicten. En dan sleuren ze nog een erg zwakke romance erbij met één van de broers. Nee, echt goed kan ik dit niet noemen maar Alan Arkin en Daniel Stern zetten nog het één en ander recht. Met pijn en moeite een 3*, maar dit kan nog zakken.

"Le Couperet" is een film die ergens tussen de Hitchcockiaanse thriller en de zwartgallige komedie ligt. Als kijker bracht ik zondig sympathie op voor Davert, omdat ik zijn situatie begreep, ondanks de gewetenloze moorden die hij pleegt.

Maar maakt de maatschappij zelf haar vijanden niet? Is de droge onpersoonlijke omgang van de bedrijfswereld met haar werknemers zelf niet de bedreiging voor het sociale en individuele welzijn van de mensen? José Garcia is dubbelzinnig tot op het bot. Die scène waarbij het gezin zich een breuk lacht met een zelfmoord live op TV is me bijgebleven door zijn provocerende kracht.

Ik had de indruk dat de makers het vooral wilden hebben over excessen in de topsport en niet zozeer een beeld wilden ophangen over hoe het er echt aan toe gaat in de wielerwereld. Het is inderdaad een onrealistisch beeld, waarbij beloftes de kloten van hun lijf rijden om in het profwereldje te kunnen doorstoten. Iedereen die wat bij zijn verstand is weet dat wat je hier ziet eerder uitzondering dan regel is.

De jacht naar topprestaties heeft nog weinig met een gezonde sportieve "spirit" te maken, maar met onverantwoorde manipulatie van de fysieke grenzen via dopingproducten. De driver voor de jonge Felix is vooral de gespannen relatie met zijn vader en de drang om zich aan hem te bewijzen. Geen regelrechte ramp voor mij, maar wordt bij momenten karikaturaal.

Spionagefilm tegen de achtergrond van de Cuba crisis. Een zakenman wordt door MI6 benaderd om als loopjongen geheime informatie van een overgelopen hoge Sovjet-functionaris in ontvangst te nemen waaruit de intenties van de Russen moeten blijken mbt hun nucleaire plannen. Wel een boeiend echt gebeurd en correct verteld verhaal. Het is uit de geheime documenten die door Wynne naar Engeland werden gebracht, dat de Amerikanen wisten dat er nucleaire wapens in Cuba werden gestationeerd. Cumberbatch doet het wel goed in deze film en viel duidelijk wat kilo's af om zijn gevangenschap geloofwaardig te maken. Zonder meer een deftige film.

Het is met enige pijn aan het hart dat ik de 2,5* uitdeel want ik heb altijd een warm hart gehad voor Pierre Richard. Zijn onhandige, verstrooide en romantische personages zijn vaak onvergetelijk. Echter kwam hij met de jaren niet meer los van zijn typetje. Hetzelfde typetje ook in La Course a l'Echalote maar het verhaal sprak me minder aan. Hier is Richard een kaderlid in een bank, die plots moet invallen voor zijn directeur die op verlof vertrekt. Hij raakt betrokken bij een misdaadverhaal rond papieren die veel geld waard zijn. Jane Birkin vond ik storend met haar foeilelijke Britse accent. Voor Pierre Richard is het gewoon business as usual. Toch heb ik me erg vermaakt met die theatrale finale waar hij zuilen omver hakt en ook met het huis dat in de fik gaat, maar het is een mindere film met hem.

Tot nu toe één van de beste films van het jaar voor mij. Zal geen originaliteitsprijs winnen en de afloop laat zich makkelijk raden, maar de regie is echt dik in orde. De locaties, de actiescènes, de authenticiteit... verder ook prima acteerwerk en een super-verhaal. Meer moet dat niet zijn; ik ben best wel onder de indruk van de kwaliteit van deze film. De loyale en goede samenwerking tussen de operationele Amerikaanse eenheden en Afghaanse tolken spelen een belangrijke rol. Doet me ook wat denken aan Lone Survivor en Extraction. Dit was pure ontspanning.

Cowboys en aliens is smakeloos en middelmatig entertainment, vooral bedoeld voor tieners. Het uitgangspunt, de mix van western en SF, vond ik goed, maar alles gaat op automatische piloot vooruit. De film vordert en de situaties volgen zich op, maar alles lijkt wat uit de lucht te vallen en de wendingen zijn vanzelfsprekend. De aliens komen roet in het eten gooien wanneer je je er het meest aan verwacht, de romantische feelings tussen Jake en Ella moeten er absoluut bij betrokken worden en de final showdown met goede afloop zat er onvermijdelijk af te komen. En daarna eindigt alles met een groot knuffelfeest . Aan actie ontbreekt het zeker niet, en mede daardoor blijft het vlot kijken, maar creativiteit is volledig vreemd aan het script. Ook de drol-prestatie van Harrison Ford is het vermelden waard.

Niet teveel aandacht aan het MM-gemiddelde besteden ... ik vond dit een vrij sterk drama, heel erg de moeite om eens te zien; de verdwijning in 1994 van de dochter van Alain verandert het leven van het gezin voorgoed en tekent hen voor de volgende tien a vijftien jaar. Het centraal personage in de film is Kid, de zoon van Alain, wiens leven een heel bijzondere koers opvaart en tegen het veelbetekenende einde is het nog moeilijk om de weggelopen zus te vergeven voor het leed dat ze haar familie heeft aangedaan . Aan de achtergrond worden de gebeurtenissen van Kid overschaduwd door de actualiteit over radicalisering en terreur, al wordt hier nooit diep op ingegaan om polemieken te vermijden. Sommigen halen hier The Searchers als referentie naar boven, ik zou eerder knipogen naar de lyrics van "Smalltown Boy" van Bronski Beat, die fraai en ingetogen door de regisseur wordt gezongen op de eindaftiteling. Hoewel Les Cowboys niet steeds voor de meest geloofwaardige wendingen kiest, heeft de film me toch even heel stil gekregen. Zeker de prestatie van Finnegan Oldfield mag bejubeld worden.

Dwaze film die uitblinkt in matigheid. Deze crossover tussen teen angst en occulte thriller was indertijd vrij populair bij tieners maar dit is zo één van die films die zo specifiek gericht zijn op een doelpubliek dat het alleen maar kan tegenvallen voor degenen die niet tot dit doelpubliek behoren.. . De jonge actrices spraken me weinig aan vooral die opdringerige en spastische gothic girl. Beetje jammer dat Neve Campbell (Scream) hier zo'n onbeduidend rolletje neerzet. Zij kan veel beter en had ook de hoofdrol als Sarah moeten krijgen want Tunney heeft de uitstraling van een dood lijk. The Craft is tevens redelijk gedateerd op het vlak van special effects. En het hele verhaal over hekserij is dan nog wel goed gevonden en de eerste helft kon er door, maar nam een wat ongelukkige wending aan met Nancy die helemaal doordraait.

Wat een shitfilm zeg. Nergens krijgt Crank het label comedy mee en dat is begrijpelijk: de humor is dan ook zo slecht en ongrappig dat niemand dit blijkbaar een comedy durft te noemen. Verder irritant om naar te kijken; eerder stijlloos rommeltje dan stijlvolle actie. Ik vond dit erg moeilijk uit te zitten en na drie kwartier had ik het eigenlijk al gezien. Deze week nog Crank :High Voltage van de TV opgenomen en heb deze dan ook maar snel gewist na deze teleurstellende actiefilm.Niet mijn ding.

Slechte Cronenberg over een extreme vorm van fetishisme (symphorofilie) die gekoppeld wordt aan de seksuele beleving van enkele personages. Het onderwerp boeide me niet, en met de psychologische link tussen auto-ongelukken en seks had ik ook al niks... is ook gewoon niet te snappen... . En gelukkig maar, want ik voel me na het kijken van deze film des te meer een geestelijk normaal mens. De erotiek is niet om warm van te worden. Filmisch stelt het ook al niet veel voor. Wat een ordinair gefilmde zooi zeg. Vuilbak in.

De wereld zou er mooier uitzien als de mensen niet zoveel vooroordelen hadden en iets meer empathie. Zo zou ik Crash in één zin samenvatten. Racisme wordt hier veel gebruikt omdat dit de meest zichtbare en uiterste vorm is van een vooroordeel maar het gaat uiteindelijk toch verder dan dat. De cascade van gebeurtenissen en de triggers daarvoor zetten je toch even aan het denken. Er zitten een aantal wondermooie scènes in de film, zoals wanneer police officer Ryan (Matt Dillon) de vrouw uit een brandende auto redt die hij daags voordien had vernederd en de Perziër die een latino werkman gaat bedreigen met een pistool . Grandioze emotionele ontladingen. Mensen hebben allemaal hun zorgen en hun problemen maar we kijken nooit veel verder dan onze neus lang is. Dat beetje begrip, zoals wanneer de jonge politieagent een man onder extreme druk herkent in Cam Thayer, kan het verschil uitmaken. Het loopt niet allemaal goed af, maar gezien de situaties had het vaak veel erger gekund.

Ondanks de vele verschillende personages wordt de film nooit chaotisch. Het subplot met Sandra Bullock en Brendan Fraser vond ik het minst interessante en de film besteedt hier ook de minste aandacht aan, maar de uitkomst past wel in wat de film wil vertellen, namelijk dat vooroordelen op termijn leiden tot eenzaamheid.
Crash blijft een erg mooie confrontatie met onze eigen menselijke natuur, zelfs na de derde kijkbeurt. Ik meen dat dit wel één van de beste films uit 2004 was. Dat de film in de top 250 zit is alleen maar terecht. En eigenlijk is dit een film die we nu en dan eens voor ogen zouden moeten kunnen houden wanneer we zelf in een conflictsituatie verzeilen.

Ondanks het helemaal geen originele film is en een variant op enkele andere bekende films ... ik zou het simpelweg een "Jaws met krokodillen" noemen, kent de film voldoende spannende momenten. Het snelle tempo en de korte speelduur zorgen er ook voor dat niemand zich snel gaat vervelen. Het scenario is niet meer dan een velletje A4 en de FX van de nep-orkaan zijn ook niet van de beste... Leuk entertainment, meer niet.

Crazy Heart heeft een grote troef, en dat is Jeff Bridges. Ik vond het één van zijn beste rollen punt. Hoe hij zo overtuigend een alcoholische, rondzwervende countryzanger vertolkt, die probeert om niet in eenzaamheid en vergetelheid te raken. Hij was zalig om aan het werk te zien en heeft de Oscar voor beste acteur dubbel en dik verdiend.

Het verhaal hield niet zoveel in, en vond ik ook nooit bijzonder. Het is gewoon het verhaal van een man, zoals er zovelen zijn neem ik aan. Er is niks dramatisch, tragedisch of uitzonderlijk aan Bad Blake, noch aan de vrij ordinaire romance met Jeannie, en dat haalt flink wat uit de film. Zonder Bridges was dit zonder meer een slaapverwekkende film geweest. Mijn cijfer ligt ergens tussen 3 en 3,5. Moeilijk... maar toch een 3* wegens het weinig imponerende verhaal...

Drama dat lekker blijft naspoken na afloop. Wanneer je de naam Bukowski ziet, dan weet je onmiddellijk dat het niet vrolijk zal worden. De beroemde alcoholieker wist als geen ander hoe innerlijke pijn en onbeantwoorde verlangens tot zelfdestructie konden lijden. Harry Voss is een interessante "case" wat dat betreft. Zijn romantische en ridderlijke beeld van liefde valt aan diggelen wanneer hij ziet dat onder dit mooie beeld enkel basale vleselijke verlangens zitten.

In de tweede periode uit zijn leven zit hij onder acute jeugdacné en ziet hij er afstotelijk uit. Was wel wat overdreven vond ik maar verwijst wel naar Bukowski zelf die zoiets heeft moeten doormaken. Maar het dient wel zijn doel en we voelen de walging van de anderen en dat doet iets met iemands zelfwaarde. De laatste akte is de meest tragische, en we zien een hopeloze Harry Voss die mentaal ziek geworden is door zijn obsessie voor liefde. Het hoefde natuurlijk allemaal niet zo te lopen maar men wil in de film Voss afschilderen als een man die liefde idealiseert maar dit niet kan vinden in een realiteit die van nature imperfect is. Een zeer goede Bukowski verfilming dit, die met weinig woorden veel vertelt.

Vond hem toch wel goed hoor. Spectaculaire en oogstrelende SF film waarin een oorlog tussen mens en A.I. woedt. Origineel wel om van het mensenras de bad guys te maken. De bril waardoor je het verhaal bekijkt gaat voor een omarming van nieuwe technologie en evolutie. Zodoende is deze film zowat het tegenovergestelde van een film als The Terminator en vele andere SF films. Weinig om over te klagen eigenlijk; was visueel ook heel erg goed en er zat meer vaart en spanning in het verhaal dan ik verwachtte. De finale heeft me niet ontgoocheld. Leek wat op een Neil Blomkamp film, maar bevatte ook elementen uit Blade Runner en Avatar. Op een gegeven moment zaten er ook enkele R2D2 achtige robotjes... Edwards heeft één en ander uit andere films samengebracht, maar er is met de setting in Azië en het concept van de AI-personages ook wel eigen inbreng. Wat mij betreft wel een aanrader, helemaal mijn ding.

Vrij slechte Alien ripoff... Ik herinner me dat de affiche maandenlang op het venster van de videotheek geplakt was in de jaren 80. Er zijn heel wat redenen om deze vergeten film niet te bekijken... Maar zijn er dan reden om deze wél 's op te leggen? Welja, toch een paar kleine dan. Deze film moet je ten eerste met de volumeknop open bekijken, want het is vooral naar geluid toe dat Creature enkele troeven heeft. De ruimtevaarders zitten op Titan, een maan van Jupiter, waar het onophoudelijk stormt, en dat hoor je ook voortdurend. Ook die vele bliepjes zijn fun in deze film. Klaus Kinski banjert hier wat rond. Veel stelt hij niet voor. Schieten nog enkele zeldzame bloederige scènes over en een monster dat je nooit in zijn geheel te zien krijgt (volgens mij een man in een pak). Geen film die ik opnieuw zou bekijken maar helemaal afkraken doe ik ook niet.