Opinions

Zo bijzonder vond ik deze romcom nu ook weer niet. Vaak iets te flauwe humor naar mijn smaak en te weinig memorabele scènes. Het wordt na anderhalf uur redelijk langdradig zelfs. Kan zeker niet tippen aan een film als Trading Places (ook van Landis, ook met Murphy). Wel grappig dat de twee oude vrekken Randolph en Mortimer uit Trading Places even voorbijwandelen ... Ook de kleine rol van Samuel Jackson als overvaller is mooi meegenomen en eerlijk gezegd had ik Eddie Murphy nooit herkend als de kapper. Voor het overige vond ik dit moderne sprookje redelijk origineel, over een Afrikaanse prins die de bloemetjes nog eens buiten wil zetten in New York, en "undercover" een baantje als opkuiser neemt in een fastfood. Hij wordt er verliefd op de dochter van zijn baas. Deze komedie kende een groot succes destijds, maar ik denk dat dit vooral te wijten was aan het succes van Beverly Hills Cop en de hoge verwachtingen die een Eddie Murphy film opriep in die tijd.

One-man-army prent met een erg oppervlakkige inhoud. Het zou oneerlijk zijn van mij om Commando daarop af te rekenen. Dit is één van die films die synoniem staat voor de eighties. De lading one-liners, de absurde schietpartijen, het stoere imago van Schwarzie, de foute soundtrack, de sidechick, een spannend duel op het einde. Dit kunnen ze gewoon niet meer. Of moet ik zeggen, dit willen ze gewoon niet meer? Want nu vraagt het publiek realisme en geloofwaardigheid. Wie zich niet aan het karikaturale stoort, zou Commando wel eens erg leuk kunnen vinden. Het is in ieder geval ook kwaliteitsvoller in beeld gebracht dan Cannon films (Missing in Action, American Ninja enz.). 3,5*

Bahbah, dat was geen al te beste film. Arcady zet de relaties en solidariteit tussen 5 joodse broers centraal, waarvan één op het slechte pad is geraakt. Het sentiment wordt heel vaak gebruikt, zeg zelfs gerust misbruikt, om de vele drama's van de familie te benadrukken en zo met opzet emotie te ontlokken zoals de moeder die twee keer in zwijm valt, de driehoeksrelatie tussen Bruel en Elbaz met dezelfde vrouw, de plotse herwonnen band tussen de twee broers enz.

Actie komt er nauwelijks in, op een shootout op het einde na . Ik wil ook nog mijn beklag maken over de overaanwezige vervelende muziek op de achtergrond en het povere acteerwerk. Deze film blijft in alles eufemistisch. Een vettige drol van een film.

Haha, leuk dit! Een groep Ierse working-class jongeren richten een soulbandje op in Dublin begin jaren '90. Redelijk atypisch muziekgenre voor Ierland. De verloederde buitenwijken van Dublin doen onmiddellijk denken aan bvb films van Ken Loach of Shane Meadows, maar het gaat er véél vrolijker aan toe. Geen sprake van sociale drama's, hier ziet je een zootje ongeregeld die samen muziek moeten (leren) brengen en met allerlei organisatorische problemen zitten. Hoofdfiguur is "manager" Jimmy Rabbite, een ambitieuze jongeman. De nummertjes waren fijn gebracht, al was het teveel van het goede in het laatste half uur... Ik zat nu ook niet op een optreden te wachten. . Zanger Deco deed me wat aan de Bert-figuur uit de Dirkjan strips denken, maar wat een hemelse stem en wat een zalige dude ... Goede film.

Inderdaad, voor een onderhoudende actiefilm met twists mag je rekenen op het tandem Collet-Serra en Neeson. Een herwerkte versie van Non-Stop, nu op een trein, maar met dezelde elementen. Amusement verzekerd, een cocktail van actie, spanning en humor die verdomd goed werkt zodat ik zelfs vergat me te ergeren aan de onwaarschijnlijkheden. Neeson is nog één van de enige acteurs die het in dit soort films weet vol te houden, terwijl Nicolas Cage en Bruce Willis al lang niks meer gescoord hebben. Over Neeson: mijn aandacht werd getrokken door zijn erg donkere tanden. Wat is dat man?

Best wel verfrissend te noemen en de tip is om er niet teveel vooraf over te weten.
Dat Iris een fuckbot was, was voor mij al de eerste verrassing en daarna is het alleen maar wachten tot de volgende wending eraan komt. De mix van zwartkomisch en geweld is niet nieuw in films. Vooral de laatste jaren zijn er heel wat van dit subgenre de revue gepasseerd bvb The Menu, Riders of Justice, vul maar aan.

Companion hoort tot de meer vermakelijke. Al zit er duidelijk ook een boodschap achter over huiselijk geweld en emotioneel misbruik, en is het personage Iris symbolisch om uit zo'n situatie los te breken. Dit wordt gelukkig niet teveel door de strot geduwd waardoor het niet te moralistisch wordt. Jack Quaid viel me tegen. Gewoon zoveelste zoontje van Hollywoodsterren die het probeert te maken maar eigenlijk het talent mist om het verschil te maken. Mijn eervolle vermelding gaat vooral naar Sophie Thatcher die de film op een hoger niveau weet te t(hr)illen.

Het WK geweld staat geen goede film in de weg. Toen ik The Company Men zag staan in de krant, wist ik dat dit een ondergewaardeerd en onderbekeken kwaliteitsfilm was. Geen Spanje-Chili vanavond.

Werken in tijden van crisis. Weliswaar in de Verenigde Staten. Toch daarom niet minder een boeiend drama, zeg maar praatfilm, waarbij drie kaderleden hun job verliezen en in het dagelijks leven moeten zien om te gaan met het inkomensverlies. Het geval van Affleck als Bobby Walker kwam niet altijd goed over : plots gaan werken als assistent-timmerman bij de schoonbroer en dan op het einde bijna kiezen voor deze job, amper huiselijke problemen. Okééééé. De cast doet het voortreffelijk en ook het narratieve is goed uitgewerkt : zonder veel woorden te verspillen zie je plots iemand met Afflecks porsche wegrijden, of verdwijnt de vrouw uit Gene's leven. De wereld rondom hen verandert en als kijker stel je dat visueel vast.

Niet echt mijn ding. Jordan maakt van Roodkapje een horrorsprookje door de duistere oeroude thema's die aan de basis liggen dieper uit te werken, en dit is hierdoor absoluut geen kinderfilm. Wanneer oma haar kleindochter verwittigt dat ze moet oppassen voor mannen die "hairy on the inside" zijn wordt bedoeld de mooisprekers, de verleiders, die soms de mannen zijn met de slechtste bedoelingen. Tegenwoordig zou men dit kunnen vertalen naar de gevaren voor kindermisbruik. De seksuele component is hierbij ook heimelijk aanwezig. Visueel heel sterk gedaan van Jordan en je waant je in enkele scènes toch in de betere nachtmerrie. Echter had ik wel wat problemen met de manier waarop alles verteld werd en houdt de film zich echt teveel bezig met het moraliserende tot vervelens toe te herhalen.

Komt niet in de buurt van grote biopics als Rocketman, Clo-Clo, Ray, Walk the Line.

Geen wonder dat Dylan zijn goedkeuring gaf aan deze film. Historische precisie gaat ten koste van verheerlijking. De focus op Bob Dylan is zo sterk, dat alle andere personages bijna onzichtbaar lijken. Ik miste wat meer diepte over de relatie tussen Dylan en Baez, of tussen Dylan en andere personages. Of nog belangrijker : wat maakt hem tot wie hij is? Maar feiten zijn saai, het is de mythe, de legende, dat moet getoond worden. Het wat zielig straatmuzikantje dat het schopt tot universele troubadour.

Nee, A Complete Unknown is geen slechte film en uitstekend gespeeld door een erg charismatische Chalamet. Maar ik hield niet van het personage Bob Dylan (een vanuit de hoogte kijkende egocentrist) en ik hou niet van zijn gitaargekrabbel en songs die ik nooit uit elkaar kan houden. Hij raakt tot op vandaag de ziel van veel mensen door zijn teksten en dat is veel meer dan kunst. Voor het overige is hij een volledig mysterie. Het is ergens fascinerend om te zien hoe hij een gesloten boek blijft ook voor de mensen die het dichtst bij hem stonden. Het geeft hem het aura van een getroebleerde en misbegrepen man op zoek naar totale artistieke vrijheid.

Prestigieuze adaptatie van de beroemde roman van Dumas, die terecht een filmlengte van drie uur meekreeg (net als de meeste en betere klassieke verfilmingen van dit epos), en waarbij de uitvoering van de wraak de meeste aandacht kreeg. Het is schitterend gefilmd, met een goede keuze van locaties en acteurs die niet teleur stellen, met een Niney die redelijk verrassend speelde. Het gevoel van de ouderwetse avonturenfilm zit er wel in. En ja, een boekverfilming blijft een ingekorte herwerking en kan dus nooit de diepgang van een boek bevatten. Daar neem ik vrede mee.

Het blijft een schitterend verhaal van verraad en wraak die hier vooral inzet op pathos, meer dan op actie en spektakel. Romantiek, trouw, vergiffenis, tragiek... het is een rollercoaster van emoties. Het is ook hier wat moeilijk voor de regisseur om de lengte van de periode waarover het zich afspeelt, te laten voelen. Het verhaal gaat vlug vooruit : vier jaar gaan voorbij, dan tien jaar, dan nog eens vijf jaar. Eén van de weinige kritiekpunten die ik kan bedenken. Ik heb al wat verfilmingen van dit verhaal gezien vroeger, en ik kan wel zeggen dat deze heropfrissing één van de beste is die ik heb gezien. Heeft me geen minuut verveeld. Interessant detail: de vader van de regisseur, Denys de la Pattelière, regisseerde zelf ooit de TV reeks eind jaren 70, die ook als de meest trouwe aanzien wordt.

Ik vond het ook slecht. De pompeuze muziek en decors roepen de spektakelfilms uit de jaren '50 en '60 maar dat werkt meer op de zenuwen dan het indruk maakt. De special effects zijn haast niet om aan te zien, met de smoelverbreding van Thulsa Doom als dieptepunt. Door de weinige dialoog, de sjamaanistische onzin en een onevenwichtig lopend plot ging ik me op bepaalde momenten stierlijk te vervelen. Een grappig moment was wel die priester die homoseksuele avances deed bij Conan, waarop de barbaar hem de kop inramde. Leek bijna een stukje parodie binnen de film. In twee dagen bekeken maar het was een moeilijke film om door te komen. Eén ding is zeker : deze Schwarzenegger "klassieker" bekijk ik nooit meer.

Let me tell you of the days of high adventures...

Het viel verrassend genoeg vrij goed mee, al is dit echt geen meesterwerk. Er is nauwelijks chemie te bespeuren tussen de acteurs. Ze zijn geen hechte groep, ze wandelen alleen maar wat rond met elkaar. Dat is volkomen te verklaren: behalve Arnie in één van zijn minste rollen heb je ook nog andere tweederangsacteurs om de cast aan te vullen : Grace Jones, basketballer Wilt Chamberlain en die vervelende sidekick Malak (Tracey Walter). Wat dan wel weer punten oplevert is de geslaagde vormgeving en een verhaal dat best onderhoudend is. Sommige scènes zagen er gaaf uit en de special effects vond ik hier beter dan in Conan The Barbarian (2*).

Ik wist niet eens dat de worstelfederatie films produceerde (WWE), maar wat een films ook. Steve Austin acteert als een zak patatten. Vinnie Jones ook trouwens. Twee stoere gasten die alleen maar gemeen moeten doen. In deze actiefilm is het slechtste ... geloof het of niet... de actiescènes. Zelden zo'n slecht gefilmde man-tegen-man gevechten gezien. Niet dat ik me eigenlijk verveeld heb met deze film. Het Battle Royale idee zorgt voor enkele leuke oprispingen maar het lijdt van minuut één totaal geen twijfel wie de last man standing zal zijn. Erg matig straight-to-dvd materiaal.

Beter dan verwacht. Wie van superhelden en James Bond parodieën houdt zal op zijn wenken bediend worden. Condorman is een spionagekomedie waarbij een stripauteur een Russische spionne helpt overlopen naar het Westen, achterna gezeten door Russische agenten. Van de Balkan naar Zwitserland naar Monte Carlo... Met enkele goede achtervolgingen (waarvan die in de Balkan zelfs Bondwaardig was), veel verschillende locaties, de luchtige toon en een paar grappige momenten was dit voor mij verre van een tegenvaller. Lachen met dat epische momentje waarbij Woody op het einde zijn sheik vermomming afdoet waaronder zijn Condorman-pak in volle glorie verschijnt. Een vermakelijke komedie.

Dit is normaal niet mijn type film, met die gecompliceerde plots waarin je stilaan noch kop noch staart meer in ziet. De eerste 20 minuten voorspelden al niet veel goeds. Gelukkig zijn hier enkele elementen, die dit verhaal iets boven het gemiddelde laten uitstijgen. Dustin Hoffman, met zijn bedreigende en onvoorspelbare gedrag, zorgt ervoor dat Confidence een extra boost krijgt vanaf de eerste scène waar hij in voorkwam. Vanaf dit moment had de film mijn volle aandacht. En wonder boven wonder, dan wilde ik ook wel weten hoe dit verhaal zou aflopen. Een sterk geforceerde twist op het einde wel, wanneer ik vernam dat Andy Garcia de jokerkaart was in dit hele spel. Middelmatige thriller, met klasse gered door Hoffman.

Pretentieus oorlogsdrama dat indruk wil maken met diepgang maar waarvan ik uiteindelijk weinig tot niks heb begrepen en dan met name het einde. De setting is het Indochina van 1945 waarbij de Fransen alles doen om hun kolonie niet te verliezen. Een wat vage film over Robert Tassen die wraak wil nemen op een Japanse officier die zijn broer en schoonzus heeft vermoord. Tussen routines en verveling door wordt hij verliefd op een lokale prostituée. De film verliest focus en klampt zich vast aan het hoofdpersonage dat ergens een keuze moet maken tussen de overgave aan zijn wraakgevoelens, of kiezen voor het leven en bij dat meisje te blijven ... Verwacht geen oorlogsgeweld; een "Franse Platoon" is het niet; in plaats daarvan komen soms erg gore close ups van lijken maar dat is ook weer zo vreselijk onhandig om te tonen hoe onmenselijk de oorlog wel is. Een positief punt is hier wel de prachtige fotografie, geschoten in Vietnam en met soms onwerkelijk kleurgebruik ... Ik vond het al bij al een wat saaie en vage film die me niet heeft overtuigd, noch qua verhaal noch qua acteerwerk. Met ook een rolletje voor papzak Depardieu.

De raakvlakken met Everything Everywhere All at Once zijn overduidelijk. Het tijdsreisprincipe vind ik echter een veel beter instrument dan het multiversum uit voornoemde film. Het maakt de film coherenter en gestructureerder. Naar inhoud toe is dit van alles en nog wat door elkaar : science-fiction, komedie, coming-of-age, martial arts, superheldenfilm, ... Enige verschil is dat de rode draad altijd duidelijk blijft.

Drie jongeren ontdekken dat ze 20 jaar in de toekomst kunnen reizen door te niezen, nadat ze in een toxisch goedje zijn beland. De tijdsperiodes waarin het verhaal zich afspeelt wordt ondersteund door het gebruik van verschillende aspect ratio's. Hoewel visueel erg druk, kon ik hier in ieder geval meer mee dan het onzinnige Everything (1*)... Deze zal me dan ook iets langer bij blijven. Werkt ook redelijk goed omdat de film een vrij korte speelduur heeft en de special effects leuker uit de hoek komen.

Ik vroeg me af hoe Wan het voor mekaar zou krijgen om verrassend uit de hoek te komen met zijn sequel voor The Conjuring (4*). Immers, op het vlak van spookfilms is zo goed als alles al uit de kast gehaald en een overkill aan clichés loert om de hoek. En toch doet hij het maar weer. OK, je weet waaraan je je kan verwachten en eerlijk gezegd, de scares zie je toch wel afkomen.

Maar de enge sfeer is uitermate sterk. Eén van de beste scènes was wanneer Ed Warren een gesprek met de geest van Bill aangaat, terwijl Janet met water in haar mond in de zetel moet zitten. De plaats waar Janet zit is helemaal flou, en je ziet de vorm veranderen in die van een oude man en dan terug naar dat van het meisje. Erg eng en geniaal om dit te doen. Ook de familie Hodgson wordt goed uitgewerkt waardoor ook zij de film opwaarderen. Wan durft het zelfs nog aan om tussen de horror door nog enkele lichtere momenten te plaatsen (gitaarliedje, enkele lossere dialogen) zonder dat het ongepast aanvoelt. Het einde was dan wel weer erg makkelijk

Conjuring 2 houdt de spanning hoog en gunt de kijker weinig rust. de 2 uur voelden zeker niet te lang aan. Zeer sterk vervolg.

Haunted house met enkele Exorcist-achtige trekjes. Je kan je bijna niet voorstellen dat dit real life gebeurd is. Wan haalt weer een heel arsenaal aan effecten boven. Slechts weinigen kunnen dat met zoveel virtuositeit als hij. Hij weet de realiteit van dergelijke verhalen heel goed te combineren met het filmische, en dan heb je een griezelige film die zonder meer overtuigt. Er wordt zwaar ingezet op bizarre geluiden, en dit alleen zorgt al voor een zeer enge sfeer. Het verhaal is niks nieuws, en er is veel waar je je als kijker aan verwacht, maar wat mij betreft mogen ze er nog vijf zulke maken. Het is erg goed gefilmd en de acteurs gaan er volledig in mee. Rangschikt zich zonder moeite bij de toppers in dit genre van de voorbije jaren.

Zoals de meesten vond ik dit ook een zwak derde deel. Leek meer een detectiveverhaal en het mist de beangstigende sfeer van de vorige films. De scares zijn op één hand te tellen. In de vorige films had je met twee handen niet genoeg. Het voelt overbodig aan en voor mij mogen ze het Conjuring "universum" stopzetten want de inspiratie is duidelijk bijna op. The devil made me dislike it.

Intrigerende film, die beter en beter wordt naarmate de film vordert. Gelukkig niet zo opulent als La Grande Bellezza maar helaas niet zo prikkelend en leuk als Youth. Fatalisme speelt nogal een rol hier; ik kan niet stoppen met te denken dat de dienster nog zou geleefd hebben, moest Titto niet ingegaan zijn op haar uitnodiging om met haar te praten . Ik weet niet waarom, maar die scène met die autocrash (hoewel eigenlijk een tikkeltje absurd daar ze die dummy op de baan al van heel ver kon zien) blijft toch in mijn hoofd hangen. Er straalt een soort doemdenkerij uit hem, een steevast geloof dat hij ongeluk brengt. Verder ook een mafiafillm , al weet je dat pas heel laat in de film. Ook het feit dat Titto een mysterieuze man is die door zijn jarenlange isolatie een eigen pessimistische kijk op het bestaan heeft, draagt bij aan dat intrigerende. Servillo is natuurlijk geweldig en torst de film op zijn schouders als een echte heer.

In times of war, law falls silent

Dit verhaal kende ik totaal niet. Het vangt aan met de moord op Lincoln. Onmiddellijk daarna worden enkele mede-samenzweerders van Booth opgepakt waaronder Mary Surratt. Een jonge en nog onervaren advocaat moet haar verdedigen. Maar als er politici aan de touwtjes trekken, de grondwet niet gerespecteerd wordt en alles op een schijnproces afstevent valt er nog weinig te verdedigen en dat zal Aiken bitter ondervinden ( (bvb de omkoping van getuigen ). Rechtsfaling in de VS is dus al veel langer aan de orde van de dag. In de geschiedenisboeken zal Surratt voor de Amerikaan een samenzweerster blijven, Redford maakt er een zondebok van en geeft de feiten weer die aantonen in welke moeilijke context het zich allemaal afspeelde. Zeer goed gedocumenteerd, behoorlijk geacteerd, aan de trage kant maar toch blijft het bijzonder interessant.

'Constant Gardener' is somber, en geeft stof tot nadenken over de werking van Westerse bedrijven in Afrika, waar denken ze, niemand veel maalt om een mensenleven, en zeker niet als er geld voor gegeven wordt. Le Carré's verhaal is razend actueel. Meirelles sensibiliseert zijn publiek door kinderen in beeld te zetten, zoals de relatie tussen Quayle en het jongetje Kioko of het meisje, dat hij niet van de rebellen kan redden in Soedan.

Een diepmenselijke film met beelden van het mooiste dat het leven kan bieden, zoals de prachtige shots van de Kenyaanse natuur, als van het slechtste, zoals de duistere zaakjes tussen overheden en bedrijfswereld. Daarna integreert het verhaal ook nog een moeilijk liefdesverhaal tussen twee erg verschillende mensen. "The Constant Gardener" is een nuchtere kijk op de wanpraktijken van de Westerse bedrijfswereld, en ik voelde duidelijk de betrokken en verontwaardigde toon van Le Carré doorklinken. Prima film !

Goed gemaakte onzin is nog steeds onzin.

Gebaseerd op de DC Comics "Hellblazer" waarin een wereld van duivels en engelen tot leven komt.

Er doen al jaren speculaties de ronde over een sequel; intussen horen we daar ook niet meer van.

Hunger Games regisseur Francis Lawrence toont zich capabel genoeg om er een degelijke film van te maken die niet te zwaar inzet op allerlei special effects en genoeg aandacht heeft voor een onderhoudend verhaal. Keanu Reeves is wel op zijn plaats in dit soort films en Rachel Weisz is altijd een plus in wat voor film dan ook.

Belachelijkste rol is voor Tilda Swinton als de androgyne engel Gabriel. My god

Constantine is puur entertainment en zeker geen ramp om te bekijken. Wel vreemd dat er inderdaad nooit een vervolg op gekomen is want potentieel filmmateriaal in die comics is er voldoende.

Prima dromerig SF drama. Zemeckis weet opnieuw hoe hij zijn publiek moet boeien. Een wetenschapster van het SETI ontvangt een signaal uit de ruimte, die gecrypteerde plannen blijken te zijn voor de bouw van een machine. Foster in een heel sterke rol van een vrouw die haar leven wijdt aan haar hoop dat de mens niet alleen is in de ruimte. McConaughey als de theoloog Palmer Joss is ideologisch een tegenhanger van haar, maar blijft een steun en toeverlaat. Wat me wat minder zint in zo'n films is het koppelen van buitenaards leven aan religie. Ik vind dit sowieso een zwaktebod waar ook andere films (veel meer) aan onder gingen zoals The Black Hole bijvoorbeeld. De auteurs pakken het iets subtieler aan maar desondanks vond ik de climax waarin ze een beeld van haar vader ontmoet op een strand het zwakste stuk van de film. Interessanter was op dat vlak dat het bestaan van buitenaardse beschavingen potentieel onze geloofsovertuigingen overhoop kunnen halen.

Ik was wel onder de indruk van sommige special effects zoals een onmogelijk shot in een spiegel, het gebruik van footage van Clinton waarin ook de acteurs te zien zijn, de reis natuurlijk. Zeker met veel plezier herbekeken. Voor mij blijft Interstellar wel beter door de sterkere visie.

Soderbergh werkte een worst case scenario uit over de verspreiding van een dodelijk virus op wereldschaal. Wat opvalt is de heel realistische aanpak en een beschrijving van hoe het er zou kunnen uitzien als zoiets zich voordeed. Preventieve maatregelen nemen en de oorzaak achterhalen, onderzoek starten naar een vaccin, maar ook collectieve paniek en hysterie. Ik geloofde wel in wat ik te zien kreeg. Maar het vliegt ook een beetje alle kanten uit. Hoe geniaal de big picture weergegeven wordt, de manier waarop hij het menselijke aspect naar voor brengt getuigt bijna van een ongepaste kilheid.

Wederom geen slechte thriller van Spaanse bodem, maar wederom zover gezocht dat het bijna voorspelbaar wordt. Na drie wendingen verwacht je zeker naar het slot toe nog een paar wendingen omdat het gewoon zo'n film is. Dat was trouwens ook al een beetje het probleem bij El Cuerpo (3,5*), de vorige film van die regisseur. Toch zou ik daar de film niet helemaal op afrekenen. Het inktzwarte plot over een succesvolle zakenman die beschuldigd wordt van de moord op zijn minnares kent een hoop wendingen en hypotheses, waartussen ergens de waarheid ligt. Het zat voor mij een stuk steviger in elkaar dan El Cuerpo. De film blijft de aandacht vasthouden en boeit tot het einde, waardoor dit wel bij de betere thriller mag gerekend worden; de score liegt niet.

Kwestie van interpretatie.

Hoewel de twist uiteindelijk behoorlijk ferm was viel deze film me nogal tegen. Van thriller is weinig sprake... een "paranoia" thriller is er één waar het hoofdpersonage moet vrezen voor zijn eigen leven, hier vreest hij voor het leven van iemand anders, en daar loopt het al mis voor mij. Veel "thriller" vond ik er niet aan. Neem gewoon dat geld en doe wat anders man.

The Conversation bevat ook wel enkele goede montage-technieken, zoals flarden uit het gesprek van het koppel, dat continu herhaald worden, om te benadrukken dat ze in Cauls hoofd blijven malen. Maar de hele opzet was te traag en te minimalistisch voor mij waardoor ik het nogal een saaie zit vond waarbij je twee uur lang naar een kleurloze luistervink moet gapen.. 2* + een halfje voor het einde. Wat een vreselijk overroepen film zeg.

Straf gerechtsdrama over een zus die haar levenslang veroordeelde broer wil vrij krijgen. Een film over toewijding, naastenliefde en een honger naar gerechtigheid. Swank en Rockwell doen het heel goed. Behalve op het einde wordt het niet al te emo en blijft het verhaal gefocust op de lange juridische strijd. Een nipte 3,5* lijkt me verdiend. Ook nog 's even de aanwezigheid van Juliette Lewis benadrukken als marginale; we zien haar spijtig genoeg niet zoveel meer op het grote scherm...

Ben het eens met degenen die zeggen dat dit een matige Peckinpah is, zelfs met een redelijk B-film gehalte. Convoy is een soort Smokey and the Bandit met truckers, maar dan zonder humor, met een zwak verhaal en een Ernest Borgnine als sheriff die niet goed overkomt. Stoere road movies kunnen me meestal wel bekoren... maar in de tweede helft sputtert het allemaal wat met de journalist en de lokale politici die er bij betrokken worden. Toch nog geen regelrechte ramp door de oldskool stunts.