Opinions

Theatraal geacteerd; door de vele dialoog en de afstemming tussen alle acteurs wellicht een heel moeilijke oefening. Alles berust immers op de chemie tussen hen. Uiteraard een verfilming van het beroemde spel Cluedo, waarin een moordenaar ontmaskerd moet worden in een vast decor (hier een groot landhuis dat niet zou misstaan in een horrorfilm). Iedereen heeft wel zijn motieven.
In het begin intrigerend en de setup weet wel de aandacht te trekken, maar naar het einde toe vond ik het allemaal wat te druk en begon het met de uiteenzetting van de verschillende theorieën zelfs een beetje vervelend te worden. Maar toch een leuk gevonden concept die vrij goed is uitgevoerd en bovenal veel (Britse) humor bovenhaalt. Tim Curry is magistraal.

Ach, de hoogdagen van Stallone. Veel fouter kon het niet. Deze film kwam uit toen ik een ventje van twaalf was, maar ik herinner me nog goed dat dit tot mijn grote frustratie kinderen niet toegelaten was in de bioscoop. En op 12 jaar waren we inderdaad nog als kinderen beschouwd. Dan maar enkele jaren later op VHS gehuurd. Tja, leuk om Stallone zijn pizza met een schaar te zien snijden terwijl hij tekenfilmpjes bekijkt, en die zwarte handschoentjes van hem. Van stoer gesproken! En het is weer zo fout dat het goed is : car chases, een gevaarlijke serial killer aan het hoofd van een bende neo nazi's, explosies, schietpartijen en Brigitte Nielsen (die toen mevrouw Stallone was) die niet ongevoelig blijft voor de harde bolster. Goed, wellicht is de bullshit voor sommigen niet te verteren en ik geef toe : het verhaal is vrij zwak. Ikzelf had vanavond niet veel zin in zware kost en veel denkwerk, dus dit was ideaal en guess what... ik heb me hier nog rijkelijk mee vermaakt ook.

Wow, een film die zich met Halloween afspeelt. Dat hadden we nog niet gehad ... Originaliteit was alweer ver te zoeken, maar eigenlijk ging ik makkelijk mee in het spel van de regisseur en de acteurs. De opbouw is zelfs vrij goed te noemen met de dreigende ouders, en zorgde voor de nodige spanning. Er komt ook genoeg onzin langs zoals het kind die zijn ouders vergiftigt en de zuster die al jaren opgesloten zit tussen de muren (hoe eet en drinkt ze?)... 3* want dit is zeker niet de slechtste griezelfilm die ik heb gezien.

Razzies en Stinker awards waren de prijzen voor Cocktail destijds. Toch vond ik hem niet zo erg tegenvallen. Het is wel een toonbeeld van kapitalisme, met twee hoofdfiguren die geobsedeerd zijn met veel geld verdienen, door schoon leven en door status. In die zin zijn ze wel enorm irritant en oppervlakkig. Het script van Gould wilde het snel geld verdienen als nobel streefdoel in dit leven de grond inboren, maar veel daarvan gaat onderweg verloren. Er werd meer energie geïnvesteerd in de womanizer eigenschappen van de barman Flanagan. Niet dat het zo tegenzit. Het duo Cruise en Shue stralen geïdealiseerde romantiek uit en de breuk die volgt had wel effect. Sterker nog: dan zien we Flanagan ook écht als de zelfzuchtige klootzak die hij is. Uiteraard een op de borst geschreven rol voor Tom Cruise. Shue was de eerste actrice in mijn jeugd waarvoor ik echt een crush had tot en met de natte pyamabroek 's morgens. De dromerijen zijn inmiddels al lang voorbij maar mijn hartje bonkt altijd net wat sneller als ik haar hier aan het werk zie. Hoewel ik heel veel redenen zou kunnen bedenken om dit een draak van een film te vinden, kan ik hier geen lage stem voor geven. Beschouw Cocktail dus maar als een guilty pleasure.

Geweldige Pixar prent. Dia de Muertos is al cultureel erfgoed, maar Coco mogen ze ook tot erfgoed maken wat mij betreft. De animatiefilm toont namelijk heel wat Mexicaanse folklore in een prachtig uitgewerkt en zelfs tijdloos verhaal: familie, het blijven herinneren van je dierbare overledenen, de geestengids, de goudsbloem, de mariachi... Een hartverwarmende film die zo goed als zeker een traantje zal weten te trekken; misschien ontroerde het mij ook wel omdat ik onlangs ook mijn eigen "'mama coco" ben verloren en de herinnering aan haar nog sterk is. Een Pixar die vele generaties mee zal gaan mark my words... Wie dit een waardeloze Pixar vindt heeft dringend psychiatrische hulp en bijstand nodig.

Een film die je vreemd genoeg niet zo vaak op tv ziet opduiken want nochtans was dit een redelijk kassucces. Zelf vind ik hem aan de matige kant. De feelgood is nogal geforceerd met die voortdurend kwetterende oudjes al is het idee van de verjongingskuur wel goed uitgedokterd en toegepast. En de aliens? Welja, we zitten in de jaren '80 en die moesten er gewoon bij om volk te trekken in de zalen. De "moderne" special effects zaten toen nog in hun kinderschoenen en dat zie je er aan. Geen film die een grote indruk nalaat maar gelukkig ook geen frustrerend gedrocht.

Vandaag de avant-première gezien in Gent. Regisseur was er alsook één van de acteurs, Gilles De Schrijver.

De film is lichtjes tegengevallen (serie nooit gezien). De film is toch op maat van het VTM-publiek gemaakt, met gebanaliseerde emoties, vuile taal en vrij vlakke figuren. Twee verhaallijnen lopen doorheen het verhaal. De ene gaat over de gewelddadige verkrachting van de moeder van Hannah zovele jaren terug. Een vriendin vertelde me dat dit zowat de rode draad was in de serie zonder dat de ontknoping tot nog toe gekend is... Het andere subplot gaat over 2 zusters die actief zijn in de wereld van de prostitutie en een link hebben met het gevoerde onderzoek van rechercheur Hannah. Hoewel het verhaal met haken en ogen in elkaar stak, straalde er uit al die personages op één of andere manier een intense hunkering naar liefde, en dat was veruit het beste wat de film te bieden had samen met het sleazy sfeertje... de St Pieterskathedraal omvormen tot een dancing vol pooiers en hoeren ... dat was nog ongezien.

De dubbelagent, werkt voor twee kampen maar is slechts trouw aan één. Altijd een interessant personage in thrillers en spionagefilms. Hier heet hij Gus Lang, codenaam "Emerald". Hij wordt naar Frankrijk gestuurd om te peilen of een jonge gevangen genomen soldaat met kennis van de details van de D-day plannen, zijn mond niet heeft voorbij gepraat bij de Nazi's. Ook de optie om hem eventueel uit de weg te ruimen om te voorkomen dat hij praat wordt naar voren geschoven.
Een sterk verhaal, speelt zich grotendeels af in Parijs, Ed Harris vind ik altijd goed in films, maar futloos gebracht door een onbekende regisseur. Er gaat niet de minste dreiging van de Duitsers uit, en de dubbelagent kan redelijk ongehinderd zijn werk doen. De spanning die zo'n film nodig heeft ontbreekt hierdoor. Niet echt slecht, ook niet echt goed.

Hersenloos en onderhoudend.

Norris klopt er weer goed op los in deze cop flick rond twee rivaliserende drugbendes. Het zijplot van de corrupte Cragie neemt men er voor lief bij en de humor ontbreekt niet. De oneliners zijn helemaal niet geniaal, maar die twee nitwits die een café vol flikken willen overvallen werkte wel . Hoewel het soms op een lange Starsky&Hutch aflevering lijkt vind ik dit één van de betere Norris films uit die periode samen met Delta Force. De reden hiervoor kan mss liggen aan het feit dat dit nu eens geen Cannon productie is.

Coffy is a color.... Eén van de films die QT's "Jackie Brown" inspireerde. Erg gewelddadige blaxploitation met de enige echte muze uit dit genre : Pam Grier. Acteren kan ze eigenlijk niet, maar twee dikke silicoonvrije joekels en een goed geladen shotgun zijn ruim voldoende om gerechtigheid af te dwingen. Vooral de brute scènes vielen me op : de kop van die dealer die in de eerste scène afgeknald wordt, King George die met een strop rond zijn nek achter een auto wordt gesleept, het vrouwengevecht, de finale ... voor diplomatie is Coffy niet te vinden. Een rasechte illustratie van blaxploitation, maar in het genre zijn er wel nog enkele betere...

Barslecht. Kan niet anders of dit is Scheider's slechtste film. Twee gangsters ontvoeren een kind die samen met zijn ouders onder FBI bescherming stond om hem naar hun baas te brengen. Die wil de jongen ondervragen over een mafiamoord waar hij getuige van was. De film speelt zich bijna de hele speelduur af tijdens het nachtelijk ritje dat het trio naar Houston brengt, en waarbij de jongen de spanningen tussen de twee mobsters begint uit te buiten. Veel meer dan heen en weer gescheld en gemopper was dit verder niet. Er komen wel enkele lauwe twists tijdens dat ritje maar het verveelt vooral.

Bovendien wordt ook het kind voortdurend met de dood bedreigd door beide mannen; 9-jarige kinderen bedreigen en brutaliseren ... nogal een goedkoop middel voor een film om de aandacht vast te houden. Vraag me af of de knul hier achteraf geen nachtmerries van gehad heeft. Het einde is te belachelijk voor woorden; wie verzint nu zoiets. Let vooral op de dialoog

Witness (1985) in hetzelfde genre is veel beter...

Alles draait weeral om veel geld, die moet bijdragen aan het geluk van een individu. Zo typisch Amerikaans. Wanneer de handlanger van een bijna blinde crimineel om het leven komt, gijzelt de man in kwestie een vrouw om aan zijn doel te raken.Het verloop zit best goed in elkaar en het einde is best brutaal, maar het suffe acteerwerk, de monotone regie, de weinig tot de verbeelding sprekende dialogen en de moreel foute keuzes van het hoofdpersonage maken dit tot een laag kwalitatieve B-film. Ook van Cranston had ik meer verwacht.

Er zat wel wat in het hele idee. Helaas schiet het niet echt op en kent de film veel zwakke momenten. Half uur te lang. Dit was ook niet de spannendste thriller door de vele dode momenten die de kijkbeurt redelijk langdradig maakt. Zelfs in de climax, wat toch het meest intense moment van een goede thriller zou moeten zijn, slaagt Figgis erin om zijn scènes slaapverwekkend te maken. Ik heb het hier al gelezen : heel wat in deze film (intimidatie door een psychopaat, eindscène in de storm) is sterk ge-copy pasted van Cape Fear

Deze duistere thriller kwam traag op gang, maar daarna gaat Cold in July steevast vooruit richting iets dat op exploitation lijkt. Het dient ook gezegd dat de film vreemde wendingen en ongeloofwaardige keuzes kent. Zo kon ik maar niet snappen waarom die eerst zo angstige huisvader dan plots zoveel risico's gaat nemen en per sé met Shepard en Johnson wil meegaan . Ook met het feit dat Shepard zijn zoon wil vermoorden wordt nogal losjes omgegaan. Alsof dat zo makkelijk is.. En zo is de hele film een opeenvolging van vreemd aan elkaar hangende scènes. Wel kan ik de stijl en duistere toon van de film wel prijzen; de film is mooi geschoten en is somber en onheilspellend... jammer van het rommelige script. De hoofdacteur vond ik weinig charismatisch.

Drama volgens de klassieke school, met alle nodige elementen die erbij horen : avontuur, romantiek, tragedie, enz. Ik dacht dat het een moeilijke zit zou worden, maar het ging goed. De schilderachtige beelden en het dubbele plot kregen me probleemloos mee. Zellweger zette volgens mij de beste acteerprestatie neer als harde noot Ruby, en meteen ook de beste prestatie van haar die ik tot nu toe heb gezien.

Die grote liefde tussen Inman en Ada vond ik aan de zwakkere kant. Ze kennen elkaar nauwelijks, hebben een kusje uitgewisseld, en dan smachten ze jaren naar elkaar... Geloofwaardig is het niet echt, mooi en sentimenteel des te meer.

Zeer deftige film.

Darwin was wrong...

In de kern vond ik dit meer een drama (+fantasy)- en eerlijk gezegd maakte de film me enorm droevig. Eenzaamheid en angst halen het slechtste in de mens naar boven en dan heeft men iets nodig om te haten, om de frustratie op bot te vieren. Deze schepsels vond ik niet zozeer "monsters" maar andere levende wezens die verschillend van ons zijn; monsters, dat is wat een man als Gruner erin wil zien om een excuus te hebben om ze af te maken. Terwijl die zeewezens niet meer dan hun eigen primitieve beschaving en leefomgeving willen beschermen en niet zoveel verschillend zijn van ons. En Gruner meer monster is dan hen (de quote van Nietsche)

En zo maakt Gens een heel mooie maar wrede film, die door velen te simplistisch zal geïnterpreteerd worden vrees ik. Het is ook wat zijn eigen schuld: hij geeft wat een moreel drama is een bijna horror-achtige opsmuk terwijl dat helemaal niet nodig was. Toch vond ik het een sterke film die het zeker verdient om door een breder publiek gezien te worden.

Uit eigen collectie. Blijft een leuke stijlvolle nachtelijke "hitlist" thriller vol goede scènes en met o.a. Calexico en Paul Oakenfold in de soundtrack. Niet altijd geloofwaardig echter: het nummertje van Max die stoer zijn brilletje afzet rechtover een misnoegde Bardem is een pijnlijke misser. Normaal gezien val je met zo'n prestatie direct door de mand lijkt me. Verder wel spannend met enkele bedenkingen over de anonimiteit van levens in een stad en morele kwesties met Max die nillens willens medeplichtig wordt in Vincents onderneming. Het einde blijft lekker hangen. Cruise in één van zijn betere films : dankzij de invloed van Mann ligt het ego-trip gehalte wat lager dan in andere van zijn films. Van mij mag hij nog zo'n rollen vertolken.

Dit vond ik een matige Schwarzie film. Nogal rommelig en van de hak op de tak springend. Het is bijna van B-film achtige kwaliteit. Ook de actiescènes kwamen niet al te best over. De aanval op de rebellenbasis vond ik dan nog één van de betere. De twist vond ik nog wel goed, al wordt er heel expliciet naar gehint, maar dat einde waarbij hij zich ontfermt over dat kind wiens ouders hij net heeft vermoord (ook al waren het misdadigers) is pure nonsens. Goed voor een keertje.

Waardig vervolg op The Collector (3,5*). De betere horrorfilm in ieder geval. Niet alleen is de killer een leuke verschijning, hij is niet bovenmenselijk en kan mogelijks zelf schaakmat gezet worden ( laatste scène ) . Zoals vaker met dit soort films houdt het verhaal weinig in en zijn de personages niet meer dan slachtvee. In grote lijnen blijft het idee hetzelfde als in de eerste film. De "gore factor" grenst hier soms wat meer aan het surrealistische ( de discotheek-scène, de verzameling zelf in het hotel ). De regisseur behoudt dezelfde visuele kwaliteiten als in de eerste film (check de scène met die defecte gloeilamp... geniaal!), want deze sequel is aangenaam kijken en de special effects blijven top. Soms klemde ik de tanden eens stevig op elkaar. Conclusie : niet bijzonder verrassend, wel bloederiger dan zijn voorganger maar nog steeds met een welkom streepje humor.

Goede horror, zeer spannende horror zelfs, die toch veel meer inzet op terreur dan op gore beelden, en hierdoor oppervlakkige films als Hostel en die Texas Chainsaw Massacre remakes achter zich laat. Ik vond het ook wel goed dat er niet veel background is weggegeven over die sadist. Waarom zou dat nodig zijn? Het is gewoon een sicko, en als je zijn gezicht zou zien, zou je het Puertoricaanse smoeltje van Juan Fernandez herkennen.

De spanning ligt door het kat-en-muisspelletje vrij hoog, zelfs ondanks de vaak voorspelbare kills. Goede effecten zoals hoe die groene zieke oogjes van die psychopaat belicht worden en de heel lange realtime gefilmde scènes. Het einde is volgens het boekje maar kon de pret niet meer bederven. Een welverdiende 3,5* en met directe goesting om hem opnieuw te bekijken. Blijven kijken na de eindcredits... er komt nog iets.

Een militaire rechter bezoekt een eenzame gevangene in een klein stadje. De hond blaft onophoudelijk. De gevangene, die soldaat was tijdens de eerste oorlog, heeft een ernstige fout begaan tegen het vaderland, maar tot het einde wordt niet gezegd wat dit inhoudt. De hond behoort toe aan de gevangene. De rechter moet over zijn lot beslissen.

Le Collier Rouge is een boekverfilming die netjes in beeld werd gezet, precies prentkaarten. Narratief wordt een groot deel in flashback verteld zodat we goed de context begrijpen met betrekking tot Morlacs gevangenschap. De anti-militaristische aanklacht is niet ver weg. Ik vond het een boeiende film mede door de eerdergenoemde cliffhanger maar het trio Cluzet - Devauchelle en Verbeeck zetten solide prestaties neer en ja, ik heb dit werkje zeker weten te waarderen.

Vond ik een topper. Vooral het donker hoofdstuk in de Chileense geschiedenis, dat weinigen kennen waarschijnlijk kennen is uiterst interessant, en er wordt hier een best spannende en boeiende film van gemaakt. Wedden dat u na de film nog eens wat zal opzoeken op internet ? . Een Duits koppeltje, waarvan de jongen (Daniel) actief meedoet aan pro-Allende meetings en het meisje (Lena) air hostess is, zijn heel erg verliefd op elkaar. Daar komt plots een eind aan wanneer Pinochet een coup pleegt en een repressieve jacht opent op de oppositie. Daniel wordt opgepakt en meegevoerd naar de Colonia Dignidad, een folterkamp van de regering, onder de dekmantel van een sekte die door een gestoorde en pedofiele ex-Nazi geleid wordt . Eens Lena op zoek gaat naar Daniel in de Colonia had de film me volledig mee en toont de film van zijn beste kant als thriller. Ik moet zeggen, Emma Watson spreekt me niet erg aan, maar hier vond ik haar prima... wel moeilijk te begrijpen dat ze ervoor kiest om maanden in dit soort slavernij te leven, maar de wegen der liefde zijn dan ook ondoorgrondelijk. Die sekteleider was echt een enge creep... Zonder meer een aanrader.

Ik kon het nog allemaal best pruimen eigenlijk. Met gemak uit te kijken dankzij de meer dan redelijke speelduur. Mits wat kleine script-aanpassingen en een groter budget zat hier wel degelijk een sterke sci-fi film in. Het ontbreekt aan enkele solide elementen, die er eigenlijk wel waren maar niet verder uitgewerkt waren zoals de safe haven. Daar had de film moeten eindigen voor mij. Nu is er te veel aandacht besteed aan die verwilderde zombies, wat niet bepaald een originele kaart is om te trekken. De makers kiezen hiermee voor de meest voorspelbare weg. Alles bij elkaar genomen vond ik het wel heel degelijk. De CGI stoorde me nauwelijks en met Paxton en Fishburne wordt de acteerkwaliteit opgekrikt.

Ha, dit is wel de enige film over biljart die ik ken... Schijnt dat dit een remake is van het obscure The Hustler uit 1961 met dezelfde Paul Newman. Maar Scorsese maakt er terug iets van dat blijft boeien, hoewel ik zijn jaren '80 periode doorgaans minder kon smaken. Vooral de drie hoofdpersonages worden goed uitgespeeld : de jonge haan die niet houdt van verliezen, de oude rot die lessen wil geven aan Cruise maar zelf schaamtelijk om de tuin geleid wordt door Forest Whitaker en de vamp-achtige vriendin van Cruise die beide kampen manipuleert en van hen drieën nog het meest belust is op poen.

Vaak is de film erg fijn op dat vlak en maakt het allemaal easy going. Dat het meer om veel geld maken gaat dan om echt spel is net waar Scorsese naartoe wil en die de film alleen maar dubbelzinniger maakt want als kijker begin je je vaak af te vragen of dit nu wel een biljartfilm is of een hustle-film. Het einde is alvast niet wat je ervan zou verwachten. Alleen het onoverwinnelijke spel van Cruise maakt de film wat naief mar het blijft verder een deftige Scorsese die totaal niet verveelt.

It's just a color.. and it burns! It burns!

Dat vat het ook voor mij wat samen.
Eén van Lovecrafts bekendste werken krijgt een vrij indrukwekkende verfilming met surrealistische visuals. Na het neerstorten van een meteoriet in hun tuin wordt alles rondom de familie Gardner aangetast door een buitenaardse energievorm die als een vernietigende kanker alle levende organismen aantast maar ook een effect op ruimte en tijd lijkt te hebben. Redelijk scary gebracht en met enkele gruwelijke scènes ... Vooral omdat de verandering van alles rond de Gardeners druppelsgewijs gebeurt... en dan dat schelle geluid dat voortdurend luidt rondom hen. Als SF thriller ligt deze nog het dichtst bij Carpenter's The Thing, met een entiteit die hier gewoon niet thuis hoort en daarom alles aantast. Cage zet alweer zijn kolerisch typetje neer. Veel meer dan de randdebiel uithangen lijkt hij niet meer te kunnen de laatste jaren. Cage is het grote minpunt van de film. Zelfs die dochter speelt beter dan hem. Voorlopig 3* en nog even laten bezinken.

Al lang niet meer gezien. Deze allereerste poging van Spielberg in de ernstige film is velen in het verkeerde keelgat geschoten. Toch is dit een klein meesterwerkje door het geweldige acteerwerk van zowat iedereen. Goldberg en Glover in de eerste plaats, maar ook Oprah Winfrey en Margaret Avery zijn schitterend. Dit droevige verhaal over Celie, die het grootste deel van haar leven als object werd gebruikt door een gemene echtgenoot greep me opnieuw naar de strot. Het is ook een verhaal waarin je de wereld rondom Celie stilaan ziet mooier worden en emanciperen. Het zeer sentimentele einde smaakt naar honing maar sluit deze soms zware film over het loodzware bestaan van de zwarte "commoners" af met een hoopgevend gevoel dat het slechte in deze wereld altijd kan verbannen worden.

Meer dan degelijke sandalenfilm die in het oog springt omdat het Sergio Leone's eerste wapenfeit was als regisseur. Een Griek op Rhodos raakt betrokken bij een opstand in wording. Echter is er een kaper op de kust : de rechterhand van de koning die een vloot Feniciërs heeft uitgenodigd om de macht te helpen overnemen. Ik vond deze goed geschoten en de shots van de kolos van Rhodos zagen er prima uit. De Italiaanse sandalenfilms waren vaak van ondermaatse kwaliteit ten opzichte van de Amerikaanse maar hier vind ik dat niet opgaan.

Het verhaal is niet bijzonder maar is alles wat je kan verwachten van dit soort films dat overmatig geproduceerd werd in die gouden jaren. En daarmee bedoel ik : zoetsappig liefdesverhaal, verraad, gevechten, arena's en een spectaculaire climax.

Die films over artificiële intelligentie en supercomputers uit die periode blijven me verbazen. Colossus is zeker niet de eerste : HAL-9000 en Alpha-60 gingen hem voor. Interessant is vooral dat nieuwe technologie hier gecombineerd wordt met de ingewortelde vrees rond kernwapens die toen leefde bij de mensen na de Cuba crisis. De vooruitzichten voor IT-toepassingen waren niet unaniem positief en dat komt hier ook ruim aan bod, met de ontwerper Forbin die onder 24-uur bewaking komt te staan door zijn eigen creatie voor een uitschuiver. De thematiek van de supercomputer die ontsnapt aan de controle van zijn scheppers zou nog vaak daarna gebruikt worden in erg gekende films : WarGames, The Terminator, Demon Seed, .. Deze film komt nog best met een solide verhaal op de proppen, kent een bruusk en open einde, maar is visueel helaas flets en lelijk.

Een film die gezellig buiten de lijntjes kleurt. Moeilijk om hier een genre op te kleven. Drama? Niet echt. Komedie? Net niet. Romantiek? Een beetje. Het is nochtans duidelijk dat Arnaud een boontje heeft voor tomboy Madeleine en zich inschrijft voor een para-stage omwille van haar. Het gaat meer om een diepe vriendschap dan om amoureuze gevoelens. Uitersten raken elkaar... of zoals de fransen mooi zeggen... les extrëmes se touchent. Beiden zijn ook interessante personages: een echt manwijf die vis-shakes drinkt en als een vent spreekt, en een wat besluiteloze jongen die met zijn broer de zelfstandige onderneming van hun overleden vader verder zet en eigenlijk niet goed weet wat hij met zijn leven moet aanvangen. Het geeft de film de nodige kleur.

Ik leun me aan bij de MovieMeter consensus: de chemie zit echt wel goed tussen de twee acteurs. De klik is er. Dik aangeraden.

Doet inderdaad wat aan Days of Heaven van Malick denken zoals ik hier las. Het is een rustig voortkabbelende western over een cowboy en een alleenstaande landbezitster (erfgename) die naar elkaar toegroeien en samen sterker staan om te overleven als veehouders. Het woord "cowboy" mag letterlijk geïnterpreteerd worden want het gaat inderdaad over veedrijvers en niet over avonturiers die in allerlei netelige situaties belanden met rovers en ander gespuis.

Enerzijds is het een sfeertekening van de laatste cowboys in Amerika, rond de jaren 1940, met enkele oldtimers op de achtergrond. De periode van het wilde westen was al even voorbij, maar er waren toen op afgelegen plekken nog boeren die de levenswijze van vroeger aanhielden. Ella Connors is ook zo'n vrouw, een harde zwijgzame tante die geleerd heeft om voorzichtig om te springen met andere mensen en zich wijdt aan haar veestapel. We zien ook dat industrie stukje bij beetje de traditionele landbouw verdringt met olieprospecties.

De relatie tussen Ella en Frank is goed weergegeven en berust op vertrouwen maar ook op het hebben van een gemeenschappelijke visie op het runnen van het bedrijf. Caan en Fonda zijn twee charismatische acteurs en hun acteerwerk samen tilt de film naar een hoger niveau. Ook Farnsworth mag er steeds wel zijn, als de oude farmhand. Robards speelt de zelfzuchtige schurk die de grond van zijn kleinere buren ten allen koste wil innemen. Actie is er heel weinig, maar een goede western kan het ook hebben van eenvoud en onthaasting (de setting is prachtig!) en dat vind ik hier zeker terug. Prima western dit.