Opinions

Verdient een veel beter gemiddelde en verdient het vooral om gezien te worden. De boodschappen zijn niet erg filosofisch; eerlijk is de film verder wel. Een dokter verliest zin in het leven en vindt de zin terug door de armen in de City of Joy, een bidonville, te helpen in hun dagelijkse last. De street life sfeer van Calcutta wordt getrouw weergegeven met drukke steegjes, de rickshaws, het sociale gekissebis. Ik vond ook de vriendschap tussen Hasari en de dokter een mooie toevoeging. Dat mensen in staat zijn om elkaar als mens te zien, los van culturele en religieuze verschillen vind ik zelf ook een van de mooiste dingen die het leven kan bieden. Dan heb je ook nog de verregaande intimidaties van een lokale peetvader, die ervoor zorgt dat het niet langdradig wordt. Ondanks ik dit een heel deftige film vind, wordt het nergens rauw, waardoor het soms overkomt alsof iedereen net iets te vrolijk is en aan het lachen. Ik heb niks tegen positief zijn, maar de hardheid van het bestaan in de slums kwam hierdoor niet altijd even realistisch over.

Garlands waarschuwing tegen extremisme en naar wat voor toestanden het slechtst denkbare scenario zou kunnen leiden. Deze film komt net op tijd in een wereld waar verdeeldheid onder de mensen meer dan ooit aanwezig is. De dynamieken van de burgeroorlogen in Afrikaanse bananenrepublieken wordt hier toegepast op de USA. Het waarom rond het lopend conflict in de film maakt niet uit. In een burgeroorlog heb je altijd burgers of coalities die strijden tegen een onrechtvaardige of autoritaire regering, en daar kan iedereen wel redenen voor bedenken. Een schijnbaar vredige democratie kan zomaar ontsporen in een bloedige dictatuur. Zoveel is daar niet voor nodig, en Trumpiaanse figuren lijken me heel geschikt om het zover te laten komen.

De sfeer in Civil War is drukkend en dreigend. Opgehangen lijken, willekeurige executies, lege autowegen, verlaten gebouwen, niemand te vertrouwen... Garland laat prima aanvoelen wat het is om in een land te leven met een ingestorte sociale orde. Een totale nachtmerrie. Het wordt bekeken door de ogen van enkele oorlogsjournalisten die op roadtrip zijn naar Washington DC om "de president te interviewen" en tussendoor in gevaarlijke situaties terecht komen. De personages vond ik niet zo bijzonder maar ze dienen wel de getuigenrol die het script hen geeft.

Het einde was aan de zwaar verteerbare kant en had ik zelf anders willen zien (een open einde had ik prima gevonden) maar voor mij is dit toch één van de beste films die ik dit jaar heb gezien. Dit maakte indruk. Geef die Garland meer budget voor zijn volgende films! Nipte 4,5*

Een moeder belandt in een nachtmerrie wanneer haar dochter ontvoerd wordt door een kartel. De film komt net iets te kort voor een 4* maar dat neemt niet weg dat dit één van de betere dramafilms is rond de impact op de gewone burger. De gedrevenheid van de moeder om haar dochter terug te vinden is pakkend en de rol van Arcelia Ramirez is om in te lijsten. Ze wil niet machteloos blijven en vechten om haar doel te bereiken. Het geweld van de kartels blijft grotendeels in de marge maar het tonen van massagraven, martelkamers en onthoofde lijken in een mortuarium houden de grimmige sfeer erin. De laatste scène leek me overbodig en kon ik niks mee. De bedoeling ervan ontgaat me.
Over het algemeen een prima film dus, zeker het bekijken waard.

Gabin + Delon + Ventura + Muziek van Morricone = Must See!

Goede heistfilm maar voor geen van de drie Franse topacteurs hun beste film. Ik verwachtte me eerder aan een mafiafilm met deze titel. Delon speelt Sartet, een zware crimineel die aan de politie weet te ontsnappen en een juwelenroof organiseert met behulp van enkele Italiaanse mafiosi, de clan Manalese. De peetvader is alweer overtuigend gespeeld door een ijzige Gabin. Ventura is de politieagent Le Goff, die Sartet achterna zit. Leuk is dat zijn rookgedrag gebruikt wordt om zijn gemoedsstemming uit te drukken. Veel "poing" geluidjes in de soundtrack van Morricone die hier in zijn beste jaren zit. Het hele gedoe in de luchthaven en in het vliegtuig vond ik wat lang uitvallen, en het is zeker niet zo intens en onvergetelijk als een misdaadfilm van Melville. Toch vind ik deze Franse subtopper niet te missen.

Als je deze film als een schets ziet van hoe de sociale omgang eruit zag bij de neandertaler, dan vond ik dit in zekere mate geslaagd. En ik kan de meesten geruststellen : ze praten geen Engels. Er is wel voice-over. Dit is een verfilming van het eerste boek van de beroemde auteur Jean M. Auel en verhaalt over Ayla, die als jong meisje opgenomen wordt in de klan van de Holenbeer. Zeker de manier van communiceren vond ik geloofwaardig hier... dit moet inderdaad een combinatie geweest zijn van klanken en gebaren om de klank meer betekenis te geven. Niet groots... La Guerre du Feu was absoluut beter... Daryl Hannah lijkt me ook een miscast, maar gezien mijn lage verwachtingen vond ik dit een meevaller.

Een drama rond een jongen die in de war is door de komende scheiding van zijn ouders en een vriendschappelijke band ontwikkelt met de huismeid. Het is allemaal goed bedoeld en dan is het jammer dat het me zo weinig raakt. De band tussen Goldberg en Harris was nog best uitgewerkt, maar de scheidingsbackground kwam zwak over door het onverschillige acteerwerk van Quinlan en Ontkean.

Jeugdnostalgie. Een film die veel indruk had gemaakt op mij als kind, en zelfs nu vond ik dit een fijne herziening. In veel opzichten beter dan de met CGI opgepimpte remake uit 2010. Ik ben dan ook blij dat de remake lager wordt gewaardeerd als deze. Deze klassieker kent een sterke vormgeving: die scène met de veerman Charon staat al decennia op mijn netvlies gebrand en de scène met Medusa is van epische proporties.

Hoewel ik geen grote fan van stopmotion en Harryhausen-effecten ben, vond ik dat de special effect artiest hier op zijn best te zien is. Enkel de beginscène (overstroming van Argos) en de Kraken vond ik té knullig. Deze film maakte een wat vergeten legende uit de Griekse mythologie terug bekend. Het uiltje Bubo is een onmisbaar personage in deze film, net als R2D2 in de Star Wars films.

Ik ben ontgoocheld. Dat is gewoon een versie, herwerkt met testosteron. Het origineel was misschien zonder CGI en zag er ouderwets uit, maar had zoveel meer stijl. En waar is dat ijzeren uiltje gebleven? De beelden zijn voortdurend mooi en de strijd met de Medusa vond ik het hoogtepunt van de film. De Kraken daarentegen was dan als climax weer spanningloos en veel te snel afgehandeld. Hopelijk komt er nooit of te nimmer een tweede deel van Clash of the Titans. Een 2,5 voor de visuals. Ik twijfel er niet aan dat de bedoelingen goed waren maar zet eens iemand anders dan die Leterrier aan de regie en dan wordt het misschien beter.

Vind ik ook een goede film. Je hoeft niet altijd complexe scenario's te verzinnen om een leuke film te krijgen, en dat is hier een mooi voorbeeld van. Grappige en pijnlijke momenten wisselen elkaar aan hoog tempo af. Ook de moeite om de zeer jonge acteurs John Cusack, McCarthy en Rob Lowe aan het werk te zien. Bisset als milf vond ik maar zus en zo; de psychologische problemen vond ik nogal zwaar op de maag liggen want het blijft toch vooral een komedie, maar met de pranks in het begin kon ik wel lachen.

Steekt goed in elkaar; de juridische zaak tegen een autofabrikant waarbij vader en dochter (die een onderkoelde familiale relatie hebben met elkaar) tegenover elkaar komen te staan belooft heel wat goeds. Alleen vond ik Hackman en Mastrantonio soms als twee olifanten in een porseleinkast met hun overacting. Ik werd er zelf zenuwachtig van. De rechtszaak mbt de exploderende auto's en het verdwenen rapport was dan best wel onderhoudend en stelt wantoestanden in de advocatuur aan de kaak.

Hoge herzieningswaarde. Laatste keer was 15 jaar terug, maar het blijft heel vermakelijk mede dankzij een hoog tempo in de escalatie tussen muziekleraar Norris en über-etter Stegman en zijn bende drugdealers. Beiden acteurs passen goed in hun rol. De wat pafferige Michael J. Fox had ik niet onmiddellijk herkend. Dit is één van de grotere cultfilms uit die periode, waarbij de personages ook wat achtergrond krijgen ondanks hun karikaturale invulling. De geweld-op-school films waren bijna een genre op zich. Die wending met de dolgedraaide Roddy McDowall was ook vrij zielig. En net wanneer je denkt dat het niet verder kan escaleren serveert regisseur Lester een lekkere maart zeer gewelddadige finale. Net als vorige keer zit ik wat tussen 3,5* en 4* in.

Grotendeels akkoord met de post van John Lee Hooker. Matig en doorsnee. In het begin nog goed, wat later in de film net teveel geleuter rond die dochter en haar doodgeschoten moeder . Het thrillerplot en het drama gingen niet goed samen waardoor ik van mening ben dat dit veel beter had gewerkt met een grimmiger uitwerking.

Sterke en intelligente terroristenthriller die vooral blijft stilstaan bij de achterliggende oorzaken. Dat maakt van Ash, de terrorist, een veel uitgewerkter personage dan schiet- en vechtmachine Sean Bean, die zich misschien maar eens kandidaat moet stellen voor Expendables 3. Ik kon wel akkoord gaan met de manier waarop een rechtenstudent plots onder invloed van een imam afdwaalt van het rechte pad. Zelfs de romance vond ik bovengemiddeld omdat hij dan steeds in tweestrijd is wat zijn toekomstplannen betreft.

Tekenend voor radicale moslims is dat ze een dubbel gezicht opzetten : zo zie je de radicale priester geweld prediken tot hij het land uitgezet wordt en "God Save The Queen" in de mond neemt . De regisseur heeft het spelletje goed begrepen en zorgt ervoor dat dit actuele topic niet uit het oog mag verloren worden. Enkele brute actiescènes zullen de liefhebbers van rauwe thrillers zeker zoet in de mond smaken. Ruime 3,5*

The world is grey Ryan...

Na Patriot Games had ik zin om die andere Jack Ryan film te zien... en die is me beter bevallen dan de eerste keer dat ik 'm zag. Het verhaal is helemaal anders dan Patriot Games en zijn hierdoor nauwelijks te vergelijken : hier speelt de intrige zich volledig af in de professionele sfeer van Ryan en kent flink wat twists. Enkele zware fouten besmeuren de geloofwaardigheid van de film. Zo vind ik moeilijk te geloven dat Ritter die illegale operatie in Colombia volledig op de computer gebackupt had met alle details. Van een CIA-pief verwacht je toch enige intelligentie... ook de ingevingen van Ryan grensden vaak nog eens aan stom toeval bvb zoals hoe Cortez geïdentificeerd werd. . Toch genoten van de herziening.

Gitzwarte, erg aparte thriller en meteen ook het derde deel in een trilogie (samen met Cette Femme-Là, Une Affaire Privée) waarin dezelfde personages (François Manéri en Michèle Varin) voorkwamen in totaal andere enquêtes ...

De film reikt mondjesmaat flarden van een puzzel aan, die stilaan het onderliggende plot blootlegt. Het hoofdpersonage Eric komt terecht in een nachtmerrie en zoekt de uitgang. Verder zijn er ook nog twee andere plots : een terminaal zieke man die zijn verdwenen dochter zoekt en een flashback naar het jaar 1975, waarin een onderzoek gevoerd wordt naar een moord. De vertelstructuur lijkt wel een beetje op Inarritu's films, behalve dat hier geen echt doel is; je weet wel hoe het in elkaar zit maar belangrijk is het eigenlijk niet . . La Clef dompelt vooral de kijker onder in zijn paranoide sfeer en voegt er iets twisted aan toe door zijn personages tegen alle logica in te laten handelen bvb het wegsturen van zijn vrouw voor een tijdje, het niet openen van de urne (die duidelijk een mcguffin is), ... . Je zou dit als plotholes kunnen aanzien en toch had ik op het einde het gevoel dat dit opzettelijk bedoeld was allemaal.

Als biografisch portret vond ik dit niet erg bijzonder. Dit soort films kan me nochtans anders wel boeien. Wie er zich toch wil aan wagen wint best wat informatie in vooraf, want dit is een flinke en vrij ingewikkelde brok Franse politiek waar weinigen uit de Lage landen mee vertrouwd zullen zijn tenzij je historicus bent. De TV-film omspant de carrière van Clémenceau in de laatste twee oorlogsjaren (1917-1918) en zijn bijdrage aan de eindoverwinning. Tja, waarom zo'n kort stukje uit zijn anders lange carrière nemen; hij heeft ook een rol gespeeld in de zaak Dreyfus, of in de parijse commune? De dialogen lopen zo sterk over van vaderlandsliefde en bewondering voor Clémenceau dat het vervelend begint te worden. Ook de man heeft zijn fouten en gebreken gehad maar zo objectief wordt het nooit. De film kiest voor chauvinisme.

Clémenceau wordt in flashbacks verteld en wordt doorspekt met archiefbeelden, wat ik hier wel passend vond. Het geheel is echter teveel een reconstructie van een historische biografie. Het is goed gedocumenteerd en dat kan ik niet anders dan waarderen, maar ik mis toch drama in deze film die veel te droog de historische anecdootjes aframmelt onder de vorm van een interview met een Canadese journaliste dan nog wel...

Vermakelijke thriller over een jongen uit een "trailer trash" milieu die betrokken raakt bij een mafiamoord op een senator. Het is wel een op en top Amerikaans werkje, met heel wat cliché-momentjes maar de A-list cast is een feest der herkenning en een levendig acterende Brad Renfro (tragisch overleden in 2008) zorgen er zeker voor dat de film uitsteekt boven de middelmoot. Voor een Grisham verfilming is het wel iets minder: de juridische kwinkslag die je meestal terugvindt in zijn verhalen blijft hier toch wat uit. Toch een kleine 3,5* wegens leuk om te volgen en om enkele goede scènes zoals de sterke intro.

Qualen : I must admit, you're a real piece of work
Walker : I must admit, you're a real piece of shit

Spectaculaire actiefilm die bijzonder gaaf gefilmd is. Bergbeklimmer Walker en zijn collega krijgen het aan de stok met een groepje sadistische gangsters die na het neerstorten van hun vliegtuig op zoek zijn naar koffers geld die verspreid liggen over het gebergte. De personages zijn erg karikaturaal "evil"; valt echt wel op. Ik vond het goed hoe die zwarte aan zijn eind kwam...Stallone in topvorm! Cliffhanger is een echte no-brainer maar heeft meer dan voldoende pit in zich om er ook mee weg te komen. Daarvoor zijn de stunts en actiescènes té goed. Ik vond Stallone in die periode helemaal top. Lithgow zet zijn memorabelste schurkenrol neer.

Jeugdfilm waarin een jongen in een levensbedreigend spionage-avontuur verzeild raakt. Grappig hoe basic die Atari spelletjes er in die periode uitzagen. Nu hopeloos verouderd, vroeger revolutionair. Het sleept zich allemaal wat voort op automatische piloot en begon me in het laatste half uur wat te vervelen. Toch enkele goede scènes ook zoals op dat toeristenbootje De fantasiefiguur Jack Flack die voortdurend naast de jongen opduikt vond ik niet zo'n best element. Als kinderfantasie die op hol slaat wellicht leuk en spannend maar ik had er weinig mee.

Komische roadmovie over een punctuele schooldirecteur die door een misverstand zijn trein mist naar Norwich, waar hij een historische speech moet geven. Hij zal letterlijk alles in het werk zetten om zijn moment van glorie niet te missen. Onderweg worden de chaotische toestanden alsmaar erger. Cleese als stijve en uiteindelijk niet zo snuggere Brit is hier goed op dreef. De humor is soms flauw, en ik miste ook wat meer "Louis de Funès" gehalte voor een betere oefening van de lachspieren maar het is wel een komedie waar je makkelijk doorheen komt.

Iedereen ziet hier graag een groot meesterwerk in (en ergens vind ik dat ook wel een beetje), maar mijn favoriete Kubrick zal het niet worden. Kubrick maakte hier een sociale satire van het meest bijtende soort. Het bijt en doet pijn en het is gewoon de waarheid. Clockwork Orange gaat over geweld, en over de manier waarop de maatschappij ermee omgaat. De absurditeit van aversietherapie om Alex van zijn gewelddadig gedrag te genezen wordt over de hekel gehaald en het eindelijk best geniale einde toont hoe de kleine crimineel op het einde een door de maatschappij beschermde crimineel wordt dankzij de publieke opinie. Goed? Kwaad? Allemaal zo relatief toch... Ook heel wat genres in een film : misdaad, zwarte komedie, tragedie en drama...

De achterliggende boodschap smaakte me nog wel, en het acteerwerk van McDowell (zeg maar gerust de overgave waarmee hij acteert) is één van de beste prestaties ooit in een film. Daar kan je ook niet omheen. Kubrick geeft echter mateloos toe aan overdreven artistieke vormgeving, en dat beviel me veel minder en daar kreeg ik dan weer een aversie van. Overdaad schaadt. Speciale film, maar toch geen behoefte om nog eens te zien; daarvoor doet de film net te weinig met mij.

Le mal-aimé

Heel mooie en meeslepende biopic over het leven van de iconische Franse zanger Claude François. De meesten weten alleen dat hij "de zanger was die zich in zijn bad electrocuteerde". Gelukkig wordt deze oppervlakkige kennis met een uitstekende film uitgebreid (geproduced door zijn eigen zoons!). Zijn populariteit was immens, zijn persoonlijkheid flamboyant en zijn vrouwen waren talrijk. Ondanks alles bleef hij onder dit kuras van showman een kwetsbaar persoon, getekend door de afwijzing van zijn bittere vader, die hem liever een "respectabel" beroep als boekhouder zag opgaan. De film besteedt ook heel wat aandacht aan zijn vrouwen. François was een man die door het gebrek aan vaderlijke affectie steeds op zoek was naar liefde bij vrouwen. Zijn passie voor muziek was nog groter dan zijn liefde voor vrouwen. Dat Frank Sinatra zijn lied "Comme d'habitude" coverde naar "My Way" was de bekroning van zijn talent.

De film begon niet al te best voor mij eerlijk gezegd. Zeker zijn jeugdjaren vlogen erg vlug voorbij en ik hoopte dat dit niet de diepgang van de biografie zou aantasten. Na zowat een half uur, toen de film zijn carrière begon te beschrijven kwam ik er meer en meer in en na een uur vindt de film het correcte tempo en legt de juiste accenten. Jérémie Rénier, de Dardenne acteur, is buitengewoon schitterend in zijn rol. Hij speelt niet Claude François, hij is Claude François. Vooral in de optredens en bij de dansnummertjes (schitterend gedaan) spettert hij van het scherm. De gelijkenis is treffend.

Voor wie de Franse showbiz niet kent zal het misschien wat doorbijten zijn, want ook andere namen passeren de revue : France Gall, Gilbert Bécaud, Paul Lederman... ook wordt vaak over Drucker gesproken, de nog steeds actieve TV-presentator van muzikale shows. Je moet het allemaal wel weten en die mensen op hun plaats kunnen zetten. Samengevat is Cloclo dus een film die zeer goed de moeilijke en bijna irritante persoonlijkheid uiteenzet van een perfectionist die de beste wilde zijn. De tekst van de nummers vormen een mooie leidraad voor het verhaal van zijn leven en vertellen meer over hem dan eenieder zou vermoeden. Het is dan ook een echt kippenvelmoment wanneer hij in 1977 "My Way" in het engels aanvangt met "And now... the end is near" die een perfecte epiloog inhuldigt. Na deze film zal iedereen wel weten wie Claude François was en waar hij voor stond voor de Fransen. En laat dat nu de bedoeling van deze film zijn.

Voor mij zou er wel wat meer nodig zijn dan een doorsnee arthouse drama over zelfmoord om in de prijzen te vallen. Ik snap toch de overreactie niet op deze film. Over dit onderwerp zijn er al heel wat films gemaakt, waarvan sommigen meer indruk maakten. Wel een goede film verder maar niet onderscheidend genoeg om van een "meesterwerk" te spreken. D'Honts ambities zijn blijkbaar groter dan de capaciteiten om die waar te maken.

Emotioneel en thematisch vrij zwaar, en vraagt om inlevingsvermogen van de kijker. Omgaan met het verpletterend schuldgevoel van Leo in deze situatie moet bijzonder moeilijk zijn, voor die leeftijd misschien zelfs grenzend aan het onmogelijke. De pijn prikt goed door het scherm. Toegegeven : veel is ook goed gedaan, zoals het uiteenvallen van de vriendschap, waarvan de motieven niet heel duidelijk zijn, maar het is heartfelt en je pikt diverse factoren op die zouden kunnen meespelen. Daarmee is Close wel een grote stap vooruit in vergelijking met Girl (1,0*) waar ik geen zeik aan vond.

30th Anniversary edition

Veel UFO films ken ik niet, maar dit moet ongetwijfeld één van de mooiste zijn. Het mysterie, de magie, de droom van buitenaards leven. Spielberg weet de mensen op de goede manier warm te maken voor het onbekende. Qua visual effects haalden de beste specialisten het maximum uit hun kunst. Hij werkte opnieuw met Dreyfuss. Die scènes waarin hij allerlei rommel in huis gooit waarna zijn vrouw hem verlaat is een ergerlijk staaltje overacting die de film even uit evenwicht haalt. De laatste 40 minuten zijn visueel erg mooi en wat een festijn was het om dit in Blu-Ray te kunnen zien . Close Encounters blijft trendsettend in het genre en voelt niet gedateerd aan. Heeft verder een niet al te stevig verhaal die zich nogal wat onsubtiele fantasietjes veroorlooft ( hup, weg is Roy in het ruimteschip en vergeten zijn de kinderen en de vrouw. Ook die muzikale spielereien kwamen kinderachtig over. Wie dit nooit heeft gezien... doen! 3,5*

Heist in het communistisch paradijs

Dit moet de allereerste film zijn waarin het mistroostige Roemenië van eind jaren '50 op zo'n lichtkomische manier gebracht wordt. Het is dan ook best een apart en absurd verhaal. Heel wat mensen waren niet tevreden om te leven in dit Roemenië, maar wat dit groepje Joden deed tart de geloofwaardigheid : een bankoverval plegen om de communistische utopie een dreun te geven , en ze waren zelfs bereid om er hun leven voor te geven. De pointe moet dan nog komen: in ware hollywoodstijl zijn ze de acteurs in de reconstructie van hun eigen "misdaad" . De film heeft een flashback/flash forward structuur en is in hoofdstukken opgedeeld. Zeker Farmiga en Strong halen hun talent boven, maar het lukt toch niet helemaal om uit dit sappig verhaal een echt boeiende film te persen. Dat komt vond ik zelf, omdat er teveel op het komisch aspect wordt ingezet.

Eens met Zeriel. En Stewart die een brilletje moet dragen om te passen bij dit intellectuele geneuzel. Snap niet waarom deze slaapverwekkende film over de professionele en private midlife crisis van een ouder wordende actrice de competitie in Cannes haalde. Ik vond het nergens interessant en niet de moeite waard.

Gezien in het vliegtuig. Niet bepaald interessant. De Pixar mannen en vrouwen brachten intussen al veel beter idd. De personages zijn niet leuk, het verhaal is maar flauwtjes en soms is de film een beetje te zenuwachtig waardoor het vervelend wordt om naar te kijken. Nee, ik vond er niet veel aan.

De betere monsterfilm.

Blaast het genre nieuw leven in. We volgen hier enkele jongeren die op een spontane manier proberen te overleven. De psychologische impact van de gebeurtenissen rondom hen wegen veel zwaarder door dan de actie van het monster dat door New York een spoor van vernieling achterlaat. En dit maakt de film ook een stuk menselijker.

Geen domme dialogen over waar dit beest vandaan komt, over hoe het in New York is geraakt (zie bvb Godzilla voor dergelijke onzin)! "Cloverfield" is straight-to-the-point.

Enkel de overdadige camerabewegingen maken de film tot een moeilijke kijkoefening, waar je mogelijks de schele hoofdpijn aan overhoudt

Voor nog meer (goed) monsterplezier raad ik ook het Zuidkoreaanse "The Host" aan.

Het begon nochtans niet slecht en het beloofde heel wat te zijn : een film die één van de laatste taboes uit de horrorfilm doorbrak, kinderen vermoorden . De huisvader die zijn clownspak niet uitkreeg leidde aanvankelijk tot enkele kleine komische momenten en dacht ik dat het een niet serieus te nemen mix van komedie en horror zou worden. Naargelang de transformatie plaatsvond (wat me op sommige momenten aan The Fly van Cronenberg deed denken) had ik nog steeds goede hoop dat het goed zou worden. Het laatste half uur viel alles als een pudding ineen met clichés, non-dialoog en een voor volwassenenen in de film, vrij mak clownmonster, die rechtstreeks uit één of andere heidense folklore kwam. Gore scènes zijn op een halve hand te tellen. Moordende clowns blijven interessante booswichten, ergens gelanceerd door Stephen King met "It" meen ik, maar dit was een vrij matig exemplaar. Toch maar iets anders zoeken.

Soms kwam hier wel eens een goede grap voorbij maar ook een hoop flauwe en voorbijgestreefde. Ik kende deze komedie met Robin Williams niet. Lijkt een soort Amerikaanse "Les Bronzés"... De couleur locale wordt verzorgd door reggae-man Jimmy Cliff, die wat nummertjes opvoert. Waar ik me het meest aan stoorde waren die vreselijke toeristenclichés : limbo-dansen, naaktstranden, ganja roken, die twee geile nerds gespeeld door Moranis en Levy. Die vakantiegangers worden vooral als varkens en cultuurbarbaren neergezet. De hele soap rond die geplande resort en de staatsgreep vond ik ook meer storend dan leuk.