Opinions

Through caverns measureless to man...

Prima avonturenfilm, beangstigend, spannend en claustrofobisch tegelijk. Zeer mooi gefilmd ook. De cast, ondanks dat ik hier niemand van ken, doet zeer sterk haar best. Ik zag een duidelijke evolutie in de aanvankelijk moeilijke vader-zoon relatie en de manier waarop de crew het loodje legt laat spontaan een fikse rilling na . Ik kan eigenlijk niet veel punten van kritiek vinden om eerlijk te zijn. Zeemonsters zijn niet nodig om dit creepy te maken : de "natural hazards" zorgen hier voor. Een voorzichtige 3,5* om te beginnen, maar een halfje verhoging is niet uitgesloten.

Dat Cameron dit geproduceerd maakt niet uit. Des te beter voor hem, maar zoals al eens gezegd, zijn naam hoefde zelfs niet en de kritikasters hadden dan wellicht een ruime voldoende gegeven.

Baseball en het beest

Nostalgische film over een groepje jongeren die de tijd van hun leven hebben, en nog simpel en onschuldig naar de wereld rondom hen kijken. Dat mis je toch als je volwassen bent . Doet door de jeugdherinneringen, de mooie zomers van de sixties en de jongerenvriendschappen veel aan Stand by Me denken. De band tussen de kinderen komt niet zo sterk over als in Reiners film, want hier wordt teveel tijd besteed aan het hele gedoe met die hond en te weinig aan de band tussen de jongeren onderling. De humor daarentegen is wel flink aanwezig en het zijn de niet-baseball gerelateerde fratsen die nog het leukst zijn bvb Squint die zich laat reanimeren door de rondborstige badmeesteres en de pruimtabak scène op de kermis. . Als baseball-film is het niet zo spectaculair maar het zal kinderen wel even stil houden..

Sterke en interessante survival film waarin een vliegtuigje neerstort in de Kalahari woestijn en de inzittenden moeten zien te overleven. De vergelijking met The Flight of the Phoenix (1965) (3,5*) is makkelijk gemaakt maar vond deze toch een stuk ruwer en grimmiger.
De overlevers vallen terug op hun oerinstincten en primitieve sociale rollen. Zo wordt O'Brien de jager en dus ook de leider van de groep en degene waar de vrouw voor valt. De vrouw is steeds op zoek naar bescherming en geborgenheid en zal seksueel voor de sterkste kiezen. Er worden heel de film door ook flink wat dieren afgemaakt, gaande van bavianen tot een gazelle tot een zebra. Al lijkt het vooral (en gelukkig) het werk van special effects en is het vaak offscreen. Het ziet er wel realistisch uit.
Het lot van sommige van de overlevers (de dokter en de piloot) is niet helemaal duidelijk. En het harde einde vond ik prima. Je kan je afvragen waarom O'Brien ervoor koos om alleen achter te blijven; zijn primitieve instincten hebben het gehaald op zijn menselijkheid zou je kunnen zeggen. Zeker een aanrader.

Edit --- op de DVD back cover staat het volgende.... : Een klein vliegtuigje crasht in de buurt van een afgelegen Afrikaans dorpje. Helaas zijn de bewoners van de stam niet erg vredelievend, en hebben ze het op de overlevenden gemunt ... Dit is dus compleet onjuist. Er is helemaal geen sprake van locals die een bedreiging vormen.

Vooreerst, dit is geen misdaadfilm. Misschien denkt men dat omdat het op een Simenon gebaseerd is maar klopt niet. Gabin zet een erg nors personage neer, een rijke en machtige zakenman uit La Rochelle die door iedereen gekend is... geliefd? Dat is wat anders. Uitgelachen? ja, nadat zijn vrouw van huis verdwijnt met een minnaar, terwijl hij de enige is die daar niks van afweet. "Un cocu" noemen ze dat met een mooi frans woord. De hele film is in feite de zoektocht naar links en naar rechts in de stad. Gabin, hier op het hoogtepunt van zijn carrière (de jaren 50) speelt feilloos naar goede gewoonte, maar er ontbreekt een climax, en het einde tussen hem en zijn vrouw is veel te makkelijk en dus ontgoochelend.

Nogal een zwakke film, gebaseerd op het werk van de franse schrijfster Simone de Beauvoir met een zeurderige en geforceerde romantiek heel de film door. Het gaat over de liefde van een jong naief meisje voor een soldaat, die weggevoerd wordt als oorlogsgevangene. Dan komt het gecompliceerder, wanneer ook een Nazi geobsedeerd is door Foster (What i feel for you is a sickness). Ze gebruikt de Duitser om haar geliefde te bevrijden.

Dat die film in het Engels is, is ook al een handicap van formaat. Chabrol die een Franse romanschrijfster verfilmt zou zijn film in het Frans gefilmd moeten hebben. Wat een misstap! Tja, zelfs grote cineasten maken wel eens blunders

Het enige pluspunt dat ik nog kan zien, is de verblindend mooie Jodie Foster. De emotie springt echter nooit van het scherm en de acteerprestaties kwamen me houterig en kunstmatig over. Ik was toch blij toen het gedaan was. 1,5*

Heeft alles wat een goede kerstfilm hoort te zijn: hartverwarmend, fantasierijk, vriendschappelijk. Ironisch genoeg is het een beetje in die periode dat de commercialisering van kerst is begonnen terwijl dit net is wat in de film veroordeeld wordt. Maar het is mooi en kleurig uitgewerkt. Zeker de eerste helft zie je alle kerstclichés voorbij komen en wordt je in een bad van feelgood ondergedompeld. Huddleston speelt een verdienstelijke kerstman en Dudley Moore een elf op zoek naar herkenning. De mechanische rendieren zagen er knullig uit. Evenwel zijn het de principes die tellen en vond ik deze film de geest van kerstmis wel goed vatten.

Drie collega's van de narcotica brigade leiden in Thailand een operatie om de machtige nieuwe drugskoning van de gouden driehoek om te brengen, Eight Faced Buddha genaamd, die Hong Kong met wit poeder overspoelt. De eerste helft was het beste stuk, dat eindigt in grandioze actie. Daarna herneemt het plot vijf jaar later en komen de twists naar boven maar ook de nodige sentimentele pauzes. De vriendschap tussen de drie agenten was een sterk ingebouwd element in de film, en het is dan ook daarrond dat de dramatische momenten om gaan. Het is zeker geen non stop actiefilm, maar wanneer de actie losbarst is het telkens intens. Misschien een klein beetje te lang maar dit was echt wel een vermakelijke film.

Leuke film. Enkele plattelandsmeisjes uit de outback schoppen het tot een populair viertal entertainers voor soldaten in de Vietnamoorlog. De sprankelende meisjes werken aanstekelijk en de wat bizarre doch sympathieke manager sleurt hen met zijn aangeboren nonchalance erdoor. De soundtrack is lekker soulful. Dat romantische gedoe rond die meisjes sprak me wat minder aan en op het einde na tussen Gail en Dave, werkte het ook niet zo goed. Op een paar zeldzame momenten flatert de film. Die scène waar dat blanke meisje Kay die Vietnamese soldaten in het Aziatisch aansprak en ze dan door de checkpoint konden gaan vond ik volslagen nutteloos. En er zijn nog van die momenten waar alles misschien net te makkelijk verloopt. De rassenkwestie relativeren hoort er ergens wel bij en gaf de film enig niveau. Heb me er desondanks toch echt goed mee vermaakt, met het volume lekker hoog. Zeker eentje die ik aan enkele mensen ga aanbevelen.

Viel me toch wat tegen na de prima eerste film. Weliswaar nog steeds harde gevechten (niet zo goor als vorige film), en Sonny Chiba opnieuw in topvorm als vechter met een bad attitude. Minpunt zijn scènes uit de eerste film die nog eens helemaal worden getoond in zwartwit bij wijze van flashback. Ook die Pippi Langkous sidekick viel niet in goede aarde bij mij. En het snel in elkaar geflenste mafiaverhaal interesseert geen moer. Niet veel zin meer om de derde film te bekijken die nog slechter schijnt te zijn.

Ik volg het gemiddelde. Iedereen kent deze film die de hoogdagen van de disco viert met danspasjes en nummers die nog steeds op retrofeestjes gedraaid worden. De dans- en discotheekscènes waren het hoogtepunt van de film. Travolta was een plezier om te zien als de "king of disco'.

Alles daartussen was echter slap opvulsel : de broer van Tony die het priesterschap opgeeft, zijn werk in de verfwinkel, die vriend die gaat trouwen, die Annette die met Tony naar bed wil... pff, echt om in slaap van te vallen al die nietszeggende verhaallijntjes. Had verwacht dat de film iets dieper zou ingaan op de muziek zelf maar dat bleek ijdele hoop. Men koos liever voor sentimenteel drama. Kon me niet meer herinneren dat die film een R-rating had.

It gets bad on Friday the 13th,

But It gets worse on Saturday the 14th

Zo'n film waarvan je al na tien minuten zit te hopen dat het snel afloopt. Parodie op horrorfilm klassiekers.Met vreselijke humor en op alle vlak niet om aan te zien. Misschien is het leukste nog om de vele films te raden waar naar verwezen wordt (daarom 1*), al zal dit voor de filmliefhebber geen bijzonder grote uitdaging zijn. Een haai in een badkuip onder andere ... en die uil-"mop" is goed voor één keer, maar na vier keer is dit echt flauw.

PS : Met Jean Pierre Van Rossem in de rol van Van Helsing

Ik vond het niet zo goed. Rommelig verteld, camerawerk irritant zeker omdat de achtergrond te flou is en je amper ziet wat er zich allemaal afspeelt. Het gevoel van totale chaos komt in bepaalde scènes naar boven en geeft een gevoel dat je er zelf middenin bevindt. Ik vond wel dat de regisseur zijn "op de rug" filmerij beter had afgewisseld met gewonere scènes. Een onvergetelijke kijkervaring? Jazeker, maar dan eerder in de negatieve zin. Ik hoop alsnog op een "unblurred edition".

Troep van een bedenkelijk niveau. Kreeg er pijn aan mijn hoofd van... Ook de animatie is niet al te best in vergelijking met andere films die ik dit jaar heb gezien. Je moet al behoorlijk in je genitale fase blijven hangen zijn om dit een billenkletser van een film te vinden. Zo'n voor de hand liggende humor Maar goed, voor elke film is er een publiek. I respect that.

Deze nieuwe van Oliver Stone is me sterk bevallen. Zonder meer goed dat hier een menselijk gezicht gegeven wordt aan deze gangsters. Gedoemde figuren gevangen in hun lust naar veel geld. Benicio del Toro zet de sterkste prestatie neer als de psychopathische rechterhand van de kartelleidster. Daarentegen weet de film geen kant uit de gaan met de 2 hoofdrolspelers Kitsch en Johnson en krijgen ze maar geen diepgang in hun relatie met elkaar en met Lively. De trio-relatie die hier gebruikt wordt heeft niet het gewenste effect. Laat ik er wel meteen aan toevoegen dat ik het eens een goede keuze vindt om een vrouw aan het hoofd van een kartel te zetten en Hayek voldoet wel voor mij.

Het verhaal blijft boeien en Stone maakt er een stijlvolle prent van. De rewind op het einde naar de werkelijke situatie vond ik een erg vreemde en eigenlijk best een zeer goede keuze van Stone. Eerst heroische shootout actie, daarna het werkelijke geklungel wat best past in de neerbuigende manier waarop Stone deze misdadigers uitbeeldt. De voice-over van Blake Lively vond ik maar niks; voor het weinige interessante dat er verteld werd mochten ze dit gerust schrappen. Savages is een gave film die een mooi plaatsje verdient in het (sub)genre van de drug war movies naast Blow, Traffic en Scarface.

Bij herziening vond ik 'm licht tegenvallen. De gigantische D-Day opener is meesterlijk in beeld gezet en als oorlogsfilm moet SPR het van zijn vaak geniale point-of-views hebben. Precies alsof je midden in de actie zit, met alle bijbehorende effecten. Op technisch vlak valt er niks te klagen en als oorlogsfilm klopt hij wel veel genregenoten. Spielberg levert een rauwe brute oorlogsfilm af zoals ik er weinig ken. Hanks nu ook niet zo spectaculair als Cpt Miller; heb hem toch al grotere prestaties zien afleveren (Forrest Gump, Big, Bridge of Spies).

Maar ik heb die reddingsoperatie van Ryan altijd ongeloofwaardig gevonden : waarom tien man inzetten om één soldaat te gaan redden net na D-day? Generaal Marshall vond blijkbaar dat de familie Ryan genoeg zoons had verloren en gunde het hen om die ene zoon naar huis te krijgen. Alsof er geen belangrijker prioriteiten waren één dag na D-day!!! Dit refereert naar de historische Bixby brief die Lincoln destijds stuurde naar een rouwende moeder tijdens de Amerikaanse burgeroorlog.

Maar zeg eerlijk : hoeveel keer heeft een president een dergelijke geste ondernomen in welke oorlog dan ook? In mijn ogen is dit niet meer dan propaganda om te tonen hoe medelevend en empatisch de president wel was met de gewone burger en dan net omdat dit ene geval hem ook toevallig emotioneel kon raken. Wat dan met al die andere honderden en duizenden rouwende moeders en overlevende zoons? Heeft men een ghostwriter onder de arm genomen om hen massaal brieven te sturen? Natuurlijk niet! Wees maar zeker dat de symboliek van de daad belangrijker is dan soldaat Ryan zelf. Filmkriebel zegt : goede oorlogsfilm met vals sentiment.

Destijds nog in een bioscoopzaaltje met 50 plaatsen gezien. Commercieel verwachtte men toen niet zoveel van deze film maar het werd uiteindelijk toch een monsterhit achteraf en zie hier staat 'm in de top 250. Het blijft een intense suspense film met een paar aardige wendingen waarbij vooral de laatste vijftien minuten enerverend zijn. Er wordt voor een groot deel met flashbacks gewerkt terwijl de twee gevangenen puzzelen over het waarom ze in hun situatie zijn beland, wie hen dit aandoet en vooral hoe ze uit deze gore soep kunnen raken. Ik vond het toen ook een heel vernieuwende film; Wan behoort intussen tot de nieuwe generatie horrorfilmregisseurs. Ik kijk heel erg uit naar zijn nieuwe aangekondigde film Malignant.

Don't be just a guy... Be a man!

Er valt veel goeds te zeggen over deze film. Gelukkig staat er "drama" bij de genre aanduiding, want dit is niet de zoveelste 80s flick waarin een oppervlakkige tiener de mooiste chick van de klas wil versieren voor zijn persoonlijke status. Lloyd en Diane worden al vroeg in de film een koppel.

Het eerste half uur werkte de film niet zo goed met de date op de party. Pas wanneer de vader op het toneel verschijnt wijkt de film af van de standaard. Say Anything gaat over het leren managen van een relatie zonder de ervaring te hebben. High school scènes zijn er niet. Romantiek en gevoelens krijgen hierdoor meer ruimte waardoor de personages authentiek aanvoelen.

Enkele randpersonages verdwijnen wel uit beeld zoals de vriendin Corey en de zuster waardoor het Lloyd aan karaktertekening ontbreekt. Hij blijft ergens een wat oninteressante gast. Anders is het met Diane, die dan weer weg en weer reilt en zeilt tussen een vader die het beste wil voor zijn dochter en haar eigen keuzes. Het einde is bijzonder origineel voor een film in dit genre.

Dit is één van de twee enige films die Kirk Douglas ooit regisseerde. De andere, Posse (3,5*), is veruit de betere. Scalawag is een film met piraten in een westernsetting, met bijbehorende schattenjacht (en papegaai). Meer een familiefilm van TV film niveau met melige liedjes en met vrij lelijke settings die in Joegoslavië werden geschoten; met een bijrolletje voor Danny De Vito als lid van Douglas' piratenbende. Douglas was zelf niet erg trots op deze film. Het stelde allemaal weinig voor en ga er dan ook niet teveel reclame over maken. De beeldkwaliteit is trouwens nogal shitty (VHS-to-DVD transfer vermoed ik). Gezien op Youtube.

Horror zou ik het niet bepaald noemen... hoogstens een psychologische thriller die in het rijtje vroege werken van Cronenberg past. Allemaal werken waar mentale toestanden fysieke mutaties tot gevolg hebben.

De stevige scènes waren door de heel accurate montage voor die tijd best wel indrukwekkend. Het verhaal is allesbehalve meesterlijk. Van het begin af klinkt het allemaal veelbelovend, en daarna lost het nooit de verwachtingen in (te laag budget??).. tot een goede finale die ik niet had verwacht. Nogal matig, hoewel ik veel bewondering heb voor Cronenbergs werken.

Ik kijk uit naar de remake...

Speelt zich ongeveer 20 jaar na de eerste film af. Een slechte sequel is dit niet. Al komen ook heel wat geforceerde onwaarschijnlijkheden langs in de pogingen om iets logisch te brouwen dat aansluit op de eerste film. Daar loopt het wat mis, maar een echte tegenvaller kan ik het niet noemen.

Scanners worden inmiddels door de politie gevangen en gebruikt om gedachten te lezen in onderzoeken naar serial killers, of om gevaarlijke criminelen in te rekenen, maar ook om anderen te manipuleren. De laatste vangst is een psychisch gestoorde dakloze, Drak, die hun enforcer wordt. Om hun krachten in toom te houden dienen ze de scanners een drug toe. Ook David Kellum is een scanner en wordt door dezelfde politiemensen benaderd om hen te helpen.

Het niveau van Cronenbergs film (3*), die eigenlijk ook wel erg lowbudget was, wordt niet gehaald, maar het is een aardige poging die enkele valide ideeën gebruikt. Wat goedkope actie en een snuif horror werken het af.

Heb deze film al drie of vier keer gezien, en telkens boeit deze "rise and fall" gangsterfilm weer opnieuw. Dit is ongetwijfeld Pacino in één van zijn sterkste rollen, als de hyperkinetische selfmade drugsbaronTony Montana, die door lef en wilskracht aan de top is geraakt van Cubaans vluchteling naar ongekroonde koning van de onderwereld van Miami. Aan zijn zijde, de niet weg te denken Steven Bauer als vrouwengek Manny, die hem altijd bijgestaan heeft en stank voor dank krijgt . En dan is er nog Michelle Pfeiffer die de cast aanvult met haar rol Montana's vrouw wiens leven vernietigd wordt door deze harde wereld en harde mannen.

Sterke regie ook : die kettingzaagscène is keihard, en toch toont de Palma alleen maar spatjes bloed. Hoe krachtig kan suggestie zijn? Scarface is wel ietsje minder dan De Palma's Carlito's Way, omdat ik meer van het personage van Carlito hield, die verwoede pogingen deed om uit het milieu te raken en veel menselijker overkwam. Hier is Scarface stereotiep, doorslecht en egoistisch, en voelde ik maar weinig toen hij zijn verdiende loon kreeg op het einde. De film heeft hem niet tot held willen verheerlijken, hoe tragisch zijn lot ook is.. Scarface heeft door zijn onvergetelijke momenten het statuut van een klassieker.

Deze film heeft een sterk einde. Een nare en redelijk deerniswekkende film vond ik, waarin psychologische ellende en hunkering naar liefde uitgebuit worden door een koppel oplichters. Cross zit in een ongelukkig huwelijk en denkt nu echt de vrouw van zijn leven gevonden te hebben wanneer hij Kitty te hulp schiet nadat ze overvallen werd. Robinson speelt echt sterk, een brave maar ook zielige en goedgelovige man met artistieke ambities, die tot extremen overgaat. Er is geen hoop voor wie mentaal zwak staat in de maatschappij en Cross wekt meer dan eens medelijden op. Geen meesterwerk wat mij betreft, en sleept soms wat aan. Niet meer dan leuk om eens gezien te hebben.

Vrij goed. Aan de titel verwachtte ik een omnibusfilm maar het is een one shot. Origineel is het allemaal niet. Met Ovredal komt het gelukkig wel goed. De man is erg bekwaam in het visualiseren van sterke scènes waardoor zelfs herkauwde horrorfilm motieven als deze toch nog goed werken. Vooral de scènes met de "red room" en de Jangly Man zijn bijzonder intens. Met die vogelverschrikker mocht het wat meer zijn maar ook die scène scoort uiteindelijk wel. That's the way I like it! Hij mag gerust nog van die films maken. Het was eigenlijk ook allemaal op maat van een iets jonger publiek gemaakt met de groep jongeren die het mysterie proberen op te lossen. Dus eerder sfeervol en mysterieus dan bruut en bloederig, maar ontgoochelt geenszins.

Eén van de enige films waarvan ik me nog herinner hoe ik me voelde (terneergeslagen en rot) toen ik uit de bioscoop stapte, en dat is dus al meer dan dertig jaar geleden. Zegt genoeg. Veel woorden hoef ik aan Schindler's List niet te besteden. Een man kan wel degelijk het verschil maken in tijden van oorlog, en zeker een man met een geweten en kompassie, (en veel geld). Neeson in de rol van zijn leven, maar de hele film haalt vooral overtuigingskracht uit dat zwart-wit realisme en de onverbiddelijke taferelen van de Nazi misdaden die op het netvlies blijven hangen tot ieders grote droefenis.

Een goed en meeslepend high school drama met interessante dilemma's en kwesties, maar toch ook met een noot humor. School Ties wordt ook nooit belerend en prekerig. Een joodse jongen krijgt de kans om als laatstejaar klaargestoomd te worden voor de unief aan een prestigieuze high school vol rijkeluiszoontjes maar verbergt zijn godsdienst. Fraser speelt hier één van zijn beste rollen als David Greene... en Damon kreeg hier ook een mooie rol toebedeeld als een jongen die de eercodes verraadt om aan de torenhoge verwachtingen van zijn familie te voldoen . Iemand die je echt gaat haten. En het einde vond ik meer dan OK : het eindigt niet zo rooskleurig voor Greene die zich verbitterd door zijn jaar moet worstelen zonder zijn sweetheart, maar dan wel met de steun en met het respect van zijn medestudenten... had ik niet verwacht .

Nog een weetje over de actrice Amy Locane, die het vriendinnetje van Fraser speelt. Ze zit momenteel een celstraf van meerdere jaren uit voor het onopzettelijk aanrijden van een 60-jarige vrouw onder invloed van alcohol.

Vele jaren geleden bekeek ik ooit een cyclus van Fernandel films op een franstalige zender. Elke zondagavond sloot ik het weekend af met een Fernandel. Ook Le Schpountz zat er bij en ik vond dit zo'n heerlijke film. Het moest er van komen om hem nog eens op te zetten.

Het is een meer toneelmatige film met fijne, bijna muzikale dialogen en vooral grandioos geacteerd; let op de expressies en de manier waarop dialogen gebracht worden. In vergelijking met die jonge acteurs van vandaag die gewoon expressieloos lijntjes aframmelen was dit echt topwerk. Dit was nog een tijd waar acteurs zich nog eerst moesten bewijzen via een theatercarrière vooraf.

Pagnol zorgde hier voor een film over film, waarin de filmindustrie vooral snobs en grote ego's aantrekt. Een naieve dorpeling wordt door een filmploeg die toevallig voorbij komt in het winkeltje van zijn oom, als een "Schpountz" behandeld oftewel een naieveling die denkt dat hij het zal maken als acteur; echter gelooft Irénée zo erg in zijn grandioos talent dat de grap helemaal uit de hand loopt. Naast het komische is er ook de tragiek, dat tot uiting komt in een geweldige dialoog tussen Fernandel en Demazis.

Niet de beste van De Sica, maar wel weer een een enorm kritische uithaal naar een absurd maatschappelijk systeem met jeugdgevangenissen- en berechtingen, kinderverwaarlozing. Hoe zielig kan zo'n maatschappij zijn die kinderen op gelijke voet met volwassenen behandelt wanneer er sprake is van economische recessie en overleving? Verder gaat het uiteraard ook over verraad en elkaar de zwarte piet toespelen voor de situatie waarin de twee vrienden beland zijn. Deze film heeft één van de triestigste eindes die ik ken.

Een enge film met enge mensen... De handelingen van het hoofdpersonage zijn bijzonder dubieus en gemeen. Via flashbacks verneem je dat Irena een Oekraiense migrante is die in de klauwen van een mishandelende pooier terecht kwam. Ze dringt op sluwe wijze binnen als huismeid van de familie Adacher, rijke juweliers en bouwt een band op met de dochter, Tea. Hoe alles precies in elkaar zit en wat Irena precies wil wordt mondjesmaat vrijgegeven.

Vond het een zware film, een combi van melodrama en psychologische thriller. Maar Tornatore's fragmentarische flashbackvertelling werkte hier niet goed, de twist komt wat vreemd over en ook Irena zelf riep weinig sympathie op ondanks alle ellende die ze te verduren had in het verleden. Een solide en vakkundige film is het wel maar een goed gevoel laat deze film absoluut niet achter.

Vrij matige spionagefilm die makkelijk kijkt maar waar ik verder niet echt laaiend enthousiast over was. Ik bleef op mijn honger zitten. Lancaster en Delon spelen hier zeker niet hun beste rollen als kleurloze killers, het script voelt slap aan en verder ontbrak het ook aan wat meer actie. De hele film blijft aanslepen met de jacht op Cross en pas helemaal op het einde komt er nog een twist uit de lucht vallen. The chase is better than the catch, moeten de makers gedacht hebben. Maar hier duurt die chase veel te lang.

Wat begint als een idyllische film over de ideale jeugdvriendschap tussen David en Emily, kent in de tweede helft een sombere en ongemakkelijke wending. Het gaat dan niet meer enkel om vriendschap, maar ook om jaloersheid, egoïsme en gekrenkte eigenwaarde . Harper werkt het af met een fikse uppercut die me niet onberoerd liet. Om stil van te worden. Turgoose met zijn overdreven ernstige blik doet het goed; het droopy-gehalte is nogal overdreven maar soit, de inhoud leent er zich naar. Goede emotionele soundtrack van Noah & the Whales. De teksten pasten goed bij het verhaal.