Opinions

All right scouts, let's get some zombie ass

Weinig nieuws onder de zon. Deze film richt zich expliciet op het trendy tienerpubliek, hoewel scouts nu net niet trendy zijn. Ze krijgen er wel een sexy sidekick bij. Voor de humor hoef je deze ook niet te zien; daar heb je Zombieland voor bvb. Hier is het op een handvol grappen na allemaal erg flauw en leeft op de talloze clichés van het genre. Ook porno-performer Missy Martinez komt even langs, en dat is uiteraard niet voor haar acteertalent Het laatste stuk, waarin de zombies een fuif komen onderbreken, vond ik nog het beste. Die bef-zombie haha. Wellicht leuk voor wie niet genoeg kan krijgen van zombies maar daar hoor ik niet bij.

Zeker een bovengemiddelde slasher en veel gegoochel met clichés uit de horrorfilm. De openingsscène is een stukje filmgeschiedenis en de verwijzingen naar andere horrorfilms zijn een waar feest voor de filmliefhebber. Het is ook de reden waarom deze film leuker wordt met elke herziening. Deze over Elm Street heeft me wel doen lachen, dat alleen het eerste deel goed was, de rest was niks goed wetende dat Craven zelf geen enkele sequel regisseerde, en ook de plotse vermelding in de dialoog van ene Wes Carpenter . Ik wist door vorige kijkbeurten al wie de moorden bekokstoofd had maar de film bleef er niet minder spannend om. Ook vindingrijk vond ik dat subplot met de valselijk beschuldigde Cotton Weary en de vermoorde moeder van Sidney . Het voegt een zekere logica toe op het einde. Dit eerste deel is helemaal goed.

Scream, the new generation.

Matig tot slecht hoor. Meer van hetzelfde maar dan met het niet altijd geslaagde meta-gedoe erbij... als je verwijst naar de Screamfilms in een Screamfilm, dan hoef je die films niet Stab te noemen. Wat werkte dat op mijn zenuwen. Verder vielen mij die nieuwe generatie acteurs ook tegen, echte typetjes uit onze tijd.. domme wannabe's. Gelukkig was er ook een wederzien met Campbell, Arquette en Cox. Dat vond ik dan weer beter passen. Nee, ik kan niet zeggen dat ik genoten heb van deze vijfde Scream film die wat mij betreft eigenlijk niet zoveel nieuws te bieden had. Lijkt me eerder een publicitaire stunt voor de tieners van vandaag om de franchise te ontdekken.

Vreemd dat velen deel 2 minder vonden. Ik vond het minstens even goed als deel 1. De openingsscène is een al even leuke sequentie als in de eerste film, lekker hysterisch. De whodunnit ligt minder voor de hand dan in deel 1; daar had ik vlug een vermoeden dat Billy het wel eens kon zijn. Er zaten ook enkel razend spannende scènes in zoals die waarin Sidney en vriendin over de schoot van de bewusteloze killer moeten kruipen na het politiewagen-ongeluk. . Geniale scène die een loopje neemt met de clichés. Wat niet zo goed doorkwam waren de filmreferenties. Die toespelingen op sequels waren nog wel goed gevonden, maar ze werden minder goed verhuld in de dialogen. Ook de finale vond ik een stukje zwakker. Die twee gekken die elkaar afslachtten in de eerste Scream vond ik een stuk beter dan die fifty-something die met een pistool staat te zwaaien. . Niettemin ook een 3,5* en wat een cast heeft die film ook, met cameo's en al.

Nu nog deel 3 en 4 al zegt mijn kleine teen me dat het uitmelken gaat beginnen...

Flauw derde deel die geen enkele toegevoegde waarde biedt ten opzichte van de twee voorgaande. Als een koe uitgemolken is en je melkt verder, dan komt er alleen maar lucht uit de tepel. De inspiratie was er niet meer en er moest al ver gezocht worden om een enigszins geloofwaardig plot neer te zetten. Ik vind dit een compleet overbodig deel, mede door het ontbreken van de filmhumor en de high school setting. Scream 3 is wederom een gemakkelijke wegkijker maar mist hetgeen de vorige films leuk maakte. Ik ken een filmregel die nog niet vermeld is geweest : derde delen buiten een franchise uit om geld in het laatje te krijgen..

Hier eindigt mijn Scream week dan. Voor nummer vier nam Kevin Williamson terug het roer over voor het script en dat was maar goed ook. De filmverwijzingen tieren welig, de situaties zijn weer spannend en de kills zijn bloederiger dan ooit. Ook een plus is dat alle nieuwe communicatiespeeltjes een plaats krijgen in het verhaal. Het is een amusant deel, maar de ziel van de Scream films vind je terug in de eerste twee. Het flauwste aan de film is dan toch de slechte finale... wat een afknapper. Het motief voor de moorden... mediageilheid. Williamson kon hier toch wat beters verzinnen. Nu mogen ze er mee kappen want volgens mij kunnen ze enkel nog met onzin op de proppen komen. Deze ultieme comeback kon nog door de beugel en viel leuker uit dan verwacht.

Niet slecht en inderdaad ondergewaardeerd. Wanneer een vorm van artificiële intelligentie (ontwikkeld voor oorlogsvoering) zich autonoom begint verder te ontwikkelen op planeet Sirius 6B beginnen de twee strijdende partijen met elkaar samen te werken. Het verhaal vond ik wat vaag maar visueel is het goed gedaan en het boeide me wonder wel. Heb al veel slechter gezien in dit genre. Liefhebbers van SF en actie zouden dit toch een kans moeten geven.

Een hoop geweld en bloed in deze dark age actiefilm. Vond het verhaal nogal dertien-in-een-dozijn maar de moderne gestileerde regie kon ik wel smaken. Ik kan absoluut niet zeggen dat dit me is tegengevallen. De vrouw en pasgeboren baby van een krijger worden ontvoerd door de Scythen. De krijger zelf, Lyutobor, neemt de enige gevangen krijger van deze aanval mee om hen terug te vinden. Veel barbaars geweld wel, op het randje van horror, en het stopt niet tot het einde. Zie je dit zitten, dan is dit voor u.

Redelijk saai en erg matig deze arthouse. Een bekende actrice trekt met haar regisseur naar een afgelegen Iraans (turkssprekend) plattelandsdorpje nadat een meisje haar zelfmoord op de smartphone doorstuurde. Geschokt willen ze weten of dit echt of fake is. De opzet is dat de actrice en de regisseur zichzelf spelen. Vond echter niet dat hier veel interessants uit kwam. Ik zie wel wat losse elementen maar kan ze niet samenbrengen tot een mooi geheel. Er wordt meermaals op de "schande" van een beroepskeuze als artiest gewezen in oerconservatieve gebieden en dat is ook denk ik het punt dat Panahi vooral wil maken. De vrouw bij wie het gezochte meisje schuilt is een ex-actrice, maar die nu als paria leeft in haar dorp omwille van de keuze die ze toen maakte. Verder ook oninteressante gesprekken over de symbolische kracht van voorhuid en de super-dekstier van een lokale boer en naar goede gewoonte heel wat statische beelden om lekker door te spoelen. Tja, wat moet ik daar mee?

Nog een 5 erbij. De sombere deprimerende sfeer in de film is vrij uniek en wordt erg nuttig gebruikt. Het verhaal voorziet vele plotwendingen maar loopt niet verloren in onwaarschijnlijkheden. Het hangt allemaal stevig aan elkaar. De film heeft één van de meest onvoorspelbare eindes ooit...

Het weze onmiddellijk gezegd, dit is niet Al Pacinos beste film is. De eerste helft van de film gaat over de enquête, terwijl de tweede helft op een trage manier op de seksueel geladen relatie tussen Keller en Kruger inzoomt. Het gaat op bepaalde momenten veel te traag en het doet er bijna niet meer toe, wie nu de moordenaar is.

Pacino is gelukkig een goed acteur, en het is zijn acteertalent die de film nog redt. John Goodman vertolkt zoals gewoonlijk een sympathieke figuur als collega van Pacino. Ellen Barkin speelt een gekwetste vrouw die opnieuw op zoek is naar de ware liefde.

"Sea of Love" streeft naar een zwoele en seksueel geladen sfeer, maar regisseur Becker slaagt daar niet steeds in. "Fatal Attraction" en "9 and a half weeks" scoorden op dit punt beter en waren oprechter zou ik zeggen. Enkel in de liefdesscène tussen Pacino en Barkin vliegen de vonken er eventjes af. Middelmatig verhaal met een geforceerd einde, maar met goede acteerprestaties.

Alleen computer-nerds kunnen deze film echt goed vinden.
Een hele film vertellen via computerschermen is me toch iets teveel. Toch is dit één van de betere. Ik had ooit al Unfriended (1,5*) gezien en die viel me enorm tegen. Hier krijg je een vrij spannend verhaal met enkele twists en die vrij vakkundig gemonteerd is. Op dat vlak wist de film me eigenlijk in aangename zin te verrassen. Het is allemaal uiterst onrealistisch hoe een volledige enquête achter een PC scherm wordt gevoerd, maar alles wil erop wijzen hoe makkelijk data uit verschillende social media gelinkt kan worden en hoe makkelijk die verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden. Alles wat we posten kan zich tegen ons keren. De scène waarin vader een weedrokende white supremacist op zijn bakkes gaat slaan is daar de illustratie van. Niet slecht uiteindelijk maar ik ben nog steeds niet gewonnen voor dit concept. Mijn 3* mogen gerust als een royale beloning beschouwd worden.

We will need more holy water

SOTW is een eenvoudige avontuur/fantasy die garant staat voor anderhalf uurtje entertainment. Allemaal niet nieuw en er komt een spervuur aan clichés aangezet, maar desondanks was het wel een leuke wegkijker. Van Sena, die toch het uitstekende Kalifornia gemaakt heeft, had ik niet gedacht dat hij cinematografisch zo dicht bij de B-film zou raken. Cage is barslecht, net als Marsan en Perlman, die maar niet ophoudt om zijn mismaakte kop in middeleeuwse films te steken. Zijn hoofd is dan ook het enige wat Perlman te bieden heeft om de film te versterken. Het acteerwerk en verhaal vielen uitermate zwak uit. Bezint eer ge begint is de boodschap; wat mij betreft vond ik de film ondanks zijn middelmatigheid best een goede brok ontspanning

Er valt wel wat te zeggen over Seconds. Niet direct het soort films dat je van Frankenheimer verwacht. Het is een vrij zware psychologische thriller over een man die een leeg bestaan leeft en plastische chirurgie ondergaat om een ander leven te kunnen beginnen onder een andere identiteit. Na de sterke intro met enkele experimentele kunstjes zakt het in wanneer hij zich probeert aan te passen aan zijn nieuwe identiteit en Frankenheimer scènes laat aanslepen zonder dat het veel meerwaarde heeft (de bacchanalia, het feestje waar Wilson dronken wordt). Het einde is erg grimmig. Een eigenaardige film die als ontdekking zal gelden voor wie 'm nooit eerder heeft gezien.

Ik had zo'n zin om die weer eens terug te zien en het is zover. Ongetwijfeld één van de leukere romantische komedies uit de jaren '80. Enkele liefdesbrieven zorgen voor heel wat tumult.

Het verhaal draait volledig rond een hoop misverstanden, en kiest resoluut voor de naieve romantiek en de goede gevoelens. De lieflijke Lori Loughlin is de spilfiguur van het hele verhaal, en is in stilte verliefd op Michael. . De humor is aardig aanwezig al is het nooit billenkletsen. Kelly Preston mag het domme blondje van dienst spelen, die Howells puberale hartje sneller doet bonken. Voor wie, net als mezelf, een boontje heeft voor de 80s sfeer, was dit leuk vermaak.

Van de makers van Despicable Me en The Minions. Hoe mooi de film er uit ziet, hoe weinig ervan blijft hangen. Zoals velen al gezegd hebben ook voor mij te druk. Er gebeurt van alles en nog wat maar had nauwelijks de tijd om het in mij op te nemen of er was weer wat anders aan de gang op het scherm. Die grote hond Duke deed me aan die drummer muppet Animal denken van vroeger. Leukste personages waren Max en die dikke kat. Verder heb je ook de "headbang" poedel, de oude en half verlamde Pops en Tattoo het zwijn die opvallen. En supergrappig wordt het bijna nooit. Party's over, wordt tijdens de eindcredits gezegd, maar eerlijk gezegd was ik daar wel 'n beetje blij om.

Heb hem inmiddels opnieuw bekeken. Deze situationele komedie is zoals nog vele andere 80s komedies : ongecompliceerd en totaal ongeloofwaardig. Verstand op nul, blik op oneindig ... best wel leuk voor de rest.

Mooi gedaan. Don Bluth brak met zijn studio het monopolie van Disney en bracht hier een erg originele animatiefilm uit. Mrs Brisby's zoontje Timothy heeft een longontsteking en moet enkele weken binnen blijven anders kan hij sterven. Het probleem wordt alleen maar groter wanneer de boer op wiens land ze leven vroegtijdig wil ploegen, waardoor ze direct zouden moeten verhuizen. Mrs Brisby gaat te rade bij een oude wijze uil, die haar doorverwijst naar een kolonie intelligente ratten.
Een origineel verhaal, feëriek maar ook een tikkeltje duisterder dan de gemiddelde Disney. De rijke inkleuring, de sympathieke personages zoals Jeremy de kraai, maken The Secret of NIMH tot een leuk kijkfestijn voor jong en oud.

De Ierse legenden en de band tussen de Ier en de zee komen tot leven in dit sprookje, dat sober gefilmd is en zonder special effects, maar toch een opmerkelijke magische sfeer uitstraalt. De verhalen over de mythische Selkie en het door de zeehonden ontvoerde broertje Jamie dragen hier ook toe bij en zullen ongetwijfeld inwerken op de verbeelding van een jonger publiek. De pracht zit hem ook in Sayles' grote verteltalent. Een voorbeeldje : nadat haar echtgenoot de legende van Sean Michael vertelt aan zijn kleindochter, doet oma Tess het verhaal af als bijgeloof. Op het einde, wanneer Fiona iedereen vertelt dat ze Jamie heeft gezien, is Tess de eerste die haar biezen pakt om naar Roan Inish te gaan. Dit is wat een film van Sayles altijd zo de moeite maakt. Ontzettend geslaagd en een einde dat tegelijk magisch en hartverwarmend aanvoelt.

De DVD cover

Eentje met Depp die ik nog niet gezien had. En hij draagt de film wel volledig als een auteur aan lager wal die gestalkt wordt door een schrijver die hem van plagiaat beschuldigt. Doordat alles door zijn ogen bekeken worden, wordt de spanning aardig volgehouden over de hele lengte. De ontknoping viel me wat tegen; eigenlijk is het wat je kon verwachten en ik sluit me dan ook bij de mensen aan die de film voorspelbaar noemen. Maar toch : goed acteerwerk en een frisse uitwerking van het onderwerp.

Amai wat een pakkende film was dat ! Was er toch even stil van.
Dit is vrij indrukwekkende cinema en meteen mijn favoriet voor oscar van beste buitenlandse film. Het begint als een detectiveverhaal, met evenwijdig daarmee een complexe romance tussen de rechercheur en zijn bazin, maar wel één van de minder clichématige die ik in tijden heb gezien, en vergeet ook niet de humor en een actiescène van een technisch zeer hoog niveau in een voetbalstadion. . Het is een film die soms wat traag overkomt en hier kon toch wat aan gedaan worden vond ik persoonlijk. Wie er toch voor gaat zal, net als mezelf, misschien verrast worden door het aantal wendingen die in het verhaal voorkomen, en het zijn er uiteindelijk toch wat.

Ook het einde greep me aan, hoewel ik toch betreur dat films steeds gerechtigheid in wreedheid zoeken. Een middeleeuwse gedachte die niet erg past in een verder erg doordachte psychologische thriller. En Ricardo Darin

Aardig maar van de thrillers met een twist uit Spanje ben ik inmiddels meer gewend. Dit is toch een trapje minder dan pakweg Contratiempo, La Isla Minima en Los Ojos de Julia. Maar wel weer gebaseerd op het thema van een moreel verdorven hoofdpersonage die door de omstandigheden gestraft wordt . Ik zie er haast christelijke motieven in. De eerste helft vond ik intrigerend en veel mogelijkheden biedend, eens de twist eraan komt wordt het allemaal doorsnee en standaard.

Leuk tussendoortje dat niet eens zo slecht is. Gewoon krijgen wat je verwacht is wat mij betreft al een nagekomen contract. Een afgetrainde Banderas en Kingsley zijn de spilfiguren in deze lowbudget actieflick die men een "Die Hard in a Shopping Mall" zou kunnen noemen. Ook verwijzingen naar Home Alone vind ik terecht. Verder een flinke lading clichés die te verwachten waren. Typisch zo'n film die ze op Q2 uitgeven met reclameblokken van tien minuten ertussen

Had er iets meer van verwacht. Ik vond de film een onverwacht sterke dramatische ondertoon hebben bij momenten. Zeker met William Peterson die een hitman inhuurde om zichzelf te laten mollen . De humor ontbreekt zeker niet maar is nergens dominant en daar verwachtte ik wat meer van. Grappigste scène was het "Friendsey" restaurantje waar etentjes afgewerkt worden met seks-orgietjes als dessert ... Seeking... is een roadtrip geworden waarbij twee mensen elkaar plots vinden, en verder een opeenvolging van observaties op het menselijk gedrag net voor de armageddon. Hoe iedereen eigenlijk ongestoord zijn leventje en gewoontes verder zet en eigenlijk kan ik me best in die visie vinden. PS : de soundtrack mocht er best zijn.

Zeer goede actiethriller, in één ruk uitgekeken. Ik vond hem ook erg spannend. De regisseur is niet van de minste. Donaldson heeft in het verleden al uitstekende films gemaakt zoals The Bounty en de prima spionagethriller No Way Out alsook het sterke drama The World's Fastest Indian. Ook Cage en Pearce samen in een film trok me wel aan. Beide acteurs hebben een erg verschillend parcours en ik was benieuwd wat het zou geven.

Het resultaat vond ik zeer bevredigend. De sfeer blijft heel mysterieus en dreigend en de actie is voortdurend aanwezig. Ik ben het oneens met degenen die dit een voorspelbaar standaard- or clichéwerkje noemen. Bepaalde clichés worden net handig vermeden bijvoorbeeld de achtervolgingsscène waar Cage plots moet stoppen aan een spoorweg voor een voorbijrijdende trein terwijl hij achtervolgd wordt door de cops. Meestal laten ze de auto van de "held" nipt doorgaan zodat de flikken vastzitten aan de spoorweg . Door dit soort details onderscheidt de film zich en verder is het natuurlijk een film die Cage op het lijf geschreven is. Ik heb me ten zeerste vermaakt.

Ik werd er somber van. Hoe goed ik Angst essen Seele auf vond van Fassbinder, hoe onleuk ik Veronika Voss vond. Niet kwalitatief slecht maar onleuk in de zin van een slecht gevoel bezorgen.

Een vroegere actrice uit de Nazi jaren, Veronika Voss, kan niet omgaan met de vergetelheid waarin ze is beland, is zwaar depressief en wordt gegijzeld door haar psychologe, die haar morfineverslaving onderhoudt. Tussendoor leert ze nog Robert kennen, een journalist die oprechte gevoelens voor haar heeft en haar uit medelijden wil helpen. De zwart-wit regie werkt goed en geeft aan actrice Rosel Zech een aura van Marlene Dietrich, dat mooi past bij een personage die in haar glorieuze verleden leeft waar ze zich niet van kan losmaken. Gelukkig ook Mueller-Stahl die het saaie spel van acteur Thate eventjes doorbreekt. Het einde is absoluut niet om happy van te worden. Fassbinder schetst hier dan ook deels het psychologische trauma van het post-nazi tijdperk... een Duitsland in verval met mensen die uit een roes moeten ontwaken om weer hun leven in eigen handen te leren nemen. Soms wat aan de saaie kant wat acteerwerk betreft en geen film waar ik met veel motivatie aan het bekijken was. Enkele recensies hierboven bieden enkele interessante inzichten.

Vrij flauw allemaal. José Garcia, een ex-voetballegende, moet zijn half-debiele kompanen van vroeger weer samenbrengen voor enkele wedstrijden om de lokale economie van een Bretoens vissersdorpje te redden. De humor vond ik niet erg geslaagd en de hele film maakt zich sterk afhankelijk van de geforceerde feelgood momenten. De Franse komieken zijn niet van de minsten : een Franck Dubosc en een Gad Elmaleh hebben de Franse harten al veroverd. Maar deze komieken zijn teveel bezig om hun nummertjes op te voeren dan om voor een goed samenhangende film te zorgen. Joeystarr is een karikatuur van zichzelf doch behalve zijn aangeboren agressie heeft hij verder niet veel talent. Ben wel benieuwd hoe hij het er van afbrengt in Polisse, een film die ook nog ligt te wachten deze week. Ook voor Omar Sy, die hier supporting cast is, moet je dit niet bekijken. Kleine en nipte 3*

Vond er niet veel aan. Geef me maar de Tarsem van vijftien jaar geleden met The Cell. Dit is niet meer dan een doorsnee drama/thriller. De geest van een zakentycoon leeft verder in andermans lichaam. Biedt heel wat mogelijkheden maar helaas werd het voor mij niet aangepakt zoals het moest. Dit onderwerp had beter als een drama gewerkt. Ryan Reynolds acteert als een plank, en het plot vond ik aan duidelijkheid en logica missen. Het einde is zelfs om van te kotsen.

Veel lovende kritieken voor dit Brits drama. Nochtans wederom en opnieuw het zoveelste dramaatje met norse en brutale half-marginale types in een verpauperd Engeland met werkloze en kansarme gezinnen. Het begint wel erg herkauwd te worden. Na vele Ken Loach films en talrijke andere gelijkaardige films (denk maar aan Tyrannosaur en de door OneRing genoemde voorbeelden) kan Clio Barnard geen nieuw leven inblazen aan het genre.