Opinions

Die films van Jarmusch blijven aangenaam kijkvoer. Natuurlijk erg simpel van opzet op alle vlak, maar daar haalt Stranger than Paradise net zijn charme uit. Lijkt wel op een schoolproject met de scènes die telkens onderbroken worden door enkele seconden zwart beeld.

Jarmusch toont de melting pot die Amerika is; aan rondzwervende bohemiens geen gebrek in zijn films. Een Hongaar, Willie, die zijn roots verloochent en zichzelf als op en top Amerikaan beschouwt, krijgt bezoek van zijn nichtje Eva die uit Boedapest overkomt. Ze wil daarna verdertrekken naar Cleveland bij een oude tante. Willie en zijn vriend Eddie gaan wat later on the road om haar op te zoeken, en het huiskamersfeertje van het begin wordt een roadmovie. De film kent enkele grappige momenten (de bioscoopscène bvb). Leuk? jazeker!

Kort na de oorlog was de jacht op Nazi's aan de orde van de dag. Dit moet de eerste film zijn waarin footage van de holocaust wordt gebruikt. Detective Wilson spoort een Nazi ideoloog op die ondergedoken leeft in een klein dorpje, er als dorpsleraar werkt en pas gehuwd is, wat zijn dekmantel nog geloofwaardiger maakt. Orson Welles zit wel goed in zijn rol van valse crimineel die iedereen uit de weg ruimt die te dicht op zijn hielen zit, inclusief de hond De spanning vond ik persoonlijk wat tegenvallen, zeker mbt de moord van Meineke. Hier zat potentie voor meer in. Aardig om eens te zien, meer niet.

Niet de beste van Hitchcock maar de beklemmende sfeer is er wel. Een tenniskampioen, Guy Haines, ontmoet een gestoorde kerel, Bruno Anthony, op de trein die hem een wel erg bizarre deal voorstelt. Een deal die met het woord "moord" heeft te maken. De tennisser wordt in de daarop volgende dagen gestalkt en gechanteerd . De master of suspense brengt dit verhaal best luchtig vond ik, en met sterk opgebouwde scènes. De kermisscènes zijn top en ook de dialoog tussen Haines en die oude mevr. Cunningham vond ik typisch Hitchcock. Wat een geweldig gefilmd einde ook op die draaimolen . En ditmaal heb ik Alfred himself wel gespot in de film. Erg goede klassieker

Viel me wel mee. Mijn cijfer gaat niet naar de vele idiote momenten die de film soms dom doen overkomen. Origineel heb ik nooit gezien; toch vond ik dat er een sterke en ongemakkelijke sfeer werd opgebouwd met die rednecks. Verder is het niet meer dan een nogal simplistische macho- boodschap rond "man genoeg zijn om je vrouw te beschermen". En hoe dom moet het blondje zijn in de film om haar tieten te tonen aan een groep geile bouwvakkers.

Ondanks de idiotieën blijft de situatie gespannen en klimt alles stilaan naar een bloederige climax getriggerd door de dochter van de coach die een mentaal gehandicapte vent wil pijpen . Ook weer zoiets onzinnigs... Toch een goede filmavond gehad met dit vrijdagavondfilmpje... zou het bijna een guilty pleasure durven noemen.

Hmm, de Terrifiers zijn toch een stuk beter want sfeervoller.
Stream is een stevige slasher maar de kills zijn bijlange niet van de orde van Terrifier. Bij enkele gaat het zelfs offscreen. Stuk braver dus. Verhaal is run-of-the-mill; enkele hotelgasten zijn ongevraagd opgejaagd wild in weddenschappen rond online gestreamde kills .. De nodige dwaasheden passeren de revue waarvan één heel ferme op het einde, maar wie van slashers houdt zal hier denk ik wel plezier aan beleven. De killers zijn anoniem en dat is ook wat jammer; ze verloren veel van hun dreiging.

Tony Todd en Dee Wallace inderdaad in piepkleine rollen maar Combs is all over the place en is weer lekker getikt. De grote namen ten spijt is dit crowdfundproject uiteindelijk een matige toevoeging aan het genre, al gebiedt eerlijkheid mij te zeggen dat ik me niet heb verveeld.

Sterk politiedrama dat de nodige nuances legt. De goede flik is niet altijd degene die de procedures tot op de letter volgt, wel degene die gerechtigheid voor ogen heeft. Dit sombere verhaal van extreme corruptie binnen de LAPD heeft niet veel actie, maar des te meer inhoud en lekkere twists. Reeves vind ik als acteur weinig tot de verbeelding sprekend en hij lijkt nog slechts een schaduw van wat hij ooit was. Zijn karakter werd goed uitgewerkt : in de eerste helft denk je dat hij hier de bad guy zal zijn tot het einde, zoals de Bad Lieutenant, tot je de waarheid achter de dood van Washington kent. Street Kings schittert zeker niet via de acteurs, maar wat een fijn plot dus... Net iets beter dan het vergelijkbare Pride and Glory (3*) omdat het beter blijft hangen

Wie weet is er een exemplaar van deze film op de Aziatische markt terecht gekomen, je zou het denken. Toont plotmatig veel gelijkenissen met deze films inderdaad. Film Noir van het zuiverste water, en nog spannend ook. Mannen met hoeden en sigaretten in de mondhoek, low key belichting, ruw randje. Dit is echt een zalige film noir. Door de voice-over lijkt het ook deels een FBI-propagandafilm waarin de werkwijze van de organisatie uit de doeken wordt gedaan. Widmark in een vroege schurkenrol, en hij doet het geweldig. Een slimme bastard die extreem voorzichtig en berekend tewerk gaat.

Loop er niet zo wild van. Walter Hills urban western of zoals hij het zelf noemt, rock 'n roll fable, heeft een graatmager verhaal en de personages zijn grove karikaturen... Dat zijn niet bepaald assets voor een sterke film, die ook grandioos flopte destijds. Intussen is dit een begeerde cultfilm geworden door de muziek en de aparte videoclip stijl van Hill. Enige grote en origineel gevonden pluspunt is dan net wat je niet verwacht : de romance. Eerder dan Ellen terug in de armen van de held te doen lopen, laat de held haar in de steek om haar een carrière te gunnen.. Streets of Fire heeft wel zijn momenten maar aan meer dan 3* raak ik niet.

Thriller met heel wat actie en humoristische one-liners, die voornamelijk inspeelt op plottwists. Ik vond dit bijlange geen slechte film met Willis; het wist me bij de eerste kijkbeurt in 1993 al flink te verrassen, waardoor ik hem later op DVD gekocht heb en intussen toch nog eens voor de vierde keer heb bekeken en mijn mening is er niet slechter op geworden.

Natuurlijk is het verhaal simpel en zit het vol toevalligheden. Maar de film heeft ook enkele scènes die goed genoeg zijn om bij te blijven zoals de achtervolgingsscène in het begin en de twist waarin getoond wordt hoe Willis' vader gedood werd . Ook het snelle tempo zit goed en zorgt ervoor dat de film geen dode momenten kent.

Ik ga hier misschien wat tegen de algemene opinie in, maar een 3,5* mag Striking Distance gerust hebben.

Nog voor Kurt Russell de gespierde actiehelden speelde in John Carpenter films, was hij te vinden als hippe student in flauwe Disney komedies. Zoals deze Dexter Riley film waarin een chemisch goedje in zijn ontbijtgranen terecht komt en hem Herculeaanse kracht geeft. Corn Flakes propaganda verpakt in een slapstick Disney... drink elke dag jullie flakes met melk en je zult zo sterk worden als Dexter!

De humor is van het allerflauwste niveau, om je te schamen zelfs; de oude knarren zo kinderachtig zien doen is bijna pijnlijk (vooral Flynn als decaan Higgins kan er wat van), en Russell heeft nog het acteerniveau niet om deze film op te leuken.

Erg goed. Je kan niet naast de satire tegen de industriële voeding en junkfood aankijken en daar slaagt de film wonderwel in. "The Stuff" is een lekker product dat mensen verslaafd maakt, maar waarvan niemand weet wat erin zit. Ex-FBI Moe gaat op onderzoek uit en ontdekt dat het spul wel degelijk een gevaar vormt voor de volksgezondheid. Moriarty is cool als de detective en naast voldoende actie en humor, krijg je ook een paar horror-scènes, waarvan die op het einde met Chocolate Charlie de kroon spant. Enorm van genoten maar deze film is in de eerste plaats een satire/komedie en geen horror.

Een groot filmmoment uit China... . Voornamelijk martial arts met een vleug fantasy en wat familiale tragedie... zoals in veel van die films. Er is heel veel actie, bijna nonstop van begin tot eind... dus je moet er inderdaad van houden. Wat je te zien krijgt is van een hoog niveau. Heel veel goede momenten zoals dat gevecht in die slangenkuil . De locaties waren echt prachtig en ook de gevechtscènes waren hoogst genietbaar.

Een minpunt vond ik die eindscène in de arena, die sterk gekopieerd is uit Fearless en vrij zwak afstak tegen enkele andere fights. Dit finale hoofdstuk waar Su zwerver is vond ik ook het minste. Het verhaal is niks nieuws, en veel hoogdravende proza moet je niet verwachten. Laat de film gewoon zijn ding doen. Prachtig in beeld gebracht, al vallen de digitale beelden iets te sterk op soms zoals die roofvogel naar het einde toe...

Ach het zijn allemaal details. Ik vond het prachtig.

Kinderen mogen niet het slachtoffer worden van de daden van hun onverantwoordelijke ouders. Hier heeft dit doffe ellende als gevolg. De twee broers zijn best wel brave kerels, maar de tragedie uit hun jeugd heeft hen verder van de geneugten van het leven gebracht. Terwijl ze ten onder gaan aan hun schuldgevoelens, en drank en drugs, verliezen ze uit het oog dat er nog zoiets als een familie is. Het viel me op dat de verhalen van de broers gelijktijdig verlopen. Dat zag je aan Ivan die ineengeslagen wordt op straat en de stille telefoons die de jongere broer krijgt van zijn broer, scènes die eerder in de film al voorbijkwamen . Leuk, maar niet dat het zo'n toegevoegde waarde had. Submarino is niet zo deprimerend als ik dacht. Daarvoor moet je Lars Von Trier bekijken. De twee broers laten zich niet uit hun lood slaan ondanks alle tegenslagen --- tot het einde eraan komt blijkt dan , wat de film over het algemeen een strijdlustige ingesteldheid geeft. Ook het zoontje Martin zorgt voor wat ademruimte. Geen film die me verveeld heeft.

Knappe satire. Het is al snel duidelijk dat we hier te maken hebben met een kritiek op de huidige ego- en schoonheidscultuur, wel meer op vrouwen toegepast. De manier waarop we naar onszelf en waarop anderen naar ons kijken zorgt vaak voor een ongezonde sociale druk. Iedereen veroudert uiteindelijk. Ozempic, Botox en andere troep die we ons inspuiten zullen aan dit ultieme inzicht niks veranderen. De film is evenzeer een sneer naar de Youtube en Tiktok generatie waarbij gezien en geliked worden een nationale sport is geworden.

De film van Fargeat is bijzonder virulent met het thematische materiaal. Body horror gebruiken als visuele stijl is niet bepaald zachtzinnig te noemen. Het ziet er redelijk geinspireerd uit door anderen. Kubrick, Cronenberg, Gaspar Noé komen als eerste in mij op, maar een film als The Elephant Man heeft ook verwantschap met The Substance.

De fout met het gespleten bewustzijn valt inderdaad zwaar op. De slogan zegt immers "Remember you are one" maar dat blijkt niet echt uit het gedrag van Elisabeth en Sue. Tenzij het stuk bewustzijn van Elisabeth in Sue zich aanpast aan een jong lichaam en het stuk bewustzijn in Elisabeth zich gedraagt naar een oud lichaam. Voer voor discussies. Ik was in ieder geval verward hierover.

Wat een audiovisueel hoogstandje ook : in de bioscoop was dat echt een van de beste filmervaringen van dit jaar. Het soundgebruik is indrukwekkend. Veel meer spektakel en fun eigenlijk dan Gladiator II dat ik gisteren zag.

Ook heel verrassend dat namen als Demi Moore, Margaret Qualley en Dennis Quaid toezegden voor dit project. Je zou hier eerder minder bekende acteurs in verwachten. Samen met Poor Things een van de beste films van het jaar.

Coole schoolthriller met gangsta soundtrack. Berenger is toch een stuk beter als Belushi in zo'n rol. Het is ook duidelijk zijn one-man show. Substitute is verder wel een onderhoudende film, al vond ik het nogal een racistische ondertoon hebben. Gemakkelijk om alleen maar zwarten en latino's als bad guys te nemen. Ik neem aan dat je dit erbij moet nemen maar toch...

The Rejected.

Een eerlijke kijk op de punk cultuur begin jaren 80. Deze jongeren waren meestal verschoppelingen uit abnormale en liefdeloze gezinnen, en leefden samen in een community temidden van vuilnis en kakkerlakken. Ze werden scheef bekeken door de "gewone" burgers en zelfs met geweld bedreigd door een burgerwacht. Maar los van de armoedige leefomstandigheden, zien we ook de muzikale cultuur, het anti-sociaal gedrag, de marginalisatie.. Ik vond het geschetste beeld heel goed en geloofwaardig neergezet. Hoezo slaat nergens op? Natuurlijk slaat het gedrag van die jongeren nergens op! Dat is net het hele punt, de doelloosheid van hun leven, het gebrek aan omkadering.

Spheeris wist er in ieder geval een onderhoudende en rauwe film van te maken en je voelt aan dat er research vooraf gegaan is aan deze film; bijna ieder personage krijgt wel een stem. Zoals te verwachten was gaat het richting een zielige afloop. Suburbia is een prima film. Two thumbs up.

Prima maffiafilm. Italiaanse decadentie op zijn best. Een sex & drugs orgietje met een corrupte parlementariër is het beginpunt van een cascade aan gebeurtenissen waarbij de mafia bij betrokken raakt. Het stak echt goed in elkaar, met de links tussen de verschillende personages. Het is een film zonder helden en met alleen verliezers. Zelfs de meest zielige van die personages, die zijn vader verliest door zelfmoord en diens mafiaschulden erft, komt niet sympathiek over door zijn lafheid . Ook meer dan OK acteerprestaties, vooral van die zigeuner mafiabaas. Ook muzikaal komt de film sterk uit de hoek; de soundtrack zet sommige scènes werkelijk kracht bij. Enkel visueel vond ik het niet zo indrukwekkend, Gomorra was daar beter in. Dit is blijkbaar de pilootfilm voor een serie die in 2016 voor Netflix zal geschoten worden. Uitkijken dus...

Interessante vroege film van Besson. Subway heeft niet echt een plot en moet dan ook gezien worden als een meer experimentele film. Want visueel is de film meer Amerikaans dan Frans (de hulpjes van de commissaris heten Batman en Robin). De ondergrondse wordt als een eigen wereld voorgesteld met kleurrijke figuren (de skater, Gros Bill, de drummer) waarin hoofdfiguur Fred in versmelt, op de vlucht voor poltiie en criminelen. Het is style-over-substance maar het voelt alles bij elkaar genomen toch vrij natuurlijk aan. Ook de popcultuur is een onmisbaar element in de film (het bandje, de kapsels)...

Als je Subway ziet, lijkt het een logische keuze dat Besson zijn verdere carrière in Amerika zou opbouwen; een man die de Amerikaanse cinema tot in zijn vingertoppen aanvoelt hoort daar thuis. Lambert en Reno mochten mee in zijn valies. Niet slecht, al is het vooral voor de beelden en de stijl ("cinema du look") dat de film naar waarde geschat moet worden. Maar of iedereen daarvan houdt...

Steampunk

Een anime die zich afspeelt tijdens de industriële revolutie in Engeland waarbij nieuwe technologie te pas en ten onpas wordt gebruikt. Opvallend is dat de film niet echt bad guys en good guys kent. De boosdoener is de technologie en wetenschap waar de mensen nog geen vat op hebben, wat leidt tot katastrofale gevolgen. Goed idee om ook Robert Stephenson in de film te steken (al was hij al overleden). Het idee is sterk, maar de film zelf viel me wat tegen door de vele zwak uitgewerkte personages, het geeky gedoe met die machines en een zwaar inzakkend middenstuk. Het schiet nogal wat tekort om een meesterwerk te zijn.

Tussen geniaal en debiel is een betere omschrijving voor dit vreemde geval. Het is een film die er meer als een kille videogame uitziet en gemaakt is om te overdonderen. Tot op een zeker niveau werkt het wel. Ik heb genoten van de digitale sequenties waarin Baby Doll wegvlucht tijdens haar erotiserende dansjes in een fantasiewereld en onmogelijke missies moet vervullen . Mooi gedaan deze visuele orgie. Alleen jammer dat Snyder vooral daarvoor bekend staat. Film heeft een pretentieuze intro en outro alsof dit soort flutfilosofie de kijker zou moeten overtuigen dat er toch een diepzinnige bedoeling achter de film zit. Ook erg seksistisch, de manier waarop die meiden als playboy-bunnies de mannen gaan opgeilen om hen op die manier af te leiden van één of ander plan die ze beramen. Enfin bon, het kijkt wel makkelijk maar mist een interessante rode draad waardoor de visuele overdaad aangevuld wordt met gapende leegtes die een plot zouden moeten voorstellen. Kleine 2,5*

Harry : We're not gonna let you walk out of here..

Thug : Who's "we", sucker?

Harry : Smith, Wesson and me!

En zo haalde Harry Callahan de jaren '80. Persoonlijk vind ik Enforcer de minste van de reeks.

Sudden Impact is een heel andere Dirty Harry film die meer nuancering legt in sommige personages. Zo is de moordende Jennifer Spencer niet zomaar in een vakje te steken. Het is een Dirty Harry aflevering die eigenlijk vrij anti-machistisch is en dat vond ik best buitengewoon binnen deze reeks. Callahan zelf is niet minder hard en stoer echter dan in vorige films. Er wordt serieus geknald in de film en Harry lijkt ongeduldiger dan ooit met het uitschot. De bad guys hoorden na de "Scorpio Killer" toch bij de betere van de reeks, vooral dat marginaal wijf.

Suf misdaaddrama dat nergens echt van de grond komt. De spanningen tussen de 2 broers en de romance met die Melissa nemen teveel tijd in beslag. Er komt geen ontwikkeling in de film. Het misdaadverhaal dat voor enige afwisseling moest zorgen blijft op een laag pitje en de gangsters worden ingevuld door slechte acteurs. Verwondert me niks dat deze film vergeten is. Hield er niet van.

Toch één van Spielbergs mindere. Hoewel het verhaal op waargebeurde feiten lijkt te berusten, is het nogal nutteloos om met 50 auto's achter twee boefjes te razen. Ik wil maar zeggen, waar dienen die 45 andere auto's eigenlijk voor? Het is gewoon de bedoeling om indruk te maken met een konvooi flikken. Ook de gegijzelde agent kon op enkele momenten wel tien keer ontsnappen, zoals bij het droppen van dat toilet. De twee onbezonnen twintigers die zich in deze gekke situatie werken en een agent gijzelen zijn helemaal niet onsympathiek en hebben geen enkele behoefte noch intentie om wapens te gebruiken. Ze zijn dom en beseffen niet dat wat ze doen slecht is. Ze blijven geloven dat ze hun zoontje zullen zien. Mooie beelden en behoorlijk geacteerd, dat moet ik wel bekennen.

De tweede helft redt de film in mijn ogen, want de slappe eerste helft was moeilijk door te komen. De romantiek is ook niet wat ik ervan verwachtte maar ik vind het wel een pluspunt; het is eerder de stille onuitgesproken en verboden liefde in plaats van de gekende stroperige romantiek-clichés. Het werkt wel. Saaie rol van Scott-Thomas, die precies met dichtgeklemde billen zit te acteren.

Pas in de tweede helft wordt het allemaal interessanter en worden liefde en loyauteit in dit door Duitsers bezette dorpje op de proef gesteld. Yesss!! eindelijk!! Daar zat ik al meer dan een half uur op te wachten. Ik had het veel beter gevonden om de situatie na de leugen van de vrouw van de burgemeester meer aan het begin van de film te plaatsen. Redelijk conventioneel allemaal, maar de tweede helft komt de film net iets te laat tot bloei.

Geen gemakkelijke film. De Japanners blijven wel grootmeesters in de animatiefilm, of het nu voor kinderen of zoals deze, voor volwassenen is. Perfectionistisch uitgewerkt met aandacht voor ieder detail : de hobbel in de weg, de verlichting van de straatlampen. Echt wel ongelofelijk hoe ze dit allemaal voor elkaar krijgen.

De existentialistische boodschap daarentegen blijft moeilijk te doorgronden en mijmert over de cyclische natuur van het bestaan. Er worden luchtgevechten gevoerd maar in feite is de wereld waarin de film zich afspeelt geen wereld in oorlog. Enkele "warfare companies" bestaan enkel om de mensen de illusie van vrede te geven. Indien de mensheid te ver van de realiteit van oorlog zouden komen, dan zouden ze opnieuw in oorlog vervallen. Het is een trage, soms zelfs saaie film, maar omhuld door menselijk mysterie in de vorm van de "Kildren", die eigenlijk klonen zijn .

Sky Crawlers is een uitdaging, maar wie er open voor staat, en wie zich de moeite wil doen om eens na te denken (ja, moeilijk hé!) zal niet ontgoocheld zijn.

Een noodlanding waarbij iedereen het overleeft. Kun je hier een boeiende film uit halen? Het is deze vraag die me lang heeft weerhouden om Sully te bekijken. Onterecht blijkt.

Besef het maar : een vliegtuigpiloot heeft de levens van zijn passagiers letterlijk in zijn handen. Met een andere minder ervaren piloot als Sully was dit wellicht slecht afgelopen omdat die dan "volgens het boekje" tewerk gegaan zou zijn. Eastwood koos voor een "multi-angle" benadering als vertelstijl, wat duidelijk een goede keuze was. De theorie wordt naast de praktijk gezet met als conclusie dat de enige niet in kaart te brengen factor de menselijke is. Wanneer de theorie en de simulaties niet meer volstaan om een noodsituatie aan te pakken, dan schiet er enkel nog een gezonde inschatting vanuit de jarenlange ervaring over. En geen enkel wiskundig model kan zoiets vatten. Ik kan maar één ding vaststellen : de passagiers hadden het geluk dat Sully en geen andere man, hun piloot was... De reconstructie van de noodlanding in de Hudson vond ik indrukwekkend gebracht.

Ménage a trois... en het lukt !

Vrije liefde, open relatie, tja, de hippie-utopieën waren blijkbaar nog niet overgewaaid in het begin van de jaren '80. Geen vuiltje aan de lucht in deze romantische soufflé van vriendschappelijke harmonie, die zich afspeelt tijdens een lange hete zomer op Santorini. Eén van de leuke dingen was de soundtrack met nummers die het goed deden in het begin van de jaren '80 zoals Depeche Mode, Prince, Plastic Bertrand enz. Verder is dit een platte film die wel positief en onbezorgd blijft, maar relaties vanuit een erg simplistische hoek bekijkt. Tot mijn verrassing vond ik hem toch nog redelijk meevallen.

De jeugd van vandaag zou hard lachen met deze film... De tijden zijn veranderd. Mulligans film, gebaseerd op een autobiografisch werk, is meer een coming-of-age dan een kleffe liefdesfilm en komt de film ten goede. Het seksuele ontwaken van enkele vrienden wordt met humor en romantiek gebracht. Hermie's eerste seksuele ervaring met Dorothy wordt als het achterlaten van zijn jeugd gepresenteerd, en daar kan ik me in vinden. De rups wordt vlinder. Die vrienden (Oscy en Benji) waren wel wat irritant maar gelukkig zagen we ze steeds minder. Mooi dromerig camerawerk en de overbekende muziek van Michel Legrand werken dit mooi af. Beste scène vond ik die in de drugstore wanneer Hermie condooms wil kopen. maar ook de stilte in de laatste scène met Dorothy was erg beklijvend. Ook weer zo'n vergeten classic, wat gedateerd maar essentieel.

Kleine maar fijne vakantiefilm met de typische John Candy humor. Zoals vaker in zijn komedies speelt hij hier de middelmatige burger, symbool van het Amerikaanse consumentisme, dat ook vaak bespot wordt in zijn films (de chique restaurants, de zonneklopperscultuur, plastische chirurgie...). Het stond als een paal boven water dat elke situatie wel in een fiasco zou ontaarden en dat hij zou deelnemen aan de zeilrace . Ik vond het allemaal best te doen al zou ik niet elke week, zelfs elke maand een Candy komedie bekijken.

Eén van die vele schoolkomedies maar ik vond het niet erg leuk en ook niet grappig. Komt nog het dichtst in de buurt van de flauwe Police Academy humor met die dyslectische studente die haar rijbewijs wil halen, met de leerling die heel de dag ligt te slapen omdat hij 's nachts als male stripper werkt, met die twee geeks die geobsedeerd zijn door the Texas Chainsaw Massacre... Leukste personages vond ik dan nog Thorn-Smithe als de lieflijke Pam House die eventjes bij haar teacher intrekt. Met Mark Harmon heb ik het ook niet zo... vond hem een irritante klier.