Opinions

Dragon Inn kent al enkele verfilmingen intussen; ik heb bij deze versie meer kunnen genieten van de mooie cinematografie dan de remake uit 2011. Dit is inderdaad als een kung fu western te omschrijven waarbij trouwens ook enkele kamelen gebruikt worden. Een tiran executeert één van zijn ministers en wil ook diens rechterhand, Chow Wai On een kopje kleiner maken. Chow's handlangers bevrijden de kinderen van zijn geëxecuteerde meester en gaan naar een herberg in de woestijn, die de ontmoetingsplaats is met Chow. Het blijft een wat vreemde mengelmoes van martial arts, komedie en western en de finale confrontatie is een vreemd moment. Ze kunnen het niet laten om flauw te doen.

Stars are ageless... are they?

Ja wel sterk; een geslaagde combinatie van karakterstudie en film-noir over een afgedankte actrice uit de "silent era" die gevangen zit in haar eigen wereld van zelfverheerlijking. Daarachter schuilt natuurlijk ook de tragiek van een vrouw die bang is om in eenzaamheid vergeten en irrelevant te worden... Een angst die haar volledig opvreet, maar waartegen haar butler Max haar beschermt. De laatste scène maakte haar erg zielig maar ook dat bezoekje aan Cecil B. De Mille zorgde bij mij voor plaatsvervangende schaamte. Hoe hij haar liefst zou afschepen maar uit respect voor de status die ze ooit had, toch met de nodige honneurs behandelt.

Joe Gillis, een kleine scriptwriter die in financiële problemen zit, raakt bij toeval verstrikt in haar web en wat ik hier bijzonder vond, is dat hij alles vanuit het hiernamaals vertelt via voice-over. Voice-overs werken niet altijd, maar hier lijkt dit onontbeerlijk. Gillis raakt geïnfecteerd door de rijkdom en weelde waar Norma hem mee overstelpt.

Gloria Swanson toont hier een staaltje eerste-generatie acteren, iets wat men in de moderne cinema niet meer ziet. Met veel lichaamstaal en drama. Haar prestatie achtervolgt mij nog nadat de film is afgelopen. Er zit ironie in Sunset Blvd in de manier hoe fictie en werkelijkheid elkaar aanraken maar het grotere verhaal is hier in mijn ogen in de eerste plaats het leren accepteren van je eigen vergankelijkheid en eindigheid. Of om het in Gillis bewoordingen te stellen : 50 zijn is geen ramp, tenzij je 25 probeert te blijven

Een Schotse literaire klassieker, waar ik niet sta van te kijken dat deze (onterecht) een lage score krijgt. Daarom toch maar even uitgebreider op ingaan want ik vond dit drama best te doen. Hoe mooi de wereld is waar we in leven, hoe groot de last van het leven kan zijn. Het speelt zich af in de jaren voor de eerste wereldoorlog op het ruwe platteland rond Aberdeen. Een steeds weerkerende cyclus van groot leed en kleine vreugdes geven het bestaan een ritme. De film volgt de belangrijke etappes in het leven van een boeredochter, Chris, en de tol die het bestaan al snel van haar eist. De oorlog verstoort stilaan dat eeuwenoude ritme en werpt een schaduw over een bestaan dat anders gelukkiger geweest kon zijn. Een verhaal dat ook iets over de Schot wil vertellen: trots, met brute levenskracht, diepgelovig, patriarchaal.

Davies is vrij pessimistisch; het leven was in een nog niet zo ver verleden een lijdensweg. Ook de familie en haar primitieve structuur zijn daar niet vreemd aan, zoals getoond wordt, wanneer vader Guthrie zijn vrouw een broedende zeug noemt en zich als vaderfiguur op een perverte manier almachtig voelt. De regie is sober, intiem, maar sentimentaliteit mijdt Davies zoveel mogelijk. Familie en liefde worden niet verheerlijkt en zelfs heel kritisch benaderd.

Kan dat best smaken en Sunset Song voelt daarom ook aan als een kroniek van het leven van toen. Het niveau wordt niet altijd volgehouden. Wanneer echtgenoot Ewan in kilt terug in de woonkamer staat te schelden nadat hij van de oorlog terugkeert , ligt het er te dik op. Tussendoor geeft Davies ook een geest aan de film met quotes uit het boek, of muzikale stukken, mooie beelden. Het is geen film van clichés en van conventies, hiervoor moet je je voor openstellen en vooral interesse hebben in hoe mensen vroeger leefden.

Dit is de betere SF voor mij, en echte SF fans zullen dit absoluut goed vinden. Ik weet niet zeker of het technische gedeelte geloofwaardig is op alle vlak, maar het doet er voor mij niet toe. SF is geen genre waar je logisch moet gaan denken. Het idee alleen is soms al genoeg, zoals het zonnescherm, die pakken, de zuurstoftuin. Boyle gaat ook de spiritueel-filosofische toer op, wanneer hij Pinbacker van de eerste Icarus expeditie erbij betrekt en helemaal op het einde. Typisch zo'n SF waar personages ofwel waanzinnig worden ofwel een spirituele ervaring hebben.

Wat het allemaal de moeite maakt zijn die visuals : echt wel prachtig... meer woorden heb ik er niet voor nodig.

Sayles is betrokken bij de maatschappelijke problemen in zijn land. Dat liet hij al blijken met films als Lone Star (over multiraciale samenleving in Texas) en Limbo (geisoleerd leven in Alaska). Nu reist hij naar Florida om over eigendomsrecht te spreken. Aan de ene kant heb je de investeerders die eigendom willen kopen aan een voor hen goedkope prijs en bossen willen omkappen voor hun megalomane projecten. Aan de andere kant een bevolking die al verschillende generaties ingeburgerd is, heeft leren samenleven met de natuur en niet van plan is om zich zomaar te laten wegjagen van hun geboortegrond, ook al worden er grote sommen geld beloofd. De polemiek wordt dan ook nog eens overgoten met een aantal persoonlijke verhalen die niet altijd even boeiend waren. 140 minuten was veel te lang en langdradig; zoveel tijd had hij niet nodig om zijn boodschap over te brengen. Hij blijft trouw aan zijn waarden : roots, streekidentiteit en verantwoordelijkheid voor het eigen patrimonium zet hij weer hoog op de agenda.

In vergelijking met Limbo en vooral het uitstekende Lone Star vond ik dit langdradig en belerend. Soms is het alsof je in de schoolles zit bij meneer Sayles. Jammer, hij is één van mijn favoriete independent-regisseurs, maar meer dan een 2,5* krijgt hij hier niet.

Integendeel, een echte Spielberg film als je het mij vraagt. De SF thematiek, de jongeren, de militaire inmenging, de goede sentimenten die het altijd halen maken van Super 8 een echte film "80s style". Ik vond het een mooi staaltje filmmagie... wie wil nu in zo'n films realisme?
Was ook een film die ditmaal geen saaie grafische actie toonde maar lekker bleef vasthouden aan een Roswell achtig verhaal. Super 8 roept in alles de nostalgie van de jaren '80 op. Maar de alien werd hier zeer zelden in betrokken. Dat had de film nog beter kunnen maken. In ieder geval : ik vond de film een echte teletijdmachine die me eventjes een kwart eeuw jonger maakte.

Dit was één van de grote komedies van 2014 in Frankrijk. Van de ploeg die ook Bienvenue chez les Ch'tis (4*) bracht verwachtte ik toch wat meer dan dit. Boon werkt eerder op de zenuwen dan de lachspieren als hypochonder, vooral omdat hij zo overdrijft in zijn rol. Dat bereikt net een tegengesteld resultaat. Maar ook het halfbakken plot met de rebellenleider van het fictieve sovjetlandje Tcherkistan vond ik helemaal niet werken. Kad Merad blijft wel leuk als de arts van Boon en ook Alice Pol bleek een frisse présence te brengen. Op 2 of 3 grappen na bleef de humor vrij flauw. Nee, ik ben hier niet zo positief over.

De ramp van de Herald Free Enterprise (6/3/1987) krijgt hier een herdenking, maar wel een heel matige. Wat het onnozele misdaadverhaal van FC De Kampioenen regieniveau hierin kwam doen was me achteraf niet helemaal duidelijk. Heden en verleden die nog eens samenkomen? Na amper een uur loopt dit af en krijg je nog twintig minuten lang een mini-docu met interviews en getuigenissen van mensen die de ramp van dicht meegemaakt hebben. Maak dan vaneens gewoon een hele documentaire dacht ik zo, want die twintig minuten hadden al een stuk meer te vertellen dan het hele uur dat eraan voorafging. Beetje een jammerlijk geval dit vreemde experiment.

Superman die zomaar even de tectonische plaat op zijn plaats terug zet. Probleem opgelost. .. haha, lachen. Deze eerste echte Superman blockbuster was indertijd een groot succes, mede door de "revolutionaire" special effects. En het ziet er allemaal nog steeds niet zo slecht uit, zeker in de finale scène. Het grote spektakel zit er bij momenten wel in. Hackman en Beatty zorgden voor de komische noot, maar ook Reeve kwam met een paar goede oneliners bvb "ik drink niet als ik vlieg"... zouden ze nog publicitair iets mee kunnen doen bij alcoholgebruik in vliegtuigen. De film is net iets te opvallend in hoofdstukjes verdeeld (superman origins, de jeugd van superman etc.). Een klassieker waarin Reeve vereeuwigd werd.

Superman is niet mijn favoriete filmheld. Zelfs al kind konden deze films mij al niet boeien.

Zeg zelf: welke superheld trekt nu zijn onderbroek boven zijn broek aan? Daarnaast was Reeve eigenlijk geen goed acteur en rammelt hij zijn zinnetjes af. Ik heb het nooit goed geweten met Superman. Het begin is vreselijk te noemen: de scènes in Parijs en aan de Niagara falls zijn tenenkrommend te noemen. Het wordt wel een stuk beter en amusanter wanneer generaal Zod en zijn twee trawanten op Aarde neerdalen. Lex Luthor mag er ook weer bij maar hij speelt maar een kleine rol in vergelijking met de eerste film. Zo kom ik dan toch nog op een 3*, net als bij de eerste film.

Wow dit was visueel echt wel iets bijzonders. Het is weeral een tijdje dat een recente film grote indruk wist te maken, maar The Surfer zal voorzeker in mijn top 10 eindigen dit jaar.
Zo'n trippy film staat natuurlijk op het lijf van Nicholas Cage geschreven. Hij speelt graag zo'n rollen. Mensen die hun grip op de realiteit verliezen. De laatste jaren maakte Cage vooral veel direct to video rommel. Toch lijkt hij met zijn recentste films weer aan een opvallende comeback te timmeren.

Het zit soms wat op de grens van het absurde in The Surfer. De "surfer zonder naam" kon al van in het begin gewoon een paar kilometer verderop surfen natuurlijk, maar nee, het moest op dit strand zijn. Daarna volgt een escalatie met de "localisten" waarin hij zijn bezittingen, en daarna zijn verstand stilaan kwijtraakt maar hardnekkig weigert zijn droomplan op te geven. Waar het precies over gaat in de film ( toxisch groepsgedrag, mannelijke initiaties, xenofobie ) zit wat dieper weggemoffeld. Maar de visuele trickery en fel kleurgebruik, de geluidsband, Cage's prestatie maakten dit tot een immersieve ervaring voor mij. 4* maar een 4,5 sluit ik niet uit. Deze psychedelische thriller is losjes geïnspireerd op de Californische Lunada Bay Boys, een surfergang die niet-locals wegjaagden met intimidatie en pesterijen.

Vind het geen slechte film. Wat begint als een klassieke intrige met platte actie eindigt iets dieper. Vond met name het einde erg goed, ook door de link met Toms vrouw. De link met Avatar is duidelijk, al krijgt men hier eerder de sociale benadering dan de sprookjesachtige vertelling. Hoewel het onderwerp interessant is vind ik het ook wat ongeloofwaardig en blinkt het script niet uit in genialiteit : waarom zouden mensen zich liever de hele dag door inpluggen op een surrogaat dan zelf hun leven te leiden? Behalve dat men een parallel wil trekken met computer/internetverslaving zie ik ook niet veel andere antwoorden. Niet alles is goed maar er zijn enkele sterke elementen en er is voldoende entertainment die een 3* zeker rechtvaardigen.

Er zijn filmmakers die denken dat een goede actiefilm één is waar het hoofdpersonage heel de film moet lopen. Want dat doet Jovovich (altijd een slechte actrice gevonden).Ook Brosnan als terrorist is een mislukking. Het is wel vermakelijk maar wat een oversimpel en grijsgedraaid formulewerk. Op het einde komt iedereen elkaar op de goede plaats tegen in een grootstad als New York. Pfff, zucht... Verdient geen voldoende.

Raging Bull meets Schindler's List? Klein beetje toch!

Goed biografisch drama over een Jood, Harry Haft, die de holocaust overleefde door in het concentratiekamp te boksen voor de Duitsers. Opgelet, dit is geen oorlogsdrama want het verhaal speelt zich voornamelijk af zo'n vijf jaar na het eind van de oorlog. Haft wordt gespeeld door een erg overtuigende Ben Foster, wiens rol sterk aan Robert De Niro doet denken en ook door hem geïnspireerd lijkt. Haft is geknakt door de vele trauma's die hij met zich meedraagt, waardoor hij moeite heeft om op een normale manier verder door het leven te gaan. Tussendoor worden enkele van zijn herinneringen in Auschwitz in zwart-wit scènes getoond. Die horen meteen tot de sterkste scènes van de film. Een meeslepende film met brute bokswedstrijden en tragische gebeurtenissen. De tragiek in dit verhaal liet me niet onberoerd. Persoonlijk vond ik het einde ook prachtig.

Droog.

Deze rechtbankfilm is vaker saai dan boeiend, met inspiratieloos acteerwerk van Cher en Quaid (heb hen allebei al veel beter zien spelen) maar ook Neeson en Mantegna zijn nauwelijks het vermelden waard. Ik had na anderhalf uur de indruk dat die film nog niks was opgeschoten en dat is nooit een fijn gevoel. Veel thriller vond ik er niet aan. Op het einde wordt alles ook snel afgehandeld en de ontknoping kwam dan nog niet eens als een verrassing aan. Niet om over naar huis te schrijven.

Deze film wil zich onderscheiden van andere serial killer-films maar faalt volledig in de opzet. Rommelig en bovenal zwakke dialogen. Wat Kingsley hierin doet is me een mysterie, maar dit mysterie vind ik dan weer boeiender dan de inhoud van Suspect Zero. Wat zijne middelmatigheid Eckhart hierin doet ligt dan weer meer voor de hand.

De volledige gerestaureerde versie gezien. Wat een sterke film was dit

Vooral technisch gezien: die belichting in felle kleuren, de repetitieve muziek, het mysterieuze dromerige plot dat zijn geheimen niet prijsgeeft, de kills die in grandioze gebaren gebracht zijn. Dat was in ieder geval goed spektakel. Ik kan me voorstellen dat de stijl velen geïnspireerd hebben. Wie visueel graag is overweldigd moet dit zeker gezien hebben. Horror met stijl. Ik ben hier als een dolgelukkige filmliefhebber uitgekomen.

Helemaal niet mis. De anime is op zijn sterkst tijdens de actiescènes; het ziet er lekker flitsend uit allemaal. Veel bloed ook maar minder goor dan bvb Ninja Scroll die ik eventjes geleden zag. Maar eigenlijk is het grafisch helemaal geslaagd met vooral mooie achtergronden die voor een sterk gevoel van ruimte zorgen. Het klassieke samoerai verhaal is op zich weinig verrassend maar verveelt nergens: Japanners en de Chinese bezetters werken samen om de hand te leggen op een jongen, wiens bloed onsterfelijk zou maken . De jongen krijgt hulp van een "man with no name", uiteraard een ervaren zwaardvechter. Zeker een aanrader voor wie zijn zinnen op een anime heeft gezet.

Dit soort animes werkt soms wel eens en dan weer helemaal niet bij mij. De uitspraak "als je er één hebt gezien, dan heb je ze allemaal gezien" gaat wel wat op voor Shinkai. Hoe mooi het ook is, thematisch blijft het altijd wat bij hetzelde. In wezen koppelen zowel Miyazaki als Shinkai in hun films elementen uit de Japanse mythologie aan het heden, en gooien ze er een stroperig romantisch verhaaltje en wat melodrama door (het trauma rond de overleden moeder van Suzume). Hier is dat niet anders. De mythe van Namazu gaat over een wezen dat in staat is aardbevingen te veroorzaken. De meerval uit de mythe neemt hier de vorm aan van een reuzenworm. En dan snap je al snel dat het hier gaat om het bedwingen van de natuur, ook een terugkerend motief in Shinkais films. Het zit alweer technisch heel goed in elkaar en is leuk om naar te kijken, maar waar Weathering With You me wel meekreeg had ik hier weinig connectie met zowel verhaal als personages. Een pratende en rondspringende stoel heeft weinig leuks te bieden vond ik.

Interessante mislukking zou ik zo zeggen. Mislukking omdat de film, ondanks een stijlvolle regie en een flitsende montage vol leuke trucs, geen blijvende indruk weet na te laten als drugsthriller. Black's Game wordt bevolkt door oppervlakkige personages en een weinig origineel verhaal dat al vele malen werd voorgedaan. Dat is ook de reden dat er bij mij bar weinig in mijn herinneringen zal blijven hangen. Binnen enkele dagen grotendeels vergeten. Het kille, rauwe, decadente, aan waanzin grenzende gevoel dat de beelden oproepen was op het moment zelf best sterk... Kleine 3*

Vond 'm ook goed. Filmkriebel zegt: deze film is best te slikken.
Met een sterk idee (pica) dat diepere en duistere zones van de menselijke geest verkent. Vond het genre persoonlijk een psychologisch drama (weliswaar met een vies kantje). Wie hoopt op gore taferelen mag zijn hoop opbergen want dit is het niet. Mysterieus is het dan weer wel, want je vraagt je af waarom Hunter die dwangneurose ontwikkelt. Uit verveling? Of is er meer aan de hand? Al snel wordt de pap in de mond gelepeld en kan je gaan raden naar mogelijke verklaringen. Haar rijke schoonouders beschouwen haar als minder, haar echtgenoot heeft geen respect voor haar en haar bestaan wordt beheerst door een existentieel trauma . Is haar pica dan misschien een drang tot zelfvernietiging?
Aanvankelijk komt het "slaafse nonnetje" Hunter onsympathiek over maar naarmate de film vordert krijg je een heel ander meelijwekkend beeld van een gebroken en fragiel meisje dat zichzelf terug moet leren accepteren en losbreekt uit een bestaan waarin ze geen controle heeft over haar leven . Kortom, ik vond de film echt goed werken op alle niveaus.

PS : Over pica gesproken : dit is hier nog wel een braaf geval. De befaamde Monsieur Mangetout uit de Guinness Book at een heel vlieguig op, 18 fietsen, winkelkarren, televisies, kroonluchters enz. De realiteit is soms bizarder dan film.

Dit is zo'n film die een remake zou verdienen. Typisch iets voor iemand als Guillermo del Toro; die zou er nog iets goeds van kunnen maken. Swamp Thing is een bizarre en campy B-film, gebaseerd op een comic. Vooral in de tweede helft gaat het helemaal de mist in, en wist ik niet meer of ik dit nu komisch moest vinden (shrinking Bruno) of spannend. Neigde toch meer naar het eerste. Verder ziet het er inderdaad heel goedkoop uit met die kostuums, slechte makeup en die Adrienne Barbeau, wiens borsten indrukwekkender waren dan haar suffe acteerprestatie. Beetje Deliverance, The Hulk, Beauty & the Beast door elkaar. Ik vond het niet van begin tot eind slecht moet ik zeggen, en dat komt vooral omdat het zo'n eigenaardig werkje is waar achteraf bekeken toch wat potentieel in zat voor iets beters.

Op boeklezing bij Wes Anderson deel 2. Kon ik meer smaken dan het Henry Sugar verhaal (dat dan weer visueel mooier was). De kortere speelduur en de iets boeiendere, minder absurde en best verontrustende vertelling gingen er makkelijker door. Gelukkig is er Fiennes alias Dahl om de betekenis te onthullen anders had ik er niks van gemaakt. Het gaat hier uiteindelijk om volharding als middel tot overwinning, misschien met de martelaars uit de tweede wereldoorlog in gedachten?

Kleurrijke en feestelijke piratenfilm In de beste traditie van de mantel-en-degen film. Je ziet uit welk vaatje de Pirates of the Carribean auteurs zijn gaan tappen. De intro van Dead Man's Chest, ook een terdoodveroordeling, lijkt erg sterk op de introscène uit Swashbuckler. Shaw (de onvergetelijke Quint uit Jaws) vond ik maar niets als de piraat Ned Lynch, maar Genevieve Bujold als weerspannige deerne en Peter Boyle als wrede gouverneur weten de film op niveau te houden. Een ander pluspunt is dat de film in de Caraïben is gefilmd, wat de film ook visueel opwaardeert.

Helaas had niemand in de late jaren '70 nog zin in ouderwetse mantel-en-degenfilms en bracht de film, hoewel heel degelijk en spectaculair uitziend, nauwelijks geld op.

Tim Burton blijft één van mijn favoriete regisseurs. Hij waagt zich ditmaal aan een muzikale nachtmerrie. Voor de zesde keer werkt hij samen met zijn favoriete acteur en vriend Johnny Depp. Ook Burtons eigen echtgenote, Helena Bonham-Carter krijgt een hoofdrol.

Deze verfilming van Stephen Sondheims Broadway-klassieker is voor 90% gezongen. Wie niet van musicals maar wel van thrillers houdt, wordt het even op de tanden bijten. Het is even wennen aan de manier van vertellen, maar de zang is een sterk instrument om emoties en innerlijke kwellingen te benadrukken. Burton slaagde hier wel in vond ik. Verder is het grauwe decor van het Londen uit de 19e eeuw vermeldenswaard. De grijze huizen met roetspuwende schoorstenen, de straten met hun ellende en Victoriaanse decadentie. Sweeney is sfeervol en maakt de film tot een waar visueel genot. Hoewel musicals helemaal niet mijn stijl van film zijn, oogt de film door zijn artistieke kracht toch erg geslaagd, en kon het me tot mijn eigen verbazing wel meekrijgen.

Middelmatige misdaadfilm over een knokploeg die vuile werkjes opknapt voor de politie. Hoofdpersonage vond ik weinig tot de verbeelding sprekend en het verhaaltje is dertien in een dozijn. Jatwerk uit onder andere Heat en Point Break. Een hoop aerial shots van Londen moeten de film nog wat visueel opfleuren en de bombastische muziek was hersendodend. Gelukkig toch nog enkele lekker stevige actiescènes.

Zestien jaar is doorgaans een leuke leeftijd... behalve wanneer je tussen marginalen opgroeit zoals Liam. Zijn moeder zit in de gevangenis, zijn stiefvader dealt drugs en zijn grootvader is een gemene vent. Loach maakt het allemaal niet te zwaar, zonder de realiteit uit de ogen te verliezen. Liam heeft twee gezichten, het lieve gezicht van het kind in hem wanneer hij een luxueuze flat aan zijn moeder geeft en anderzijds de brutaliteit van de volwassen crimineel die hij op het einde is. Goede film met een interessant personage en die de sociale roots van criminaliteit exploreert, maar zonder echte hoogtepunten.

Na het deftige River is dit inderdaad een flink stuk minder voor Jamie Dagg. Een drievoudige moord leidt de lotsbestemmingen van verschillende personages naar elkaar toe. Groot euvel is dat er de hele film verder niet zoveel gebeurt en de personages weinig tot de verbeelding spreken. De regisseur weet qua sfeer echter wel een moderne variant op de film-noir uit zijn mouw te schudden met een sombere sfeer (moest wat aan Blue Ruin denken).Maar tegen het einde was ik toch al bijna ingedommeld.

Degelijke en stereotiepe, maar tevens bloederige western (waarschuwing van Brix is zeker op zijn plaats), op sommige momenten zelfs richting Tarantino door de zwarte humor. Die scène waar Sherif Jackson aan tafel zit met Josiahs gasten was echt goed, alsook de perverte kleermaker die een kogel in zijn hol krijgt . Vond ik toch wel scènes die ook in een film van Tarantino zouden passen. Sweet Vengeance kent een goede spanningsopbouw, maar overdrijft misschien wat in de laatste twintig minuten. Moet echt iedereen eraan geloven? Sarah mocht als wraakengel wat meer uitgewerkt zijn wat mij betreft.... veel dialoog krijgt ze niet en ze loopt er de hele film een beetje leeg en zielloos bij als poppetje in een purperen kleed... . Gemiste kans. Alle lof voor Jason Isaacs als fanatieke gek... een schurk die je vrijwel onmiddellijk heerlijk gaat haten en de film duidelijk meerwaarde geeft. Zelfde geldt voor Ed Harris als wat gekke sherif. Een plezierige stereotiepe western, maar zonder January Jones was het nog leuker geweest. Dikke 3*

Terwijl de mannen tijdens WO II naar het front gaan tegen Japan, blijven de vrouwen achter, en proberen met jobs rond te komen. Zo vergaat het Kay, die in een fabriek gaat werken en daarna ook nog verliefd wordt op één van haar collega's, Lucky. Ze papt ook aan met haar buurvrouw die eveneens in een moeilijke relationele situatie zit. Wanneer de echtgenoot van Kay terugkeert , worden de zaken ingewikkelder. Er gebeuren genoeg kleine dingetjes zodat het onderhoudend blijft en de klemtoon ligt meer op relatiedrama dan op het oorlogsgebeuren, wat het allemaal luchtig houdt.

Uit eigen dvd collectie. Redelijke thriller met een opvallende rol van Glover maar ook met een vreselijk acterende Quaid. Van zijn prestatie blijft er niks hangen. Plot stikt van onlogica. De chemie tussen Leto en Glover is het beste aan de hele film. Vroeger vond ik deze beter.

Hoe hack je een computer van Defensie in één minuut terwijl je gepijpt wordt (door een vrouw gelukkig!) en er een pistool op je kop gericht wordt? Dit maak je o.a. mee in de blitse actiefilm Swordfish. Dit is een herziening waar ik erg veel zin in had, daar ik de DVD in de kast heb staan en bovendien goede herinneringen aan deze film overhou. En ja, weer van begin tot einde laten meeslepen door dit gladde spektakel met een heerlijke Travolta als superterrorist "to protect your way of life" en een sensuele Halle Berry die zomaar een half miljoen dollar extra kreeg om haar tieten te tonen. Lijkt visueel als een typische Tony Scott film. Ik vond het gewaagd om de film te beginnen in het midden van de actie zonder dat de suspense het laat afweten. Ook het einde is memorabel, maar helaas is er nooit een sequel gekomen.