Opinions

Dit vond ik minstens even goed als Empire Strikes Back dus ook 4,5*. Ik heb nog het geluk gehad om beide films in de bioscoop te zien en dat waren mijlpalen in mijn leven als filmliefhebber. Jeugdnostalgie op zijn sterkst. Toch geen 5* want de reeks begint nu toch wat rimpels te krijgen, zeker op het vlak van special effects. Het was Return of the Jedi die me het meest aangesproken had toen. Dat is nu wel voorbij echter : het valt me op dat het muppet show gehalte erg sterk is zoals in het paleis van Jabba the Hutt en de Ewok uitspattingen op Endor, waardoor dit soms op een kinderversie van de twee vorige afleveringen lijkt. Episode VI is ook boeiend door de tweestrijd van Darth Vader; dit soort drama maakt een film alleen maar sterker. Ook de beste space battles uit de oude reeks.

Ik heb nu de special editions gezien en hoewel er veel veranderingen aangebracht zijn, wil ik toch nog eens de originele versies zien. Soms waren er goede wijzigingen (de explosies zagen er goed uit, scherpere beelden, beter overkomen van contrast en helderheid) maar een paar anderen kon ik echt niet smaken (Sarlacc, de originele Darth Vader die door Hayden Christensen vervangen werd).

Zeker wel een 4*. Er zijn heel veel parallellen met de oude reeks. Heel wat acteurs uit de originele reeks keren terug en wat zijn die oud geworden; vooral Carrie Fisher is nog moeilijk te herkennen. En Chewie is ook zijn meest actieve dagen voorbij (de acteur die hem vertolkt is al 70). Verder ook parallellen tussen de verschillende personages : Kylo Ren met Darth Vador, Poe Dameron met Han Solo, Maz Kanata met Yoda, Snoke met de Keizer... Je zou je kunnen ergeren aan dit gebrek aan originaliteit (zeker die nieuwe Death Star) en de doorzichtigheid van het verhaal, maar ergens biedt het de kijker ook vertrouwde ankerpunten en dat vond ik ook wel leuk. De acteurs verrasten me trouwens in positieve zin. Zeker de jonge Rey (die heel zeker de dochter van Leia en Han Solo is ) is goed gecast. Nee, heb me echt geamuseerd en als episode VII zeker meer dan geslaagd, maar nu we weer helemaal in de Star Wars wereld zitten, hoop ik dat ze het in episode VIII iets avontuurlijker aanpakken en het "feest der herkenning" loslaten.

Bambi was beter.

Dit is met stip de slechtste Star Wars van de 8 tot nu toe. Wat een mager en slecht uitgewerkt plot man. Ook de comeback van Luke smaakte niet echt. De sympathieke hero uit de G. Lucas-films is een irritante knorpot geworden. Ik vraag me eerlijk gezegd af hoe ze dit nog kunnen rechttrekken met episode IX want ik zie hier echt niks meer in. Het veelbelovende en nochtans echt goede Force Awakens wordt hier compleet ge-lightsaberd. Neem er dan nog enkele acteurs bij die hier totaal niks te zoeken hebben (Laura Dern voorop) en ik zat steevast te wachten tot deze ellende afgelopen was. En dat is me nog nooit overkomen bij een Star Wars film. Ach kom misschien overdrijf ik wat: de actiescènes waren nog steeds vermakelijk en Daisy Ridley en Adam Driver zijn wel een plezier op het scherm maar het mocht allemaal wat meer zijn dan dat.

Ooit in een vliegtuig gezien, en dat was niet de ideale plek om dergelijk fantasy spektakel te bewonderen. Dus nu voor de tweede keer bekeken zoals het hoort. Wel een originele fantasy moet ik zeggen; leek me soms geïnspireerd door de "Adventures of Baron Münchausen" (kostuums, vliegende schepen) maar het is verder een aardig sprookje met de nodige romantische verwikkelingen. Veel mooie vrouwen aan het werk hier.

In het begin leken er teveel subplotjes op te duiken maar alles komt naar het einde toe mooi samen. Voor een dergelijke film vond ik de vaak kinderachtige humor te prominent aanwezig. Die acteur die een geit moest spelen (verdiende een Oscar) en een Robert De Niro in ballerinapakje ("we always knew you were a whoopsie") zijn zwaar om te verteren, maar eigenlijk moest ik er toch om lachen.

Pfeiffer vind ik een te lieve mama uitstraling hebben om als kwaaie heks te overtuigen. Hield niet zo van haar rol. De film eindigt bij mij met een klein lijstje plus en minpunten, maar de film is buitengewoon mooi op het vlak van special effects en natuurlijke settings en is razend origineel . Het positieve overweegt zeer zeker.

Director's Cut

Als SF-avonturenfilm vind ik dit nog altijd behoorlijk goed. Vooral het eerste uur was meesterlijk. De design van die planeet was echt wel mooi gemaakt. Daarna wordt het verhaal alsmaar militaristischer en simpeler zoals ik van Emmerich meestal verwacht. Maar altijd aardig vormgegeven. Acteerwerk bleef voor acteurs als Russell en Spader, erg middelmatig. Stargate is vooral eye-candy want de special effects zien er nog altijd erg verzorgd uit en er straalt episch spektakel uit sommige massascènes. Is die muziek trouwens niet dezelfde als in de Indiana Jones films?

Voor mij tot nu toe de beste film van Emmerich.

Matig. Ik moet even in een Carpenter mood geweest zijn om gisteren "Christine" te bekijken en vandaag "Starman". De man heeft doorgaans een erg aparte stijl, al ziet het er hier veel meer big budget uit dan veel van zijn ander werk. Iedereen die een beetje geleefd heeft in de jaren '80 weet dat Starman de meer volwassen variant van E.T. (4,5*) was, die op alle fronten Starman overtreft. Dit is hier meer een roadmovie geworden, met wat romantiek errond; het is allemaal te magertjes om echt fantastisch te zijn. Zeker het nogal snel afgeronde einde lag als een baksteen op mijn maag en de kitscherige synth-deuntjes waren vreselijk. Bridges en Allen weten wel geleidelijk de goede klik te vinden in hun acteerwerk, de beelden zijn vaak mooi geschoten en er zit een goed tempo in waardoor het niet gaat vervelen. Goed voor een kleine 3 sterretjes.

Bloedstollend gevangenisdrama met soms misselijkmakend geweld. Dat zowel vader als zoon in dezelfde blok zitten voegt wel wat toe aan het genre en zorgt voor een mooi uitgewerkt spanningsveld tussen (her)opvoeding, beheersing van de agressie, uiting van emoties (en het niet kunnen uiten ervan) en de onmacht van het gevangeniswezen om met types als Eric om te gaan. Dat ze uiteindelijk kiest voor een radicale oplossing is daar een symbolisch en droevige illustratie van. Vooral de tweede helft van de film is uitmuntend; net als in Un Prophète, waar ik de film gelijkenissen mee vind hebben, wordt vastgehouden aan het idee dat gevangenen er geen betere mensen op worden. Ook sterk geacteerd.

The only good bug is a dead bug

Verhoevens satire op het Amerikaans militarisme is een flitsende SF film met erg geavanceerde special effects en een hoog tempo. Echt goed gemaakt allemaal. Aan de oppervlakte een oorlogs-science-fiction barstensvol geweld en bloed, en dan in een wat subtielere onderlaag een karikatuur van het Amerikaans leger, met haar propaganda, oog om oog politiek en absurd machisme. Het was gniffelen in het begin toen de intelligente soldaten de mooie jobs kregen zoals piloot, terwijl de minder begaafden als vlees voor de leeuwen werden gegooid. Misschien was het schietwerk tegen het einde toe iets te veel aan het worden voor mij en begon Verhoeven te overdrijven. Het mocht geen minuut langer meer geduurd hebben. Voor een publiek met een stevige maag. Ik weet dat er nog sequels zijn, maar die gun ik geen blik waardig.

Een minder bekende, intense misdaadfilm met intense acteerrollen. Sean Penn raakt verstrikt in een dilemma die hem enerzijds bindt aan de Flannery klan, waarmee hij samen opgegroeid is, en anderzijds aan zijn morele waarden als agent. Vooral Oldman zet een sterke rol neer en er zitten enkele scènes in die werkelijk onder de huid kruipen... Een aanrader !

Snugger in elk gestoken thriller met een verhaal die ondanks de complexiteit, duidelijk verteld wordt. Zo heb ik het graag. Users vergelijken dit met All the President's Men, Three Days of the Condor, en ook State of Play mag zich in het rijtje van de erg goede spionagethrillers voegen. Eigenlijk is deze film aan mij voorbijgegaan bij de release mede door mijn vooroordelen over Crowe en deels ook omdat ik me aan een standaard blockbuster verwachtte.

Wat het niet is : actie wordt opzij geschoven en het is een schaduwachtig plot over duistere politieke zaakjes dat tergend langzaam (in de positieve zin) haar geheimen prijsgeeft. Dit is zo één van die films waar je vanaf minuut 1 wil weten hoe het in elkaar zit. Ook een indrukwekkende cast om dit te dragen. Rachel McAdams is net als de beginnende journaliste hier ook een beetje de leerling-actrice tussen grote kalibers Affleck, Mirren en Crowe. Op het einde kun je makkelijk het hele verhaal achter het verhaal perfect in je hoofd afspelen. Niks op aan te merken en één van Crowes fijnste rollen.

Pluspunten :
- het acteerwerk van Cassel. Die man behoeft geen enkel woord om zijn talent te tonen.
- De Inarritu/Arriaga-achtige verhaalstructuur.

Minpunten :
- een verhaal die nergens naartoe gaat en steeds maar rommeliger wordt.
- een flamboyante gangster die plots eco-activist wordt om sneller naambekendheid te maken .
- een schaamtelijke rol voor Hawke

Nee, ik vond het allemaal niet speciaal of bijzonder.

Een greep uit het leven van Fin McBride.

Ik had van McCarthy al het zeer goede "The Visitor" gezien op het filmfestival van Gent. Hierdoor stond ook zijn debuutfilm op mijn wishlist. Net zoals in "The Visitor" is het hoofdpersonage een mensenschuwe, eenzame man. Deze momenten in het leven van drie personages lieten me toch wat onverschillig, omdat ze niet diep doordrongen in hun werkelijke levens. Joe heeft een zieke vader en Olivia zit met een scheiding die haar depressief maakt. En dat is er nog het meisje van de bibliotheek, dat zwanger is, en het zwart meisje Cleo, dat Fins interesse in treinen deelt. . Ze komen allen met hun problemen bij hen, zodat Fin als iedereens pispaal overkomt.

Wat Joe, Olivia en Fin samenbrengt, is de behoefte om niet alleen te zijn. Ze zijn een rare combinatie als je hen zo ziet. Heel verschillend, en toch passen ze bij elkaar. Jammer dat het allemaal wat oppervlakkig blijft.

Er zijn van die films waar je al van de eerste minuut ziet dat dit slecht wordt. Steel Dawn is ook zo'n geval, met de woestijn als post-apocalyptisch decor, een Swayze in één van zijn lachwekkendste rollen als een op zijn hoofd mediterende zwerver en een verhaal dat nooit gaat boeien, laat staan de aandacht vasthouden. Sommige scènes zijn werkelijk slecht. Tijdens één van de gevechten krijgt een acteur een klap; daarna zie je duidelijk dat hij nog twee seconden wacht alvorens zich te laten vallen zodat het leek alsof hij dat vergeten was.

Creepy kerel die O'Quinn, die een psychopaat speelt die geobsedeerd is door het perfecte gezinnetje. Heel doorsnee en eigenlijk niet echt goed te noemen, met uitzondering van O quinns acteerprestatie en een speciaal soort suspense die Stepfather een cultstatus bezorgen. Wel een erg absurde wending op het einde, wanneer die Ogilvie de foto van de psychopaat enkel toont aan de tweede Jerry Blake. Hoe ongelooflijk dom dat hij die foto niet de eerste keer bovenhaalde toen hij wél aan het goede adres was .

Ik kon het wel trekken al is het soms kantje boordje. Geen fan van Julia Roberts maar van haar rol hield ik wel, meer dan Sarandons. Wie zou er niet zo'n stiefmoeder willen? Ook de kinderen zijn schattig. De situatie met de twee mama's wordt nogal geïdealiseerd naar het einde toe. Gelukkig heeft de moeder kanker anders hadden we nooit de stiefmoeder zo mooi in het daglicht kunnen zetten. Sentimenteel gehalte (zelfs een beetje vals sentiment) ligt vooral naar het einde toe hoog. Los daarvan is het gewoon een sympathieke tragikomedie om met de hele familie te bekijken, en moet je het gewoon voor de feelgood doen.

Aangenaam wegkijkende jeugdfilm die zich vooral focust op het leren opkomen voor jezelf. Er komt wat stevige pest-thematiek tussen. Het verhaal lijkt wel door een militair of neonazi geschreven. Pamperend ouderlijk gezag en de verantwoordelijkheid van het schoolbestuur worden domweg genegeerd... de kids staan er alleen voor en moeten het zelf zien op te lossen... uiteraard dan op een onverantwoordelijke manier... met een pistool . Erg onvolwassen benaderd dus... Opvoeding en zelfstandigheid staan natuurlijk niet los van elkaar. Wel vrij goed gespeeld. Busey en Alley zijn de bekendste koppen maar hun screentime overschrijdt amper de vijf minuten.

Op zich is het wel een boeiende film, alleen jammer van de MTV-videoclip stijl. Het veelvuldige gebruik werkte stilaan ergerlijk. Gelukkig zijn er ook heel wat positieve punten, zoals Patricia Arquette (prachtvrouw en onderschatte actrice) en een thema die ons heel wat denkmateriaal biedt over het mysterie van de stigma's.

Verwijzingen naar de Exorcist zijn met een korrel zout te nemen. De bezetenheid van het hoofdpersonage is het enige raakpunt, al de rest verschilt hemelsbreed.

Smerig geweld, smerige personages en een smerig revenge verhaal, al dringt dit pas laat in de film door. Stiletto is best hard en bloederig. Maar het is toch allemaal wat vreemd in mekaar gestoken, vooral de narratieve structuur hangt met haken en ogen aaneen. Voeg daar nog ondermaatse dialogen, een kleurloos hoofdpersonage, gerecycleerde 80s (Berenger, Biehn) en 90s acteurs (Sizemore) bij die hun talent schade aandoen en je hebt een echte B-film. De poging om van een dergelijk rommelig script is alles bij elkaar genomen zelfs nog redelijk geslaagd. Mij echt bijblijven zal dit niet.

Mooie film over Alzheimer : respectvol en doodeerlijk, nooit te sentimenteel. Ik had zelf een grootmoeder die aan de ziekte is overleden en heel wat feiten waren herkenbaar. Zeker die obsessie om controle te blijven houden over het geheugen door overal briefjes te plakken, geheugenspelletjes te spelen, maar ook het niet meer herkennen van eigen familieleden, het niet meer kunnen onthouden wat een ander zegt. Enkel de opname waarin ze zichzelf opdraagt om een overdosis pillen te nemen vond ik wat overdreven en was duidelijk bedoeld om het drama te versterken. Julianne Moore speelt echt goed en ook Baldwin als zorgzame echtgenoot heeft een voor hem ongewone rol. De film focust ook grotendeels op hoe de familie met Alice omgaat. Ook hier ben ik een tevreden man met hoe het werd voorgesteld : geleidelijk aan aanpassen en met de situatie leren leven en de dagen van de patiënte zo draaglijk mogelijk maken. Ja, Still Alice is een prima drama over het onderwerp, al zie je de latere stadia van aftakeling niet (het dementeren) die, laat ik het gerust zeggen, veel moeilijker zijn om mee te maken. Door de performance van Moore, afronding naar boven.

Na verschillende terroristische acties in West Duitsland "tegen het kapitalisme", vluchten enkele leden van de Rote Armee Fraktion naar de DDR, waar ze onder bescherming worden genomen door de Stasi vanwege hun uiterst linkse sympathieën. Daarna volgt de film Rita Vogt, en hoe ze verder leeft doorheen de jaren onder andere identiteiten. Dit was het beste stuk van de film, knap geacteerd door Bibiana Beglau en naar het einde toe ook zielig natuurlijk hoe ze ingehaald wordt door de politieke omwenteling in het ééngemaakte Duitsland.

De film speelt zich af over een lang tijdverloop van om en bij de 15 jaar maar daar merk je in de film niet veel van. Schlöndorff gaat chronologisch de mist in. Plots weerklonk een cover van "Live is Life" van Opus (uit 1985) op de achtergrond terwijl de film voor mij nog duidelijk in de jaren '70 zat. Hier zat iets goed fout in ieder geval. Verder een goede film om eens te zien maar wordt met gemak overtroefd door andere films zoals Baader-Meinhof Komplex bvb.

Stillwater is een film waarin de karakterschets het onderliggende plot met de dochter overschaduwt. Of anders gezegd : het is vooral een film over de man Bill Baker. Hij is een man die met een slecht karma door het leven gaat. Alles wat hij doet lijkt te mislukken : zijn vrouw die overleden is, zwerft rond van de ene naar de andere job, een dochter die 9 jaar gevangenis kreeg in Marseille voor moord, een moeder van wie hij vervreemd is. Hij geeft een vermoeide indruk en lijkt zich bij zijn lot te hebben neergelegd. Toch probeert hij voor één keer in zijn leven het juiste te doen... zijn dochter vrij krijgen, het enige wat hij nog heeft in dit leven. Ook daar zal hij uiteindelijk een prijs voor moeten betalen.. De film laat je vooral nadenken over Bill's keuze; zou je hetzelfde doen? Verdient hij de consequenties? In dit opzicht is de film wel boeiend om te volgen. De film heeft ook een kleine, arthouse achtige look&feel die daar goed bij aansluit.

Wat me dan weer minder lag, is het culturele contact tussen de Amerikaan en de Fransen. Het zijn precies altijd de Fransen die zich aan hem moeten aanpassen (de taal) terwijl men toch verwacht dat het de minderheid is die zich aan de meerderheid aanpast. Vooral de taaluitwisselingen waren irritant (iets zeggen in het frans, dan repliceren in het engels). Ook het plot, duidelijk door de Amanda Knox zaak geïnspireerd, vond ik ook redelijk doorzichtig. Heeft me niet helemaal overtuigd, maar er zaten erg sterke elementen in.

Film die in de zalen liep toen ik het levenslicht zag

Eerste keer dat ik The Sting heb bekeken. Het heeft wel de allures van een klassieker zonder dat net niet te zijn. De film wordt in verschillende hoofdstukken verteld die de verschillende etappes van een uitgebreide scam illustreren. De duif die gepluimd wordt is een lokale mafiabaas. Newmans personage blijft relatief op de achtergrond. Zijn personage, Gondorff, kwam bijna over als een bijrol. Het zijn vooral Redford en Robert Shaw die centraal staan. Het verhaal zit onmiddellijk goed en blijft meeslepend tot het verrassende einde . De sfeer van de jaren '30 kon nog sterker, de aanwezigheid van die oude deuntjes compenseerde dit enigszins. Verder vond ik alle personages nogal oppervlakkig en nauwelijks uitgewerkt. Geen top 250 materiaal, wel een leuke film waarbij de tijd goed besteed is.

Bacon als psychotisch wordende huisvader steelt de show in deze goed aangepakte spookthriller met raakvlakken met Sixth Sense waar je haast onvermijdelijk aan moet denken (klein jongetje communiceert met doden) . Ik kon me alleen nog herinneren dat hij met een drilboor in zijn kelder bezig was dus erg veel was er bij mij niet blijven hangen na 18 jaar. De herziening viel me wat tegen, want uiteindelijk is het allemaal wel erg duidelijk waar het allemaal naartoe gaat maar de manier waarop de film richting climax gaat is best fijn te noemen.

Knappe cinema!!! In het begin moest ik er even in meegaan, wat volgde overtrof sterk mijn verwachtingen van deze film. Hoe verder in de film, hoe beter. "Een vampierenfilm zonder vampieren" las ik in een recensie en hoe toepasselijk is dat hier. Met een visuele virtuositeit die ik maar zelden heb gezien maakt de Zuid-Koreaanse regisseur een duistere, psychologische en zeer originele thriller annex familiedrama met een geladen sfeer tussen de personages. Veel is ook te danken aan het script van Prison Break auteur Wentworth Miller. Krachtige beelden, delicate pianodeuntjes, onuitgesproken en verborgen gevoelens. De vreemde oom Charlie maakt ongewild de duistere kant in India wakker en ze groeit van eenzame teruggetrokken tiener naar een onbevreesde volwassen serial killer . Heel apart en meeslepend eens de film en de uitwerking je te pakken krijgt. Ik moet het nog laten bezinken maar de eerste indruk was erg positief.

Ik vind wel dat Stone het lage cijfer hier verdient. Heel onevenwichtige film, onbegrijpelijk, rommelig en stuurloos tegelijk. Het gaat over rechtvaardigheid en spiritualiteit zonder ooit echt een positie in te nemen. De film gaat nergens naartoe, gaat nergens over en ook het einde voelt enorm onbevredigend aan. Dan komen ze ook nog eens af met God hier God daar. Ik had me wel aan een niet te beste film verwacht gezien alle negatieve commentaren, maar ik mis geen enkele film met De Niro dus toch maar de pil doorgebeten. De Niro's talent is ook hetgene dat mij erdoor heeft gesleurd. Hij doet het nog redelijk maar Norton is een ramp. Hij zegt zijn dialoog droogjes op en dat is het zowat. Stone is 105 minuten tijdverlies en voelt leeg aan.

Helemaal mee eens. Echt een goede actiefilm met een spetterende laatste 15 minuten. Een undercover cop moet een bende moordzuchtige bikers neerhalen. Stoere motorrijders die domme toeren uithalen, tietenzwaaiende biker chicks, weelderige nektapijten, motorachtervolgingen . Geen enkel stereotiep wordt uit de weg gegaan, maar het valt nergens tegen. Zelfs het dunne verhaal niet, ook Bosworth niet, en zeker Lance Henriksen niet als de psychopatische aanvoerder van het tuig. Waar het aan ligt dat dit zo'n leuke film is weet ik niet. Het mag dan fout zijn, ik heb me in ieder geval heerlijk vermaakt! Dikke 3,5*

Dat was niet best. Een rommelige, slecht gemonteerde misdaadfilm met een plot en personages dat me totaal niet interesseerden. En dan is zelfs 95 minuten best lang om uit te zitten. Het enige goede was de erg gewelddadige finale in een ondergrondse garage. Eén van Bronsons mindere films.

Moeilijk om niet in religieuze discussies te vallen hier. Laat ik maar zeggen dat ik uiteraard geloof dat steniging niet representatief is voor de islam. Ik hoop dat niemand het tegengestelde zal denken na het zien van deze film. Khomeini was een levende teletijdmachine die zijn land terug naar de Middeleeuwen teleporteerde. Je kan echt wel stellen dat al die radicale moslim-onzin over de wereld heen met hem is begonnen. Boek en film over Soraya M. geband in Iran... Uiteraard!

Maar goed, over de film. Hartverscheurend verhaal inderdaad over een onschuldige vrouw die werkelijk voor niks is gestorven. na een staaltje "Iraanse gerechtigheid". Deze film en zeker de zeer wrede stenigingsscène deed me echt pijn in het hart. Niemand verdient zoiets. Dan nog zien dat je eigen kinderen stenen gooien... De grootste horror zie je soms in het echte leven.

Een sterk verhaal dat erg authentiek overkomt, zeker omdat de film ook in het Perzisch is. De decors zijn soms van een sublieme schoonheid. De acteerprestaties zijn top : vooral de tante van Soraya maakt een overweldigende indruk en stelt alles in het werk om de waanzin te stoppen. Heel relevante film die hopelijk bijdraagt aan het wereldwijd bannen van deze verwerpelijke praktijken. Gevoelige kijkers, opgepast.

De debuutfilm van Mike Figgis (Leaving Las Vegas) zet alles in op atmosfeer. Deze film noir gaat vooruit op enerverende jazzmuziek in het economisch verwaarloosde Newcastle. Rokerige jazzbars met louche klanten, neonverlichting, een urbane mozaiek van bakstenen arbeidershuizen en vervuilende industrie vormen het troosteloze decor van “Stormy Monday”.

Figgis weet met vakmanschap en eenvoud hoe hij de nachtelijke atmosfeer en alles wat erbij hoort moet aanbrengen. Een dronkelap die door het café strompelt, rokerige interieurs, marlboro’s en whisky’s, gedempte straatverlichting op natte trottoirs. Die beelden laten allemaal een sterkere indruk achter dan in andere films.

Er is ook een liefde tussen twee mensen die authentieker aanvoelt dan in de meeste andere films. Ze hebben geen sex, maar slapen gewoon in elkaars armen in die eerste nacht dat ze samen zijn. En wanneer ze dan toch sex hebben, is het de ontlading van het beetje spanning dat in de film verwerkt zit.

Met sfeer alleen maak je echter nog geen goede film. Figgis heeft het ernstig laten afweten wat het verhaal betreft. Hij had blijkbaar wel ideeën maar het lukte hem niet om er een deftig en pakkend verhaal rond te bouwen. Het is een film die ik ondanks de sfeervolle regie toch met veel onverschilligheid uitgekeken heb.

Het lijkt gek, en toch heeft Alvin Straight het gedaan : 400 kilometers afgelegd met zijn grasmaaier om zijn broer te gaan bezoeken. Deze film van David Lynch is misschien wel zijn ernstigste werk. Lynch heeft een reputatie als regisseur van bizarre, bijna onbegrijpelijke verhalen. Hier staat hij met beide voeten op de grond om een verfrissend relaas te maken van Straights odyssée.

De tocht van Straight is ook een reis naar zijn verleden. Terwijl hij reist, dwalen zijn gedachten vaak af naar het leven dat achter hem ligt : zijn vrouw, zijn jeugdjaren en ouders, de oorlogstijd en tot slot zijn broer. Hij vertelt de anecdotes aan de mensen die hij ontmoet en willen luisteren, en haalde uit al die ervaringen een stukje wijsheid. Straight is geen beleerde man. Hij is eenvoudig en heeft de nodige lessen uit zijn levenservaring getrokken. Nu is hij op weg naar zijn broer, en dan pas weet hij, zal hij gelukkig kunnen sterven.

Lynch toont een Amerika zoals de films die ons meestal nooit tonen : slaperige dorpjes, behulpzame bewoners en een rurale omgeving. Je ziet Straight vaak vol contemplatie kijken naar de sterren, en naar de natuur rondom hem. Hij kijkt ernaar met de wetenschap dat het misschien de laatste keren zijn dat hij de wereld kan aanschouwen. Een mooie introspectieve film die me in een soort rustige trance bracht, door Lynchs manier van filmen. Hij geeft de positieve boodschap mee dat oud zijn nog altijd veel mogelijkheden biedt voor wie wil. Zeker een aanrader voor wie eens wat rustigs wil bekijken.