Opinions

Behoorlijk. Deze britse actiefilm leek net iets teveel een lange aflevering van een TV reeks.De jacht op een terrorist en het ontmaskeren van een mol binnen de MI5 zijn ook al niet de meest originele onderwerpen. Er zijn wel actie en twists genoeg en de laatste twintig minuten vond ik best spannend. Goede wegkijker, dat is al veel, want veel meer dan dat is het niet. In de hoofdrollen enkele bekende Britse TV acteurs zoals Peter Firth, die zijn eigen rol uit de reeks overneemt, en McInnerny uit Blackadder. Mission Impossible meets Bourne staat er op de poster? Van heel ver dan...

Interessante psychologische thriller. In plaats van er een whodunnit van te maken, kiest Sluizer om al in het begin te onthullen wie de kidnapper is van Saskia, een jonge Nederlandse die op reis in Frankrijk is met haar vriend.

Hij laat twee vragen open waarrond het verhaal opgebouwd wordt : Is Saskia nog levend? Wat is het motief van de kidnapper? Een opbouwende film dus, niet bijzonder spannend en vrij traag, maar scoort met een interessante montage met enkele sprongen in de tijdslijn en een onverwachte afloop. Raymonds profiel als de brave huisvader met een gitzwarte ziel is het soort personages dat me doorgaans rillingen bezorgt als je maar bedenkt dat zo'n mensen in je eigen wijk zouden kunnen wonen... brr.

Journalistieke atoombom

Vreemde keuze voor Beste Film. Ik vond de film nergens uitschieten en vind niet dat de Oscar echt verdiend was. Zeker niet qua regie dan. Vertelstijl zit iets beter gelukkig maar ook daar niet echt bijzonder. Voor een dossierfilm zoals deze vond ik het niet zo langdradig als ik dacht dat het zou worden. Dat is ook een kunst op zich zeker voor zo'n film.

Dit is het verhaal van de lange enquête in Boston die alle taboes rond pedo-priesters doorbrak en een reactie triggerde door heel de wereld. De doofpotoperatie van de Kerk in samenwerking met justitie, en het jarenlang verdoezelen van de feiten (zelfs zover gaand dat ze juridisch materiaal verduisterden) krijgt heel wat aandacht. Het verhaal en de gevolgen zijn inmiddels overbekend en hebben ervoor gezorgd dat de kerk veel van haar geloofwaardigheid verloor. Misschien is dat overbekende net het probleem bij mij en had de film mij niet zoveel nieuws te vertellen. Het artikel is ook belangrijk geweest voor de vele slachtoffers die uit de schaduw durfden komen : niks mooiers dan de pers die er bij wijze van voorbeeld voor zorgt dat degenen die zwijgen, opnieuw durven spreken.

Ruffalo en Keaton hebben de beste rollen. In de credits wordt België driemaal vermeld (o.a. Brugge met de zaak Vangheluwe). Nederland heb ik niet zien staan maar dat zijn dan ook echte heiligen .
Zeker OK als film, maar een film die zich onderscheidt is dit echt niet.

Spring Break, de voorjaarsvakantie waarbij miljoenen jongeren naar een zonnig vakantie-oord gaan om het varken uit te hangen. Die 4 onschuldige meiden, die oorspronkelijk meevaren in de zee van schijn en oppervlakkigheid, worden vlug met hun benen op de grond gezet wanneer ze in de cel belanden na betrapt te zijn op drugsgebruik.

Het tweede deel, waarbij ze onder de invloed vallen van een drugdealer (meesterlijke rol van James Franco) vond ik beduidend minder en werd door de makers gebruikt om hun lesje moraal door de strot te duwen. Het leek bijna op een voorlichtingsfilm over de gevaren van de "spring break" uitspattingen en daar gaat de film totaal de mist in. Verder worden de meisjes ook naar de achtergrond gedrongen en zuigt Franco -- behalve twee geladen pistolen -- alle aandacht naar zich toe. Het einde waarin de meisjes zichzelf ontdekken door gangsters overhoop te schieten is ronduit achterlijk. Weer dat moraliserend gedoe dat nergens op slaat en dat best toogfilosofie mag genoemd worden.

Spring Break is gelukkig maar een halve puinhoop. De toon is best erg kritisch tegenover een hedonistische jeugd die vlugge pleziertjes opzoekt en in een artificiële realiteit belanden waar ze liefst in zouden willen blijven. Zeker de eerste helft brengt die bijna verdwaasde jeugd goed in beeld. Een ander hoogtepunt was de scène waarin Franco een nummertje van Britney Spears opvoert met piano en de maskers eventjes afvallen. De film gaat even op de rem staan, en van zo'n momenten hou ik wel. De fluo-stijl laat de film er best jeugdig uitzien en past wel bij de hipheid die hier in de verf gezet wordt. Daarentegen zijn de vele vervelende dialoogherhalingen een pijn in de reet bvb hoeveel keer ze Spring Break Spring Break Forever zeggen... alsof dat zo poëtisch is

Veel onzin, een beetje moraal, heeft ook goede kwaliteiten maar uiteindelijk komt het bij mij even artificieel over als het wereldje van de spring breakers. Kleine 3*

Sputnik neemt wel één en ander over van Alien en Life (creature design) maar slaagt er in om een heel andere en originele wending te geven aan een overgekend verhaal, wat ik wel kon waarderen. Het is opmerkelijk dat de alien hier eerder een bondgenoot dan een vijand wordt. Maar het kabbelt ook nogal verder en de film mist de spanning die het publiek bij zo'n films verwacht. Ik zou het geen horror willen noemen, want (psychologisch) drama is alom tegenwoordig.
Soms ook slecht uitgewerkte scènes die sterk opvallen. Zo maken de twee hoofdrolspelers een camera onklaar om onopgemerkt naar een laboruimte te kunnen gaan, maar er wordt daarna niet getoond hoe ze erin geslaagd zijn om onopgemerkt terug te keren. Ik vond het persoonlijk een wat saaie en praterige Alien ripoff.

Spreken is zilver, zwijgen is goud

Zeer solide spionagethriller met een knap in elkaar gezet plot. Dit moet één van de ultieme spionagefilms zijn : de sfeer kwam dreigend over. Een spion wordt namelijk ingezet om een bepaalde rol te spelen, maar dat betekent bijlange niet dat hij een overzicht heeft over het hele schaakbord. Hij neemt dan ook grote risico's en zonder het zelf te weten, wordt hij misschien zelf gemanipuleerd . De film neemt in het begin nogal wat tijd om alles op zijn plaats te zetten. Burton speelt zijn gespeelde rol als aan lager wal geraakte alcolohicus vol overtuiging. Ook Oscar Werners bijdrage is vermeldenswaardig. Maar wat is dit knappe laatste half uur toch heerlijk!

Weetje : de baas van Leamas, Control en zijn rechterhand George Smiley zagen we onlangs nog terug in Tinker Tailor Soldier Spy, gespeeld door John Hurt en Gary Oldman

Sociale satire die best goed werkt en meer komedie dan drama is. Visueel niet altijd denderend en een beetje saai zelfs, maar Inhoudelijk wel een sterke film vond ik, over de hedendaagse mens in de hedendaagse maatschappij. De film heeft niet echt een rode draad maar volgt enkele van elkaar losstaande gebeurtenissen in het leven van een museumcurator. Ostlund gaat richting menselijke observatie maar doet het scherp, zeer scherp, soms spottend soms confronterend, met toch overwegend een negatieve kijk op de mens. Een greep uit wat getoond wordt:

- het elitaire kunstwereldje dat te kakken wordt gezet. Met die twee kunstfiguren die een hopeloze PR stunt willen verkopen die dan toch opgepikt wordt en viraal gaat.
- de onverschilligheid en individualisme, geïllustreerd door de mensen die blindelings voorbij al die bedelaars lopen. Christian wordt hier bijzonder sympathiek gemaakt omdat hij hen helpt
- het kwaliteitsverlies in menselijke relaties. De seksuele verhouding tussen Christian en Anne duidt toch op een compleet gebrek aan authentieke emotie en communicatie bij beiden.
- de drang tot rationalisering bij mensen. Christian die het excuusfilmpje maakt voor de jongen waarin hij zijn slecht gedrag probeert goed te praten
-de beknotting van de vrijheid tot meningsuiting door het politiek correcte.

Enzovoorts. Nee, vervelen doet de film geenszins en je zou er bijna een thesis uit kunnen puren. Ik voeg me dan ook bij de positieve reacties van deze film die duidelijk boeiende discussies op gang brengen.

Viespeuk Fulci.
Je kunt je afvragen of de soft porno scènes in deze film wel allemaal hun nut hebben voor het verhaal, zoniet verkneukelde de Italiaan zich met het aftasten van morele grenzen bij publiek en censuur. Een scène waarin een latino met zijn voet een geile dame bevredigt, doet op dit vlak wel vragen rijzen. Maar ergens vormt de perverse sfeer een logische parallel met de verdorven geest van de serial killer waarop gejaagd wordt. Een serial killer die bovendien als Donald Duck spreekt, hoe verzin je het? De moordscènes zijn bloederig en hard en bij eentje moest ik even wegkijken. De film kent ook een paar spannende scènes (o.a. met een vastgebonden vrouw). Het plot is erg standaard voor dit soort films en verrast weinig maar wanneer Fulci dit op zijn manier aanpakt vergeet men het niet licht.

Laatste maanden wat films van Park bekeken. Wist van het begin al dat het niks voor mij zou worden, maar dit is toch wel een totale afknapper. Kon hier ondanks de Tim Burton achtige fanatasietjes en visueel talent van de regisseur echt niks mee . Ik kan alleen maar gissen naar de bedoeling van dit wanproduct. Gewoon 100 minuten lang Koreanen onnozel zien doen : het achterliggend drama gaat volledig verloren.

Ja, ze kunnen er wat van die Koreanen. Dit is tragedie zoals tragedie hoort te zijn. Een Koreaanse koning en zijn geliefde generaal Hong zijn in het begin onafscheidelijke vrienden, maar wanneer de homoseksuele koning de generaal vraagt om de koningin een kind te schenken , neemt alles een heel andere wending. De generaal zit vast tussen zijn trouw tegenover de koning en zijn groeiende liefde voor de koningin . De koning zit vast tussen zijn vorstelijke functie en zijn liefde voor de generaal. Het is wat wennen aan de stomende erotische scènes, wat niet zo gebruikelijk is in Aziatische films. Met de actie heeft men hier niet overdreven. Er komt wat actie bij kijken maar de film pint zich voornamelijk vast op de vreemde driehoeksrelatie en de in aantocht zijnde tragedie. Het is allemaal ook goed gespeeld en gechoreografeerd. Goede film, maar wel voor wie meer van drama dan van actie houdt.

Irritant portret van een stel wispelturige yuppies. Ze zijn rijk, kunnen de mooiste jobs krijgen, gaan naar de beste restaurants (le petit chateau maar liefst), lopen wild van waarden als huwelijk en trouw, rijden in opzichtige auto's, wonen in ruime flats, lopen er altijd elitair bij met hun kostuumvestjes. Kortom, geen authentieke mensen maar typetjes. In eigen land noemen we ze johnny's en marina's, of heten ze Jean-Jacques De Gucht en Mathias De Clercq. Was wel leuk om een jonge Demi Moore en Andie McDowell te zien.

Ik begrijp de hoge cijfers niet voor die flauwe film die een verkeerd beeld geeft van de jeugd uit de jaren '80 door alleen een groepje snobs te tonen.

Hoe verder het vorderde hoe beter het werd. En op het einde, met de belichte ogen van twee personages in een erg gespannen dialoog, komt het genie Hitchcock helemaal naar boven. Ik moet zeggen dat de plotconstructie ook heel effectief werkte. Een zekere Cooper biecht aan een vriendin, Eve, op dat zijn minnares, een populaire zangeres, (Dietrich) haar man heeft vermoord. Dit wordt in een flashback verteld. Hij duikt onder, maar het verliefde behulpzame meisje (die acteerlessen volgt.. niet onbelangrijk!) doet zelf onderzoek naar wat er is gebeurd om te helpen en neemt de plaats in van de dienstmeid om te luistervinken. Intussen leert ze ook een detective kennen die haar nog goed van pas zou kunnen komen.

Stage Fright vangt wat traag aan zoals in heel wat Hitchcock films, nodig om alle pionnen op hun plaats te zetten. De schattige maar ook naieve acteerstudente, de charmante detective, de narcistische diva, de opgejaagde vriend, de snuggere vader... Het zijn personages die deze zwartwit-film van de nodige kleur voorzien. Zeker niet de beste Hitchcock naar "suspense" toe maar zit gewiekst genoeg in elkaar om er een remake in te zien. Tussen 3 en 3,5*

Remake van een oude John Wayne film die ik niet heb gezien. Was een ideetje van de countryband rond Johnny Cash, maar ze bakten er geen zak van. Na meer dan een uur is er nog altijd niks gebeurd in deze slaapverwekkende western (een TV-film). Enkel gepraat, geklets, nog meer gepraat en geklets. En een baby die eraan komt alsof ik daarop zit te wachten in een western. Er wordt wel vijf keer hetzelfde gezegd bvb dat Geronimo koetsen aanvalt op de weg en Ringo kid gaat nog eens twee keer vertellen dat zijn broer werd vermoord. Tien minuten voor het einde komt de eerste actiescène eindelijk, maar veel te laat dus... Slechte film.

Ooh, oooh, i love my job so much...

Super-goede actiekomedie. De balans tussen actie en komedie is just perfect. Ik heb vaak moeten lachen. Ook enkele goede scènes zoals Dreyfus die vastzit onder het bed van het liefje van de gangster wanneer ze thuiskomt en gaat douchen, de hond Winston, en die vechtscène in de vis in het begin. De humor komt spontaan en ongeforceerd over, wat ook al een pluspunt is. Het blijft een gave film.

50 jaar na de overgave van de Duitsers in Stalingrad kwam deze film uit, die door Duitsers zelf werd gemaakt. Het lot van een Duitse eenheid in de hel van Stalingrad wordt hier verder uit de doeken gedaan met alle ellende dat erbij hoort. Dit is toch een erg harde en wrange oorlogsfilm geworden over een patstelling waarin geen ontsnapping meer mogelijk was. Het is niet zo grootschalig gefilmd op het vlak van decors maar het maakt wel voldoende indruk. Na een wat traag en aanmodderend eerste uur volgt een uitstekend tweede uur wanneer de eenheid moet overleven en de leden ervan stilaan afvallen. Op het einde is de anti-oorlogsretoriek compleet.
Ik wil best geloven dat de Duitsers ook zwaar hebben afgezien, vaak onder druk van brutale en onmenselijke officieren (hier uitgebeeld door hauptmann Haller) die geen protest duldden. Of het een excuus is voor vier jaar oorlogsgruwel is voer voor discussie. Feit is dat Hitler met Stalingrad zijn eigen graf heeft gedolven.

Puur acteergeweld in deze luchtige biografische film waarin de humor centraal staat zoals het hoort. Een degelijke hulde aan deze twee onnavolgbare artiesten ontbrak nog. Reilly en Coogan imiteren tot in de perfectie de bewegingen, tics van de komieken, en slagen in de moeilijke timing die de acts van hen vergt. Echt klasse. De film verhaalt over hun laatste jaren waarin ze een reeks shows in de UK brachten. Met hun tanende gezondheid en het besef dat hun tijd als komiek bijna voorbij is, proberen ze de mensen tot het eind te plezieren vanuit liefde voor hun vak... en de personages die ze vertolken.

Wij zijn allemaal zo doordrongen van de figuren Stan en Ollie, dat we haast vergeten dat er ook nog mensen zoals u en ik erachter zaten. Voor mij was het een openbaring om die (al is het slechts film) als burgers te zien. En ook daar vond ik de film nergens tekort doen: je ziet ze met hun echtgenotes, en hun eigen problemen bezig (vooral de Robin Hood parodie die nooit de dag zou zien toont de creatieve gedrevenheid van het paar) en dat is fijn om te zien.

Een oude WO II veteraan is getuige van een koelbloedige moord in zijn stamcafé door latino's. Door tegen hun aanvoerder te getuigen wordt zijn leven en dat van zijn naasten bedreigd. Deze weinig gekende vigilante film is veel softer dan zijn soortgenoten en kent een mager verhaal. De actie is karig en wordt tot het einde opgespaard. Blaxploitation diva Pam Grier doet ook mee. Niks speciaals maar ik kan deze film ook niet echt slecht noemen.

Een klassieker ! De nostalgische sfeer is top! Doet me terug denken aan mijn eigen zorgeloze kinderjaren als geen andere film. Ik voeg er nog een 5 bij.

Geniaal verhaal met een twist. Echt genoten van deze minder bekende film met Michael Douglas. Een van de weinige met hem die ik nog niet had gezien. Star Chamber schippert ergens tussen juridisch drama en thriller en komt zeker niet dwaas over. Er worden enkele interessante morele kwesties belicht. Ik vond de film nog steeds fris en actueel overkomen want justitie is er tot nu toe niet veel beter op geworden.

Een groot Star Trek fan ben ik helemaal niet, maar toch wel nieuwsgierig naar de 2009 facelift. Op visueel vlak alles in orde en heel wat goede keuzes : die nieuwe Spock deed het erg goed en op sommige momenten was het sublieme SF met overdonderende FX. En dan zat het verhaal soms met minder leuke dingen zoals Nero, the last of the Romulans, terwijl zijn schip er vol van is, en die openingsscène met het kind Kirk dat een auto "steelt" vond ik een erg commercieel tintje hebben. Ook het "Beam me up Scotty" moment is uitgebleven al had ik het wel verwacht. Alles in beschouwing genomen toch meer bevredigend dan die jaren '80 films.

En weer geen uitschieter. Star Trek Beyond toont een USS Enterprise die op een vijfjarige expeditie is, en het moet opnemen tegen een supervijand, Krall genaamd. In vergelijking met vorige delen vond ik Krall wel een iets memorabeler vijand dat bvb Khan. Cumberbatch was gewoon te aaibaar om goed te zijn. De superhero film komt wel heel dichtbij en in een Star Trek film vind ik dit niet echt welkom. De film kent veel meer actie en space battle geweld. Eén van de meest positieve zaken die ik over Star Trek kan zeggen is de goede samenhang tussen de Enterprise crew. Bones, Spock, Kirk... ze geven het gevoel een echte crew te zijn en ik vind de cast gewoon goed gekozen.
Opnieuw een weinig origineel verhaal over een superwapen die tegen de federatie gebruikt zal worden . Erg diep en ver zijn de auteurs niet gaan zoeken... gewoon meer van hetzelfde en dat vond ik best saai. Gelukkig zijn de visuals weer op en top anders was ik in slaap gevallen.

Star Trek : 3*
Star Trek into Darkness:: 3*
Star Trek Beyond: 3*

Star Trek films... ze blijven toch moeilijk om te beoordelen. Aan de ene kant zien ze er geweldig uit en is dit werkelijk een plezier om naar te kijken (zeker de crash van de Vengeance op het einde was fenomenaal ), anderzijds vind ik de verhalen nooit echt boeiend genoeg. Veel technische prietpraat, omdat ook dat een echte Star Trek film maakt. Ik moet wel zeggen dat ik alle acteurs vrij behoorlijk vond overkomen. Ze slagen erin om hun personage meer diepte te geven dan je van zo'n film zou verwachten; zeker McCoy en Spock doen de originele serie alle eer aan. Pine is een goed alternatief voor Shatner, maar William Shatner is dan ook onvervangbaar in de rol van James Kirk. Een tegenvaller in deze film is Cumberbatch, maar denk dat ik vrij alleen sta met die mening. Hoe hij zich inspant om geloofwaardig te zijn als bad guy druipt van het scherm. Nee, als bad guy vond ik hem niet overtuigen. Jammer dat de Klingons geen grotere rol kregen. Conclusie : makkelijk kijkvoer, zwak verhaal.

Star Trek heeft altijd willen uitpakken als de "slimme" science fiction en in vergelijking met hersenloos spektakel zoals Star Wars is dat ook wel zo. Hoewel ik in mijn jeugd geen trekkie was, speelden we vaak met kameraadjes die procedures na : raketten geladen? Jawel! En is de transporter al gecheckt? Ja hoor check! Dan zijn we klaar om te vertrekken. Het was dan altijd kibbelen wie kapitein Kirk mocht zijn...

De premisse van deze eerste langspeelfilm was veelbelovend en het dikke eerste uur blijft alles mysterieus en wil je weten wat er zich in die ruimtewolk verborgen houdt. Dat werkte wel en ik kreeg de indruk dat ik echt naar een spannende SF film aan het kijken was. Maar éénmaal het duidelijk is waar het allemaal naartoe gaat wordt het snel minder interessant. De supercomputer die op zoek gaat naar zijn schepper klinkt eigenlijk helemaal niet zo boeiend meer.
Star Trek is voorzien van sterke visuals van de hand van bekende namen als Douglas Trumbull, Syd Meade en John Dykstra die veel goedmaken waardoor de film me ook niet helemaal tegenzat. Ook SF boegbeeld Isaac Asimov droeg zijn steentje bij. Ergens tussen 3* en 3,5*

Net als de eerste Star Trek, krijgt deze 3*. De personages hangen hier beter aan elkaar en de eindtwist was een verrassing van formaat. Echter vond ik de bad guy een lullig figuur die eruit zag als een lid van een glam metalband. Enkel zijn elektrische gitaar ontbrak nog. Terwijl het verhaal sterker was in de eerste film, krijgt men hier een standaard wraakverhaaltje opgediend met een villain die op captain Kirk afstormt als een stier op een rode lap. Spannend en spitsvondig vond ik het allemaal niet maar als kijkvoer waar je tussendoor eens je berichten op messenger kan checken werkte het wel.

Een van de bekendste films ooit, inmiddels bijna 40 jaar oud... niet te geloven. De eerste keer dat ik de special edition zie en is me niet tegengevallen. Was al van 1995 geleden dat ik nog eens de eerste Star Wars heb gezien. Het eerste uur viel vrij lang uit en ik kon me enkele stukken helemaal niet meer herinneren zoals de ontmoeting met Han Solo en Chewie. Zeker de dialoog met Obi Wan is vrij belangrijk om de link te maken met de latere prequels. Eigenlijk heeft deze film geen zo'n leuk tempo. De overgang van Mos Eisley naar de Death Star gaat wel heel snel. Ik sluit me aan bij degenen die vinden dat de volgende delen beter zijn. Beste aan de film vond ik de aanval op de Death Star. Leuk gedaan en voor die tijd vrij revolutionaire effecten van ILM. Schiet hier en daar wat tekort maar heeft niettemin invloed gehad op een volledige generatie... en nu al een volgende. Echt een tijdloze klassieker.

You will be a Jedi.. I promise.

Geen al te beste Star Wars. Na "The Last Jedi" (2,5*) de tweede slechtste zelfs. Veel politieke spelletjes in deze aflevering, want een oorlog komt ergens vandaan en moet een aanleiding hebben, hier onder de vorm van een handelsgeschil waarbij Darth Sidious vanuit de schaduw al aan de touwtjes trekt. Verder zien we een piepjonge Anakin die als slaafje werkt op Tatooine en die al "the force" in zich heeft. Ook Artoo en Threepeeo doen hun intrede. De podrace die daaropvolgt is meteen ook het kroonstuk van de film. De CGI vielen me ook wat tegen, zeker in de eindbattle, en die Jar Jar Binks (die de alien versie van een Jamaicaan moet voorstellen) vond ik maar een irritante toevoeging. Gelukkig ging het daarna allemaal beter in de volgende twee films.

Ik vind het een prima film waarin Anakin voor de eerste keer geconfronteerd wordt met negatieve eigenschappen die hem naar de Dark Side zullen leiden. Zijn hoogmoed, arrogantie en impulsieve woede-uitbarstingen zijn hier al zichtbaar, maar nog niet in die mate dat hij definitief verloren is. De romance met Padmé was te verwachten. Obi Wan krijgt hier ook een belangrijke heldenrol in zijn onderzoek naar de productie van een klonenleger. Het is natuurlijk helemaal geen mysterie wie hier achter zit, maar het einde in die arena op Geonosis leverde toch wel flinke science fiction actie af. Hoort voor mij tot de mooiste scènes van deze trilogie. De plannen voor de bouw van de Death Star worden voor de eerste keer vermeld. Waardige tussen-episode die op alle vlakken veel sterker is dan zijn voorganger. De ziel van de eerste trilogie begint langzaam maar zeker naar boven op te borrelen. Christensen bleek trouwens goed gecast als Anakin Skywalker.

Eén van de allerbeste Star Wars films samen met Empire Strikes Back. Alles gaat hier in een stroomversnelling. De bekering van Anakin naar de Dark Side wordt voorgesteld als een belangrijk kantelpunt, waarin alles daarna verloren is. Er is werkelijk een voor en een na. Zijn personage zit vol tragiek en zijn achilleshiel is de angst om geliefden te verliezen. Deze kaart wordt hier prima getrokken en de bekering voelt erg geloofwaardig aan. In deze film zitten ook de beste light sabre gevechten uit alle 9 films. Of het nu het duel is tussen Obi Wan en general Grievous of het eindgevecht tussen Obiwan en Anakin.. ehm sorry, Darth Vader, de thrills zitten er in en dit is wat we willen zien in een Star Wars film. Het einde is meesterlijk en sluit foutloos aan op episode IV, die twintig jaar verder de draad weer oppikt. De meest gewelddadige van de 9 ook die op sommige momenten genadeloze trekken aanneemt. Afgezien van episode I vond ik deze trilogie meer dan geslaagd.

Star Wars : 4*

Empire Strikes Back : 4,5*

Return of the Jedi : 4,5*

Phantom Menace : 3*

Attack of the Clones : 3,5*

Revenge of the Sith : 4,5*

The Force Awakens : 4*

The Last Jedi : 2,5*

Rise of Skywalker : 3*

Deze trilogie was eigenlijk niet best. Force Awakens vond ik nog de beste van de drie. Helaas zette het feest van de herkenning zich ook hier verder. Het leek eerder een Star Wars films gemaakt door Star Wars fans. Wie hebben we nog niet gezien? Ach ja, Calrissian en de keizer. Laten we die ook maar meespelen. En kijk, hier zien we nog eens de Ewoks. En zo volgt deze hopelijk allerlaatste Star Wars films veilig de geijkte paden. Hij is wel beter dan zijn voorganger, het levenloze "The Last Jedi", en kent wel enkele goede momenten. De scènes rond de ruïnes van de Death Star vond ik schitterend. Toch had ik altijd het gevoel dat episode VIII en IX veel beter konden. Rise of Skywalker is ook enorm snel verteld. Springt nogal van de hak op de tak. Nieuwe vijanden, nieuwe planeten, een compleet fris nieuw SF verhaal zaten er spijtig genoeg niet in. Deze fan pleasing derde trilogie blaakte niet van originaliteit. Disney heeft de legendarische filmreeks duidelijk imagoschade berokkent; George Lucas wordt gemist in de regiestoel. Daarom binnenkort nog maar 's na 15 jaar de episodes I tot en met III bekijken zodat ik terug kan ervaren waar een echt goede Star Wars film het van heeft.

Episode VII : 4*
Episode VIII : 2,5*
Episode IX : 3*

Beste uit de oude reeks. Waar Star Wars nog redelijk vaag was over de link tussen al die personages, krijgt de reeks gans zijn volle betekenis in episode V, met een hoop prachtige scènes zoals op de ijsplaneet Hoth, de eerste echte confrontatie met Darth Vader, de ontmoeting met Yoda, de Millenium Falcon die een memorabele halte maakt op een asteroide, Solo die ingevroren wordt. Stuk voor stuk scènes met een meesterlijke vormgeving en een hoog tempo. Dit deel voelt sowieso sterker aan door de overbekende revelatie van Vader en omdat alles nu eens niet naar wens gaat. Vele fans waren op het einde van deze film bezorgd en keken reikhalzend uit naar Return of the Jedi.