Opinions

Controversiële palm van Cannes in 1987. De moeilijke beeldsprakerige taal van auteur Bernanos ligt vooral aan de grondslag dat dit een onbegrepen werk is. En ik kan het ook begrijpen : wie spreekt eigenlijk zoals in de film, in literaire taal? Dit komt niet enkel drammerig, maar ook nog onbegrijpelijk over. Een priester twijfelt aan zijn roeping en voert een innerlijke strijd om aan de zijde van God te blijven en niet toe te geven aan zijn twijfels; in deze strijd zal de duivel verschillende obstakels plaatsen om zijn geloof te testen, waaronder een zondig meisje dat verschillende affaires heeft met oudere mannen.

De hoogdrempeligheid van de dialogen maakt dat veel van de achterliggende betekenis me is ontgaan. Ik vermoed dat de auteur ook teruggrijpt naar wat in de bijbel staat, maar omdat ik de bijbel niet ken kan ik er ook weinig mee Ik denk ook dat de denkwereld binnen deze film gewoon gedateerd is en niet meer van deze tijd.

Bah, ik ben hier niet zo enthousiast over. Dat cajuns moordzuchtig worden omdat je hun bootje steelt is al flauwekul op zich. En er volgt nog flink wat flauwekul : het schieten met losse flodders op de locals, dat voortdurende roepen in de wildernis, net goed om de vijand te lokken... hoe komen ze daar bij? En heel wat zwakke dialoog zorgde ervoor dat de film best wel langdradig overkwam, zeker in het eerste uur.
De oorlog die de soldaten op training ontketenen, is vooral één tegen henzelf. Langzaam gek worden in een dreigende omgeving : Deliverance deed het al eens eerder en beter. Er zijn ook positieve punten : de muziek van Ry Cooder, de prachtige shots van de swamps en de geweldige finale in het cajun dorp zijn om nooit te vergeten. Daarom toch nog een 3*.

PS : de slachting van de varkens zijn echt... dierenvrienden wees verwittigd.

Waar ging deze film over???

Deze film neemt zichzelf erg serieus met de belofte van een visierijk "eind van de wereld" scenario. Na tien minuten al gaat het bergafwaarts, en vanaf het moment dat de kloof in het ruimtetijd-continuum aan bod komt, is het helemaal af. Dan liet ik het allemaal letterlijk over me heen gaan, en slaakte een zucht van verlichting toen de eindcredits eindelijk over het scherm rolden.

Aan het einde ben je als kijker uitgeput om hier een lijn proberen in te krijgen. Onder dit schijnbaar "goed bedachte" verhaal (ahumm) is dit alleen maar één warrige, onsamenhangende en stupide hoop onzin, zonder doel, zonder boodschap, zonder richting en met zielloze personages. Tot overmaat van ramp duurt hij 144 minuten.

ST is een belediging voor het gezond verstand want alleen de regisseur kan begrijpen wat hij gefilmd heeft (en zelfs dat vraag ik mij af). Hopelijk wordt deze absolute zeikfilm weggedumpt in de flop 100.

Zalige film. In plaats van rise and fall, nu eens een fall en rise again. Het mag ook eens anders. De professionele bokser die aan lager wal raakt na de dood van zijn vrouw is wederom een prachtige karakterrol van Gyllenhaal, die na Nightcrawler op een hoger niveau zit te acteren. De film is dan ook meer een drama over het verliezen en herwinnen van waardigheid dan een echte boksfilm à la Rocky. Southpaw komt op enkele ogenblikken ook erg ontroerend uit de hoek met zijn dochter. Goed gebracht, het werkte zoals het moest. Enige wat me tegenviel was de rommelige scène waarin zijn vrouw om het leven kwam . Dit voelde niet echt goed aan, maar voor de rest vond ik dit echt een heel sterke prent. Fuqua staat meer bekend voor zijn stevige actiefilms maar een stevig drama kan hij duidelijk ook wel aan.

Als latino maakt het niet uit of je in de VS geboren bent of de VS gediend hebt in het leger. Je bent latino en dus hoor je thuis in Mexico. Soy Nero kent een sterke eerste helft wanneer migrant Nero Maldonado op illegale wijze zijn broer gaat bezoeken, die als dienstknecht werkt in een villa van Beverly Hills. Nero is geboren in de VS en wil dan ook het Amerikaanse burgerschap, maakt niet uit of hij daarvoor in het leger moet gaan dienen. Daarna vinden we Nero terug als soldaat aan een checkpoint in Irak, midden in de woestijn. In het tweede gedeelte stort het helemaal in en verliest de film alle focus op de aangekaarte problematiek. Sterk begin, maar eindigt teleurstellend.

Soylent, van Soy (soja) en Lentil (linzen), de enige voedingsbronnen die nog voorradig zijn in het jaar 2022. Zo zag men althans de toekomst in deze pessimistische SF-film. Na de film zag ik ook een analyse van hoe ver of hoe dicht de makers bij de werkelijkheid zaten nu we zover zitten. Soylent Green is tegelijk een eco-thriller en een detectiveverhaal, en zit doordacht in elkaar. Er was toen al sprake van broeikasgaseffecten en de macht van de voedingsindustrie. Mensen hadden toen al door dat er op termijn een prijs te betalen zou zijn voor verregaande industrialisering. Waar de film dan minder goed mee wegkomt is de sociale realiteit die ze schetst : vrouwen worden hier "furniture" genoemd en mensen worden tijdens rellen opgeschept als afval. Beetje ridicuul, maar vond deze scène tegelijkertijd ook vrij hard binnenkomen en refereert duidelijk naar de holocaust. Het blijft een sterke visie en de twist op het einde doet het helemaal. Ik zeg het al langer, Fleischer blijft een erg onderschatte regisseur. Hoog tijd om zijn films te herontdekken.

Kladversie van de reeks. Ik vond het maar een saaie film eigenlijk met teveel sentiment en mystiek. Dit hebben ze met de uitstekende reeks gecorrigeerd Ik kan niet genoeg benadrukken hoe goed die reeks is trouwens. Dezelfde personages keren er terug maar dan in een heel ander verhaal; de drie zusters krijgen een schatkaart op de rug getatoeëerd en Crystal Boy, de glazen man, wordt een taaiere vijand. Ook veel meer actie en een prominentere rol voor de ruimtepiraten. De animatiestijl in de reeks is ook een hele verbetering. Cobra blijft een icoon uit mijn kinderjaren en ook Alexandre Aja ziet wel de mogelijkheden om er een echte film uit te halen blijkbaar... eens zien of er nog wat van zal komen want daar is al jaren sprake van.

Ik schaar me bij balosa : de animatie is werkelijk subliem tot in de details... zoiets van dit niveau heb ik maar zelden gezien... echt iets waar je smoel van open valt met de kin tot aan de grond. Het is een reboot van een veel oudere serie uit eind jaren '70 die beter gekend was als Harlock of nog Albator (Frankrijk).

Hoe goed de animatie is, hoe slecht het verhaal. Boeide geen moment, geen structuur, een chagrijnige hoofdfiguur, een romantisch zijsprongetje dat niet goed aanvoelde. Wat een middelmatigheid. Gelukkig blijf je je vergapen aan die super-beelden. 5* voor het visuele, 1,5* à 2* voor het narratieve en hiermee kom ik niet verder dan 3*... tot mijn spijt.

Apollo 13 voor kids...

De NASA school ontvangt jaarlijks jongeren op "ruimtekamp" die enkele weken allerlei simulaties en procedures kunnen meevolgen en zelf uitvoeren om astronaut te worden. Een team jongeren wordt onbedoeld de ruimte in geschoten en moeten zien terug te keren naar de Aarde met de kennis die ze hebben verworven...

Op en top jaren 80 vermaak, met John Williams muziek, met teamwork als uitgedragen waarde; je ziet hier ook enkele bekende koppen uit die periode; en dan heb ik het niet over Joaquin Phoenix als 12-jarige Star Wars geek.

Erg absurd, maar wel vermakelijk en een paar scènes wisten spannend te zijn.

Heel erg flauw. Steek enkele dwergen in een marsmannenkostuum, probeer grappig te zijn, maak een hoop lawaai en je hebt iets dat op Spaced Invaders lijkt. Waardeloos. Inderdaad iets voor kinderen, maar dan toch niet meer voor kinderen van deze generatie.

Het viel me mee. Ik dacht een echte B-film te zien maar het resultaat was zeker boven de gemiddelde B-film en boven mijn eigen verwachting. Visueel was het (op de introscène na) zelfs een dikke meevaller. De set designs zijn mooi om zien en geven de film iets comic-achtigs. Kon dit waarderen. Ook het gebruik van kleurenfilters geven iets onaards dat goed past bij een SF-film. De makers zijn ook buiten gaan filmen en ook dat loont beter dan geschilderde achtergronden. En dan Michael Ironside die weer goed bezig is als bad guy. Geniaal figuur die Overdog Wat natuurlijk tegenviel was het verhaal dat in twee zinnen is samen te vatten en Peter Strauss en Molly Ringwald zijn nu niet bepaald acteurs die me meekregen. Maar kom.. er valt genoeg goeds te bespeuren. 3*

Een echte epische klassieker. Zo één die je als filmliefhebber gezien moet hebben. Hij was best lang met zijn drie uur en een beetje maar ik heb me nergens verveeld; echt nutteloze scènes zaten er niet in en de trage vertelstijl maakt het een leuke film om zich in te leven. Ook de vele mooie beelden zijn om van te smullen en stralen heel wat grandeur uit. De clash tussen Romeinse legers en het slavenleger was prachtig om te zien. Ik zag zelfs heel even in een flits een afgehakte hand en spuitend bloed. Wist niet dat dit in 1960 al mocht

Het is niet Kirk Douglas die hier de show steelt jammer genoeg al ontgoochelt hij ook nergens. Als opstandige slaaf mist hij het charisma van een leidersfiguur. Ik kon er niet in geloven dat dit personage de leider was van duizenden slaven. Hij zag er wat te "flower power" uit. En dan zijn haircut... alsof hij net van de kapper om de hoek kwam. Nee, ik hing meer aan de lippen van Ustinov en Laurence Olivier, als de Romeinse generaal Crassus.

Een klassieke oefening van Stanley Kubrick, maar ook hier een oefening waar hij met brio in slaagt. 4*

Niet de meest duidelijk vertelde film. Vond hem om een of andere reden erg lastig en ingewikkeld om volgen. Een secret service agent is belast om de ontvoerde dochter van de US president terug te halen, waar ze ook is, en door wie ze ook is ontvoerd. Mamet probeert het met twists en wat actie te kruiden maar slaagt er voor mij niet in. De actie is tweederangs en de twists zijn soms bizar te noemen. Er zat voldoende potentieel in voor een goede film maar Mamet werkt zijn eigen script wel erg slordig uit. Kilmer in één van zijn laatste degelijke rollen.

Het eerste wat me opviel was dat deze film er naar maatstaven van toen redelijk big budget uitzag, met veel shots die op locatie zijn opgenomen. Henry Fonda en George Raft spelen twee vrienden in een vissershaventje in Alaska. Maar het is er hard leven en om rond te komen stelen Russische piraten onder leiding van Red Skain de vangst van anderen. De vissers hebben er genoeg van en zweren de dieven te zullen doden indien op heterdaad betrapt. Het drama komt er dan wanneer één van de vrienden zich bij de Russen aansluit om zijn graantje mee te pikken.

De film had wat tijd nodig om uit de startblokken te gaan, maar de tweede helft is absoluut goed gedaan. Het gaat er soms bitsig aan toe. Romantiek ontbrak nooit in die tijd; de vrouwen worden vooral ingezet om tot het geweten en de rede van de mannen te spreken... wat dus meestal niet lukt. Sterk geacteerd maar het is vooral Hathaways ambitieuze regie die de film voor mij naar een hoger niveau tilt.

Je kan haast niet anders dan aan Jean Paul Sartre's beroemde quote "L'enfer c'est les autres" denken, waarin hij weergeeft dat heel wat lijden in ons leven het gevolg is van onze conflictrelaties met anderen en onze machteloosheid om daarmee om te gaan.

Nare film is dit, omdat de dreiging schuilt achter een façade van alledaagsheid en misleidende vriendschappelijkheid. Een Deens koppel komt ongemerkt in de modus operandi van een Nederlands serial killer koppel. terecht die ze leerden kennen tijdens een vakantie in Italië ... Ze hadden wellicht gehoopt dat ze nooit naar Italië waren afgereisd in de eerste plaats. Onze Maggie zou zeggen : blijft in uw kot.

De film begint als een hoop sociale awkwardness die je bij iemand als Ruben Ostlund zou verwachten, met ongemakkelijke soms bizarre dialogen en situaties die stilaan de sfeer verkillen tot diepvriesniveau. Eens de kijker op temperatuur is volgen de rillingen in de laatste twintig minuten. Een sterke thriller die je stilletjes in een wurggreep neemt. Heerlijk en origineel.

Wetenschappers kruisten buitenaards DNA met menselijk DNA en schepten daarmee een gevaarlijke levensvorm die ze zo snel mogelijk willen uitroeien. Een gevaarlijke, maar wel eentje met mooie vormen en die prettig is om naar te kijken. Heb die SF thriller (opgebouwd rond een mogelijks antwoord uit de ruimte op de Areciboboodschap) altijd wel goed gevonden al kan ik moeilijk zeggen waarom, want de dialogen zijn eigenlijk vreselijk, het B-film gehalte is nooit ver weg en Whitaker moet het doen met een absolute flutrol die zijn filmografie ontsiert. Misschien het eenvoudig entertainment (gewoon kijken en genieten), het vlotte tempo, de special effects, de kale kop van Kingsley, het Canadees model Natasha Henstridge. Wie zal het zeggen? De formule werkt voor mij en daarom krijgt Species een ruime voldoende, en misschien was het daarom destijds ook een ferme kaskraker.

They could fuck the human race into extinction...

Vond 'm ook niet slecht. Species II wil overduidelijk meer een horrorfilm zijn dan zijn voorganger, en dat lukt ook wel, want de bloederige special effects vielen niet tegen. In deze sequel komen enkele astronauten van een marsmissie terug en worden daarbij door buitenaards DNA geïnfecteerd. De gevolgen laten zich raden : we krijgen ditmaal te maken met een botergeile mannelijke alien, die sneller dan zijn schaduw nageslacht voortbrengt. Een B-film met een redelijk zwak verhaal maar ik heb me er wel mee vermaakt. Madsen en Williamson vormen een bijna komisch buddy team.

Meer van hetzelfde met minder middelen. De fans zullen niet meer vragen, voor de meesten zal het niet genoeg zijn. Species III ziet eruit als een TV-productie en de kwaliteit van de eerste twee delen wordt niet bereikt, maar een aardige poging is het wel. Zelfs de special effects vielen me niet tegen. Het is een direct vervolg op de tweede film en distilleert daar nieuwe elementen uit zoals die half-breeds. Groots is het absoluut niet maar als derde deel in een franchise was dit nog geen regelrechte ramp.

Species : 3,5*

Species II : 3*

Species III : 2,5*

Erg mooie film waarbij je ook even tussen de lijntjes moet gaan denken. Een doodeerlijke film met levensechte gevoelens en daar ben ik makkelijk voor te vinden. Al even geleden dat ik nog eens een film zag waar tieners op het witte doek op zo'n scherpe manier getoond werden en niet voor domkoppen doorgaan.

Sutter is een populaire figuur, een flierefluiter zou men hier bij ons zeggen, met de vrouwen een beetje een "player", en met een licht alcoholprobleem; ook wanneer hij al in een prille relatie met de ernstige en lieve Aimee zit blijft er nog een sprankje hoop naar zijn ex leven. Niet bepaald de goede instelling om in het leven te staan.

Op het eerste zicht lijkt de combinatie Sutter-Aimee een simpele relatie; daarachter schuilt een complexer spel van gedachten en emoties die naar boven komen na de ontmoeting met Sutters vader. Probeer maar te begrijpen waarom hij zegt dat niemand van hem houdt terwijl hij zoveel liefde krijgt van zijn vriendinnetje. Einde is perfect volgens mij. Ligt bij mij tussen 4 en 4,5*

Goede actiefilm, matige Bondfilm. Franchises als Mission Impossible en James Bond worden stilaan eenheidsworst. Ik heb me zeker geen minuut verveeld met de 150 minuten en deze James Bond bevat veel goed gemaakte actiescènes en doet zeker wat het moet doen op dat vlak. Maar goede Bondfilms zijn traditioneel toch deels spionagefilms waarin de wereld bedreigd wordt. Hier maakt Bond om vage redenen jacht op een duister misdaadsyndicaat... je weet nergens goed waarom eigenlijk... omdat M dat blijkbaar in een video opdroeg ... mja voelt niet zo overtuigend aan. Pas daarna komen er wat onthullingen over de band tussen Bond en zijn vijand en een weinig opwindend Big Brother is Watching You komplot. Gelukkig heeft Spectre ook goede kanten : een goede Bondgirl, mooie locaties, een taaie Mr Hinx. En nee, Christoph Waltz vond ik niks als Blofeld. Waltz zet weer de smalende welbespraakte valsaard neer, terwijl Blofeld een imposant figuur is in de boeken. Snap die keuze echt niet. Al bij al vond ik het een degelijke Bond en hoewel ik eigenschappen uit de typische Bondfilm wat miste heb ik me zeker wel vermaakt.

Heel goede actiefilm, één van de beste uit de jaren '90 wat mij betreft. Toch veel eerbied voor de manier waarop ze dit in elkaar gestoken hebben. Non stop spannende actie van begin tot eind. De ene situatie is opgelost of er komen weer nieuwe complicaties af. Hoe zeer ik me misschien kon ergeren aan de karikaturale figuren en onwaarschijnlijk netelige situaties, dit kan ik onmogelijk een onvoldoende geven. Daarom is de film té vermakelijk. Blijft goed.

Speed Racer is een mooie verpakking zonder veel inhoud.

Alles is kitscherig en fluo in de film, en deze look is ook het indrukwekkendste aan deze actieprent. Ik moest even terugdenken aan de artistieke vormgeving van Mars Attacks van Tim Burton, waar diezelfde look met iets meer klasse gebruikt werd. De film is totaal artificieel, van de kleren tot de design van de wagens tot de pseudo-futuristische decors. Neem er een goede box popcorn bij, zet het verstand op nul, de blik op oneindig en geniet van de wonderen van de CGI.

Het verhaal zit vol sentimentaliteit zo dik als zoete stroop en komt op sommige plekken zelfs langdradig over, zoals de dialogen tussen Speed en zijn ouders.

Emile Hirsch, de ster uit Alpha Dog en Into The Wild, die me in beide films aangreep door zijn spontane manier van acteren, ontgoochelt. Het is ook zijn schuld niet dat de Wachowskis met Speed Racer meer aandacht hadden voor mooie computerbeelden dan voor sterk acteerwerk. 2,5* voor dit super-commercieel vehikel. Het succes van de Matrix is de Wachowski's duidelijk naar het hoofd gestegen.

Een goed vertelde film en zeker niet ingewikkeld. Er zijn heel wat psychologische films waarbij je je veel meer het hoofd zal krabben denk maar aan Enemy, Jacob's Ladder, Mulholland Drive... Spider is duidelijk een man die een trauma met zich meedraagt. Hij herbeleeft dit door wat wij als een flashback zien uit zijn kinderjaren. Maar de film kent op het einde nog een onverwachte twist namelijk hetgeen hij heeft verdrongen . Ik vond de manier waarop Spider als volwassene de toeschouwer is van zijn herinneringen als kind een sterke manier om het allemaal uit te doeken te doen. "Spider" wordt bediend door het sterke trio Fiennes - Richardson - Byrne en daarom alleen verdient deze Cronenberg de aanbeveling.

Spider-Man vind ik één van de betere superhero filmseries. Al was de sequel nog beter (4,5*). Dit eerste deel toont hoe de nerd door een spinnenbeet krachten krijgt en verandert in een ware superheld. Ook de vader van zijn kameraad experimenteert met een krachtverruimend gas en wordt de boosaardige Green Goblin . Ik vond het wel leuk dat zowel Parker als Osborne als gewone mensen best opschieten, terwijl hun alter ego's aartsvijanden zijn zonder dat ze het doorhebben. Dat geeft extra peper aan deze film. Eén van de zwakkere punten is de erg lange opbouw. Het verhaal blijft veel te lang stilstaan bij de love interest en te weinig bij de strijd tegen de Goblin waardoor alles uit balans raakt.

Mooie en originele animatie, voor het overige vermoeiende geeky onzin en veel te druk. Ik kreeg er hoofdpijn van. Dat is des te bijzonder omdat ik de eerste film 4* gaf.

Ik voeg me bij de meerderheid. Na een overkill aan Spidey films kondigde Sony een anime aan... echt warm liep ik er niet voor maar ik nam dan toch even polshoogte bij verschillende recensies... die unaniem lovend waren. Toch maar een kans geven dus.

En gelukkig, want het is wel iets aparts geworden. Het kon een postuum hommage aan Stan Lee zijn ware het niet dat de man nog niet overleden was toen de film ingeblikt was. De liefde voor de comic loopt ervan af. Splitscreens, Benday dots, tekstkadertjes etc geven het unieke gevoel dat je een strip aan het lezen bent. Sterker nog: de strip komt tot leven. Veel verwijzingen ook. Ik heb ze niet allemaal, maar je ziet onder andere Stan Lee (of eerder zijn stripversie) voorbij wandelen, een mangafiguurtje, een cartoon varkentje etc. Ook enorm vloeiende animatie, een soort hybride tussen film en tekenfilm. En om het hedendaags te houden zorgden de makers voor een hiphop soundtrack. Een hoop actie, goed doordachte humor, vette knipogen naar het superheldengenre (Spiderman draagt GEEN cape!) en de comics, en prachtige animatie... alles wat mijn hartje maar kon wensen.

De humor is te flauw, de acteurs te matig, het verhaal te onzinnig voor een degelijk cijfer. Dieptepunt is die appendicitis operatie in de woestijn... Van John Landis ben ik beter gewend.

Ik zou hetzelfde zeggen. Bedroevende score voor deze pakkende thriller. Twee wetenschappers die een nieuwe levensvorm scheppen, als dat niet uit de hand loopt. Het idee kan als een afgezaagd cliché klinken en als de voorbode van een zoveelste onoriginele "mad scientist" film klinken. Niets is minder waar.

Natali verwerkt enkele leuke ideeën in de film zoals die wisseling van geslacht. De seksscène met Dren kwam bizar over maar illustreerde mooi hoe dat wezen puur op haar oerinstincten leefde. Het tegenover elkaar zetten van de menselijke en dierlijke eigenschappen van Dren vond ik tevens ook het sterkste punt van de film. Haar gedrag en reacties zijn totaal onberekenbaar en het is ook die factor X die de film enige spanning geeft. Deze film, clevere mix van SF en thriller, heeft me geen moment verveeld en behoort tot de betere film in dit genre voor dit jaar. Heeft nog het meest overeenkomsten met Species.

The broken are the more evolved...

Een man met D.I.S. heeft geen controle meer over zichzelf en ontvoert drie meisjes, die zullen opgeofferd worden aan "The Beast", een 24ste persoonlijkheid in aantocht. . Een meesterlijke rol van McAvoy, die verschillende persoonlijkheden vertolkt en op zijn best is wanneer hij een lispelende negenjarige jongen is. Zoals vaak bij Shyamalan blijft het hele motief erg vaag, worden onwaarschijnlijke elementen in de film verwerkt en kon de twist en afloop me niet echt warm krijgen, hoewel de verwijzing naar Unbreakable niet zonder betekenis is . De door mij vermelde quote geeft m.i. ook de sleutel tot het ontrafelen van vele vragen. Shyamalan ziet het ontstaan van het Beest als een laatste evolutionaire stap van het beschadigd individu dat Kevin is om te overleven. .
Geen hoogvlieger maar de mysteries van de menselijke psyche blijven fascinatie oproepen.

Een rommeltje inderdaad. Nochtans valt er met het onderwerp van spontane ontbranding best iets aan te vangen. Ik had dit liever in handen van Cronenberg gezien, die tenminste al bewees dat hij body horror aankan. De film heeft enkele momentjes, maar het eindigt verbijsterend slecht. Ik denk dat Hooper het zelf niet meer wist hoe hij dit moest afmaken. We mogen toch niet vergeten dat het hier om de regisseur van Texas Chainsaw Massacre en Poltergeist gaat. De effecten vond ik nu eens werken, dan eens hopeloos verouderd. Dourif is gelukkig de geknipte man voor een rol als deze, dat was tenminste nog iets.