Opinions

Veel actie en stunts in deze rommelige film met een achterlijk verhaal. Zou de Cannon versie van een Bondfilm kunnen zijn. De skiscène waarin ook Klaus Kinski in voorkomt is de beste van de film maar is gekopieerd uit de James Bond film For Your Eyes Only... Nee, verveelt niet maar fantastisch is het allemaal niet.

One less fool for the rest to be ashamed of

Uitstekende film over een zwarte officier die een onderzoek verricht naar de moord op een andere zwarte officier, Waters. De rassenvooroordelen worden op een niet clichématige manier uitgespeeld. Zo vond ik dat sterk dat de twee blanken die Waters een pak rammel gaven racistisch maar eerlijk waren met hun getuigenis . Tijdens interviews die Davenport heeft met andere soldaten wordt in flashback verteld hoe Waters geen kans liet liggen om een populaire soldaat, CJ, te jennen. Caesar maakt indruk met zijn rol als schofterige militair, maar Rollins als één van de stoerste negers ooit op het scherm (militair pak, zwart brilletje) krijgt niet veel anders te doen dan te ondervragen. Zeker een aanrader, al was het maar voor de debuterende Denzel Washington.

Met Ursula Undress, zei mijn nonkel vroeger met wie ik die film zag. Hoeft geen verdere uitleg. Goede western / avonturenfilm, een vroege buddy movie eigenlijk, waarbij een rover en een samoerai een team vormen : de rover wil het geld terug dat zijn valse kompaan gejat heeft (gespeeld door een ijzige Delon), de samoerai wil zijn gestolen zwaard terug. Dat zorgt in een schitterend eerste uur voor wat humor wanneer de rover de samoerai tot een belofte wil dwingen. Maar de scène die me bijgebleven was, was die waarin de Comanches een wurgbandje rond de nek van Christina vasthechten. Vooral de aparte combinatie Bronson en Mifune maken deze film het kijken waard.

Ik vind het wel apart dat Kappeuter de punten die hij aanhaalt ( zoals het in bed proberen te lullen van 18-jarige meiden ) van Douglas een hatelijk personage maakten, terwijl ik dit eerder komisch en bijna zielig vond. Hoe vaak hoor je niet van mannen in hun midlife crisis dat ze terug de oude bok gaan uithangen op zoek naar jonge bloempjes?

Solitary Man is een karakterstudie over een vijftiger die oorlog voert tegen zijn verouderingsproces en zijn leven niet meer onder controle heeft. Hij begaat de ene stommiteit na de andere die hem stilaan vervreemden van alle mensen die om hem geven.

Douglas is altijd hemels om naar te kijken. Eén van de acteurs waar ik altijd naar opgekeken heb en die het talent van zijn legendarische vader geërfd heeft. Ook DeVito, die in de film een positieve invloed uitoefent op de ontspoorde Douglas, is leuk om nog eens terug te zien. Het dramatische primeert wel op de komedie. Vooral het onvolwassen, cynische en onverantwoordelijke gedrag van Kelman ontlokte me meer dan eens een glimlach maar de manier waarop hij stilaan een verbitterde eenzaat wordt zorgt meer dan eens voor bittere ernst. Je moet er van kunnen genieten maar ik vond het allemaal best verteerbaar.

Goede romcom, al kon de chemie tussen Stoltz en Masterson me niet over de hele lijn overtuigen. Uiteraard kon "Miss Amanda Jones" van de Rolling Stones niet ontbreken. Ongetwijfeld een inspiratiebron voor Hughes script. Verder een redelijke standaard film waarvan er al een hele hoop bestaan, maar met meevallende acteurs die het allemaal op niveau trekken. Er zitten ook enkele heerlijke dialogen bij. Niemand keek met zoveel affectie en genegenheid naar de beleving van de jeugd zoals Hughes deed. Geen biertjes bij deze film, een superzoete lolly...

Suffe film die onvermijdelijk sfeervol overkomt omdat het zich in een jazzy New York by night afspeelt, maar verder gedragen door gemiddelde acteerprestaties en een afwezige schurk die het niveau nooit tot thriller kan optrekken. De bodyguard die een love interest ontwikkelt voor de persoon die hij moet beschermen fascineerde Scott ogenschijnlijk meer dan het scheppen van dreiging en spanning. Wat Ridley Scott in het script zag is me een vraag maar dit is mss wel Scotts allerminste film.

Carpenter doet een Hitchcockje...

Deze eenvoudig opgezette film, waarbij een single vrouw het doelwit wordt van een voyeuristische stalker kent enkele sterke momenten (onder het putdeksel ) en is best spannend te noemen. Want je weet uiteindelijk wel dat het vroeg of laat zal leiden tot een moordpoging . Carpenter weet hier een dreigende nachtelijke sfeer te scheppen met anonieme woontorens waarvan elk raam een spiedend oog kan zijn. Het feit dat je je alleen kan voelen en alleen kan zijn terwijl je in een stad omringd bent door duizenden mensen is een gedachte die Carpenter goed aanwendt.

Je ziet wel dat het met weinig budget is gemaakt maar dan nog is het resultaat met deze minimale middelen zeker OK. Hier en daar enkele vreemde en wat ergerlijke plotfouten: uiteraard kan je de stekker van de telefoon uittrekken, maar ook het idee om gordijnen voor de vensters te schuiven komt laat en bij de eerste date wisselen Paul en Leigh geen telefoonnummers, ze gaan uit elkaar, maar vijf minuten later zit hij toch lekker bij haar in de flat. Filmkriebel zegt: Carpenter's 2de minst bekeken film is toch ook één hele sterke.

Sfeervolle Disneyfilm gebaseerd op een verhaal van Ray Bradbury, maar erg donker en creepy voor kinderen. Mr. Dark is verontrustend. Deze film bezorgde me als kind het klamme zweet en kon er niet van slapen; vooral door die scène met die spinnen . Op het einde wordt de special effect doos bovengehaald.

Er waait nog altijd veel frisheid door deze film. De ontmoeting tussen een vrijgevochten meisje en een yuppie zorgt voor een reeks grappige maar ook gevaarlijke momenten waneer het ex vriendje van Audrey opduikt. Griffith in de meest sexy rol van haar carrière (hoewel ik Body Double nog moet zien). De overgang van vrolijke komedie naar keiharde thriller is op zijn minst opmerkelijk te noemen. De soundtrack mag er ook best zijn. Helemaal mijn ding. 4* blijven staan.

Bestaanscrisis van een acteur.

De film laat doorschemeren dat hij een heel beroemd en befaamd acteur is van het niveau Tom Cruise. Zijn plaats vooraan op een award uitreiking in Italië en een luxe hotel als permanente verblijfplaats wijzen daarop.

Maar zo wordt deze man, Johnny Marco, niet voorgesteld. Wij zien hem anders. Een man die pas gescheiden is en zich verveelt in zijn oppervlakkige leven. Hij nodigt paaldanseressen uit, hangt soms eenzaam in zijn zetel, brengt hele namiddagen aan het zwembad door of geniet van zijn status en heeft de ene one-night-stand na de andere. De meest hartverwarmende momenten zijn de scènes met zijn dochter, met wie hij een hechte band heeft. De moeder laat haar bij hem achter omdat ze even wat tijd voor zichzelf wil. Het wordt niet duidelijk voor hoelang.

Coppola kiest voor een arthouse format en een redelijk statische regie. Ze put wellicht inspiratie uit haar eigen jeugd waarin ze zich bewust werd dat roem en rijkdom geen garanties zijn voor geluk. Niet zo memorabel en groots allemaal, beetje te afstandelijk om echt goed te zijn maar het punt wordt wel gemaakt.

Dit relaas over een identiteitsroof boeit me al sinds lang. Ik had al (het betere) Le Retour de Martin Guerre (3,5*) gezien waarop deze geïnspireerd is. Ik moet wel zeggen: Gere in de hoofdrol als een man die zichzelf heruit wil vinden viel me hier wat minder in de smaak maar Jodie Foster zag ik hier graag spelen. Het courtroom stuk vond ik het beste in de film. Alles komt hier mooi samen in een collectief apotheosemoment. Geen slechte film, die esthetischer in beeld gebracht is dan Martin Guerre, maar het laat afweten met een minder sterke karakteruitwerking.

Anke loves Tobi, Achim loves Sandra.... Tobi loves Achim

Vond het niet zo denderend. Beetje cliché homo gedoe heel de film door, over een jongen die zich niet durft te outen. Ik vond de film ook wat rare keuzes maken, zeker door die gay roeigroep Querschlag erbij te betrekken of het samen afrukken om te tonen hoe goede vriendjes Tobi en Achim zijn. Dit voelt pijnlijk geforceerd aan. Interessanter waren dan nog de gevoelens met de twee meisjes maar ook dit ging niet echt diep. Ik bleef er wat onbewogen bij. Voor de betere homofilm moet je toch vooral bij Brokeback Mountain (4*) zijn.

Het verhaal op zich stelt niet zo veel voor en probeert de aantrekking van de mens voor de Everest te bevatten. De ontmoetingsplaats van de mens met het grotere geheel.. je weet wel, van die mystiek getinte awareness. Wel leuk is om te veronderstellen dat Hillary niet de eerste was om de top te bereiken. Een zekere Mallory zou hem voorgegaan zijn in de jaren 20, en Habu, de legendarische bergbeklimmer uit de film, heeft tijdens één van zijn expedities een fotoapparaat waarop mogelijks het bewijs daarvan staat

Le Sommet des Dieux is volwassen, contemplatief en bekijk je vooral voor het visuele want de beelden zijn van een grote schoonheid wanneer de beklimming van de Everest aanvat in het laatste half uur.

Onconventionele misdaadfilm met een wel erg vreemde toon maar krachtig in beeld gebracht. Tja, als ik eerlijk ben, nee, Kitano kan inderdaad niet acteren. Gemakkelijk om een gevoelloos karakter te scheppen, daar heb je geen acteertalent voor nodig. Als regisseur bakt hij er gelukkig veel meer van en speelt op contrasten tussen de uitbundigheid van het leven en de onherroepelijkheid van de dood, die in één moment alles stilzet. Het schijnbare onevenwicht tussen harde misdaadfilm en bijna kinderachtige komedie wordt verzilverd wanneer de dood "in full force" terugkomt onder de vorm van een visser . Confronterend moment.

De beelden op dit strand waren prachtig en de new age achtige muziek heeft een duidelijke meerwaarde. Gangster Murakawa is een gedoemd personage die op de hielen gezeten wordt door de dood, en het einde is dan ook de enige logische uitkomst van deze film. De executie met die hijskraan deed me toevallig denken aan Consequences of Love (3,5*) die ik onlangs nog zag. Oerdegelijk doch voor mij niet memorabel.

Te lang. Het duurt een heel eind voor de film van de grond komt, en ik zat me al even te vervelen want pas na het eerste uur komt er schot in de zaak. Er zit ook weinig in deze standaard western die echt memorabel is. Het verhaal is niet zo boeiend, maar John Wayne blijft het western-icoon bij uitstek al beginnen zijn "gunslinger" bewegingen er wat verkrampt uit te zien. Misschien is het dan nog Dennis Hopper als de agressieve zoon van de bad guy die me nog het meest zal bijblijven, samen met de weerspannige jonge zoon die maar niet wil gaan studeren en zijn broers op de zenuwen werkt. Tweede deel van de film is trouwens behoorlijk somber, en dat had ik niet verwacht.

Dik in orde! Het Nazi regime bekeken niet vanuit oorlogsperspectief maar door de ogen van het verzet binnenin. Het politionele en juridische staatsapparaat was geen haar beter dan het militair apparaat. Hitler zag de vijand overal en zelfs denken tegen het regime was verboden.

Waar het eerste deel redelijk procedureel overkwam tot de bekentenis zorgt de tweede akte voor een boeiend ideologisch gesprek tussen Scholl, die handelt vanuit haar geweten en politie-inspecteur Mohr, die slaafs de Führer volgt. Voor mij een sterke scène, want volgens mij heeft Scholl hem toch een heel klein beetje de ogen geopend voor de realiteit. De derde akte is een schaamtelijk showproces tegenover een overtuigde Nazi-magistraat Roland Freisler. Geen schijn van kans hadden ze... Allemaal erg goed en soms ijzingwekkend geacteerd, sterke dialoog en een beeld over hoe gerechtigheid eruit zag bij de Nazi's. Hoe triest is het om een maatschappij op die manier een 21-jarig jong meisje om te zien brengen .

Pakkend melodrama. Eigenlijk valt er over deze film heel weinig kritiek in te brengen. Als nagedachtenis voor het innerlijk leed dat de holocaust overlevenden met zich moesten dragen voor de rest van hun dagen is dit de film bij uitstek. Het voelt ook aan als een ode aan menselijkheid. Een jonge Amerikaan gaat in een flat wonen en wordt er bevriend met Sophia, een Poolse overlevende van de Auschwitz-gruwel en haar labiele minnaar, Nathan. Het einde brengt één van de meest hartverscheurende scènes uit de filmgeschiedenis. En verdomme zeg, wat een stevig intens acteerwerk van Meryl Streep... Een masterclass acteren, tien op tien. . Haar Oscar was meer dan verdiend.

Ik geef 3,5 want melodrama is ten eerste niet echt mijn voorkeursgenre. Door het slome tempo in het eerste uur en de sobere huiskamerregie voelt het slepend aan maar uiteindelijk toch een sterk verhaal. Sophie heeft trouwens twee keuzes te maken in de film. De ene ligt in het verleden, de andere is tussen de twee mannen, één die haar een geborgen en veilig bestaan aanbiedt en de ander die haar meesleept naar haar ondergang....

Damn, dat was nog eens een gave avonturenfilm!!! Ik heb eveneens de fullscreen versie bekeken; de beeldkwaliteit viel goed mee.

Het verhaal : vier criminelen stranden in een godvergeten gat in een niet bij naam genoemde bananenrepubliek, waar ze met klussen proberen te overleven. Ze krijgen de kans om wettige burgers te worden, wanneer ze met zijn vieren een voorraad nitroglycerine uit de jungle moeten halen in een onderneming, waar zelfs de Camel Trophy bij verbleekt, en waar de minste inschattingsfout hen allemaal de lucht in kan blazen.

Dat Friedkins film een flop is geweest, was omdat alle aandacht op dat moment naar Star Wars ging. Want Sorcerer mag gezien worden! Waar de eerste helft misschien wat uitgerokken is, en zich vooral verdiept in het hoe ze daar verzeild zijn geraakt, maakt de tweede helft veel goed met klasse avontuur en goed gedoseerde spanning tot het einde.

Voor een keertje kan het er wel door. Heeft wat mee van een moderne herwerking van The Sword in the Stone; los van het meester versus leerling thema wordt ook verwezen naar de scène waarin Dave de schoonmaak met magie tot leven brengt. Veruit één van de leukste scènes uit de film.

Walt Disney Studios join Jerry Bruckheimer... dat wil zeggen een spektakelfilm, en spektakel krijg je wel. Met bombastische trompettenmuziek, een helse vaart en leuke special effects. De film heeft genoeg bekijks en er komt met de regelmaat van de klok wel iets leuks in beeld. Baruchel viel me redelijk tegen als de ratelende spraakwaterval van New York; het woord irritant staat op zijn kop geschreven maar zijn geeky personage rechtvaardigt dat ergens wel. Gelukkig is er nog de lieflijke Palmer en een theatraal overacterende Molina om hem nu en dan eens te doen vergeten. Het blijven allemaal gemakkelijke standaard rollen voor Cage en Molina. Voor hun huidig acteerniveau goed genoeg. Ik kon het in ieder geval nog makkelijk verteren allemaal al hoef ik die zeker niet meer te herzien.

Alweer een topfilm van Loach, die intussen al een halve eeuw bij zijn geliefde bekommernissen blijft : het lot van de gewone werkmens in een quasi perfect script van zijn makker Paul Laverty. Ricky en zijn gezin zijn goede mensen met de allerbeste bedoelingen. Maar wanneer hij een stresserende job als koerier aanneemt bij een werkgever die bovendien alle kosten afwentelt op zijn werknemers begint zijn gezinsleven onder zware druk te staan. Het zijn schrijnende toestanden en spijtig genoeg gebeuren ze : mensen die tot 14 uur per dag werken, 's avonds bereide maaltijden opwarmen en als je dan nog een puberende zoon hebt wordt het allemaal teveel. De situaties die Loach opvoert blijven onaangenaam hangen en tonen ons dat er mensen zijn in de samenleving die het écht écht hard hebben en dit ook al die ellende niet verdienen. Het einde is één en al grimmigheid . Met dank aan een verrotte vrijemarkteconomie. Ja, Loach maakt de laatste jaren toch wel dikke meesterwerken.

Deed het goed in de zalen in 1948, met een wat omstreden Oscarnominatie voor Stanwyck, die hier nochtans niet op haar hoogtepunt zat. Litvak gebruikte de telefoon als rode draad voor deze suspense film. Stukje bij beetje wordt het verhaal opgebouwd vanuit een flashbackvertelling. Een wat berooide gast, Henry Stevenson, trouwt met de verwende dochter van een rijke industrieel. Het is al snel duidelijk dat het niet voor de liefde was maar met het idee om zijn opties af te tasten om zo snel mogelijk rijk te worden, uiteraard achter de rug van zijn vrouw. Cinematografisch best ingenieus maar op de eindscène na vond ik hem niet spannend genoeg en ook de acteurs lieten een onopvallende indruk na. Voor mij in de categorie "leuk om eens gezien te hebben".

Teleurstellend. Dit moet wel de minste zijn van Kore-eda die ik tot nu toe heb gezien. Precies een TV-film. Beetje een kleurloze en veilige huiskamerfilm voor een doorsnee publiek dat maar blijft voortkabbelen. Toch moet dit familiedrama het meer hebben van de inhoud dan van enige cinematografische kwaliteiten, met de vraag of je als ouder geen betere band hebt met het kind dat je opvoedt dan met het kind waarmee je bloedverwantschap hebt, in dit geval veroorzaakt door een wissel in de kliniek. Een reflectie over opvoeding en verantwoordelijkheid dat helaas houterig en droog overkwam bij mij.

Meer een Disney voor volwassenen vind ik. Kan me toch niet voorstellen dat de studio met een dergelijk spiritueel en existentieel thema een kinderpubliek voor ogen hadden, of ze moeten wel erg wereldvreemd geworden zijn daar. Min twaalfjarigen zullen hier weinig mee kunnen, hoe aaibaar de kat ook is. En ikzelf? Beetje teleurgesteld toch... geef me ook maar de old fashioned Disney-fun in plaats van die intellectueel zwaar beladen tekenfilms die geen kind snapt. Mijn 3* gaan dan ook volledig naar de sublieme animatie zelf waarbij je zelfs de snaren van de gitaar ziet trillen. Best indrukwekkend.

De humor is echt wel speciaal vond ik, helemaal niet zoals de meeste standaard 80s komedies. Vond de raciale humor niet cru en dat viel mij wel in de smaak bvb die shades of grey / shades of pink mop van Whitney. Helaas laat het verhaal ook een kans liggen om de Afro-amerikaanse stereotiepen een kopje kleiner te maken. Of te gebruiken. Daar zat meer in. En Howell ziet er volstrekt belachelijk uit als zwarte. Erg ongeloofwaardig dat niemand hem herkent als een vermomde blanke bijvoorbeeld zijn eigen ouders in die lange (onhandig aangepakte) scène waarin zowel zijn ouders, dat sletje Whitney als zijn medestudente bij hem thuis langskomen en hij een bivakmuts over zijn kop trekt. Dit zou de climax moeten zijn van de film maar het is een totaal verprutste en mislukte scène. Een redelijke komedie die deels om zeep geholpen wordt door het irritante hoofdpersonage. En zo fout dat de wokisten er van wakker gaan van liggen is het niet. Net een 3*

Bah, niet zo goed. Je hebt blijkbaar een hoop mensen die in hun leven niks anders te doen hebben dan te surfen en naar feestjes te gaan. In deze film lijkt Hawaii een waar "island of pleasure", net iets te cool allemaal. Wat Bethany Hamilton overkomen is, is inderdaad een zware tegenslag, en haar moed en wilskracht zijn bewonderenswaardig. De film verzuipt teveel in emo-momenten, etnische gezangen, stroperigheid en voor de hand liggende levenswijsheden ( zoals op haar trip naar Phuket na de tsunami ). De film loopt precies af zoals ik me helemaal in het begin had voorgesteld. Mooie beelden wel, zelfs goed geacteerd, en het digitale wissen van de arm ziet er overtuigend uit, maar het is van begin tot het eind een film waar je kiespijn van krijgt. Meer iets voor de jeugd.

Vernuftige SF met een ijzersterk gegeven rond het manipuleren van gebeurtenissen in een alternatieve realiteit. Het einde, waarbij de twee realiteiten in elkaar overvloeien tot één enkele klopt helemaal niet want dat zou betekenen dat in het geheugen van Capt. Goodwin dezelfde trein zowel ontploft is als niet ontploft of anders gezegd dat de de niet ontplofte trein chronologisch na de ontplofte komt. Het einde heeft me niet overtuigd maar voor de rest valt er weinig op te merken. Dit is zonder meer een dikke vette 4*.

Breken met oeroude tradities is geen makkie, zeker niet als vrouw in een door mannen gedomineerde dorpsmaatschappij. Een groep vrouwen besluiten uit protest tegen de luilakkerij van hun mannen om hen seks te weigeren. Naarmate de ballen van de mannen uitdrogen, gaat het dorpje op zijn kop staan. Mihaileanu raakt thema's als scholing, emancipatie, vooruitgang in achtergebleven gebieden, gelijkheid en moslimextremisme aan. Dat laatste is er voor mij net iets teveel aan wegens te vanzelfsprekend om dit door een "arabische" film te verweven. Al gebeurt er niet bijster veel, toch weet de film de hele lengte te boeien door de onderhuidse spanningen tussen mannen en vrouwen en oprechte, onpretentieuze acteerprestaties.

Standaard TV detectivefilmpje over een arts die dood wordt teruggevonden door vergiftiging met arsenicum. Een moord die later in de film gelinkt wordt aan een andere affaire van 20 jaar terug. Visueel stelt het niks voor, en Marthe Keller vind ik een saaie actrice maar het zit boeiend genoeg in elkaar zodat het niet tegenvalt om te volgen. Niet gedacht dat deze op MM te vinden zou zijn.

Vrij zwakke haaienfilm, met een sterke intro, een onverwacht einde maar alles daartussen was noch mossel noch haai. Tussen Jaws clichés, ecologische boodschappen, politieke incompetentie en gepruts met technische snufjes is dit een variant waarin de spanning helemaal ontbreekt en met een verhaal dat te weinig voorstelt om te boeien. Volgende week alweer vergeten. Ik blijf me soms verbazen waarom van die prul-haaienfilms nog steeds gemaakt worden een halve eeuw na het niet te evenaren Jaws.

Rampling draagt deze film over de rouwverwerking van een vrouw. De rouwverwerking is hier ingrijpender omdat er de hele film een zweem van twijfel is of de man wel overleden is. De pagina kan maar niet omgeslaan worden. Zo vindt men geen lijk terug en suggereert haar schoonmoeder dat hij er wellicht van door is met een jong kipje. Voor de rest vond ik dit een minder prikkelende Ozon zonder echte wendingen en volledig op één personage gefocust. Ik vroeg me op een bepaald moment ook af of de vrouw niet een beetje schizofreen was (ik hoor geluiden zegt ze ergens in de film tegen haar arts). Allemaal niet eens zo slecht hoor, maar ook helemaal niet zo bijzonder. Met wat minder respect voor Ozon had ik het zelfs suf genoemd.