Opinions

Het duurde even voor de film op gang kwam, maar zodra de politieke spanningen en de geplande protestmars richting Montgomery in het vooruitzicht komen, komt een belangrijke bladzijde van de Amerikaanse geschiedenis in beeld. Ik ben weinig vertrouwd met de details rond het leven van Martin Luther King en de "raise of black consciousness", maar de film hielp me echt begrijpen wat de man werkelijk betekende voor de zwarten en wat hij symboliseert voor de wereld.

Hij was zo'n beetje de Gandhi van de zwarten. Hij heeft de blanke politici wel slim bespeeld trouwens om hen zover te krijgen dat ze toch het stemrecht aan de zwarten gaven. Zo zie je maar dat de aanhouder wint. We zouden meer op straat moeten komen trouwens

Oyelowo was best indrukwekkend; tijdens zijn speeches had ik de indruk om de echte King te horen. Maar ook de president Johnson kreeg een respectvolle vermelding als de man die zich president van alle Amerikanen toonde.

Een Ghibli die door de cinefielen tot de absolute top van de tekenfilm gerekend wordt. Chihiro in de wereld van de geesten. Een film die Miyazaki gedroomd kon hebben. Die onder water staande treinsporen, dat stinkmonster, de transitie van de werkelijke wereld naar de geestenwereld, no-face... het is visueel erg krachtig in beeld gebracht. Vooral de eerste dertig minuten vond ik ijzersterk. Er zit hier zoveel creativiteit en verbeelding in door de fusie van klassieke sprookjeselementen, Japanse folklore en mythologie van het hiernamaals. Had het iets meer te vertellen gehad dan had ik wellicht een hogere score gegeven want dunnetjes is het wel. Een mooie anime dus dat ga ik niet ontkennen, maar met die top 100 notering ook wel overgewaardeerd.

Je moet het hen nageven: Toledano en Nakache maken leuke films. Ik begrijp wel dat het niet elke keer bullseye kan zijn zoals Intouchables, dus legde ik vooraf de lat niet té hoog. Vond deze wat traag en oninteressant op gang komen doch eens je doorhebt dat alle ingrediënten ingezet worden om een totaal mislukt trouwfeest te krijgen is het uitkijken naar het trouwfeest. Dat de bruidegom als een onuitstaanbare snob geschetst wordt deed me daar ook op hopen. Verder is de ceremoniemeester Max omringd door heel wat sullen, waarvan vooral de entertainer (Gilles Lellouche) bijblijft. De reeds genoemde ballonscène was de apotheose van het hele gebeuren en de humor wordt gericht op hedendaagse lifestyle zoals de smartphone-onzin en de drang om altijd exceptioneel te moeten doen omdat normaal doen niet goed genoeg is. Zeker het bekijken waard maar voor een Franse komedie net een te degelijke komedie. Twijfel tussen 3* en 3,5*.

De ongehuwde Dashwood zusters en hun moeder, tweede echtgenote van een rijke grondbezitter, worden onterfd en gaan op een cottage leven. . De oudste, Elinor heeft een boontje voor de charmante Ferrars (Grant), de broer van haar schoonzuster en Marianne (Winslet) verliest haar hart bij haar "redder in nood" Willoughby.

De verfilming van Jane Austens literair werk is treffend en precies op het scherm gebracht : de stijve omgangsstijl, de theekransjes, de roddels en de ruwe scenery. De zeemzoeterige romantiek is minder aanwezig dan je zou verwachten, want het is een verhaal van onoprechte gevoelens en relaties die achter de schermen gemanipuleerd worden door matriarchale figuren. Een geschikte huwelijkskandidaat vinden was niet voor de hand liggend in een tijd waarin het opklimmen van de sociale echelons veel belangrijker was voor een man dan sentimenten.

Ondanks heel wat kwaliteiten vond ik het gebrek aan tijdsbesef slecht weergegeven. Over hoeveel maanden of jaren speelt dit alles zich af? Net iets te lang ook : begon redelijk drammerig te worden in het laatste half uur want na twee uur heb je het toch wel gehad met die Britse maniertjes.

Flink verouderd. Dit is het soort films dat alleen goed was in de jaren '70. De tijd van de geschminkte zombies en duivelswerende priesters is nu toch wel voorbij.

Zuiver formulewerk dat nergens uitblinkt of zich ook maar onderscheidt van andere films in hetzelfde genre. Michael Douglas is altijd leuk om te zien in een slachtofferrol en Sutherland komt te droog over om goed te zijn. De affaire tussen bodyguard en first lady is een lachertje dat zelfs in een (goede) Hollywoodfilm niet past. Maar glad en vlot kijkmateriaal is het dan weer wel. Clark Johnson heeft zijn lesje goed geleerd bij zijn mentoren.

Seppuku staat te boek als het summum van de Japanse film. Een schoolvoorbeeld van dramaturgie... De cinematografie is vrij statisch en droog, en daarvan moet de film het niet echt hebben, maar wat een intense zin voor drama komt hier bij kijken (acteergeweld!) ... . Een wanhopige samoerai wil harakiri plegen maar vertelt eerst het tragische verhaal van zijn familie en stelt de eeuwenoude waarden publiek in vraag, tot onbegrip van de conservatieve elite overigens... Regels en gebruiken gelden voor iedereen, behalve voor degenen die ze opstelt, leid ik daaruit af. Wie interesse heeft in de Japanse cultuur krijgt hier ook inzicht in wat een man beweegt tot zo'n radicale daad. Het is een zwaarmoedige film waarin je je even moet in vastbijten maar wie echt van film houdt en een bredere horizon dan Marvel, Disney en Star Wars heeft, mag dit zeker niet links laten

Het was enkel een kwestie van tijd voor er een film zou gemaakt worden over de buitenlandse IS-gijzelaars in Syrië. Deze Scandinavische productie is van hoge kwaliteit en toont verschillende kanten van de gijzeling van Daniel Rye, een jonge journalist die in de klauwen van de "Beatles" belandt, een kleine groepje terroristen met de beruchte Jihadi John onder hen, voor wie zich die beul nog herinnert.

Het is een harde film bij momenten. Stukje harder dan ik verwachtte. De fysieke en psychologische martelingen worden niet geschuwd en de scènes zijn zenuwachtigmakend. Het lot van die journalisten mag niet vergeten worden. Dankzij hun moed en doorzettingsvermogen blijft het licht op de wereld schijnen. De andere zijde is de familie die wanhopig probeert miljoenen bijeen te scharrelen om Daniel vrij te krijgen. Die scène waarin die industrieel weigert bij te dragen maakte me eigenlijk nog kwader dan de terroristen maar uiteindelijk liet de man toch zijn geweten spreken. Feit is dat losgeld betalen aan terroristen nog steeds van overheidswege een netelig onderwerp is waarbij geen enkele optie de goede lijkt.

Sterke biopic, goed gespeeld en overdrijft niet met sentiment, wat je soms wel hebt met Scandinavische films. Toch nog even meegeven dat het niet echt over IS of het kalifaat gaat maar over het managen van een gijzelingssituatie. Wie de mogelijkheid heeft : zeker opzetten.

Goede film. Prachtige beelden, een verhaal over een man die volledig opgeslorpt is door zijn wraakgevoelens, en over een andere man die aan zijn lot probeert te ontkomen. Het einde is opvallend zwak. Toch een 4*

Gemiddelde 3,92, Imdb 8,2 .

Het is nochtans niet meer dan een platte actiefilm. Een politiecommando bestormt het hoofdkwartier van een mafiabaas om hem gevangen te nemen. Het gebouw zit barstensvol moordenaars. Ok, technisch zitten er wel enkele hoogstandjes in. Ik had de indruk dat de makers beroep hadden gedaan op professionele martial arts fighters en ook de vele sadistische kills ogen erg realistisch. Vooral de eerste helft was het erg vermakelijk. Het is keiharde non-stop actie maar het is vooral het "non-stop" dat stilaan begon te storen Na afloop vroeg ik me af of ik nu een film of een videogame gezien had waarbij elk verdiep een level is? Eerst gewapende idioten, dan killers met machetes, dan een sub boss om daarna bij de final boss te raken. Van karakterontwikkeling en gevoel voor humor is verder nauwelijks sprake. Er wordt wel een kleine stap in die richting gezet met de twee broers maar het voelt erg verplicht aan. Toch genoten van de eerste helft en als actiefilm beter in beeld gebracht dan andere genregenoten ... Kleine 3*

Waar Raid Redemption een actiefilm pur sang was, is dit vervolg eerder een misdaadfilm geworden doorspekt met hallucinant geweld en moordzucht. Het kon erg goor worden gezien de manier waarop iedereen elkaar toetakelt, maar men heeft dit toch met enige terughoudendheid in beeld gebracht, en dan nog is het soms pijnlijk om zien.

Ook weer een gelegenheid voor enkele indrukwekkende Pencak Silat demonstraties. En het moet gezegd : er zaten enkele bloedstollende scènes tussen, zoals dat laatste duel met Bejo's rechterhand en de scène met de voertuigen . Mijn hart sprong bijna in mijn keel van de spanning. Zoals anderen ook zeggen, het is ook veel te lang geworden en dat doet in dit geval de film geen goed. Met zo'n dun clichéverhaal is dat nogal een verspilling van tijd. Zeker het eerste uur duurde veel te lang. Persoonlijk vond ik de voorganger iets beter hoewel ik hier meer genoten heb van de puik in beeld gebrachte actiescènes.

Neuroot, sociopaat, fantast, leugenaar en psychopaat ... Poupard heeft zo'n beetje alle mentale kwalen die je je maar kan indenken. Zeg maar gerust : "goed voor het gekkenhuis". Als je één film moet zien waar Dewaere tot het uiterste gaat in acteren, dan moet het wel deze zijn.

Serie Noire is een psychologische noir zou je kunnen zeggen, over een man die door zijn labiele persoonlijkheid weinig perspectief in het leven heeft, en zich laat verleiden door een hopeloze daad met grote gevolgen. De eindscène toont aan hoe weinig grip hij nog heeft op de realiteit.

Ik maakte die afweging tijdens het kijken ook, maar vond het op sommige momenten echt wel overacting op het randje van storend. En zo'n mensen kom je liever in het echt niet tegen... Springt voldoende in de kijker maar teveel de "grote Dewaere one-man-show" waardoor andere personages op de achtergrond geduwd worden.

Aardige horror van Wes Craven en ook één van zijn best afgewerkte films op visueel vlak. Het onderwerp : voodoo. Dennis Alan is een arts die naar Haïti gaat om een goedje te gaan halen met geneeskundige eigenschappen en in de farmaceutische industrie gebruikt kan worden. Hij raakt ter plaatse dieper verwikkeld in een sfeer van intimidatie en zwarte magie, en hoort verhalen over mensen die begraven werden en opnieuw levend en wel gesignaleerd werden.

Hier zitten enkele goede scares in en dito hevige rillingen. die scène waar de dokter zelf in een doodskist levend begraven wordt bezorgt me telkens weer een "yuck" gevoel zelfs wanneer ik er gewoon aan denk . De boodschap is : pump up the volume Een DVD die bij mij nog regelmatig eens in de lezer gestoken wordt.

PS : de plotomschrijving zou wel eens mogen veranderen, want er zit een serieuze spoiler in.

Eén van Pacino's eerste grote rollen. Corruptie woekert hardnekkig binnen de politierangen in New York en Serpico wil er iets aan doen. Hij krijgt weerstand van het "systeem" dat mede beschermd is door de hiërarchie.

Als film lijkt het eerder op een biografisch drama dan op een actievolle misdaadfilm. Lumet is veel meer geboeid door de innerlijke strijd van Serpico (die in enkele scènes verdacht op een moslimterrorist lijkt), dan door de actieve strijd tegen de corruptie. Niet veel actie dus, maar wel een voortdurende dreiging rondom hem, die er komen in de vorm van intimiderende dialogen met zijn corrupte collega's. Zijn frustraties om als integere politieagent te functioneren in een rotte werkomgeving, zijn 1001 pogingen om er iets aan te doen, zijn onmogelijkheid een relatie in stand te houden en talrijke overplaatsingen zijn zovele zaken die zich in zijn leven afspelen en uiteindelijk mentaal een tol beginnen te eisen.

Interessant verhaal, goed aangepakte thematiek, prima acteerprestaties maar verder ook een iets te praterige film met ook enkele vreemde "hak-op-de-tak" overgangen tussen bepaalde scènes.

Kijk, om met de deur in huis te vallen... ik vond het geen goede film. Incoherent, pointless en moordend saai. Het beste was nog de sound design. De geluiden die door de film gebruikt worden zijn erg creepy en ook de beelden ademen een sterke sfeer uit die je als kijker wat moet laten bezinken. Dat kon ik dan weer wel waarderen. Jammer dat ik dit verhaal zo belachelijk vond. Dat Gordon al die moorden beging onder invloed van het stemmetje in zijn hoofd, Simon, die van de ene mentaal zwakzinnige naar de andere springt en hen doordrenkt met waanzin... dat is een metafoor waar ik hier voor geen stuiver in kon geloven . De sfeer is het ene extreem, het verhaal het andere. 2,5*

Sterke thriller die gewoon knap in elkaar steekt. Een vrouw heeft een visioen van een vermoorde oude vrouw en herinnert zich daarna tot in de puntjes alle details. Wanneer ze in het landhuis van haar kersverse echtgenoot het skelet vindt van een ingemuurde vrouw, beginnen de details uit het visioen langzaam naar de werkelijkheid door te druppelen. Ik vond het een spannende film want je probeert al die puzzelstukjes in elkaar te passen, terwijl Fulci beetje bij beetje hints prijs geeft die naar de ontknoping leiden. Daarmee is deze thriller een redelijk interactief spel geworden tussen regisseur en publiek, al was het achteraf bekeken net een tikkeltje te voorspelbaar. .

Mooie beelden... heel mooie beelden zelfs. Annaud weet wel hoe hij het mystieke en grandioze Tibet in zijn lens moest vangen. De eerste helft van de film vond ik wat langdradig : de 7 years beginnen pas na een uur.

Elementary my dear Freud...

Bijzonder Sherlock Holmes verhaal maar niet van de hand van Arthur Conan Doyle. Dit is gebaseerd op een boek uit 1972 van Nicholas Meyer. Holmes wordt hier voor zijn drugsverslaving in Oostenrijk verzorgd door Freud, en een groot deel van de film wordt daaraan gewijd. De weg naar de genezing verloopt voor Holmes ook via wat onderzoekswerk naar de verdwijning van een rijke dame. Er zijn tal van gebreken : de Amerikaan Duvall als Watson, de veel te lange aanloop, een te simpel en weinig uitgekiend detectiveplot. Deze film is gelijktijdig ook één die heel veel vertelt over de mens achter de legende (de oorzaak van zijn verslaving!). Voor een film uit 1976 ziet het er flink ouderwets en klassiek uit... Williamson als Holmes is okee; ik vond Murder by Decree met Plummer persoonlijk net iets beter.

Zwak verhaal dat aan heel wat kanten rammelt en dat ik niet makkelijk te volgen vond, maar het is voor de spectaculaire car chase en voor de shots in het Manhattan en Bronx van die jaren dat je deze film moet zien. Het is identiek dezelfde sfeer als French Connection en dat is geen toeval, daar de producent van voornoemde film hier de regisseur is.

Ik vond het ook maar niks. Het lijkt wel alsof het chaotische handycam filmen tot een kunst wordt verheven. Hoe minder je ziet hoe leuker? Welnee, het is gewoon niet om aan te zien. Je ziet al zo goed als niks door het donker en daarna nog eens heftig schudden met de camera... de beelden zijn dubbel om zeep.

Enkel de opbouw in het eerste half uur wist me nog te boeien, met een abrupte overgang naar een onbekende situatie en enkele goede sfeermomenten. Daarna ging het alleen maar bergafwaarts en verzandde het geheel bij mij in een déjà vu.

Let's talk about sex...

Ik wist dat het niks voor mij zou worden zo'n psycho-analytische brabbelfilm. Ziet er ook zo gemaakt uit. Na een dag dat Graham en Ann elkaar voor het eerst zien ten huize Millaney zitten ze al over hun seksuele bijzonderheden te kletsen in een café. Ik ben impotent, zegt Graham droogjes. Right! Voorts vond ik de personages oppervlakkig ondanks de diep bedoelde en pikante dialogen. Je kent hen enkel in functie van hun seksleven. Over hun achtergronden kom je te weinig te weten... En hoe gedurfd zeg om de woordjes 'masturberen' en 'orgasme' te gebruiken in een film. Ann Bishop verslikt er zich bijna bij. Enkel wanneer het eens niet over seks gaat op het einde wordt het iets interessanter, zegt genoeg. Nee, niet het soort films waar ik van hou. Als het op dergelijke films aankomt, geef me dan maar een Franse film.
Wat een onverdiende Gouden Palm in Cannes destijds, oersaai gefilmd ook.

Schitterende openingsscène wel, met dat nummer van The Stranglers. Walking on the beaches, looking at the bitches, dacht ik altijd. En dan die "kei" die in zijn zwembad tuimelt
Voor de rol van Ben Kingsley zag ik een nog beter alternatief : Robert De Niro. Zou Kingsley hem nadoen wanneer hij tegen de spiegel praat? Wat een vervelende gast zeg. Heeft met alles en iedereen een probleem. Het blijft een heerlijke over the top rol iig.

De bijtende en grove humor doet de rest en zelfs de coole gepensioneerde crimineel Gal begint in zijn sloffen als boter te smelten wanneer Don Logan hem onder druk zet. Naar het einde toe vond ik het allemaal wat afzwakken maar globaal gezien was dit een leuke en eigenzinnige film die net lang genoeg duurde.

Nog even een Hitchcock klassieker bekeken. Blijft een hoogst genietbare film. Naar jaren '40 maatstaven was dit een spannende thriller, naar onze maatstaven helaas niet meer. Het idee van de zeer geliefde oom die een serial killer blijkt te zijn is een goed vertrekpunt. Hitchcock maakt dat enkel de dochter des huizes bedreigd wordt en spaart de andere familieleden. Dat geeft de film een voelbare psychologische intensiteit tussen Wright en Cotten, en enkele genietbare dialogen. De manier waarop het stuk opgebouwd wordt is goed. De gekroonde "master of suspense" kan hier helaas de suspense voor mij niet waarmaken. Daarvoor blijft het allemaal te braaf en te beschaafd tussen oom en nichtlief.

Tussen western en familiefilm. 3 broers en hun oom zitten zuiderse soldaten en een wapenhandelaar achterna die hun zusters in handen hebben. Een echte familie aangelegenheid met een leuke rol voor Ben Johnson als onvergetelijke Uncle Jack. Onderhoudend en zoals mr rumson ook zegt, zie je dat deze film met veel plezier is gemaakt en vertolkt. Zelfs de bad guy is niet eens erg wrokkig over zijn arrestatie. De aanstekelijkheid springt als een vonk over...

In vergelijking met de Shaft film met Samuel Jackson (2*) is deze vele malen beter. Geen blaxploitation film die een bekendere soundtrack heeft (Isaac Hayes). Heb ik nog onlangs in mijn stamcafé gehoord. John Shaft is ook goed vormgegeven; een eigenzinnig figuur die zijn eigen koers vaart en de zaken oplost door zijn uitgebreid netwerk op straat. Zijn baas Vic vertrouwt zijn methodes stiekem wel al krijgt hij niks van hem gedaan. Beiden respecteren elkaar. Hij heeft een vaste vriendin maar een blanke poes tussendoor mag ook nog eens. Het ontvoeringsverhaal is redelijk standaard : de dochter van een lokale zwarte pimp wordt gekidnapt. De man belooft een hoop geld om haar terug te krijgen. Voor mij één van de beste uit zijn genre, vooral door het gezapige tempo en goed opgebouwde scènes. Deze in de kroeg met dat telefoongesprek met zijn baas bij die twee mafiagasten vond ik echt top. Erg amusante film...

Niet al te best. De film speelt zich duidelijk af in de jaren '90, gezien Richard Roundtree hier meedoet als de oom van de Shaft uit de jaren '70. Maar Singleton behoudt dan de muziek van Hayes, die niet meer in dit kader past, en we zien nog steeds truien met hoge cols. Of je maakt de remake volledig, en vervangt de 70s door R&B of rap, ofwel maak je een remake die zich opnieuw volledig in de jaren '70 afspeelt en waar de muziek bij past. Dit kon me helemaal niet meekrijgen.

Verder is dit een soort parodie, waarin racistische opmerkingen nooit ver weg zijn, Christian Bale vaak op zijn bek krijgt en Jackson de coole neger is van begin tot eind. "Shaft" van Singleton is blaxploitation op zijn slechtst.

Om te beginnen is dit voor mij de minste van de drie Shaft films met Roundtree. Vreemd idee om detective Shaft buiten zijn natuurlijke biotoop (Harlem, New York) te zetten. In het begin van de film wordt hij ontvoerd door een Afrikaanse emir wiens zoon vermoord werd door mensensmokkelaars. Die wil dat Shaft gerecruteerd wordt als slaaf om het netwerk te infiltreren en op te rollen. Waarom Shaft? God mag het weten. En zo raakt Shaft in Ethiopië, waar de film ook echt geschoten werd. Het mensensmokkel-thema oogt actueler dan je zou denken en verder is dit ook de meest gewelddadige film van de drie, tot en met een geval van dierenmishandeling.

Dan de vrouwen. De vorige twee films waren best seksistisch en vrouwonvriendelijk maar deze gaat nog een stapje verder. Vrouwen zijn hier niet meer dan hersenloze seksobjecten... De dialogen zijn dan ook navenant.. Neem die nimfomane maitresse van de bad guy, die nieuwsgierig is naar de afmetingen van Shaft's "black mamba"... Hilarisch maar overbodig. Zelfde met de dochter van de emir, gespeeld door Vonetta McGee, die een rituele clitoridectomie moet ondergaan maar na een potje seks met Shaft aangeeft dat ze dat toch niet meer ziet zitten. Ik neem er zelf geen aanstoot aan en het doet me eerder grinniken, maar met de huidige maatschappelijke tendensen is een verwittigd man (en vrouw) er twee waard.

Veel onzin dus in deze film; persoonlijk vond ik de twee vorige delen beter omdat ze de geest van de blaxploitation cinema beter vatten. Die oude Shaft films zijn al bij al prima entertainment, en zelfs deze film is voor mij beter dan de moderne remakes, alleen al omdat in die recentere films alles aangepast is om "het plebs" te bekoren en de jaren '70 vergeten worden.

Deze tweede Shaft film met Roundtree komt bijna aan het niveau van zijn voorganger en dat is geen toeval, want het is door dezelfde crew gemaakt. Zonder dat er een link is met de eerste film keren ook enkele personages terug. Alweer een heel prettige misdaadfilm met wat brothaz-humor maar vooral met een spectaculaire actiescène als afsluiter... iets waar de eerste film gebrek aan had; die moest het meer van schietpartijen hebben. Waar het dan wat misloopt zijn de minder goede personages. Behalve Shaft zijn alle andere bijrollen nauwelijks het vermelden waard : Kelly is een karikaturale, vrouwenmeppende gangster... de Italiaan is een muzikale mafioso... en de vrouwen zijn er om ge-serviced te worden. Ach, niet erg, in de jaren '70 lag men daar niet wakker van. Zolang Shaft de stouterikken maar pakt.

Sixties nostalgie in deze prettige film over vier vriendinnen die in de zomer van 1963 nog eens de bloemetjes buiten zetten in het geanimeerde kuststadje Myrtle Beach, South Carolina. Centraal staan verschillende romantische verwikkelingen van de vier personages, geritmeerd op levendige muziek uit die tijd en shag danspasjes die het voorwerp van wedstrijden uitmaakten. De cast bestaat uit vier mooie dames waarvan de blonde Bridget Fonda in een bikini met de vlag van South Carolina-motief wel mocht gezien zijn. Eigenlijk meer een meidenfilm die zomaar een succescvolle soap kon geweest zijn.

Matige film met een onevenwichtige mix van courtroom film, buddy movie en actie. De bad guys stellen weinig voor en de zijsprongetjes naar het oninteressante liefdesleven van advocaat Roland voegen alleen maar irritatie toe. De paar flitsende actiescènes maken het nog wel draaglijk maar het blijft een weinig opzienbarend werkje.De auteurs wisten niet welke titel te kiezen: vroeger zag ik vaak Blue Jean Cop, nu is het Shakedown blijkbaar...