Opinions

Spannende thriller met een smerige, sinistere sfeer in de stijl van "Seven". Zeker niet met zoveel klasse als laatstgenoemde want The Nameless ziet er te vaak uit als een goedkope TV-krimi en de dialogen zijn van amateurniveau.

Een onherkenbaar gefolterd kinderlijk wordt gevonden en de ouders worden op de hoogte gesteld aan de hand van enkele fysieke kenmerken. Niet veel later krijgt de moeder een telefoon van de dochter die blijkbaar nog leeft en gaat op eigen houtje op zoek, geholpen door een detective. De wendingen zijn wat ver gezocht en het eindigt met een sisser. Jammer dat die laatste tien minuten zo ontgoochelend zijn, want dit was vanaf de eerste minuut een echte nagelbijter.

De ergste van allemaal

Ik weet niet erg goed wat ik hier mee moet aanvangen. Had me aan een film op zijn Bittersweet Life verwacht, maar het pakte meer uit als een soort misdaaddrama met veel intriges en vooral veel bla-bla-bla. Vond ik een moeilijke film om te volgen door de talrijke personages met verborgen agenda's. Deze strijd om de macht in een misdaadsyndicaat, Goldmoon, is een achterbaks vuil spel dat culmineert in een barbaars messengevecht . Enkel de ergste onder hen zal de macht grijpen. De twist die op het einde komt was redelijk adembenemend, al voel je het toch ook aankomen. Kon meer inzitten... was te lang vooral in het eerste uur, en moeilijk te volgen.. een ander minpunt.

Gisteren op TV; Wat een goede feelgoodfilm zeg, liet me echt met een krop in de keel achter. Een soort tienersprookje in de jaren '80 waarin een jongen, Conor, het bandje "Sing Street" opricht met enkele andere jongeren. De teksten van zijn liederen worden vooral geïnspireerd door zijn gevoelens voor Raphina, die het vrouwelijk schoon is voor de videoclips. Wat zo mooi is aan deze film, is dat de wereld rondom Conor niet stopt met draaien : zijn ouders staan op scheiden, de strenge pater laat met bruut geweld de huisregels van het college gelden, hij vindt steun bij zijn broer en liefde bij Raphina. Deze film voelt in alles juist aan. Zelfs de muzikale nummers zijn van een niveau dat je het geloofwaardig vindt dat hij er op het eind voor gaat om een platencontract te gaan versieren. Enige minpunt is misschien dat de andere leden van het bandje onderbelicht blijven. Iets wat Alan Parker beter deed in The Commitments (1991).

Ik had die film ooit gezien maar kon me hier dus niks meer van herinneren. Om één of andere reden heeft hij weinig indruk gemaakt en deze herziening herinnert me eraan waarom. De spanning vond ik toch eerder rommelig in elkaar steken en het ontbrak te vaak aan een goede opbouw om echt te werken. Er zaten beslist enkele goede stukken in maar het kon gemakkelijk nog beter. Toen Hedy de vriend van Allie vermoordde met die naaldhakschoen, herkende de hotelbediende Allie. Hier werd verder niet meer op teruggekomen en Allie werd dus niet verdacht of in beschuldiging gesteld zoals er op een bepaald moment gesuggereerd wordt! . Spijtig dit soort fouten. De film probeert ook een een zekere stijl aan te nemen door zijn licht erotische sfeer maar het komt niet zo over en stijl is nu net wat deze film als kiespijn mist.
Het idee was nochtans vernuftig genoeg, want daarna kwamen enkele films uit zoals het recente "The Roommate" die duidelijk inspiratie putten uit SWF. Filmkriebel zegt : matig.

Een creepy griezelfilm dat is een feit. Vooral het geluidstechnische aspect tilt deze film op een hoger niveau. Zonder de enge geluiden en de gestoorde footage zou de film nooit zoveel effect hebben gehad. De afstand tussen nachtmerrie op super 8 film en de nachtmerrie die stilaan de realiteit binnensijpelt is nooit zo klein geweest. Ook de vervreemde relatie tussen Hawke en zijn vrouw zorgen ervoor dat de geest van de schrijver stilaan richting krankzinnigheid gaat. Over de demon (die me aan de rockband KISS deed denken) wordt meer dan genoeg gezegd om er een draai aan te kunnen geven. Het einde is spijtig genoeg waar je je kan aan verwachten. Sterke sfeerschepping dus, met een spanning die goed aangehouden wordt, spijtig genoeg met een einde dat erg cliché is. Toch 3,5 verdiende sterren want het is en blijft een horror van niveau.

Slechte sequel. Weg spanning en weg originaliteit. Dit vervolg komt met helemaal niks nieuws over de boeg en heeft geen enkele verrassing in petto. Slechter zelfs, er is totaal geen lef.. op het einde wordt enkel de vader, voor wie we toch geen greintje sympathie hebben, omgebracht . Hoe politiek correcter kan het nog? De gruwelijke filmpjes van vermoorde families zijn ook al een ontgoocheling. Acteerwerk is bedroevend : Ethan Hawke wordt sterk gemist. De weinige lichtpunten zoals het achterliggende familiedrama kunnen niet voorkomen dat Sinister 2 een laagkwalitatieve kopie is van de eerste film.

Niet goed. Alle clichés van de vampierenfilm voor de zoveelste keer bijeen gerakeld, dan nog met wat black awareness erbovenop en zelfs met musical scènes ertussen, want in de Afrikaanse cultuur bezit muziek de kracht om goede en kwade geesten op te roepen. Met het verhaal kon ik weinig, en zeg maar gerust niks, maar het zag er op visueel vlak nochtans echt goed uit. Ook de zwoele en zweterige bluesy sfeer van de "deep south" is mooi in beeld gezet, bijna western-achtig. Leunt als film misschien nog het dichtst aan bij From Dusk till Dawn zoals hier al opgemerkt door mede-users. Het eerste uur is deze prent ook best saai. Er gebeurt niet veel meer dan het recruteren van enkele medewerkers voor de opening van de "joint" van de tweelingbroers. Dat kan ik zelfs geen opbouw noemen, eerder tijdsvulling. Coogler is echt een regisseur die me totaal niet ligt.

Een wat onwaarschijnlijk verhaal over een jonge vrouw die maandenlang (en zwanger) in de buurt van een jihadistenkamp onderduikt nadat haar verwanten vermoord werden door hen. Meer dan een voorbeeld over de toenemende invloed van het jihadisme in de sub-sahara is het niet en het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar wat een prachtige beelden weet deze cineaste uit haar mouw te toveren om de Afrikaanse kleuren tot hun recht te doen komen. Aangenaam wegkijkende wereldcinema, gefilmd in Mauritanië.

Goede regie, slap verhaal. Dat weinigen deze film van Truffaut kennen is gewoon omdat hij erg matig is. Een rijke industrieel op La Réunion laat een postorderbruid overkomen, maar na het vlug voltrokken huwelijk blijkt ze een oplichtster te zijn. Het eerste deel zie je een misdaadplot tot ontwikkeling komen; dit was zeer voorspelbaar maar beter genietbaar dan wat volgde. De film maakt een bocht wanneer hij haar terugvindt aan de Provence. De ommeslag is vrij abrupt maar kon ik niet echt smaken.

Vanaf dit moment verdiepte Truffaut zich in de toxische relatiedynamiek tussen het koppel. Nogal wat slap romantisch gedoe vanaf dan waarbij zij moet kiezen tussen haar egoïstische en hebzuchtige neigingen en de liefde voor de man die ze heeft gehuwd. Voor hem is het meer een oprechte passionelere relatie, waarbij hij beseft dat zijn leven in haar handen ligt. Deneuve en Belmondo zijn helaas acteurs die me doorgaans niet warm krijgen met hun rollen en daarom was ik na twee uur, waarvan het tweede erg lang leek te duren, toch blij dat het gedaan was. Ook Truffaut maakte wel eens een mindere film.

1+1=3

Niet De Palma's eerste film, maar wel zijn eerste Hitchcock-achtige thriller, het begin van een jarenlange verkenning van het genre. Men kan hem een copycat noemen, feit is wel dat hij één van de enige regisseurs is die de stijl van de meester wist te benaderen. Inhoudelijk zou dit zomaar door de Hitch gesigneerd kunnen zijn, dit getikte verhaal dat in het hoekje van de psychologische horror thuis hoort en een amalgaam is van elementen uit Psycho, Vertigo en Rear Window. De visuele uitwerking is een waar festijn voor de liefhebber. De eerste helft van Sisters is bijna realtime gefilmd, wat mij een intensere kijkervaring gaf. Heerlijke film. En natuurlijk mag ook de muziek van Herrman niet vergeten worden, die hoe kan het ook anders, ook vaak met the Alfred samenwerkte.

Sterke western zoals je die niet elke dag ziet. Mij vielen vooral de sterk uitgediepte karakters op. Weg met de karikaturale gunslingers; hier heb je mannen die hard worstelen met hun bestaan en vaak traumatische verledens met zich meezeulen. Soms eens grappig dan weer rauw en hard. En ik vergat ook inventief te zeggen: wat moet het geweest zijn om voor de eerste keer een WC te zien en voor de eerste keer een tandenborstel (met handleiding!) in je handen te houden? Daarnaast zorgt Audiard er ook voor dat de film de typische kenmerken van een western behoudt: shootouts, gold rush, de saloon en natuurlijk de prachtige landschappen. Dit was werkelijk een western om van te genieten Redelijk atypisch door het trage tempo en de daarbijhorende karakteranalyse van de broeders. Reilly schittert en overklast Phoenix. Doe er ook voor mij nog een drie en een halfje bij.

The One Man Dead Squad.

Zo'n film die je opzet wanneer vrouw en kinderen van huis weg zijn. Beetje in de stijl van Machete en Hobo with a Shotgun. Hier is de outcast geen migrant of zwerver maar een legendarische commandostrijder die teruggetrokken leeft in Lapland als goudzoeker maar algauw (en alweer) ingehaald wordt door de oorlog. Hij komt oog in oog staan met de Nazi's. Natuurlijk allemaal heel onwaarschijnlijk hoe hij alles overleeft terwijl zowat elk bot in zijn lichaam gebroken zou moeten zijn op het einde. De film is daar wel duidelijk over : de vastberadenheid van de man maakt hem onverwoestbaar. En daar neem ik ook vrede mee. Ik heb me erg vermaakt met deze uiterst gewelddadige actiefilm waarbij de humor ook niet mag ontbreken.Goed gedaan,is visueel ook erg sterk.

A crafty old motherf#cker

Opzettelijk zwaar overdreven maar net als de eerste film is het toch wel een dolle rit vol bloederig geweld. Ik heb een voorkeur voor de Nazi's in de eerste Sisu maar geef dit vervolg toch evenveel. De actiescènes zijn namelijk erg goed gedaan en Stephen Lang heeft een abonnement op rollen van militaristische bruten. Juist wat jammer dat de held geen woord zegt en herleid wordt tot een karikaturale onverwoestbare krijger. Ja, het hoort bij de gekozen stijlvorm (comic achtig) maar toch. Topvermaak wat mij betreft.

Robin Hood/Zorro in een kungfu jasje. Inderdaad een uitstekende martial arts boordevol actie en humor. Het is trouwens al even geleden dat ik nog iets zag waar ook de humor echt goed werkt in dit genre. Vooral Chief Fox kwam enorm grappig over in de eerste helft. Echt wel goed gelachen bij momenten. Je zou bijna denken dat het een parodie is maar dat is het niet. De gevechten ogen spectaculair mede door gebruik van sterke montage en een hoop special effects. Alle wetten van de zwaartekracht worden getrotseerd maar who cares? Het gevecht op de palen is ongelooflijk om zien. Amusement van de bovenste plank.

Iedereen is de zestiende verjaardag van Sam(antha) vergeten en daardoor voelt ze zich ellendig. Bovendien heeft ze een oogje op de mooie jongen van de klas, die reeds een vriendinnetje heeft. Hughes brengt zoals gewoonlijk een humoristische maar ook tedere kijk op de groeipijnen van jongvolwassenen. Soms werd het behoorlijk flauw en worden seksueel gekruide toespelingen afgevuurd maar het wordt zeker niet grof. Ferris Bueller's Day Off blijft absoluut de betere van Hughes maar Molly Ringwald blijft een ongelooflijk jaren 80 tienericoon voor haar lolita types.

Had mij destijds voorgenomen om deze film nooit meer te bekijken. Door de bekende twist heeft deze film een bijzonder lage herzieningswaarde... zo dacht ik. Maar ja, ik had nog geen stem uitgebracht, dus een herziening moest dan toch gebeuren. Met de voorkennis die ik had even extra gelet of Shyamalan de wetten die hij opstelt ook naleeft. En ik moet toch positief zijn : hij blijft heel consequent en trekt de logica door tot het einde.

Het is toch ongelooflijk dat veel kijkers inclusief mezelf verrast werden door de twist terwijl de clues al van het begin voor het rapen waren. Zo praat Crowe met niemand anders in dialoog dan met het kind, wordt hij zo opgesteld dat niemand hem nooit lijkt te zien . Dat hij op een begrafenis rondloopt van iemand die hij niet kent, terwijl niemand op hem reageert, zou toch vragen moeten oproepen. Maar dat doen we niet omdat beelden interpreteren net iets moeilijker is dan woorden. Sixth Sense is hiermee een best sterke constructie. Er waren ook negatieve punten en dat zijn nog steeds dezelfde : het sentimentele weegt iets zwaarder door dan het thriller-deel waardoor de film nogal klef overkomt. Het begint eigenlijjk al bij het huilgezichtje van Osment. Vrij goed, maar geen topper voor mij.

De kale kapster

Romantiek zoals het hoort te zijn, tenminste tussen Ida (Dyrholm) en Philip (Brosnan). De ontmoeting tussen die ver uit elkaar liggende persoonlijkheden en de manier waarop ze stapje per stapje naar elkaar toegroeien is voor mij goed gebracht. De verwikkelingen tussen het jonge koppeltje dat op trouwen staat (Ida is de moeder van de bruid en Philip de vader van de bruidegom) voegen daar ook nog wat aan toe; nog veel onzekerheid en nog niet wetend wat liefde werkelijk is, dit in tegenstelling tot hun ouders. Ook enkele pijnlijke momenten. De idyllische decors van Sorrento en de baai van Napels zijn ideaal voor dit soort films en je voelt de vlindertjes letterlijk door je buik vliegen. Zo'n films zijn normaal gezien niet echt aan mij besteed maar van deze heb ik wel genoten.

Goed einde, maar voor de rest krijg je wel alles met de grote pollepel geserveerd. Ah, waarom zijn er geen spiegels in huis? Laat ons er eventjes één meenemen naar beneden. Ah, er is iets gebeurd met meneer in de zolder maar je mag er niet gaan kijken? Dan toch maar eens kijken.De advocaat was zo vriendelijk dat het al van de eerste scènes duidelijk was dat hij een handlanger kon zijn. . Niet de beste griezelfilm. Het wordt nog gedeeltelijk gered door de onrustwekkende Gena Rowlands, de sfeervolle setting in de bayou en een sterk creepy einde: niet zo verrassend misschien maar wel eentje die goed past bij de rest van de film. Hier kon makkelijk meer mee gedaan worden.

Polygenic Inheritance

Heel mooie film, die apartheid vanuit een meer menselijke hoek benadert wat ik altijd passender vind bij dit soort thema's. Dat het leven vechten is hoef je Sandra Laing niet te vertellen... ze weet er alles van. Heel bijzondere situatie om zwart geboren te worden met twee blanke ouders. Daar hadden de apartheid-ideologen vooral niet op gerekend. Nu eens blank om naar school te kunnen gaan, dan weer gekleurd om haar kinderen te kunnen houden. En zwart om bij de man te kunnen zijn van wie ze houdt. Okenedo brengt de onderdanigheid die haar situatie met z ich meebrengt goed over. Erg triest ook hoe die vader koppig zijn dochter uit zijn leven sluit. Hield de man van zijn dochter? Deze film zit vol harde emoties en toont aan hoe stompzinnig het apartheidsysteem was door mensen te stigmatiseren enkel en alleen op basis van huidskleur. Mooi verhaal om te vertellen en met mooie kleuren gefilmd, bevredigend acteerwerk en een voelbare dramatiek. Must-see!

Na een opwarmer gisteren (Dark Angel) nog eens een film met Lundgren opgelegd. Lundgren en een Thaise flik gaan samen een bende mensenhandelaars, geleid door een Serviër (Ron Perlman) te lijf. Inhoudsloos en vrij dom zoals je van dit soort films kan verwachten, maar de actiescènes, doorspekt met martial arts, waren wel degelijk in beeld gebracht. Lundgren ziet er nog steeds goed uit voor zijn 55 jaar en Perlman nog altijd even lelijk. Het einde hint op een sequel.

Zweedse krimi met een beklijvende mysterieuze sfeer. Een oude man zoekt 20 jaar na het verdwijnen van zijn kleinzoon wat er destijds gebeurd is. Hij is er van overtuigd dat de verdwijning gelinkt is aan een lokale moordenaar, Nils Kant. Zijn dochter helpt hem daarbij, hoewel ze nog altijd de schuld van de dood van haar zoontje op haar vader schuift. De sfeer is kil en somber en het landschappelijke decor voegt hier ook wat aan toe. Plot zat ook goed in elkaar tot en met de onthulling. Nee, ik vond het een correcte film hoor, die een kijkbeurt meer dan waard is.

Zware kost, rauw en realistisch zoals je van Mortier mag verwachten. Hoewel er in Skunk meer medeleven en gevoel schuilt dan in Mortiers eerdere werk Ex-Drummer, oogde de montage wat rommelig, met teveel korte flashbacks. Ik durf me bijna niet voor te stellen dat er ouders zijn als Liams (Vandeursen overacteert nogal) ; de mishandelde jongen is door zijn jeugd voorgoed geknakt, al probeert de jeugdzorg hem ondanks zijn traumatische jeugd, terug op de goede weg te helpen. Geen prettige film en zelfs behoorlijk deprimerend door de weinig hoopvolle afloop . Dooms doet het geweldig, maar ik moet me op vele vlakken bij Dayer aansluiten. Door teveel over-the-top te gaan mist de film eigenlijk zijn doel.

Zo'n avonturenfilmpje voor op zomeravonden zoals nu. Niet te veel nadenken want het plot is flinterdun: een huurling besluit om zijn ex-vrouw en zoon op eigen houtje te redden uit de klauwen van terroristen. De combinatie van een superlocatie (de kloosters van Meteora) en de spectaculaire stunts met deltavliegers maken er een vermakelijk en mooi gefilmd geheel van. Het laatste half uur gaat het helemaal los Eigenaardig om zien dat Charles Aznavour hierin meedoet als politiechef. Coburn is altijd wel de geschikte man voor huurlingrollen. Beetje jammer dat dit deze film zo miskend en zo moeilijk te vinden is.

Aparte bondfilm, dat zeker. Vergeet de gekende mythologie even die zo typerend is voor Bond. Mendes pakt het enigszins anders aan, maar om dit nu de beste van de reeks te noemen... nee hoor... Casino Royale (met Craig) vond ik dan nog net iets beter. Ik zou het omschrijven als een rustiekere Bond, met weinig gadgets ( Q geeft hem enkel een wapen en een zender ), niet te veel geflikfooi met vrouwen, eenvoudiger actiescènes (m.u.v. de fenomenale openingsscène), een bad guy die nu eens niet de wereld in zijn macht wil krijgen maar een persoonlijke vendetta voert. Er waait een frisse wind door Skyfall. Het ging net eventjes te ver voor mij toen de jeugd en ouders van Bond ter sprake kwamen. Dat hoefde imo niet . Alsof de makers dachten : waar hebben we nu in de hele franchise nog niet over gesproken? Ach juist, de ouders . Soms vraag je je af of je nog naar Bond zit te kijken, zeker in de erg ongewone finale, maar het is wel een aflevering die uitsteekt ver boven het gemiddelde en die slaagt in zijn opzet. Ook van mij een 4*

Best knap. Een one location film kan snel saai worden maar Den Skyldige toont hoe je het wel goed doet. Een eenvoudig concept over een politieman op de alarmcentrale die een oproep krijgt van een vrouw die ontvoerd blijkt te zijn. De personages worden daarna geschetst, de dialogen onthullen de verhaallijn en je moet zelf je verbeelding laten werken om je de situatie voor ogen te halen. Verder is er een verbazende interactie met de kijker, omdat je geprikkeld wordt om zelf bepaalde situaties mee in te schatten. Dat de politieman zelf mentaal niet stabiel is pepert dit alles nog verder. Het einde vond ik ook wel goed, hoe de flik zijn zonde moet toegeven om iemand anders te redden . Dikke 3,5*

Alien invasion film die ideetjes brouwt uit War of the Worlds, Alien 3 en Independence Day. Het plot errond was echter compleet saai en nietsbetekenend waardoor de film het maar nipt haalt bij mij. Acteerwerk slecht zeg en film komt pas na de helft flink op dreef. Gelukkig zorgden de special effects nog voor het nodige vermaak.

Altijd leuk om een boekverfilming te zien waarvan de auteur ook zelf enthousiast over was. Want Vonnegut vond dit een meesterlijke verfilming van zijn onverfilmbaar geacht boek. Het is een niet-chronologische vertelling van traumatische momenten uit het leven van ene Billy Pilgrim, een man die als krijgsgevangene tijdens de oorlog getuige was van het bombardement van Dresden, wat ook de hoofdmoot van de film uitmaakt. De diepere laag zit in de post-traumatische beleving van dit alles, niet alleen zijn oorlogservaringen, maar ook andere trauma's die hem gebrandmerkt hebben. Het vreemde en moeilijkere stuk is dat SF gedeelte waar hij plots op een andere planeet zit samen met een Hollywoodster, wat natuurlijk niet letterlijk te interpreteren is. De toon is eigenlijk best luchtig en de film kijk vrij makkelijk weg ondanks de zwaardere ondertonen. Het is niet mijn genre, maar van wat ik ervan zag is dit me niet tegengevallen.

Maakt nog steeds indruk. Eerste helft enorm sterk maar het juridische gedeelte leek me erg ongeloofwaardig van begin tot eind van het proces. Enkele jongens uit Hell's Kitchen worden tot een jaar opsluiting veroordeeld in een "heropvoedingsgesticht" nadat ze per ongeluk een man om het leven brengen. Heropvoeden, leren ze, gaat via marteling en vernedering. Als je bedenkt dat het gebaseerd is op de jeugdervaringen van een journalist, sta je hier toch even bij stil. De film heeft met Hoffman, De Niro en Bacon een sterrencast te bieden. Hoffman acteert beneden zijn niveau als klungelige verdediger, maar Bacon als de machtsmisbruikende cipier en De Niro als gewetensbezwaarde priester vielen in goede aarde. Alleen, een priester die meineed pleegt en een mafia die zijn medewerking verleent aan het opruimen van de andere cipiers... , dat valt toch vreselijk moeilijk te geloven. Vond het ook goed dat alle christelijke en morele waarden in de prullenmand gegooid worden door hetgeen die jongeren allemaal meemaken.

Goede detectives, je ziet ze niet zo vaak meer. Maar dit is er één van!

Deze misdaadromanverfilming kan leunen op een goede plotconstructie, en steekt voldoende elementen in het verhaal om je verloren te doen lopen en iedereen kan een motief hebben om de dader te zijn. Het perspectief van Roy Freeman is door zijn geheugenverlies fragmentarisch en de puzzelstukken klikken hierdoor niet in elkaar. Eén van die leuke dingen in de film is dat naargelang de enquête vordert, zijn geheugen ook stilaan begint terug te keren. Het feit dat je geen enkele rode lijn kan trekken en de personages niet aan elkaar kan linken werkt hier goed. De ontknoping is dan ook bijzonder sterk en alles bleef nog wel even door mijn geest spoken.

Ik sta wat te kijken van het lage gemiddelde want dit vond ik een prima film die ook redelijk spannend was. Enkel Karen Gillan kwam erg houterig over in haar scènes en voor een spilfiguur vond ik ze niet al te sterk overkomen. Ik had dan ook met haar de meeste moeite heel de film door. Voor wie van een goed verhaal houdt kan deze de klus wel klaren maar maak dan wel dat je met een wakkere geest kijkt. PS / Op Rotten Tomatoes afgekraakt door de critici (38%) en sterk gewaardeerd door het publiek (82%). Heb ik maar zelden gezien op deze site.

Lekker spannende thriller over een vrouw Laura die gehuwd is met een ziekelijk bezitterige en jaloerse man en die haar dood faket om uit zijn klauwen te ontsnappen en een nieuw leven op te bouwen. Het is niet altijd geloofwaardig en het tussenstuk met de theaterleraar halen de vaart eruit, maar er zitten evenzeer goede scènes in zoals wanneer de echtgenoot zijn vrouw voor de eerste keer opnieuw ziet op een kermis . Lichtjes Hitchcock achtig maar het komt nog niet eens in de buurt van de meester. Het is verder Julia Roberts die hier na haar doorbraakrol in Pretty Woman de show steelt.