Opinions

Weer zo'n psychodrama dat zichzelf heel serieus neemt maar eigenlijk weinig te vertellen heeft. Nog vreemd dat Juliette Binoche nergens te bespeuren is. Een psychologe aanvaardt nog een laatste cliënte voor ze wil overstappen naar een carrière als schrijfster. De cliënte in kwestie is actrice en zwanger van een slippertje met de echtgenoot van de regisseuse. Wat het nog kruidiger maakt is dat de psychologe eigenlijk zelf therapiesessies volgt en in de war is met haar leven.

Het is nog dat ik Efira, Exarchopoulos en Sandra Huller allemaal best actrices van niveau vindt waardoor ik er nog best doorheen kwam. Dit is ook de enige reden waarom ik deze film nog een kans wilde geven. Maar dergelijke drama's met artistieke snobs, huilerige relatiecrisissen, deconstructies/reconstructies weten me niet meer te boeien, en zeker niet als ze zo weinig origineel zijn opgevoerd als hier.

Sicario is een fijne drugsthriller geworden, maar het is tevens een wat conventioneel en braaf exemplaar (12+ film). Verwacht je niet aan confrontaties met veel geweld en bloederige scènes, Sicario zet meer in op een sfeer van dreiging en de drugswereld blijft het grootste deel van de film op een afstand. De hele film draait rond een operatie (met veel grijze zones) die op touw wordt gezet om een drugs-jefe te vinden en te neutraliseren. De spanning is er wel degelijk, en wordt met geduld opgebouwd in enkele grote setpieces. De cinematografie van Deakins is prachtig en een aantal scènes zoals één met nachtkijkers is buitengewoon knap in beeld gebracht. De twee uur vliegen voorbij : toen de aftiteling over het scherm rolde, dacht ik dat we slechts ergens halverwege zaten... al van het begin ben je als kijker meegezogen in de film.

Blunt is een probleem in de film, een miscast wat mij betreft. Wat een kleurloos en oninteressant personage zet ze hier neer. Het is de bedoeling dat zij het centraal personage is, maar dat "centrum" verschuift vlug naar Brolin en Del Toro, in de rol van de mysterieuze "sicario" uit de titel, die hier veel beter zijn. Geen slechte film die de complexiteit van het drugsprobleem weet te vatten, maar het mocht voor mij wel ietsje ruwer, zeker omdat de misdadigers zelden echt in de buurt van het team komen. . Na Incendies, Enemy en Prisoners vond ik dit toch de minste film tot nu toe van Villeneuve, maar toch nog steeds een mooie 3,5* waard

Niet slecht maar het einde vond ik kut. Daar klopt geen zak van. De gangleden rijden tot klaarlichte dag wanneer ze aangevallen worden door Gravers helicopterteam, en dan kruipt Alejandro uit zijn put om onmiddellijk bij de wagens van de gangleden te komen met de lijken erin . Wat een ongelooflijk pijnlijke goof zeg, een film als deze onwaardig.
Verder valt weinig slechts aan te merken nochtans. Een hele anti-kartel operatie die helemaal in het honderd loopt.De professional gespeeld door Brolin slaat wel een erg amateuristisch figuur als boegbeeld van deze fiasco. De film opent zeker deuren voor een Sicario 3. Een ander pluspunt is de afwezigheid van Emily Blunt, waar ik echt een gloeiende hekel aan heb. Maar dat is eerder persoonlijk.

Die Hyams is wat mij betreft een regisseur om in de gaten te houden. Na Alone alweer een spannende film die de zenuwen geen minuut rust gunt. De opzet lijkt wat op Scream en dat is met Kevin Williamson aan het script geen verrassing. Zo sterk als de eerste Scream wordt het nooit, al belooft het flink wat met de knappe intro. Twee vriendinnen gaan in volle corona-epidemie naar een buitenverblijf voor een paar dagen quarantaine in een leuk kader. Daar worden ze bedreigd door een killer die het huis binnendringt. Deze thriller verliest niet teveel tijd met dialoog en bouwt de spanning vrij vlug op. Clichés zijn er ook wel, waaronder één van de hardnekkigste in het genre namelijk de killer die zijn slachtoffer niet vermoordt wanneer hij er dan eindelijk de kans toe krijgt, maar haar gewoon meedoet om een praatje mee te slaan. De ontknoping vond ik trouwens redelijk lachwekkend. Een zeer degelijke slasher, niks meer en niks minder.

De vergelijking met Slumdog Millionaire in zijn geheel vind ik wat ver gezocht Movsin. Je refereert wellicht naar enkele scènes uit de film dan?

Een vader gaat zoals elke vader zou doen, op zoek naar zijn verdwenen zoon maar hij heeft weinig geld om zich te verplaatsen en ook de politie is machteloos tegenover de criminele ondergrondse activiteiten die India aanvreten.

Siddharth is vooral een maatschappelijke (kritische) aanklacht tegen een zieke maatschappij waarin elke vorm van controle door de staat onbestaand is en mensen aan zichzelf zijn overgeleverd. Bij problemen kunnen ze nergens terecht en zoals in Siddharth, moeten ze dan hun schaarse financiële reserves aanspreken om nog een kans te hebben om hun zoon terug te vinden.

De film is kritisch tegenover het gebrek aan scholing en de onwetendheid van de mensen; dat de vader niet voorzienend was en geen enkele foto van zijn zoon in bezit had, bouwt verder op deze vaststelling. Het is uiteindelijk niet duidelijk wat er met Siddharth is gebeurd, maar het mag wel duidelijk zijn dat eens je kind daar verdwijnt, er zo goed als geen hoop is om hem ooit terug te zien.

Een film die je confronteert met een ander soort realiteit. Hier en daar worden de dialogen wat repetitief en is het veel van hetzelfde. Toch blijft de film boeien.

Zwaar en meeslepend melodrama met een non lineaire structuur die voortdurend springt van de ene naar de andere tijdsperiode in het leven van schrijfwonder Sidney Hall. Eigenlijk is dit verhaal behoorlijk ongeloofwaardig van begin tot eind, enkel bedoeld om de tragische toer op te gaan. Aan de overlijdens van naasten rondom hem voelt hij zich "schuldig". De film lijkt te insinueren dat hij een gelukkiger leven zou gehad hebben indien hij geen succesvol auteur was geworden en zelfs erger, dat hij geen succesvol auteur zou geworden zijn zonder de zelfmoord van Brett Newport. En naast het feit dat het manipulatief aanvoelde ontgaat het me of de film ergens een punt wil maken. Ja, een melodrama, bedoeld om de zakdoekjes boven te halen, maar niet één die mij bij de strot wist te grijpen.

Niet echt mijn cup of tea.

Veel actie zat hier niet in en de voorstelling van terrorismebestrijding en moslimdreiging zijn nogal simplistisch als je het mij vraagt, al denk ik dat dat meer ligt aan de studiobonzen die meer zagen in een stigmatiserende actiefilm dan in een doordachte reflectie over het onderwerp waarbij bvb Amerikaanse bemoeienissen ook meespelen. Want 9-11 bevestigde het gevaar en zorgde ervoor dat The Siege een tweede leven kreeg. Denzel kan de boel niet redden en Willis heeft eerder een bijrol. Een film die me niet kon warm krijgen.

Het is wat tattoobob zegt : de humor moet je liggen, en dat zat er voor mij niet in. Twee psychopaten op moordreis, daar gaat het wat over, net als Bonnie & Clyde, maar dan absurdistisch en met Britse zwarte humor. De personages zijn zo bizar en abnormaal dat je ze gelijk wat kan doen zeggen en uitvoeren... het voelt allemaal geforceerd aan en met weirdo-figuren is het altijd makkelijk scoren. Met de inhoud kon ik niks, maar de regie van Wheatley was echt heel fraai.

Vreemde film, heel vreemd zelfs; het einde verklaart natuurlijk (bijna) alles. Deze film deed me in dat opzicht wat aan Dark City denken. Knappe nette regie met zalige slomo's, bizarre situaties en zelfs flink wat actie en special effects. De roadmovie ontmoet de alien abduction en superheldenfilm , al is dit meer een kusje dan een omhelzing. Wel enkele onlogische stukken : waarom toont Fishburne een foto met die alien in de boom? Dit slaat nergens op. Net als die scène met de koe. En waar doelt Damons opmerking op dat ze "besmet" zijn? . Veel van die onsamenhangende dingen, maar ook een heleboel fijne stukken die wel mooi in het plaatje passen. The Signal dingt voor de titel van "origineelste film van het jaar" bij mij.

Illegaal immigreren : bezint voor je begint. De Dardennes tonen een rauw en somber portret over een jonge vrouw die verstrikt zit in een crimineel netwerk dat schijnhuwelijken organiseert. Lorna, die enkel een betere toekomst verwacht wordt gebruikt en misbruikt door mensen die enkel om geld geven. Ze houdt zich vast aan haar dromen. Getuige daarvan is haar ingebeelde zwangerschap, die een verlangen weerspiegelt naar een normaal leven . Goede thematiek, maar Lorna speelt een onwaarschijnlijk naief en onschuldig individu; ik had haar liever iets minder tam gezien. Al met al wel een meeslepend drama.

Voor de derde of vierde keer gezien en deze "mother of serial killer movies" heeft nog niets van zijn glans verloren. Telkenmale word je meegezogen in de film. Om een serial killer te vangen moet je denken zoals hem, zo leert de superintelligente Hannibal Lector op cryptische wijze aan FBI agente Starling. Het met psychologie ondersteunde onderzoek en de ijzingwekkende prestatie van Hopkins blijven me aan het beeldscherm vastklampen, al blijft dit een film die in de bioscoop beter tot zijn recht kwam. En het einde was werkelijk goed gevonden en gaf die film dat ietsje meer. De hoge notering in de top 250 vind ik zeker terecht.

Fugitive achtige spionagethriller met Lino Ventura, één van mijn favoriete Franse acteurs. Veel actie en scènes die hun tijd ver vooruit waren. Tegen het verkeer inrijden gebeurde al vele jaren voor To Live and Die in L.A. De paranoide sfeer (nogal overdreven eigenlijk) en de vlucht van het hoofdpersonage voor de KGB zijn belangrijker dan het verhaal. Een zwetende Ventura in topvorm en zoals ik hem graag zie.

Goed geregisseerd maar slordig geschreven en met flinke plotproblemen. Dat er toevallig altijd net iemand in de bossen voor de camera passeert wanneer er naar gekeken wordt is erg opvallend, en het motief van de serial killer slaat al helemaal nergens op. SPOILER Als Rayburn inderdaad zijn dochter in een dronken bui had overreden dan zou zijn gewetensprobleem daaromtrent een sleutelelement moeten vormen heel het verhaal door, terwijl dat nooit aan bod is gekomen Met andere woorden: men heeft hier naar mijn gevoel een zwak motief verzonnen bij gebrek aan beter. En waarom snijdt hij de stembanden van zijn slachtoffers door ?? En zo heb je een thriller die erg vlot wegkijkt en zelfs nog redelijk spannend is, maar vol zit van onwaarschijnlijkheden. Na D'Ardennen toch een mindere prestatie van Pront.

Zoals Friday 13th hierboven zelf terecht zegt, overweegt het drama op de thriller.Het begint als een whodunnit, en daarna gaat het over op het onderwerp "omgaan met autisten". Dat Dreyfuss de identiteit moet ontfutselen uit het geheugen van het zoontje van een vermoord echtpaar belooft wel wat. Probleem is dat de spanning ontbreekt omdat dit ongelooflijk doorzichtig is : ik kon al voor de helft raden wie de killer was...

Was de debuutrol van Liv Tyler, en ze krijgt meteen een redelijk grote rol. Ook het autistische jongetje zorgt voor een paar bloedstollende momenten die je niet onmiddellijk verwacht. Kijkt vlot weg maar meer dan één keertje zal ik die film toch niet bekijken.

Knappe film met aparte visuele weergaves van de gelaagde werkelijkheid van Silent Hill. De normale dimensie is zoals wij ze zien, in levendige kleuren. De aswereld is grijs en mistig met neervallend as, en de hel is een barokke bruin-rode wereld, waar zelfs horror auteur Clive Barker jaloers op zou zijn : “Wanneer je echte terreur bereikt is het bijna iets erotisch,” zei hij ooit. Hier snap je maar al te goed wat hij ermee bedoelt.

Ook het verhaal, dat in menige horrorfilm een nevengeschikte rol krijgt, is hier wel goed uitgewerkt, met uitzondering van de intro dan, die nogal gedwongen overkomt. De auteur kon eigenlijk wel betere motivaties verzinnen om zijn personages naar Silent Hill te sturen. En achter deze surrealistische wereld ligt een geheim verborgen, die geleidelijk aan aan de oppervlakte komt, en die even bizar is als de film zelf. Beslist een horrorfilm die er mag zijn en wat mij betreft, één van de enige goede game-verfilmingen.

Darkness is coming...

Viel me niet tegen. Dit kan niet tippen aan Silent Hill (4*) en het plot is niet echt formidabel; toch viel er genoeg te genieten zoals de vreemde creaturen en een paar spannende scènes. De aankleding mocht er opnieuw zijn. Alleen ging de overgang van de ene dimensie in de andere niet zo goed : de sirene uit de eerste film, is men op één keer na, volledig vergeten. Vond het nochtans een onmisbaar element in de eerste Silent Hill en kondigde weinig goeds aan. Ook aan verrassingseffect ontbreekt het, daar alles rond Alessa en die cultus reeds in de eerste film werd onthuld.

Een best degelijke kerst-slasher die positief overkomt omdat het verhaal verteld wordt vanuit het oogpunt van een getraumatiseerde jongen die verandert in een moordenaar na een tragische gebeurtenis. Dit is toch een heel andere benadering dan de killer die meestal uit het niks komt opduiken en anoniem blijft tot het einde. Bovendien zorgt dit ook voor een bijkomende dramatische laag. Voor mij dus een enorm pluspunt. De humor is nooit ver weg en aan wat tieten ook geen gebrek. Geef toe, in een slasher hoort dat er ook wel een beetje bij. Enkele kills mogen gezien worden en worden in de Uncut editie langer gemaakt, wat meteen ook de film ten goede komt.

Cult seventies van hoog niveau. Wat wil je ook, met Elliot Gould en Christopher Plummer. Ook John Candy is hier in een klein bijrolletje te zien. De film gaat over een ordinaire bankbediende die bij de bankoverval door een brutale crimineel in kerstpak, zijn kans ziet om ook een graantje mee te pikken . Miles Cullen is een slimme kerel, die alles doet om het ontfutselde geld veilig te stellen, maar de crimineel weet dat hij genaaid is en gaat achter Cullen aan. Slim script, een hoofdpersonage die een zwak heeft voor vrouwen; doet me denken aan de oude vrijgezel die zich nog haastig wil settlen. De vrouwen zijn trouwens niet onbelangrijk : die blonde met haar Calimero-kapsel vond ik weinig aantrekkelijk maar de mooie Céline Lomez was beeldschoon. Bloot en geweld worden niet uit de weg gegaan. Er komt meer dan één tiet tevoorschijn en het geweld was best grof. Lachen wanneer Plummer als vrouw verkleed komt aanzetten op het einde . Prima film!

Slecht acteerwerk, weinig verrassingen, langdradige scènes, veel onlogische handelingen en natuurlijk chuck norris. Er valt niet veel te vertellen, behalve dat het redelijk representatief is voor de early 80s slasher, al zijn de bloederige momenten erg schaars. De film leeft eigenlijk op een inhoudsloze, mechanische manier naar Chucks verplichte gloriemoment waar hij de confrontatie aangaat met de killer van dienst.

Saaie film over een eco-warrior op een ruimteschip die zich rebelleert tegen de orders om de laatste aardse plantensoorten te redden. Hij wordt daarna bijgestaan door enkele herprogrammeerde mini-robots. Echt een geitenwollen sokken film met zagerige hippie muziek, die veel te traag is en dan nog eens pijnlijk verouderd is. Tegenwoordig steek je geen geamputeerde acteurs meer in blikken dozen om robots te verkrijgen.

Zeer mooi gefilmd spionagedrama dat uiteindelijk achteruit boert door een overdaad aan sentiment ertussen. Geen makkelijke film om te volgen, want je moet je inbeelden dat de geschiedkundige feiten vanuit het standpunt van de communisten verteld wordt. Voor ons is het niet zo evident om de "roden" als de good guys te zien. De vijand wiens berichten ze willen onderscheppen is hier de Kuomintang (KMT), de nationalisten.

Het nationaal spionage agentschap neemt een blinde in dienst om de radio-frequenties te vinden van een groepje samenzweerders op gehoor. Dat levert een aantal interessante aanknopingspunten op, maar door het teveel aan sentiment komt de spanning er nooit echt in waardoor het allemaal wat kwakkelde naargelang de film vorderde. Bovendien worden we ook getrakteerd op een absolute onzin-twist waarbij het hoofdpersonage zichzelf terug blind maakt nadat hij genezen werd. Tja, het had misschien geholpen om zich te blinddoeken En zo schiet er op het einde nog weinig over van de boeiende premisse. Maar het moet gezegd : cinematografisch is dit echt heel erg gaaf geschoten. Sommige scènes waren een streling voor het oog daarom naar boven afgerond tot 3*

Kritische, maar erg trage film over de negatieve effecten van kerncentrales op de gezondheid en het milieu. Meteen ook de waargebeurde strijd van Karen Silkwood tegen het bedrijf, dat ongestoord haar praktijken wil verderzetten op de rug van de lagere sociale klasse die er tewerkgesteld is, en denken ze, toch geen gehoor heeft in de maatschappij. Goede rol van Streep in dit eco-socialistisch drama maar wat mij betreft mocht het allemaal wat dynamischer gebracht worden.

Mijn schoonmoeder jaagt me meer angst aan dan de weerwolf uit Silver Bullet.
De special effects waren niet best; de wolf leek zelfs niet op een wolf. Dat is meteen het grootste minpunt van de film, en dat is jammer. Want de opbouw vond ik eigenlijk sterk, alsook de personages, en er zitten een aantal spannende scènes in, zoals die met Marty die belaagd wordt door de baddie en dan in een vervallen oude brug komt vast te zitten.

Het ziet er allemaal meer uit als een horror voor kinderen dan één die bedoeld is voor een volwassen publiek, mede door het invalide jongetje met zijn opgedreven rolstoel en het broer-zus gedoe. Die knuppel met "peacemaker" op vond ik wel grappig. Een goede Stephen King verfilming vind ik het nog steeds niet, maar vond hem wel veel beter dan vroeger.

Twee beschadigde zielen bewandelen de weg naar genezing wanneer ze elkaar ontmoeten. Beiden raken niet over de pijn heen van hun dramatisch beëindigde huwelijken. Soms even irritant als interessant, te weinig rom en te weinig com, maar met toewijding gespeeld door Lawrence en Cooper, die een ongewoon paar vertolken die bijna onopgemerkt naar elkaar toegroeien. Het hele circus rond die voetbalweddenschappen werkte storend voor mij. In het algemeen geen film die me bijzonder veel deed en waarin "the magic" wat zoek is.

Eén van de beste westerns uit de jaren '80. En wat een cast !!!

Mijn leven heeft Simon in ieder geval niet veranderd. Deze tragikomedie is in twee delen opgesplitst. Eerste verhaalt over de ontmoeting van de anticonformistische Simon en de homo Camiel. Er ontstaat een onwaarschijnlijke vriendschap tussen hen die hen o.a. naar Thailand brengt, en dat is misschien nog het beste aan de film. Die warme tolerantie tussen beiden; Camiel kan steeds lachen om de homofobe grappen van Simon, en Simon vindt het duidelijk leuk om zo iemand in zijn buurt te hebben.

Tweede deel: ik heb kanker! Daar gaat het mis. De film huppelt van de hak op de tak, van de ene korte scène naar de andere. Ook ik kreeg geen binding met de iets te talrijke personages. Emotie was zoek. Je zou kunnen zeggen : men kan ook met humor en luchtigheid uit het leven stappen maar hoe kan men de euthanasieproblematiek in dat geval serieus nemen? Iemand in je omgeving die sterft is nu éénmaal droevig en dat kan je niet wegstoppen, ook niet in een film.

Een eerijke en lieve film over een man die heel zijn leven lang zijn geluk gehaald heeft uit labeur, en nu door investeerders in immobiliën dreigt uit huis gezet te worden. Het lijkt soms op propaganda van het katholiek conservatisme tegen vooruitgang en kapitalisme maar het stoorde me verder niet echt. Poitier in een rustige ingetogen rol, maar vooral de fruitige verschijning van Mary Louise Parker gaf de film veel charme. Ah, moet ouwe Dearborn gedacht hebben, was ik maar zestig jaar jonger.... Een film om volledig tot rust bij te komen.

Er zijn mensen die hun moeder zouden verkopen voor geld. Hank is duidelijk ook zo'n type. Een middelmatige kerel met een middelmatige job en een middelmatig leven. Wanneer hij, zijn broer Jacob en een vriend van Jacob 4,5 miljoen dollar vinden in een neergestort en ondergesneeuwd vliegtuigje begint hij te dromen. Het trio spreekt af om het geld te delen.

Ethische kwesties worden snel van de baan geveegd. Hank en zijn vrouw zetten een wirwar aan scenario's op om ongestraft verder te kunnen leven met het geld. Wanneer er doden beginnen te vallen komen ze dieper en dieper terecht in een neerwaartse spiraal. Knap hoe dit verhaal opgebouwd is. Een zeer overtuigende Thornton en Paxton spelen naar behoren en gelukkig maar, want dit is een film die volledig steunt op acteerspel. Slechte acteurs hadden écht de film om zeep kunnen helpen. En wat had ik een hekel aan die Hank. Ik was dan ook blij dat het op het einde voor hem ook slecht afliep .

Die thriller/drama over hebzucht en egoisme zal ongetwijfeld voor een leuke filmavond zorgen in heel wat huiskamers. Er zijn inderdaad wat overeenkomsten met Fargo al was Coens film meer gestileerd en dynamischer. Daarom ook een 3,5* want in hetzelfde genre vond ik Fargo toch niet iets beter.

Op visueel vlak briljant. Het voelt en kijkt weg als een comic. Een perfecte stilistische oefening van Tarantino's beste leerling. En met de medewerking van Frank Miller zelf, kon dit niet anders dan slagen. De grimmige decadente Sin City wereld komt tot leven doorheen drie verschillende verhalen die met elkaar verbonden zijn. Enkel het verhaal met Jackie Boy en Dwight viel me wat tegen, maar met een sterk uitgekiend plot op de proppen komen was sowieso het doel niet. Rodriguez wil vooral de comic sfeer tot leven brengen. En hoe. Hij doet dat met schaduwspel, met zwart-wit en enkele vleugjes rood, geel of blauw, met een hoop sadistisch geweld waarbij wraak en ridderlijkheid de rode draad vormen. Bijna elk frame is een getrouwe weergave uit de comic, en wie oog heeft voor detail zal de artistieke zorg van de regie ten zeerste bewonderen. Het tempo lag soms iets te hoog maar dit is het enige minpunt in dit meesterwerk. Ik vind dit één van de allerbeste comic book verfilmingen.

De uitzichtloosheid van Centraal Amerika. Aan de ene kant illegale immigranten die naar een betere toekomst verlangen in Amerika. Aan de andere kant een jonge man, die in de wereld van geweld van de Mara-bendes leeft. Twee politiek-sociale realiteiten die elkaar ontmoeten op een trein die hen naar een betere toekomst zou moeten brengen.

Met een professionele stijl en een manier van vertellen die ik niet van een beginnend regisseur zou verwachten, brengt Sin Nombre een droevig verhaal over mensen die smachten naar een betere toekomst. Dit is absoluut en met stip een aanrader.