Opinions

Bof, dat vond ik gene vetten. Ja, de film heeft heel zeker de nodige sfeer en het is gebracht zoals het hoort, maar het verhaal zelf liet echt te wensen over. Veel dialogen die gewoon loshangen van de kern van het verhaal ( dat dramatisch verhaaltje rond het omverrijden van Asuka's speelkameraadjes, de vele geïnvesteerde moeite bij het uitwerken van de band Asuka-Kasumi die eigenlijk nooit overtuigt ook niet wanneer ze elkaar op het einde omhelzen enz. en de film rekken tot meer dan 130 minuten. Ik had tegen het einde de indruk dat het verhaal volledig afgedwaald was van het oorspronkelijke idee en het geheel verschoven was van een se7en-achtige thriller naar iets dat teveel op drama leek. Als je alles bij elkaar raapt heb je een goed half uurtje Dario Argento-achtige thriller voor je geld, en de rest vond ik vooral tijdsvulling. Net iets meer gruwel en opgebouwde spanning had de film de energie kunnen geven die een solide thriller als deze nodig heeft.

Bij de uitleg op het einde had ik dan zoiets als mmmja ok dan... 2,5* voor de sfeer maar meer kan ik hier niet aan kwijt.

Zoals iemand reeds hierboven aangaf, kun je niet om A Nightmare on Elm Street en The Hidden heen wanneer je Shocker bekijkt. Na Freddy Krueger komt Horace Pinker, een serial killer die als energiewezen verderleeft na zijn executie op de electrische stoel en bezit neemt van andere lichamen om zijn wandaden verder te zetten . Hoewel dit geen onaardige film is sleept het stilaan aan naar de zoveelste body switch en de zoveelste kills. Het wordt helemaal absurd wanneer zowel Pinker als Parker deel uitmaken van de TV-programma's die afgespeeld werden. . Ik vond dit soort fantasietjes, alsook enkele droomscènes, typisch het handelsmerk van Wes Craven, door de vele onzin echter minder goed dan A Nightmare on Elm Street (4*). Een heel contrast ook voor Pileggi, die enkele jaren later de ernstige Walter Skinner zou spelen in X-Files.

Een Amerikaanse montage bestemd voor het westerse circuit. Leek me ook redelijk bizar. De actie zelf is in rauwe western stijl met bloederige gevechten. Verder een graatmager verhaal over een zwaardvechter die wat doelloos rondzeult met zijn zoontje terwijl hij van alle kanten belaagd wordt door vijanden, gestuurd door zijn vroegere meester, de Shogun. Wat het Amerikaans maakt is vooral de overaanwezige synth muziek. Ik kan best geloven dat de Japanse reeks veel beter is, gezien alles is samengeperst tot een kijkonvriendelijke versie van amper anderhalf uur. Niet slecht door de eigenzinnige stijl maar ergens lijkt dit mij ook een film die nooit gemaakt had mogen zijn.

En het werd tijd dat er eens een Chiba collectie kwam hoewel dit nog altijd slechts een staal is uit zijn hele carrière ... Vreemd dat men koos om deze eruit te pikken, want Chiba heeft niet veel screentime. Dit is verder een fijne avonturenfilm waarin een groep ronin de zoon van een gek geworden shogun moeten beschermen en naar Edo brengen, terwijl diens eigen vader hem dood wil hebben om de opvolging aan een andere zoon te schenken.

Actie en avontuurlijke scènes volgen aan sneltempo tot een onverwacht grimmig einde. De jaren '80 zijn niet mijn favoriete periode voor wat Japanse films betreft maar deze was een dikke meevaller. Niet fijn waren de lelijke valpartijen van de paarden... Niet de meest diervriendelijke film.

Ik ben iets minder onder de indruk dan mijn voorgangers al vond ik het laatste half uur erg sterk. Oshima haalde zijn materiaal in de Japanse misdaadcolumns. In plaats van simpelweg en droog de feiten te vertellen onder de vorm van een misdaadverhaal, kiest hij om de familiedynamiek centraal te zetten, bekeken door de ogen van de tienjarige zoon. De vader van het gezin is te lui om te werken en verdient zijn geld met een scam waarna de slachtoffers minnelijke schikkingen betalen.

Het is duidelijk dat de zoon niet als zijn vader is : hij is empatischer bvb het ongeluk op Hokkaido waarbij een meisje omkomt en beseft dat de levenswijze van zijn ouders niet deugen maar hij zit gevangen onder de misdadige autoriteit van zijn vader. Onderliggend kun je een kritiek horen op de intrede van het kapitalisme en de modernising in de Japanse maatschappij. De montage is voor mij iets te fragmentarisch om goed te zijn (er zit weinig flow in het verhaal) maar Oshima's experimentering met monochrome beelden, de straatscènes en de twee kinderen in de sneeuw waren uitermate geslaagd.

Nog eens uit mijn DVD kast gehaald. Ondanks flink wat idiote momenten, vooral naar het einde toe, blijft dit een onderhoudende avonturenfilm die geen minuut verveelt en waar je niet teveel moet bij nadenken. Ook mooi in beeld gebracht, die wilde natuur.

Zalige actiefilm. Normaal gezien heb ik het niet voor Wahlberg; gelukkig kan hij hier de rol neerzetten die bij zijn persoonlijkheid past. Ik lees vaak dat Wahlberg een soort tweede Bruce Willis is; misschien wel, al mist hij de humor wel.

Shooter is een harde actiethriller met een hoge body count. Ik ben de tel kwijt geraakt maar dat moet wel boven de 100 uitkomen. Veel actie in deze film die net iets te veel aan de conventies van het genre blijft vastklampen. Op het einde had ik liever gehad dat de senator en de kolonel vrijuit gingen, en zich voornamen om Swagger met rust te laten . Verder kan ik niet klagen, ik vond het een heel goede actiefilm.

En de wereld stond erbij en keek ernaar...

De Rwandese genocide is één van de schaamtelijkste gebeurtenissen uit de twintigste eeuw. Shooting Dogs gooit stenen genoeg naar de Blauwhelmen, die faalden in hun verdomde plicht om de Tutsi's te beschermen.En dit door een verrotte bureaucratische cultuur in het Westen waarbij regeltjes en procedures boven morele principes geplaatst worden. En het verhaal blijft zich maar herhalen als je nu naar het Syrië conflict kijkt. Goed gespeeld door Dancy en Hurt, twee machteloze getuigen in een film die het gevoel van een documentaire heeft. Het blijft allemaal wat aanslepen en het zwaard van Damocles dat boven hun hoofd hangt mocht voor mij iets vroeger naar beneden vallen. De dramatiek dringt vooral op het einde goed door. Hoewel ik Hotel Rwanda beter vond, mag de authenticiteit en oprechtheid van Shooting Dogs zeker geprezen worden.

Ik had die film graag meer gegeven maar helaas... het is een zwak script. Visueel weet Anderson er nog iets van te maken met het groezelige straatbeeld, de nachtelijke settings en een begin jaren 90 beeld gekruid met grunge, hiphop en beats. De beide hoofdpersonages, twee vandalen en dieven, zijn irritant en oppervlakkig. Er worden veel middelvingers de lucht in gestoken en de rest van de wereld zijn maar "wankers", maar waar is de sociale voedingsbodem voor hun acties? Van Billy weten we dat zijn vader hem aan de deur heeft gezet. Van Jo is het allemaal nog vager. Beiden hebben een soort "no future" instelling. Door hen niet te begrijpen gaf ik er ook niet veel om

Hun hobby : shoppen! Shoppen is een auto stelen en daarna met die auto een winkel in rijden en spullen stelen. Drie misdaden in één klap. Gewoon voor de kick. Wie tot het einde kijkt zal uiteindelijk merken dat de film zelf niet zoveel sympathie heeft met haar personages. Vond ik het enige gepaste einde.

Met Sean Bean, Marianne Faithful en Jonathan Pryce prijkten enkele grote namen op de affiche maar ze moesten het doen met kleine rollen. Voor Jude Law was dat zijn debuut en met zijn tegenspeelster Sadie Frost vormde hij tien jaar lang een koppel. Ik verwachtte hier veel meer van.

Chiba, één van Tarantino's grote helden. Hij was in de jaren '70 een beetje de Japanse evenknie van Bruce Lee. Heeft wel wat bloederig en bruut pulpgeweld in zich maar het is vaak eerder lachen zoals die castratie . Opvallend veel drama ook in deze film en een verhaal die soms teveel wil zijn; de yakuza die hier de bad guys zijn vond ik wat flauw en zeker geen geduchte tegenstanders voor de shaolin meester. Op dat vlak geen al te grootse martial arts demonstraties.

De film speelt zich af in de eerste jaren na de tweede oorlog, met Amerikaanse aanwezigheid op de achtergrond. De moeite om eens te zien als je van deze pulp houdt.

Life is not a malfunction

Jeugdnostalgie (ik was 12 toen die film uitkwam) en een film voor het jongere publiek. Het heeft inderdaad veel mee van E.T. die natuurlijk veel beter is, maar Short Circuit blijft hoe dan ook een aardige soortgenoot. De acteurs hadden er zin in en werken aanstekelijk (vooral Sheedy), de humor was ook niet slecht en number 5 vond ik wel degelijk aaibaar en onvergetelijk, zeker wanneer hij een dansje plaatst met Sheedy. Het is allemaal niet gecompliceerd, maar wat is daar mis mee in dit geval? Een lieve film die zeker de moeite waard is om (nog eens) te zien. Eén van de ondergewaardeerde films van de jaren '80.

Het lage gemiddelde verhult een nochtans degelijk vervolg op de klassieker uit 1986 (4*). Er hangt ditmaal een misdaadverhaal in de grootstad aan vast, en enkel Fisher Stevens keert terug als de Indiër Ben (hij werd voor dit stereotiep 20 jaar geband om naar India te reizen). Short Circuit 2 is een luchtige komedie, en de scènes met Johnny 5 zijn vaak vrij goed gedaan. Het blijft top dat ze echte robots maakten voor deze films. De niet al te veeleisende filmliefhebber die uit is op anderhalf uurtje lichte kost zal hier wel iets aan hebben. Past inhoudelijk ook prima in de geest van de jaren 80.

Zeer rauwe gevangenisfilm die meer van een toneelstuk heeft. Verwacht je aan een hoop dialoog (en wat voor een dialoog!) die de onzin van het gevangeniswezen aan de kaak stelt. Een jonge pedofiel gaat een harde tijd tegemoet waneer hij tijdelijk bij zware criminelen wordt geplaatst in afwachting van een lineup.

Zo sterk onder de indruk was ik nu ook weer niet door de wat overmatige en lange dialogen. Films als Dead Man Walking, Murder in the First, Midnight Express hebben nog altijd een streepje voor, maar ik moet wel bekennen dat er scènes waren waar ik even stil van werd en voornoemde films zijn bijlange niet zo cru. Met de soundtrack van Curtis Mayfield snuif je de 70s met volle teugen op.

Toffe en meeslepende film die een positieve indruk maakt. Toont heel wat gebroken jongeren in een opvangcentrum die opnieuw mentaal bijeengeraapt moeten worden. Ook de verzorgster Grace heeft haar persoonlijk trauma . Dit indie dramaatje weet sterk uit de hoek te komen met een frisse aanpak, herkenbare mensen en dialogen en wordt nergens te zwaarmoedig. Ja, bij een aantal scènes is het eventjes slikken want de pijn die verborgen zit achter die jongeren is soms voelbaar en niet onder woorden te brengen. Marcus heeft er een rapliedje voor nodig en Jayden een prachtig verhaaltje. Ook een plus is de relatie tussen Grace en Mason. Nergens cliché en geforceerd. Wat me dan wel wat stoorde was die stagiair Nate, die weinig toevoegt aan de film en het kapotbeuken van de autoruiten van Jaydens vader . Alsof dat alles oplost... Prima film die me op heel wat vlakken overtuigd heeft.

Niet best. En dat is vooral aan de weinig leuke Dabney Coleman te wijten die er niet in slaagt om een film als deze recht te houden. De andere acteurs deden het ook al niet veel beter. Deze buddy movie is meer een verplicht nummertje want Frewer biedt erg weinig toevoeging aan het duo. Alles wordt vooral afgezwakt door het hele subplot rond de zogezegde terminale ziekte van Burt Simpson. Dan komen de sentimentele momentjes en "geniet van het leven" toespelingen roet in het eten gooien, zodat ik bijna vergat dat er nog een misdaadverhaal te vervolgen was. Op één vette chase na, is dit een film om vlug te vergeten.

Lijkt bijna een Deense remake van Athena (2022). En deed ook wat aan End of Watch (2012) denken.
In dit opzicht is Shorta niks nieuws onder de zon, met twee flikken die vast komen te zitten in een no-go zone kort na de gemediatiseerde dood van een allochtone jongere door politiegeweld. De gemoederen flakkeren op en de frustratie van een gemeenschap barst los tegen het racisme en machtsmisbruik van de ordehandhavers.
De spanning tussen Hoyer en Andersen wordt goed opgebouwd in het eerste deel. Beiden zijn redelijk tegengesteld : de één is iemand die zijn werk volgens de regels wil doen, de ander is een racist die zich laat leiden door zijn vooroordelen. Eens ze gescheiden worden loopt de film wat verloren. Dat Andersen later in de film verzorgd wordt door nota bene de moeder van de jonge arrestant is het soort toevalligheden waar ik niet erg van hou.
Al bij al redelijk maar niet onvergetelijk of uitzonderlijk.

Misdaaddrama over een modelburger met vrouw en zoon, die een onverbeterlijke crimineel wordt binnen de gevangenismuren na een veroordeling voor een stom verkeersongeluk. Sterk is vooral dat de transformatie van Harlon logisch overkomt en de vaststelling meedraagt dat het gevangenissysteem de mensen helemaal niet klaarstoomt voor herintegratie in de maatschappij zoals beweerd wordt. Shot Caller leunt dan ook erg dicht aan bij het gelauwerde Un Prophète.

Hard is de film wel, maar het is geen actiefilm. Wie van een dramatisch/tragedische karakterstudie houdt zal hier meer aan hebben. Ik vond dit alvast zelf een hele goede met een sterrenrol van Coster-Waldau, met een goed werkende verhaalstructuur en enkele scènes die raak zijn.

De cover zegt "Prison Break" meets "Shawshank Redemption", maar "Un Prophète" meets "Chopper" lijkt me meer toepasselijk.

De dialoog is niet bijzonder sterk op beslissende momenten, het tempo net iets te traag, en het mist wat meer emotionele lading, maar verder is het prima geregisseerd op visueel en sfeerscheppend vlak. Dit drama met bijna bijbelse kenmerken speelt zich af in een armoedig dorpje in Arkansas. Twee families van halfbroers liggen met elkaar overhoop. De spilfiguur van al deze ellende is zopas overleden : hun vader. Maar dat lost niks op. Haat leidt nergens toe, behalve tot je eigen ondergang wanneer je eraan toegeeft. De vraag is hoe deze film dan ook zal eindigen.

Ik heb deze film opgetrommeld na een verzoek om films over broederhaat en conflicten, en deze past daar best in, al gaat het hier om halfbroeders en is de familieconnectie niet bijzonder sterk. Een deftig debuut van indie regisseur Jeff Nichols en Michael Shannon vind ik altijd een prima keuze om in de hoofdrol te zetten.

Ik zeg het niet graag bij dit soort films, maar ik moet eerlijk zijn : het is een vrij genietbare film. De actie is goed, de vechtscènes mogen gezien worden. Alleen het script en de humor zijn echt wel op kleuterniveau.

Brandon Lee tegen Dolph Lundgren : Just in case we get killed i wanted to tell you... you have the biggest dick i've ever seen

Niet te veel letten op de dialogen en het valt best mee. 2,5* en dat is al heel wat voor een no brainer als dit.

Nog nooit eerder gezien. Ik ben één van de koele minnaars van Shrek. Gebaseerd op een kinderboek uit 1990, maar waarbij ik me soms afvroeg of dit wel helemaal een film voor kinderen was. Een scène waarin Lord Farquaad een gesuggereerde erectie verbergt terwijl hij vanuit zijn bed de prinses in de spiegel bekijkt is daarbij één van die dingen die je hier niet onmiddellijk verwacht. Toon dan lef en maak er dan meteen volledig een tekenfilm voor volwassenen van zoals Tarzoon. Had ik dan wel een hoger cijfer gegeven. Nu is het noch mossel noch vis. Men houdt het ondanks dat beetje ondeugendheid grotendeels bij de overbekende puberale boodschappen over zelfvertrouwen en dat liefde meer is dan schoonheid alleen. Wat hier bovenal werkt is de revisionistische benadering van de sprookjesfilms. Men neemt afstand van het gepolijste en perfecte om er een meer eigentijds narratief aan te geven en enkele onconventionele ideeën uit te werken (de draak is een drakin, afstotelijk hoofdpersonage, de koning met het kleine piemeltje, de prinses die eigenlijk ook niet zo mooi is). Het voelt soms wel verfrissend aan maar springt er voor mij niet echt uit.

Deze horrorfilm kon er nog wel door wat mij betreft. Weet al vlug de aandacht te houden en is aanvankelijk lekker mysterieus om alsmaar bloederiger te worden. Ik had de clou van de film pas laat door. Leunt op het einde dicht aan bij de Exorcist films. Zoals fluppebxl zegt denken de makers dat Polen nog in de Middeleeuwen zit ... het ziet er helemaal 19de eeuws uit met de traditionele boerenkledij en het schieten met een kruisboog haha. In ieder geval heb ik de film uitgekeken zonder dat hij mij tegenviel en dat is al heel wat...

Serial killer thriller met enkele fantasy en horrorelementen waarin een politieman samen met een Amerikaanse FBI agent bizarre moorden onderzoekt. Ik vond het allemaal rommelig en het vage en geforceerde einde is al helemaal een ontgoocheling. Toch is de hele weg naar de ontknoping best spannend. Er wordt teveel ingezet op de dramatische wendingen rond Huang (vrouw die wil scheiden, dochter met een trauma) waardoor ook hier de film nepperig overkomt. Ik lees dat dit een erg dure film was maar ik zag werkelijk nergens waar al dit budget naartoe is gegaan; leek me niet meer dan een matige B-film.

Is me vrij goed bevallen. Japanse exploitation waarbij je vrijwel direct aan de Tarantino-verhaalstijl moet denken. Onmogelijk dat hij deze film nooit heeft gezien. Het wraakverhaal is simplistisch maar stijlvol gebracht. De bloederige scènes zijn overdreven maar ja, dit is net eigen aan exploitation. Het ziet er allemaal goed uit en valt nergens tegen. Het laatste hoofdstuk in de balzaal vond ik geniaal...

Vond ik niet goed.

De pogingen om de film tussen de actie door te dramatiseren vond ik zeer slecht. Het gevolg is dat je weinig zinvolle dialogen krijgt, een "zakdoek" einde die niet werkt, omdat het aan een plot vasthangt die niks met de rest van het verhaal te maken heeft . Het is geen zo'n slecht idee maar in zo'n films verwacht het publiek spectaculaire actiescènes, geen emo.

De scènes springen ook van de hak op de tak. Nu eens in een bos, dan eens aan een futuristische spoorweg, dan nog eens aan een meer, dan nog eens in een onbekend gebouw, en dat allemaal zonder een vloeiende overgang. Ruimtelijk bekeken klopt de film aan geen kanten. Het verhaal is klassiek, en je raadt welke kant het allemaal op zal gaan. Kon een goede actiefilm zijn, indien ze het zijverhaaltje met die broer en die zus eruit gelaten hadden en meer aandacht aan de decors hadden besteed, maar in plaats daarvan is het een beschamend zootje geworden.

Komt niet zo goed op gang en is een zwakkere versie van de eerste film (3,5*). Snowblood speelt hier meer een rol op de achtergrond en dat werkt niet. Een door de politie opgejaagde Lady Snowblood krijgt sympathie voor een anarchist die het opneemt voor de onderdrukte bevolking. Het wraakmotief voelt hier als een verplicht nummertje aan, maar desondanks bevat de film nog steeds enkele brute scènes. Vrees toch dat ik deze film vlug zal vergeten zijn...

Wie al van The Grudge en Ringu gesmaakt heeft zal vaststellen dat de "spookmeisje met zwart haar" formule nu nog eens op een andere manier uitgewerkt wordt. Na bespookte videobanden en internetsites is het de beurt aan foto's om de angst erin te houden. Laat u evenwel niet tegenhouden door het gebrek aan inspiratie : de schrikmomenten zijn erg hevig, waardoor ik het best wel een film vond die me zenuwachtig maakte. Het einde had ik niet zien aankomen. Maar hoe zit het dan met het meisje die hij in het begin heeft aangereden? .

Vandaag gezien in de bios.
Scorsese is toch wel een kanjer van een regisseur. Het was een genot om gemanipuleerd te worden, en dat is ook wat de film is... pure manipulatie van begin tot eind.

Scorsese kan er in ieder geval wat van als het erop aankomt om sfeer te scheppen. Een verontrustend eiland, een storm die aan komt zetten, niemand die vertrouwd kan worden... de gepaste mysterieuze sfeer wordt gezet voor een vreemd verhaal waarin mondjesmaat de antwoorden op vele vragen vorm krijgen. Het is dan ook een echt genietbare film, en die muziek deed me ergens denken aan Jaws.

Alle acteurs deden het goed, en het zijn niet de minste : Patricia Clarkson, Max von Sydow, Ben Kingsley. Wel met uitzondering van Ruffalo, toch een miscast voor mij, wat heeft die kerel een saaie uitstraling. Er zijn ook enkele gaten in het plot, die voorkomen dat dit een meesterwerk wordt ( Die boot in het begin. Van waar komt die dan? ). Maar al met al heeft Shutter Island een erg origineel verhaal met een einde waarover nog vaak gesproken zal worden, en boven alles een sfeer om je tegen te zeggen...

Deze film zit diep onder het stof zo te zien. Fraai drama nochtans, met een zeer mooie cinematografie. Zelden heb ik de bayou in Louisiana zo mooi gezien in films. De bayou vormt een grens tussen de allerlaatste wildernis, bewoond door mensen van een heel ander slag, en de moderne beschaving. De inwoners lijken zich hier niks van de modernisatie aan te trekken. Ze leven met hun eigen gewoontes en hun eigen bijgeloof.

Diana en haar dochter, op zoek naar verre familie komen aan bij hun Sullivan kozijnen op een eilandje in de swamps. Daar zitten duistere familiegeheimen verborgen overschaduwd door de herinnering aan Joe, de reeds 15 jaar vermiste echtgenoot van Ruth en oom van Diana. Het is vooral de clash tussen twee culturen die elkaar niet begrijpen. Een clash die op sommige momenten best heftig wordt. Hershey speelt een markante rol als inwoonster van de backwoods Ruth. Het verhaal is vrij dun maar geen vrees... het wordt nooit saai door de prachtige beelden en de fascinatie die deze geïsoleerde mensen uitstralen. Wie van Winter's Bone heeft genoten moet deze dringend eens zoeken.

Alleen al omwille van het prachtige acteerspel van Yoon Jeong-hee al een 3,5* voor dit complexe psychologisch drama, waarin poëzie een weg is om gevoelens uit te drukken die anders niet uit te drukken zijn. Toch had ik niet het gevoel dat alles klopte in die film. Er zijn drie verhaallijnen met elkaar verbonden maar er zitten leemtes in de manier waarin ze verbonden worden. Zo heeft Mi-Ja slechts een beginnende vorm van Alzheimer, waarbij ze woorden vergeet maar verder wel nog een gevoel van richting heeft en niet verloren loopt. Ze leeft samen met haar kleinzoon, een luilak die een "hotel oma" leventje leidt; hij wordt samen met enkele andere jongeren beschuldigd van verkrachting en moord. De manier waarop ze omgaat met die kleinzoon vond ik niet realistisch omdat die eigenlijk niet kan herleid worden tot Alzheimer. Ze blijft hem als een grote kleuter behandelen. De passieve manier en overschilligheid over dit hele gebeuren vertaalt haar onmacht om met haar emoties om te gaan, maar ik vond het eerder een verzwakkend dan een versterkend element. Ook de poëzie sessies haalden me wat uit de film. Ik bleef in mijn beleving met enkele open vragen over zoals waarom ze dan toch sex heeft met die invalide man, of waarom ze zich zomaar neerlegt bij een schadevergoeding die ze nooit kan betalen...
Voor een film die zo'n berg awards won mocht het voor mij wat meer zijn.

Ik schat deze film hoger in dan het gemiddelde. Ook één van Carl Reiners betere... De seksueel gefrustreerde echtgenote van een dokter rijdt een scheve schaats met een man die ze in een supermarkt ontmoet en neukt hem dood in een hotelkamer, om daarna te beseffen dat het haar schoonbroer is. Echter wil ze haar zonde niet toegeven en doet ze er alles aan om de waarheid te verbergen. Ik moet zeggen dat dit toch een aangename opvolging van grappige situaties is en de dialogen zijn goed geschreven. Ook de cast stelde me wel tevreden. Ik wilde in ieder geval wel weten hoe alles zou aflopen. De humor is soms van redelijk slechte smaak zoals het condoom dat nog op de lul van het lijk zat. .. Ondergewaardeerd, maar misschien is dit een komedie die eerst herontdekt moet worden.