Opinions

Van Fatih Akin zijn we dit soort films niet gewend. Als je bedenkt dat hij ons vlinders in de buik gaf met zijn super romantische film "Im Juli" dan begeeft hij zich hier aan de hele andere kant van het spectrum. Zijn film over de vieze vadsige dronkaard en serial killer Honka schetst een marginaal milieu dat ontstond na de instorting van het dritte reich, toen een deel van de bevolking door werkloosheid, verveling en doelloosheid in een comateuze toestand raakte. Een ranzig milieu vol schimmige alcoholverslaafde wrakken. Honka is niet eens de stereotiepe kwaadaardige killer maar een man die uit seksuele frustratie, onmacht en zwakheid ongecontroleerd moordt. Akin's film is wel vreselijk voyeuristisch en laat ons uitgebreid "meegenieten" in deze waanzin. Het is zeker een shocker van een film, vooral die laatste brute moord gaf me wel een ongemakkelijk gevoel. Ik moest eerder aan een film als "Ex-Drummer" denken, ook zo'n vieze boel. Toch steekt een beetje humor de kop op: die ex-officier die op die jonge gast gaat zeiken en hoe één van de dames Honka een lesje leert met mosterd .

Hoe dan ook, ik was erg onder de indruk van de fysieke transformatie van de jonge acteur Jonas Dassler in een twintig jaar oudere man. Dit was meer dan geslaagd en de acteur zet een onvergetelijke prestatie neer in navolging van Charlize Theron in Monster. Goldene Handschuh is een klein meesterwerkje in wansmaak.

Niet mijn favoriete aflevering. Na Skyfall had ik wel zin in nog een Bondfilm. Het was weeral lang geleden dat ik GoldenEye had gezien. Eigenlijk niet meer sinds de bioscooprelease destijds, wat vliegt de tijd toch. Maar deze eerste film met Brosnan werd bij mij geen favoriet. Het Koude Oorlog verhaal is wel typisch, maar heel wat elementen kon ik niet smaken zoals die computer geek en de Bond girls. Ook Sean Bean vond ik geen bijster goede badguy. Positief waren dan weer die tank scène en de finale. Dat maakt van GoldenEye uiteraard ook geen slechte film, verre van, maar mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar The World is Not Enough.

Nooit gedacht dat ik deze Bondfilm bij herziening zo leuk zou vinden. Kon me niet veel meer van Goldfinger herinneren. Goldfinger is de essentie van James Bond zonder veel toeters en bellen : veel meer een spionagefilm dan een actiefilm, weinig exotische locaties (tenzij je Fort Knox exotisch wil noemen) en cynisch-humoristische dialogen o.a. waarin Bond subtiel de terrorist kleineert. Een verademing na de onzinfilm No Time to Die van vorig jaar. Heb me bijzonder geamuseerd met deze oude Bond, die voor mij tot de beste van de reeks behoort.

"Gomorra" bevindt zich ver van de romantiek van "Godfather" of Scarface. Zoveel is duidelijk. Garrone vertelt vijf verhalen, die volledig los van elkaar staan. Op één of andere manier zijn de gebeurtenissen uit die verhalen gelinkt met de Camorra.

Het Italië dat Garrone toont is er één van sociale armoede. De mensen hokken als kippen bij elkaar, de gebouwen zijn in verval en de mafiosi zijn zweterige vetzakken die voortdurend geld zitten te tellen. Niks is mooi aan het decor, niks is mooi aan wat die mensen allemaal doen. Saviano, de auteur, wil vooral aantonen, dat de Camorra zich als hardnekkig gangreen vastankert in alle lagen van de maatschappij. Het is een goed geoliede machine, die voor "easy money" zorgt en tot ver buiten zijn directe omgeving reikt. Als je dat zo ziet, lijkt het erop alsof dat sociale kwaad bijna niet uit te roeien is.

De vijf verhalen illustreren het : het illegaal dumpen van chemisch afval, het Chinese kleermakersatelier die de mafia beconcurreert, de geldkoerier, de tiener die gerecruteerd wordt en twee jongeren, die geobsedeerd zijn om self-made mafiosi te worden.

Het is geen documentaire al zit er erg veel waarheid in. De Camorra heeft niet voor niks een prijs op het hoofd van Saviano gezet. Het is een grimmige illustratie van waar de Camorra voor staat. Je leert iets bij. Alleen de regie was op bepaalde momenten rommelig en erg gefragmenteerd : het was me niet altijd duidelijk waar de situaties heengingen. "Gomorra" vraagt ook heel veel aandacht wil je het allemaal goed vatten. Een slechte film is het niet want hij heeft veel te vertellen maar hij zit zo ongestructureerd in elkaar dat het soms moeilijk te volgen was. Ik denk dat die beter meevalt bij een tweede kijkbeurt. Van mij krijgt 'm 3,5*

Boeiende en spannende film, die net mijn top tien voor dit jaar niet haalt. Fincher is een publiekstrekker, en dat is met Gone Girl niet anders. Een thriller met op de achtergrond een pijnlijke huwelijkscrisis, dat via flashbacks getoond wordt.

Alles draait rond manipulatie zoals Waku ook zegt. De manipulaties binnen het koppel uiteraard, en dan het mediacircus, en de manier waarop de media de publieke opinie bespeelt hebben een belangrijke rol in de film. Het verregaande spelletje van Amy, die vrij zwaar gestoord is, vond ik bij vlagen ongeloofwaardig. Het einde concludeert de film wel netjes... Fincher nog steeds in topvorm, sterke rolinvulling (Rosamund Pike speelt de grootste bitch sinds Sharon Stone in Basic Instinct en voldoende twists om 150 minuten mee te vullen.

Typisch een film waar je bij de eerste kijkbeurt een 4* zou aan geven en er bij elke herziening een halfje vanaf zou peuteren. Nochtans heeft deze actiefilm een echte sterrencast : een nog jonge Ribisi als Cages broer in problemen, Angelina Jolie voor de chick power en uiteraard Robert Duvall, de pater familias van deze schavuiten. Nog wat betreft Jolie : ondanks ze op de poster staat en helemaal bovenaan de credits voegt ze bijzonder weinig toe aan deze film, zowel op het vlak van dialoog als van actie.

Het hele Eleanor gedoe voor de stoerdoenerij vond ik irritant : Cage op zijn slechtst met enkele coole maniertjes op "Low Rider" van War. Verder wel enkele lekkere actiescènes, een leuk flikkenduo die de hele film door genaaid wordt en een blitse montage die de film best hip maken.

Dit was door de lange speelduur best een lastige film om uit te zitten; een klassieker die je moet gezien hebben. Had ook veldslagen en zo verwacht omdat het een American Civil War drama is, maar daar zie je niks van. Het is in hoofdzaak een familiekroniek rond Scarlett O'Hara, dochter van een rijke katoenplanter, die van alles en nog wat meemaakt in deze woelige periode. Vooral liefdesperikelen die een tragische wending nemen. De romantiek was niet zo rooskleurig als ik vreesde omdat Scarlett haar schoonheid gebruikt om mannen te manipuleren en haar doelen te bereiken. Na afloop vond ik haar een heel complex en intrigerend personage.

Gone with the Wind (verteld vanuit het standpunt van de confederates) is eigenlijk ook vrij hypocriet door de slavernij er propertjes uit te houden. Ze beulen zich niet af op de velden maar hebben een mooie en zelfs autoritaire job als dienstpersoneel. De historische context komt sowieso te weinig aan bod in de volle vier uur om het veranderende Amerika te duiden. Een modernere en betere herwerking van hetzelfde onderwerp is de TV serie North & South.

Ondanks prima acteerwerk van Leigh en een ambitieuze regie voor die tijd is de film me in zijn geheel niet erg bevallen.

Slim in elkaar gestoken film die me aangenaam heeft verrast. Grenzen verdelen niet alleen landen en ideologieën.. ook mensen. De hele situatie van de verbroedering in de film komt surrealistisch over terwijl dit in een heel andere context helemaal normaal zou zijn. Regisseur Park speelt hier handig mee. De film komt wat moeizaam op gang en ik liep bij aanvang verloren tussen wie Noord en wie Zuidkoreanen waren. Eens de flashbackvertelling met de vier grenswachters begint, was de film absoluut op zijn best en heeft echt wel iets nuttigs te vertellen. Het is voor zo'n films dat mijn hart klopt. Er is al veel vergelijkingsmateriaal opgesomd, maar ik wil er ook nog eentje bijvoegen : de broederlijke omgang uit Joyeux Noël (Film, 2005) - MovieMeter.nl ligt ook niet zover af van JSA.

Beviel me allerbest. Het is het alom gekende verhaal van de underdog die de dood van een iemand wil wreken en er op het einde nog even als held uitkomt . Verwacht je dus niet aan grote verrassingen. Doch, het leertraject met de blinde man kon me wel bekoren en de humor, hoewel repetitief met de geniepige stokslagen van Hwang brengt luchtigheid in dit verhaal waarin ook veel gemoord wordt.

De cinematografie is adembenemend mooi en werkelijk een streling voor het oog. Het verhaal daarentegen liet soms aan duidelijkheid te wensen over, zeker wanneer het over de politieke context en verhoudingen gaat : dat gaat soms iets te snel. En de fights want daar doen we het ook voor? Wel, ik vond het van redelijk tot goed schommelen. Zeker het gevecht tussen de blinde man en Lee Mong-hak was best spannend. Het einde, vanaf wanneer Han de Japanners te lijf gaat is sprookjesachtig mooi gefilmd.

In België te koop in de Mediamarkt.

De lompe en zelfs regelrecht onsmakelijke humor is prominent aanwezig. Met Seth Rogen in de credits weet je hoe laat het is. Een coming of age zou ik het ook niet willen noemen, daarom is alles te onrealistisch mbt de leefwereld van een 12-jarige. Het is een projectie van een paar dirty minds op kinderen. Enkele leuke scènes zoals die waar de vrienden een highway oversteken, en aangebrande dialogen en woordspelingen maken dat het allemaal nog geen ramp is. En Max die zijn vriendinnetje aarskralen geeft in de plaats van een halsketting... Ik hoor wellicht bij degenen die het allemaal wat flauw vinden.

Knap! Hoe kom je er op? Good Bye Lenin is een vaarwel aan een land waarin veel mensen geboren zijn en geleefd hebben. De éénmaking van Duitsland zorgde ervoor 16 miljoen Oost-Duitsers hun moederland verloren en zich moesten aanpassen aan een nieuwe wereld die volledig anders in elkaar zat. Het is een mooie ontroerende film die nostalgie opwekt naar een leven dat niet volmaakt en vrij was, maar toch deel uitmaakte van ieders jeugd en persoonlijke identiteit. Je ziet bvb in de intro dat er een gevoel van patriottische betrokkenheid was tot zelfs bij de meest onbeduidende burger. Onbeduidend is hier misschien niet het goede woord, want iedereen kon merites krijgen voor zijn bijdrage aan de natie.

Hoe mooi is de liefde voor de DDR hier niet vormgegeven, met het in stand houden van de socialistische realiteit via fake actualiteitsfilmpjes. De humor en het absurde van de situatie met de moeder maken de film speels en ludiek zodat je er als kijker echt kan van genieten. De dialogen zijn op sommige momenten onvoorstelbaar goed, en mijn hart bonkte nog even over van een superknappe lijn tussendoor; ik herinner me bijvoorbeeld de taxirit met de dubbelganger van kosmonaut Jähn (mogelijks zelfs Jähn die nu als chauffeur moet rond komen?). Mooiste shot was dan weer die met de helikopter en het Leninbeeld dat de moeder vaarwel leek te wuiven.

Zelfs de prille relatie tussen Alex en Lara wordt er niet teveel door geramd of vergroot, zodat de film eigenlijk in alles een juiste toon vindt. En het einde maakt de cirkel helemaal rond. Dit is een uniek werkje van hogere orde, want over de val van de muur en wat het voor de DDR betekende, daar zijn bijna geen films over gemaakt. Voeg daar nog de muziek van Thiersen aan toe en de lijst pluspunten begint stilaan eindeloos te worden.

Coming of age bij dino's...

Lief en schattig. Stel je voor dat de meteoor die de dinosaurussen uitroeide, de aarde had gemist. Ja, dan waren de dino's boeren geworden. De held van deze tekenfilm is Arlo, een wat bang groen dinootje die na een voorval ver van huis raakt en zijn weg terug naar huis moet vinden. Hij wordt vergezeld van een kleine mensjongen. Het is allemaal gericht op een erg jong publiek (6-12 jaar) en de boodschap is afgezaagd (je angsten leren overwinnen om er sterker uit te komen). Toch is dit visueel heel mooi. Arlo lijkt meer op een bad-dinosaurus, maar de omgevingsbeelden zijn geweldig. Een leuk idee is om de mens een achterstand op dino's te geven op het vlak van evolutie. Spot lijkt meer een snuffelhond en kan niet praten. Origineel is het verder niet en het doet wat denken aan Platvoet en zijn Vriendjes (Land before Time). Het is zeker wel een film die de kinderen anderhalf uur stil zal weten te houden...

Kon beter, en dan met name sterker. De humor is voortdurend aanwezig in deze karakterstudie en dat is alvast een pluspunt die het allemaal wel genietbaar houdt. Twee mensen kunnen door hun ontmoeting terug wat vooruit in hun leven. De één is een onsympathieke caféhouder, de ander een wat naieve maar genereuze dakloze. Ik zie graag films waar hopeloze gevallen als deze veranderingen ondergaan. Dat heb ik hier niet veel gezien, en zeker niet in het personage van Brian Cox, die een bittere zak blijft tot het einde. Dat gaf het gevoel dat er weinig gebeurde. Jammer, ik vind dat hier meer uit gehaald kon worden.

The Lost Boys of Sudan

Agree, dit is een eerlijke en menselijke film! En draait helemaal niet om Witherspoon. Ik kan niet genoeg krijgen van dit soort humanitaire films. Vier Soedanese vluchtelingen vinden hun weg van een Keniaans vluchtelingenkamp naar Amerika om er een nieuwe toekomst te beginnen. Het dramatische begin, die de vlucht uitbeeldt van de kinderen, is mooi gebracht en heeft allures van een avonturenfilm. Het Amerikaanse gedeelte is vrij licht van toon en blijft stilstaan bij de culturele clash. Gelukkig geen traantjestrekkerij en overdreven dramatisering; in de plaats krijg je een frisse streep humor. De film ziet er ook heel authentiek uit : de acteurs (zelf Soedanese vluchtelingen) praten hun eigen taal en is ook deels on location gefilmd. Misschien net té feelgood en cheesy (het einde) om het helemaal af te maken maar storend vond ik dit geenszins. Een aanrader!

Ik heb dit altijd een bijzondere Vietnamfilm gevonden. De slagvelden en het geweld blijven verborgen, en je voelt ongewild de oorlog via censuur, via een bomontploffing en via gedisciplineerde droge militairen die de Vietnam oorlog heel ernstig nemen. De film is vooral grappig. De onvergetelijke Adrian Cronauer weet met zijn vlotte humor en politieke steekjes het moreel van de troepen op te krikken. Als kijker kan je je bijna de glimlach van de soldaat aan het front voorstellen en het wegvallen van de spanning voelen. Die luitenant Hauk was ook best grappig; hoe hij maar niet in staat is om in te zien dat hij niet grappig is is al een grap op zich die de hele film door volgehouden wordt. Ook die generaal, die best een grote fan van Cronauer was, kwam best cool over. Whitaker vond ik minder op zijn plaats als lamme goedzak, en ook de romantische zijstap voelde als celluloid-vulling aan. Maar wat me elke keer opnieuw kippenvel bezorgt is "What a wonderful World" van Louis Armstrong. Deze film is absoluut geen groot meesterwerk, maar komt soms met enkele magische momenten aandraven, goed voor 3,5*

Spionagefilms vind ik meestal wel leuk, deze echter niet. De dialogen worden meestal herleid tot gefluister, de stiltes tussen de dialogen zijn verstikkend, Matt Damon zet de meest droge rol uit zijn carrière neer en de invasie in de Varkensbaai wordt toegewezen aan een lek (?). Ik heb altijd gelezen dat de mislukking van de operatie te wijten was aan slechte planning.

Edward Wilson is een onwaarschijnlijk emotieloze man, die uit de realiteit wordt gezogen door zijn werk. Het plot met die opname vond ik het meest interessante van het verhaal, maar al de rest, van de dove vriendin tot en met de Russische spion, kon me echt gestolen worden. Het is inderdaad een saaie bedoening, die amper mijn interesse kon wekken met leuke wetenswaardigheden over de CIA. De modus operandi is me intussen al welbekend via vele andere films en documentaires. Dat er in alle kampen mollen zitten is al lang geen nieuwtje meer, en vooral dit gegeven zat nu net veel te veel verwerkt doorheen dit drie uur durend slaapmiddel.

The Good Son kreeg bij zijn release heel wat slechte kritiek over zich heen. Ten onrechte vind ik, want het is een stevige thriller vond ik.

De film werd fotografisch prachtig in beeld gebracht. De shots van berkenbossen, kliffen en mistige bossen zijn prachtig. De spanning wordt traag maar zeker opgebouwd, en wanneer het duidelijk wordt in welke richting The Good Son gaat, verandert de film in een Hitchcockiaanse thriller met een beklemmende psychologische spanning, vooral op het einde. De scène waarin Henry ijsschaatst met zijn zusje is een pakkend tafereel.

Tienerster Macauley Culkin vertolkt evil boy Henry Evans na onschuldige rollen in de Home Alone komedies. Op bepaalde momenten ziet hij er echt bedreigend en onvoorspelbaar uit. Zijn tegenspeler is niemand minder dan Elijah "LOTR" Wood. Een aanrader die naar mijn verbazing lage cijfers krijgt van de leden.

Is me niet echt bevallen. Niet verwacht dat de scores zo hoog zouden uitvallen hier. Een hopeloze man begaat allerhande misdaden met de bedoeling zijn achterlijke broer uit de cel te halen. Het eerste half uur vond ik aardig en zat er wat tempo in, maar alles zakte in nadat Connie de verkeerde man uit het ziekenhuis haalt. Dan valt de film precies stil en gebeurt er nog nauwelijks iets verrassends dat de moeite was om te zien. De mist in dus. Er zijn wel goede scènes maar lang zal dit niet blijven hangen.

Vind deze wel goed al is het volledige potentieel er niet helemaal uit gehaald bvb de band met de wiskundeleraar. Goede interactie tussen Williams en Damon, waarbij de psycholoog de complexe persoonlijkheid van de ander probeert te doorgronden met het doel om hem af te helpen van falingsangst en twijfels, het leren benutten van zijn talenten. Het sentimentele vond ik nog meevallen, gezien niet alles in de film op een ideale manier verloopt. Zo springt zijn relatie af, weet je niet of hij zijn demonen heeft overwonnen en het zal maken in het leven . Je moet ervan uitgaan van wel maar toch... misschien doet hij gewoon een poging. Voor mij was dat OK.

Bijzonder slecht. Inhoudelijk een echte draak. De Franse douceur de vivre bekeken door de boertige bril van de Brit/Amerikaan. Eén : de Britten zijn de landheren, de Fransen de lakeien. Twee: Franse vrouwen tonen hun kont wanneer ze iemand willen beledigen. Drie : Max weet blijkbaar alles van wijn af, maar van een oenoloog had hij nog nooit gehoord. Vier : het eerste wat Max doet wanneer zijn nicht Christie voor zijn deur staat is nagaan of het volgens de wet toegelaten is in Frankrijk om je eigen nicht te naaien. Vijf : op zomerterrasjes draaien ze nog altijd chansons van Charles Trénet. Zes : wijn en hete vrouwen zijn dé troeven van Frankrijk. Het einde : geeuw! En nog meer van die onzin. Dat de Amerikanen Frankrijk als een classy reisbestemming of ballingsoord zien is niemand onbekend. Maar zoals te verwachten was, heeft deze film helemaal niks interessants te vertellen.

Mooie film, heel sereen en ingetogen verteld, iets te ingetogen zelfs. Wat ik zeer goed vond was die symmetrie tussen het veranderende politieke klimaat en het gevangenisregime van Mandela. Eerst zeer hard en militaristisch tijdens de hoogdagen van de Apartheid, daarna een versoepeld gevangenisregime, dan bijna vrijheid. De film is ook bijzonder kritisch voor de onwil van de blanken om het land te delen met de zwarten. Goede weergave van een veranderend Zuid-Afrika, maar als biografie over Mandela nogal zwak al geloof ik ook niet dat het de bedoeling was om op biografie te focussen.

Deze kroniek van een maffia-clan is gebaseerd op waargebeurde feiten. In de misdaad heb je geen vrienden, kun je niemand vertrouwen en is er geen toekomst. Scorsese illustreert dat voortdurend; de slachtoffers worden in de rug afgemaakt en met de glimlach, en iedereen is in staat om iedereen te verraden. De relaties met vrouwen gaan van onderworpenheid tot medeplichtigheid. De gangsters hielden er ook heel wat maitresses op na. Goodfellas toont in wat voor pervers "sociaal systeem" ze zitten, een omgeving waarin je pas iemand bent als je opzichtig met dikke pakken geld zwaait, de hele keet op exuberante fuiven trakteert en er een bling-bling levensstijl op nahoudt.

Pesci doet de haren ten berge rijzen. Zelden iemand zo koelbloedig bezig gezien zoals toen hij die jonge kelner vermoordde en daarna gewoon lachend verder ging kaarten . De Niro's noodzakelijke aanwezigheid hoeft geen woorden

Ontzettend sterke film over een wereldje waar alles schijn is, tot en met de maffiosi zelf.

Deze film wordt onuitstaanbaarder met de jaren. Nochtans was dit een groot kassucces; samen met Ghostbusters en Gremlins (de 3 G's) waren dit blockbusters die de vreugde van de jeugd maakten midden jaren '80. Goonies is een schreeuwerige, drukke en hysterische avonturenkomedie. Veel flauwe dingen zoals Sloth en die Fratelli familie, ook enkele goeie zoals Brolin op die driewieler en de Spaanse schoonmaakster... Wanneer de schattenjacht begint wordt het beter, maar ik vind dat de film in veel opzichten meer tegenvalt dan vroeger.

Mijn verwachtingen zijn waar gemaakt. Meer een SF film dan een horror; met een verhaalverloop dat naar mijn smaak was. Miles Teller en Anya Taylor-Joy moeten de film overeind houden met een verplicht romance-nummertje maar het vonkt net niet te lang door. Algauw vallen ze in de kloof en vallen wij in een surrealistische nachtmerrie, visueel super vormgegeven. Het is wel een PG-13 film dus verwacht geen extreme dingen. Niet "gorgeous" maar ik vond het iig vermakelijk entertainment dat zeker mag gezien worden.

Prima meeslepend drama over de inzet van Dian Fossey voor de Afrikaanse berggorilla's; de scènes met de mensapen maakten indruk. Wat een eenvoudige populatietelling moest worden werd voor haar een levenswerk. Geen makkelijke opdracht want ze moest het daarbij ook regelmatig opnemen tegen stropers en werken in een politiek onstabiele regio. Haar onderzoeksterrein is nu een nationaal park waar de dieren min of meer vreedzaam kunnen gedijen. Vind het ook één van Weavers mooiste acteerprestaties, waarschijnlijk omdat het ook ergens vanuit een persoonlijk engagement voortkomt. Herinnert er ons aan dat het een taak van alle mensen is om dieren te blijven beschermen en een plaats te geven op deze wereld, want die is niet van de homo sapiens alleen.

Sovjetthriller die erg mysterieus begint en op die manier de aandacht weet vast te houden. Het is niet extreem ingewikkeld maar je moet er wel je gedachten bijhouden en blijven volgen. Een Russische agent moet een drievoudige moord oplossen en komt op het spoor van corruptie bij de KGB en een Amerikaanse pelshandelaar.

Ondanks Gorky Park niet in de voormalige SU gefilmd werd, weten de makers toch een geloofwaardig beeld te geven van een grauwe politiestaat. De Amerikaans-met-Russisch-accent sprekende acteurs moet je er bij nemen. Goed samenspel door de acteurs. Alleen heeft men tot mijn spijt het personage van Hurt wel gespaard van al te grote moeilijkheden tijdens de enquête waardoor de spanning naar het einde toe wat stilvalt. Krappe 3,5*

Leuk 80s amusement. Viel me zeer goed mee. Wat begint als een tienerfilm over twee jonge kerels die een avontuurtje in Parijs zoeken, gaat stilaan over in een luchtig spionageplot wanneer paintball-held Jonathan de Tsjechische Sacha ontmoet. Enkele leuke en actievolle momenten gegarandeerd in deze op en top eighties flick, met Frankie goes to Hollywood en Joan Jett op de soundtrack. Zeer ondergewaardeerd... enkel de mensen die de 80er jaren meegemaakt hebben weten waarom

Viel best mee, al mist de film wat meer spanning. Ik had Gothika al op VHS gehuurd maar kon me er weinig van herinneren, net omdat het zo'n 13 in een dozijn verhaal is.
Gothika past prima in de lange rij supernatural thrillers waar we mee overstelpt waren in de nillies. De film vond ik bovenmaats gefilmd dankzij fijne camera-effecten en belichtingstechnieken. De scènes kwamen hierdoor erg sfeervol over zoals in dat zwembad of de "droomscènes". Acteerwerk was dan weer wat minder : vooral Downey laat het afweten in een rol waar hij niet echt goed lijkt te zitten. Ik hou het na wat wikken en wegen toch op een 3* in plaats van 3,5.

Mij boeide het wel, al moet je van films houden die zwaar beladen zijn van dialoog. De film volgt drie mannen die in hun jeugd misbruikt geweest zijn door een pedofiele priester tijdens scoutsvakanties. Alexandre brengt de bal aan het rollen en neemt geen tevredenheid met een door de kerk georganiseerde reconciliatie. De tweede, François, wil geen oude koeien uit de sloot meer halen maar richt daarna toch een actiegroep op wanneer hij verneemt dat de priester nog steeds met kinderen in contact staat. De derde, Emmanuel, is het zwaarst misbruikt geweest en lijdt aan epileptische aanvallen en zegt een moeilijke seksuele ontwikkeling te hebben doorgemaakt . Door hun initiatief komen steeds meer getuigenissen aan de oppervlakte wat het misbruik op een hoger niveau brengt. Ook de kerk, die de feiten altijd heeft gebagatelliseerd, raakt in het vizier. Maar zullen ze erin slagen om alsnog gerechtigheid te bekomen, wetende dat de feiten mogelijks verjaard zijn?

Je zou kunnen stellen : waarom pas dertig jaar later een proces aanspannen? Ik hoor dat ook vaak van bekenden in dergelijke rechtszaken, maar de film legt terecht de vinger op de wonde; het gevoel om er alleen voor te staan met zijn eigen schaamte en pijn zorgt voor een houding van machteloosheid en inertie. Wanneer Emmanuel zijn opluchting bekend maakt aan François dat de zaak op een solidaire manier aangepakt wordt, begrijp je goed de stilte waarin ze jarenlang geleefd hebben.

Een goede film, maar wel een doorbijter, zeker in het eerste half uur. Ik zou deze niet aanraden aan mensen die problemen hebben om twee uur lang geconcentreerd naar dialogen te luisteren. Gebaseerd op reële feiten.

Goed, maar het eerste uur met de affaire met mvr Robinson viel het me redelijk tegen. Pas wanneer de dochter Elaine boven water komt, maakt The Graduate een bocht in de goede richting. Dan vond ik het echt wel top tot de fantastische laatste scène. Deze film doet alles om zich te onderscheiden en doet dat soms met (te)veel nadruk. De vette camerashots zoals Hoffmann in een duikpak, de affaire met een oudere vrouw die in die tijd om schandaal schreeuwde, de muffe troubadour-deuntjes van Simon&Garfunkel. Het is niet dat ik alles zo geweldig vond.. Toch mag The Graduate als een moderne film beschouwd worden met romantiek die minder idyllisch is dan men tot dan toe gewoon was, en met personages die niet altijd recht sporen (de egoïstische mvr Robinson bvb) . En ook Benjamin Braddock niet, die als een ongecontroleerd projectiel door zijn bestaan vliegt. Hij is "hartbrekend menselijk" om De Niro te citeren en eigenlijk is heel de film dat.