Opinions

Mist soms wat inhoud (niet meer dan een survival of the fittest verhaal) en geloofwaardigheid ( het gedrag van de wolven ) maar de beelden waren ongelooflijk mooi en er zaten enkele tergend spannende scènes in waarbij de mens onbetekenend overkwam in de meedogenloze natuur. Het einde is wat ik ervan verwachtte : ( iedereen gaat eraan ). Zeer behoorlijke natuurthriller met enkele sterke momenten.

Verfilming die het dichtst aanleunt bij het werk van Burroughs. Geen "Me Tarzan You Jane" gelul, en geen aiaiaiaiaaaaaaa geslinger. De Weissmuller films hebben van Tarzan een karikatuur en een symbool gemaakt van de door apen opgevoede blanke, en het echte verhaal is in de vergeethoek geraakt

De film is in twee delen gesplitst. Het eerste speelt zich af in de jungle, waar je Tarzan ziet opgroeien, en het tweede speelt zich in Engeland af op het landgoed van lord Greystoke. Chariots of Fire-regisseur Hugh Hudson vertelt het verhaal van het begin af aan, en voert enkele boeiende ideeën over beschaving en Victoriaanse levensstijl in. De uitspattingen van het kolonialisme (uitbuiting, racisme, de zoo) zijn een belangrijk motief doorheen de film, en op het einde komt dan onvermijdelijk de cynische vraag wie er nog het meest beschaafd is? Tarzan of die nette Engelsen. Merk ook op dat het woord Tarzan in de hele film niet één keer vernoemd wordt, ondanks de titel.

Ik kon de versie van Hudson in elk geval wel smaken. Wie afstand kan doen van de imagovorming uit de jaren '30 en de Disney tekenfilms, zal een leuk filmmoment tegemoet gaan. Greystoke is geen topper, daarvoor zijn de apen te fake en mist Lambert toch wel het dierlijke charisma die vereist is voor een figuur als Tarzan, maar zeker goed genoeg om niet vergeten te worden.

Onverklaarbaar hoog gemiddelde voor deze film. Het idee van de dag die steeds opnieuw beleefd wordt door de sarcastische weerman Phil is vast en zeker een briljant idee, alsook de manier waarop hij zich uiteindelijk kan bevrijden uit die dag, maar de uitwerking viel me toch redelijk tegen. Het werd nog wel gekker wanneer Phil begint door het lint begint te gaan wanneer hij opnieuw wakker wordt op die tweede februari maar ik had het gevoel dat de film voor mij de verkeerde kant opging met de verwachte romantische clichés met de assistente. Vanaf toen werd de film minder interessant. Zeker geen straf om te kijken maar ik heb geen zin om deze film nogmaals te zien.

Viel niet mee. Hoewel deze film een status van kung fu klassieker heeft, is dit weer zo'n in studio opgenomen exemplaar met flauwe humor in. De scène waarin de zoon van de generaal aangepakt wordt door twee Kwangtung tijgers op het einde vond ik echt de film verpesten. Humor mag wel natuurlijk maar niet van die kleuterhumor aub. Het aantal personages is onredelijk hoog en ik kon die nauwelijks nog uit elkaar halen; de kung fu is wel de moeite; alleen leek het meer op een opeenvolging van demonstraties dan actiescènes die ingepast zijn in het verhaal.

Van genoten! De film put duidelijk heel wat ideeën uit andere serial killer films, maar heeft genoeg om het lijf om die andere films te doen vergeten. De regenachtige sfeer mag dan nog een flagrant cliché zijn, de schaduw die lokale volkslegendes en bijgeloof werpen over de moordzaken is al heel wat minder voor de hand liggend en maakt de film zelfs griezelig. De achterliggende familiegeschiedenis van Amaia is er niet zomaar in gegooid en heeft een functie, die pas veel later in de film duidelijk wordt . Noch over acteerwerk noch over regie valt steen en been te klagen. Dit is een goed gemaakte thriller die heel professioneel oogt. Ook als whodunnit werkt dit redelijk. Als kijker weet je dat de moordenaar iemand uit Amaia's familie of entourage is maar wie precies?... Ik heb ditmaal fout gegokt in ieder geval.

Dit was slecht! Van Friedkin verwacht je doorgaans meer kwaliteit dan zo'n onzinnig prul. De man maakte The Exorcist, die te boek staat als één van de beste horrorfilms ooit! Na The Guardian moet ik besluiten dat The Exorcist wellicht een toevalstreffer geweest is voor Friedkin. The Guardian probeert origineel te zijn door sprookjesachtige elementen (boze wolven, bosnimf, heidense offers) te integreren. Maar dat wordt zo slecht gedaan dat het nergens op lijkt. Bovendien is ook het acteerwerk vreselijk. In enkele scènes met die bosomgeving en de vliegende nanny dacht ik aan het recentere en veel betere The VVitch.

Visueel is deze SF-komedie om te genieten. Spektakel en actie gegarandeerd, en wie van space opera houdt, zal hier zijn of haar hartje aan ophalen. Spijtig genoeg is ook de ergerlijke humor van de partij (Saldana gaat van blauw naar groen), bestaan de dialogen grotendeels uit bekvechterij, wat het allemaal maar half zo boeiend maakt. Peter Quill die een paar dansmoves doet voor aartsvijand Ronan vind ik écht te belachelijk voor woorden. Fail! De film verveelt niet, is mooi om zien, maar er was ook heel wat dat me minder aansprak. Mooie verpakking, weinig inhoud. Kleine 3.

Ik begin te denken dat die Guardians of the Galaxy films niks voor mij zijn. Mooie verpakking, geen inhoud. Vooral de humor of laat me maar zeggen, de pogingen tot, vond ik bedroevend. Geef me dan maar vijf a tien goede grappen in een hele film dan een overvloed aan flauwe gags zoals hier het geval. Wanneer het kleine twijgje voor de 15e keer "I am Groot" zegt, wanneer men voor de 5e keer met "Taserface" gaat lachen en wanneer Drax opschept over de grootte van zijn drollen, wordt duidelijk hoeveel goede en originele ideeën er waren om het publiek in een plooi te krijgen . Ook weinig origineel is dat oninteressante vader-zoon verhaal dat nog wat sentiment aanbrengt, en dan plots omslaat naar een totaal onzinnige vader-zoon oorlog..

Wat overblijft is een kermis van special effects en superheldenactie die natuurlijk verbluffend zijn en waarbij alles mogelijk is. En om meer lijkt het Marvel publiek ook niet te vragen.

Guardians of the Galaxy: 2,5*
Guardians of the Galaxy vol. 2: 2*

Alweer een flauwe bedoening, maar toch iets beter dan de tweede film (2*) vond ik. Het centraal zetten van een droevige origin story rond Rocket was bepaald een meerwaarde. Maar er is weeral zoveel slechts op te merken verder, en vooral van de flauwe soms niet uit te stane humor kreeg ik het schijt. Ook de vele kitscherige personages zijn vervelend want ze lopen toch alleen maar te kibbelen en te ruziën. En wat te zeggen van die Adam Warlock en de verschijning van Stallone, twee dieptepunten in één film. Zucht. 2,5* voor dat space-kleutergedoe is al heel gul. Gelukkig zijn we hier van verlost nu.

Zoals Mr Grey zegt, al vond ik het hele laatste half uur een echte RAMP, van de ene scène in de andere blijft de onzin zich opstapelen tot de cliché finale met een girlieband liedje op de achtergrond en de thumb up van Stevens... goed gedaan jongen, ik verdiende dat . En dan die hyper-gefocuste kale zwarte. Afschuwelijk en de spanning was voor mij ver te zoeken omdat die Guest het grootste deel van de film best een sympathieke gozer is. Niet veel goeds te zeggen over dit prutswerk, al begon het eigenlijk best veelbelovend, is de regie degelijk en voelde het eerste uur toch niet aan als puur tijdverlies. Daarom toch nog een 2*

Mooi en de animatie ziet er heel geslaagd uit. Ik ben geen fan van stopmotion maar dit was dik in orde.

Inmiddels alweer een derde Pinocchio film in drie jaar tijd na een Italiaanse versie die ik persoonlijk ook heel erg goed vond, en een versie van Tom Hanks die ik nog niet heb gezien en waarvan ik weinig verwacht .

Dromenmaker De Toro integreert wat eigen ideeën en toetsen om te vermijden dat we nog eens verplicht worden om eenzelfde Pinocchio film te bekijken. Hij maakt het een stuk somberder door het tegen de achtergrond van het fascistische Italië van Mussolini te laten afspelen, en de broosheid en breekbaarheid van het leven in het licht te stellen. Dat maakt het ook meteen iets minder geschikt voor de jongste kinderen, die zich beter aan de Disney film houden.

Ondanks de soms sombere toon blijft het wel luchtig en aangenaam om te volgen. Ik moest ook opkijken dat de stem van fooraap Spazzatura die van Cate Blanchett was! Heel merkwaardig.

Deze film moet het vooral hebben van de vele wendingen en er zit een flinke vaart in waardoor de tijd voorbij vliegt. Chantage, verkrachting, moord... er worden heel wat misdaden gepleegd, dan vooral door een te ambitieuze advocaat die het ook nog eens tot rechter schopt. Alle personages zijn op één of andere manier aan elkaar gelinkt. De voortdurende strijkers op de achtergrond werkten storend. Dit is trouwens een remake van een vroegere Britse TV-film. Goed verhaal, maar er zijn toch ook wat onlogische stukken die opvallen.

The Guilty (1992)

Na kaskrakers als Splash en Cocoon nam Ron Howard wat gas terug met deze film, die vrij onopgemerkt voorbij ging. Michael Keaton was toen nog absoluut niet gekend bij het grote publiek. Hij speelt hier een ploegbaas die een Japans bedrijf lokt om de lokale autofabriek in Hadleyville te redden. Maar de productiviteitseisen van de Japanners zijn allesbehalve besteed aan de Amerikaanse arbeiders en al vlug komen er conflicten. Gung Ho speelt op de cultuurverschillen en dat pakt redelijk leuk uit. Howard kan het niet laten om de "America's the Best" boodschap te doen weergalmen via enkele passionele speeches van Keaton. Al bij al een vrij vermakelijke komedie maar dan eentje die vooral gericht is op de Amerikaanse markt.

Niks groots maar heb me desalniettemin goed vermaakt met deze simpele actiethriller. Penn zit in dit soort films ver van zijn grote acteerprestaties en volgt Neeson, Cage en Brosnan in de voetsporen als stereotiepe actieheld. Hopelijk wordt het voor hem geen gewoonte anders voorspel ik een snel einde van zijn carrière. Redelijk voorspelbaar plot in de lijn van The International bijvoorbeeld met een politiek geurtje aan. Een paar overbodige elementen ook, zoals de hersenaandoening van Terrier. Nee heb me niet verveeld en als tussendoortje mag het er best zijn.

Een boot met miljoenen (drugs)dollars. De één kent de locatie, de ander kent de naam van de boot, en alle anderen weten geen van beiden en zitten hen op de hielen. De premisse is best leuk en hoewel dit natuurlijk een B-film is kon ik er nog wat mee. De buddy movie lonkt om de hoek maar het is vooral de humor die het verrassend genoeg nog goed deed bij mij. Lambert en Van Peebles zijn geen topacteurs maar weten de luchtigheid er in te houden en het is dus afwachten wie het eerst de boot zal overmeesteren. Een leuke actiekomedie al geef ik toe dat er ook wat jeugdnostalgie meespeelt.

Een commando krijgt de aartsmoeilijke opdracht om twee Duitse kanonnen op het eiland Navarone onklaar te maken, teneinde een geallieerde reddingsmissie mogelijk te maken. Veel actie, heroiek en enkele spannende momenten peperen de film. Soms ook wel erg lang uitgesponnen scènes... zo mocht de schipbreuk toch iets bondiger dan 20 minuten. Voor een big budget uit die tijd ziet het er op veel vlakken in orde uit, met heel wat scènes die in het middellands zeegebied geschoten zijn. De personages zijn aan de stereotiepe kant maar wie maalt daar om? Het gaat er enkel om dat ze slagen of falen in hun opdracht. Guns of Navarone is intussen precies 60 jaar oud en werd onlangs op 4K UHD heruitgebracht.

Puberale onzin van het team achter de Re-Animator films. Geïnspireerd door die jaren 70 en 80 Japanse TV-series waarin mensen in monsters of superhelden veranderen. Met in rollen de opvallende David Gale (bekender als Dr.West) in één van zijn laatste rollen en Mark Hamill die toen al een B-film acteur geworden was. Grappig is wel Jeffrey Combs als Dr.... East. Voor een film die door een FX artiest geregisseerd is, vond ik de FX van een bedroevend niveau, met als enige uitzondering de transformatie van Mark Hamill op het einde. Dit is een slechte film punt.

He's just a bad motherf**ker, he gets paid by people to f**k guys up.... zo omschrijft Slater het personage van Chiba in True Romance... En dat geldt ook hier al is deze minder goed dan de twee vorige Streetfighter films. Tsurugi is terug in een niet zo boeiend mafiaverhaal rond een tape. Ook het sadistische geweld neemt hier een stapje terug. Soms nog wel een harde scène, zoals een vijand die levend in een crematorium oven wordt verbrand. Ja, meer verhaal zoals anderen ook aangeven maar dit derde deel voelt vooral overbodig aan.