Opinions

Vermits hier nog geen reviews staan zal ik maar voor ééntje zorgen.

Claude Berri, vorige week overleden, maakte in 1993 een episch meesterwerk over de mensonterende toestanden in de koolmijnen. Wie "Daens" kon smaken, zal ook hier aan zijn trekken komen, want "Germinal" komt op de proppen met hetzelfde idee. Een beschuldiging tegen het profitariaat van rijke kapitalisten en voor de rechten van de kleine werknemer. Het is een film over socialisme, over de strijd om menselijke waardigheid. De nodige bestaansmiddelen hebben om te leven zijn een minimum. Of is zelfs dit teveel gevraagd? Zola was heel politiek bezig in dit werk, want de titel "Germinal", verwijst naar het "ontluiken" van de socialistische beweging. De geschiedenis heeft hem gelijk gegeven.

Zola vergat ook zijn kritiek niet op de communist, met het interessante personage van Souvarine, een anarchist met radicale ideeën, die loodrecht tegenover Etienne Lantins sociale oproep tot staking staat, en in zijn uitbeelding verdacht veel op Lenin lijkt.

Vaak zijn de scènes hard en geven met realisme de sociale miserie van de mijnwerkers weer. We volgen het gezin Maheu, waar ouders en zeven kinderen in een klein huisje moeten wonen. Ze verdienen nauwelijks genoeg om iedereen te voeden. De grootvader wordt weggevreten door silicose en ook de jonge kinderen zijn op termijn voortbestemd voor het harde en ongezonde werk. Het volk gromt, de staking dreigt.

Een goed drama, die ons ter herinnering brengt, dat we het nu zo goed hebben omdat onze voorouders opgekomen zijn met hun bloed om hun rechten te verdedigen. "Germinal" is grimmig, deprimerend, wreed zelfs. Er straalt ook een licht van hoop en vastberadenheid uit de film.

Best een moeilijke film om door te komen. Vooral het laatste half uur begon het erg langdradig te worden. Verloren lopen in de wijdse natuur, zonder te weten waar je bent en daarna doelloos rondlopen... het moet verschrikkelijk zijn want de dood is in het directe vooruitzicht. Van Sant is een man die graag met rake beelden een gevoel overbrengt. Het aftakelingsproces van reddeloosheid, sluimerende waanzin en uitputting komen als een mokerslag over. De mooie landschappen in het begin worden steeds lelijker en dreigender naarmate de film vordert. Groene heuvels (het leven) maken plaats voor steeds dorrer wordende landschappen zoals woestijn (dood) en die hele laatste lege vlakte, waar de twee pechvogels als zombies hun laatste krachten verbruiken. Jammer dat van Sant 100 minuten wilde uittrekken voor iets dat al na een uur voltooid kon zijn als hij wat zuiniger geweest was met zijn ellenlange shots.

Documentaire voor nieuwsgierige mensen. Een kijk in het dagelijks leven van een eenvoudig Mongoolse familie, wier leven bepaald wordt door de seizoenen en hun dieren, met wie ze een intieme band hebben. Onvoorstelbaar hoe het gezang en het spelen van de viool moeder kameel en het verstoten kalfje bijeenbrachten. Alsof ze rechtstreeks tot de ziel van het dier praatten. Ik zat er met open mond naar te kijken . Wij zijn al lang vergeten hoe we met dieren moeten communiceren, voor die mensen is het een natuurlijke gave omdat ze altijd met de natuur hebben geleefd. Wat een grillige beesten ook die kamelen. Moeder kameel volhardde werkelijk in de boosheid.
En toch vindt ook bij hen de Westerse cultuur ingang (die televisie). Het begin vond ik aan de trage kant, maar het laatste schitterende half uur maakt dit ruimschoots goed. Eenvoudig en toch boeiend.

Lekker rauw deze. Met een mistroostig decor, een gangster die terugkeert naar zijn geboortestad op zoek naar wraak voor de mysterieuze dood van zijn broer. Er wordt nogal in koelen bloede gemoord en het ontbreekt niet aan sleazy scènes en onsympathieke gure personages. Caine zat hier nog steeds in zijn geboorteland en maakte hiermee één van zijn bekendste vroege films. Toont ook dat je geen overdaad van geweld en actie nodig hebt om een goede misdaadfilm te krijgen.Goede film.

De remake met Stallone nooit gezien. Caine speelt er de rol van Brumby, en alleen voor deze knipoog zet ik hem toch nog 's op mijn lijstje.

Leuk hoe regisseur Peele met zijn publiek speelt. Er wordt een nagenoeg perfect paranoide sfeer gecreëerd waarin hoofdfiguur Chris, een afro-amerikaan, in de bizarre familie van zijn blanke vriendin Rose komt. De interraciale relatie is voor de film zelf niet onbelangrijk en met het huidskleurverschil wordt de kijker uit zijn comfortzone gelokt en met ongemakkelijke situaties geconfronteerd. De racistische symboliek is nooit veraf: de dienster Georgina, die veilingscène die aan een slavenverkoop doet denken, de flik in het begin.... . Het is wel verdomd goed gedaan. Ook wanneer alles duidelijk wordt, blijft het allemaal "deeply disturbed". De finale ging wel zeer snel en verstoort hiermee het trage tempo van voordien. Beetje onevenwichtig op dat vlak, maar verder een spannende film. Yes yes, dikke 3,5* van mij.

Ik heb denk ik geen film eerder gezien die zo goed aantoont waarom het belangrijk is voor gays om zich te outen. Zoniet wordt je zowat paranoide door telkens je geaardheid te moeten verbergen voor het publieke beeld, zoals hier met John Dixon geïllustreerd wordt, die niet vol voor een relatie met Steven kan gaan omdat hij gewoon te bang is om sociaal verstoten te worden. Get Real is vooral goed geacteerd door een vrijwel onbekende cast. Het onderwerp wordt met gevoeligheid en verstand aangepakt en dat loont. Eén van de betere gay films die ik gezien heb.

Niet erg leuk. Wat 'n ingewikkeld overkomend plot; op een bepaald moment volgde ik even niet meer. Travolta brengt het er goed van af als gangsterhulpje die het in de filmbusiness wil maken, maar het kon me van begin tot eind weinig boeien en kwam ook niet grappig over. Ik begrijp het succes van deze film niet goed.

Tarantino is in deze film nooit ver weg. Get the Gringo zal fans van senor Quentin zeker kunnen bekoren. Humor is duidelijker aanwezig ( Gibson die Clint Eastwood imiteert dan drama in deze film over een Amerikaanse inmate in een Mexicaanse openluchtgevangenis.De eerste helft is sloom en er gebeurt niet zo veel. Daarna barst het volledig los met heel wat shootouts tegen de wilde broeierige Mexicaanse sfeer. Zonder meer leuk.

Degelijke middenmoter. Ik kan me het origineel niet meer herinneren maar qua stijl doet deze remake me wel wat denken aan de films van Peckinpah. "Koppeltje-van-het-jaar 1994" Baldwin-Basinger spelen misdadigers die met een pak geld op de loop gaan en achtervolgd worden door een aantal ongure personages die hen de buit afhandig willen maken. Flink wat actie, met een best spannende shootout op het einde zelfs, en als bonus een pikante seksscène die weinig aan de verbeelding overlaat, maar uiteindelijk ook een wat zoutloze misdaadfilm vol bordkartonnen personages.

Zeker een verdienstelijke horrorfilm met wat drama elementen. Het is een slowburner die schoon een uur tijd neemt om los te barsten. Necromantische rituelen, frenetisch rondlopende geesten, exorcisten en (jawel!) martial arts zorgen voor een stabiele cocktail van heel wat gekende horrorfilm thema's. Soms komt deze eigenzinnige mix mooi samen tot een goed samenhangend geheel. Naar het einde toe wordt het wat volatieler. De hoofdfiguur die met zijn zeer zware verwondingen doorvecht en nog eens door muren geramd wordt , is absurditeit ten top, en ook het einde waar ik weinig mee kon vormt een slordige afwerking die de kijker bovendien eerder in verwarring brengt dan tevreden stelt.

De sfeer is erg luguber maar zet niet in op jumpscares en spanning, des te meer op klasse-visuals en goed gemaakte special effects. Wie zijn ogen de kost wil geven zit in ieder geval goed. Wie wil beven en rillen kan maar best wat anders kiezen.

We zijn nu welvarend, maar slechts honderd jaar terug was Vlaanderen één en al miserie. Klassenstrijd en armoede. Wat de Van Paemels doormaken maakten vele armen in die tijd mee. Buysses werken waren net zoals vele auteurs uit zijn tijd met socialisme doordrenkt. Voor de jongere generatie heette dit strijden voor een betere toekomst. Voor vader van Paemel betekende dit onheil, want voor hem was leven werken tot je erbij doodviel. Een goed gemaakt en soms pijnlijk drama met prima acteurs. Wel één die de realiteit van het gewone volk zonder franjes toont.

From hero to zero...

Typisch arthouse materiaal, sterk uitgevoerd maar toch wat te lang aanslepend en verliest daardoor aan kracht. Ten eerste moet ik toegeven dat ik de man zelf, Rahim, een sul vond heel de film door. Geen groot licht, niet gemaakt voor succes... hij lijkt als goede samaritaan zijn draai moeilijk te kunnen vinden in de maatschappij. Een brave man, dat wel... hij geeft de zak met goudstukken die hij in handen krijgt liever terug aan de wetmatige eigenaar dan ze zelf te verkopen om zijn schulden af te betalen. Zijn daad maakt van hem een held, maar wanneer daarvan bewijzen gevraagd worden als hij een job zoekt en de roddel begint de ronde te doen dat hij dit zelf zou geënsceneerd hebben, gaat het de verkeerde kant op...

Farhadi schetst een complex interagerend kluwen van familiale en morele codes binnen een controlerende en wantrouwige samenleving. Ook de rol van de social media wordt gretig meegenomen. Het is nog maar de tweede film van hem die ik zie, maar hij heeft in ieder geval niet de neiging om zijn verhaal en personages simplistisch uit de doeken te doen.

Knappe film waarin fantasy, komedie, romantiek en thriller mooi door elkaar lopen. Dit was ook een verdiend groot succes. Moore en Swayze vind ik niet bepaald de sterkste acteurs, maar met een regisseur die van aanpakken weet overstijgen ze hier hun kunnen. Wat te zeggen van de pottenbakkersscène, waarin de romantiek in ritme is met de muziek van The Righteous Brothers? Ik kreeg er een krop in de keel van. Ghost is niet eens zo mierenzoet of melig als je zou verwachten; de balans met het thrillerverhaal zorgt ervoor dat er ook enkele spannende scènes tussen zitten. Voor de humor zorgt Whoopi wel. Ze draagt haar steentje bij als medium. Enige minpunt voor mij zijn de gedateerde FX maar los daarvan blijft dit een mooie classic!

Vond dit niet zo goed. Hoewel dit gebaseerd is op waargebeurde feiten, zijn die zodanig aangepast aan de Hollywood standaarden dat daar niet veel meer van overschiet. Gevolg is dat de film nergens echt spannend is, dwaze scènes kent (de door frans123 reeds voornoemde leeuw die vastzit met drie gewapende Indiërs spant de kroon) en met feiten rond de Tsavo leeuwen die ferm zijn opgeblazen (meer dan honderd doden?). Ook Val Kilmer en Michael Douglas laten geen diepe indruk na. Het enige waar dan nog enig plezier uit te halen valt zijn de mooie shots in de Afrikaanse natuurparken.

Vond ik eerlijk gezegd nog niet zo slecht. De film kon me wel onderhouden, met enkele beelden die me zijn bijgebleven zoals de "microgolf" scène. Simpel entertaiment maar heeft enkele goede momenten.

Sinistere spookfilm op grootmoeders wijze. Verwacht geen overdonderende special effects... het is een traag verhaal, dat zich stukje bij beetje blootgeeft. Geestverschijningen en macabere verhalen uit het verleden zijn de backbone van de film, die via twee grote flashbacks wordt verteld. Het einde vond ik huiveringwekkend. De spanning wordt vooral gecreëerd omdat je wil weten welk geheim aan de basis staat van wat hier gebeurt. Old fashioned maar klasse... van dit soort griezelfilms kan ik wel genieten.

Ik trek dit soort films moeilijk door het gebrek aan tempo en inhoud. Ergens tussen arthouse en farthouse toch. Een moslima dut in op de metro en komt aan de eindhalte. Bij gebrek aan openbaar vervoer moet ze te voet naar huis wandelen. Onderweg komt ze in situaties die typerend zijn voor het leven in een grootstad, in dit geval Brussel. Meer dan een kleine collectie grootstad-impressies vond ik het niet. Leek me ook niet zo erg over empathie te gaan eerlijk gezegd. Ik zag de film eerder als een wat melancholische kijk op het afstompende effect van het stadsleven, zeker wanneer het contrast op het einde getoond wordt. Hoe kan een stad er zo doods en leeg uitzien terwijl er zoveel mensen in leven? Ghost Tropic is enkel en alleen aan te raden voor wie niet vies is van minimalistische arthouse.

Deze eigenzinnige film moet bij mij nog wat bezinken. Na 15 minuten wou ik er de brui aangeven want het leek me de zoveelste film met onsympathieke tieners die iedereen zitten uit te lachen; door het hoge gemiddelde toch even doorgebeten en wat? Hoe verder de film vorderde, hoe meer ik de personages begon te appreciëren. Dat was aanvankelijk zeker in het geval van Enid moeilijk. Het type meisjes dat zich afzet tegen alles wat conventioneel is, maar uiteindelijk wordt je ingehaald door de werkelijkheid en is het aanpassen of opkrassen ( cfr het symbolische einde ). Ze komt eerst erg antipathiek over maar toont meer en meer van haar beste zijde.

Haar vriendinnetje Rebecca lijkt veel flexibeler te zijn op dat vlak en gaat werken en neemt haar intrek in een flatje. Het is een bijna natuurlijke breuk die zichtbaar wordt tussen de twee vriendinnen. Veruit het interessantst is de vriendschap tussen een fantastische Buscemi als een wat saaie en excentrieke platenverzamelaar en Enid. Hoe verschillend ze ook lijken, hoe goed ze elkaar kunnen vinden in hun cynische kijk op de wereld rondom hen. De film heeft ontegenzeglijk heel wat inhoud, maar toch verwachtte ik me aan betere humor en de toon was soms erg vreemd. De film staat precies met één voet in de wereld en één erbuiten. Dikke 3*

Ik vond het een spannende film met een geheimzinnig politiek spionageverhaal, maar die in het eerste uur net iets teveel ter plaatse bleef trappelen. De knopen ontwarren zich pas vrij laat in het verhaal en je vraagt je dan ook voortdurend af hoe alles in elkaar steekt, en dat schept een dreigende sfeer. Ik voelde me vaak even verward als McGregor. Het einde vond ik zwak (je houdt ervan of je houdt er niet van) en is imo een flauwe afwerking die een 0,5 ster kost voor deze verder onderhoudende film.

Jeugdsentiment. Het is de eerste keer sinds bijna 30 jaar dat ik de film opnieuw zie. Laatste keer was ik dus 9 jaar maar ik kan me dit bioscoopbezoek nog steeds herinneren omdat ik al van in school de hele week ernaar zat uit te kijken. Spijtig dat je dit gevoel als volwassene niet zo sterk meer ervaart. De release van Ghostbusters gebeurde ongeveer gelijktijdig met de herverkiezing van Ronald Reagan, en was een mega-succes uit 1984. Waar is de tijd?

Dat was voor de nostalgie. Nu de film : het eerste wat me opviel waren de belabberde special effects, die toen als neusje van de zalm golden. De film boet verder niks aan vlotheid en leuke humor in. De busters die de mooie eetsalon van een hotel aan flarden flitsen , de zwevende Sigourney Weaver en een ongemakkelijke Murray erbij, de Stay Puft Marshmallowman... het zijn allemaal scènes met goed getimede humor. Wat ik me niet meer kon herinneren was dat er VIER ghost busters waren... die zwarte was ik namelijk helemaal vergeten.

Er was ook een sterke merchandising campagne rond de film zoals speeltjes, T-shirts en uiteraard ook de hit van Ray Parker Jr.

En ik een tikkeltje slechter. Ghostbusters II heeft zijn populariteit vooral te danken aan de eerste film, want op zich is dit echt matig en amateuristisch in elkaar gestoken. De special effects zagen er minderwaardig uit. Dat Vigo-gezicht in het schilderij is meer iets voor B-films. De bad guy is bespottelijk en met de bedroevende rol van Peter McNicol krijg je haast medelijden. Gelukkig blijven de spokenjagers zelf redelijk vermakelijk en zorgen zij ervoor dat de film niet volledig kopje onder gaat. Vooral Tully en Ray konden mijn lachspieren in actie brengen

Ghostbusters: 3,5*

Ghostbusters II: 2,5*

Ik zag het origineel (3,5*) nog als kind in de bioscoop en de film was voor die tijd gewoon heel goed gemaakt, zelfs al waren de special effects nogal knullig. Deze reboot is niet meer dan een hervertelling van het origineel in een plattelandsomgeving. Op dat vlak had ik iets meer nieuwe inbreng verwacht.
Ja, acteur Harold Ramis is al eventjes overleden en men heeft dit handig in de film verwerkt. Niet slecht bedacht. Het 80s gevoel zit er heel goed in naar muziek, humor en actie toe en daarom op zich al geslaagd. Die mini Marshmallows waren leuk; helaas te weinig screentime en geen exemplaar in groot formaat. En de sidekick Podcast vond ik dan weer gemodelleerd op Data uit The Goonies.

Eerder een zeer enge en oncomfortabele film en dat pakt bij momenten redelijk uit. Laugier geeft deze brutale home invasion een sterke psychologische dimensie mee en door de aanwezigheid van de poppen in dat huis (sfeer!) weet je al snel met welke ongeneeslijke psychoses de twee bruten opgescheept zitten. Het is een horrorfilm met een eigen logica.

Maar behalve enkele goede ideetjes voelt het helaas ook op sommige momenten aan als een doordeweekse slasher; de twee flikken die neergeknald worden tien minuten voor het einde zag ik hard lachend aankomen. En Mylène Farmer in een hoofdrol?

Vreemde film. Komt meer over als een avontuurlijke jeugdfantasie. Het idee van een doodskist die je geest van je lichaam losmaakt waardoor je als geest gaat ronddwalen is vrij goed gevonden en er zat heel wat potentieel in. De makers vertikten het echter om er een leuk verhaal uit te halen. In plaats van richting horror/fantasy te gaan, neemt het verhaal vrij belachelijke aspecten aan : drugsverhaaltje, een invalide die plots weer kan lopen, de niet beantwoorde liefde van het vriendinnetje van je kamergenoot Qua onzin kan het tellen, qua genre weet ik het niet zo goed.

De kwaliteit van een docu hangt af van het perspectief van waaruit het allemaal bekeken is. Ik ben geen voorstander van het heroisch maken van de Chimères. De documentaire is hypocriet genoeg om net niet hun misdaden in de verf te gaan zetten. Ze zwaaien met hun wapens en dat is het wat. In werkelijkheid beroven, vermoorden en verkrachten deze mensen er lustig op los, zonder wroeging. Ik geloof dan ook maar half dat ze echt voorstander zijn van vrede en stabiliteit (ze zeggen het immers zelf : als ze hun macht verliezen zijn ze dood), en het laat me eindelijk wel koud dat ze eraan gaan . De wereld is beter af zonder zo'n tuig. Dat hun bestaan geruïneerd werd door armoede, door dictaturen en wetteloosheid begrijp ik best. Ze zijn slachtoffers van vele jaren Duvalier en consorten. Geen scholing, geen werk en toch moeten overleven. Haïti heeft nood aan stabiele politiek, maar die komt er via oprecht politiek geëngageerde mensen en niet via gangsterbendes. Bovendien had die bendeleider ook nog een relatie met de hulpverleenster Lele, wat de docu dan toch niet meer zo neutraal maakt. Wat is nu allemaal waar/oprecht in deze film? En wat was nu de boodschap?

De racistische moord op activist Medgar Evers wordt in 1990 terug opgegraven om de schuldige, die destijds politieke bescherming genoot en vrijuit ging, alsnog te berechten. Als juridisch drama vond ik het best boeiend, zeker met de context van een land dat intussen verder is geëvolueerd en minder tolerant geworden is voor dergelijk racisme. Baldwin speelt hier één van zijn betere rollen maar het is vooral weer Woods die met zijn sappige accent en maniertjes te genieten is. Je moet maar eens letten tijdens het proces hoe hij zich gedraagt op de achtergrond. Met iets meer dan twee volle uren is de film net iets te lang maar daarom niet minder boeiend. Zo had de volledige hervertelling van de moord zelf door Whoopi Goldberg tijdens het proces niet gehoeven. Het emo-gehalte valt best mee hier.

Het sterke einde brengt de hele film in een ander perspectief, en dat wordt beloond met een 3,5*. Een portret van twee bevriende aristocratische Joodse families net voor de Tweede Oorlog en met het begin van de jodenvervolging dat meer en meer doordringt in het verhaal. Giorgio en Micol kennen elkaar al sinds hun jeugd; flashbacks tonen aan dat ze twee handen op één buik zijn en bestemd lijken voor elkaar. Nu ze studenten zijn, zou je denken dat een romance en een verloving onvermijdelijk zijn. Maar Micol is een erg intelligente jonge vrouw, en de reden waarom ze de romance afwijst is diep tragisch maar ook een teken van echte liefde. Zo offerde ze eigenlijk een relatie met Giorgio op om hem de kans op een gelukkiger toekomst te gunnen, goed inschattend dat het nazisme haar en haar familie alles zou afnemen... .

De eerste twintig minuten moest ik wel even doorbijten maar daarna vlot het allemaal wel. Ik ben ook geen fan van die "soft porno" stijl (heftige zooms op gezichten, wazige vaak overbelichte beelden) dus op visueel vlak een wat minder sterke van De Sica. De tuin van de Finzi-Contini is een plaats van leven in het begin, daarna wordt het een openluchtgevangenis waarin ze zich afsluiten van de buitenwereld en de realiteit liever vergeten, en hier begrijp ik best waarom anderen naar Visconti refereren.

Verdiende loon

Jazeker een leuke thriller. De opbouw is traag maar zorgt voor een verontrustend gevoel dat binnensluipt en blijft hangen. Veel van dit verontrustende zat hem ook in de dialogen waarin oordelen, minachting en leugens in verweven zaten. Toch kreeg ik bij deze film een deja vu gevoel maar kan het niet thuisbrengen : weet niet of het door de onwelkome gast is, of door de wending op het einde.

Bateman is niet mijn lievelingsacteur, maar hij zette wel een overtuigende manipulerende en leugenachtige klote-vent neer . Edgerton, die ook de film regisseerde, speelt de mysterieuze stalker Gordo die gelinkt is aan Simons verleden. Zat niet slecht in mekaar, hou wel van dit soort films ondanks het licht ongeloofwaardige slot ( een DNA check lost Simons probleem toch op. Persoonlijk denk ik wel dat het zijn kind is, maar Gordo slaagde erin zijn leven te verwoesten en daar ging het hem om. . Aanbevolen.

Ik volg het gemiddelde. Leuke film met feelgood en enkele droevige momenten. Over een hoogbegaafd meisje dat het voorwerp wordt van een intra-familiale rechtszaak tussen de oom en de grootmoeder van het meisje. De moeilijke vraag welke opvoeding het best is voor dergelijke kinderen wordt gesteld: een normale opvoeding en een normale jeugd zoals iedereen, of afzonderen ven omkaderen om het kind voor een grote toekomst klaar te stomen? Best een knap script bij momenten, alleen jammer dat het meisje soms arrogant overkomt op het schooltje; dat leek me niet bepaald een realistisch beeld van een hoogbegaafde 7-jarige. Maar het is goed geacteerd en boeiend om volgen.

Knappe regie. Het begint al zowaar met een magnifiek shot in dit art-deco appartementcomplex, waar de camera binnendringt in de flat van Antonietta en haar gezin, waarbij ze door verschillende kamers gevolgd wordt in één vloeiend shot. Ook de sepiakleurige retro-look van de film is iets wat je maar zelden ziet. Als artistieke afwerking telt dit wel. Verder is het een gevoelige, melancholieke en zelfs poëtische film over twee mensen die even vrij zijn om te zijn wie ze zijn, terwijl de wereld voor één dag wegkijkt naar de historische ontmoeting tussen Hitler en Mussolini. Je krijgt bijna het gevoel dat het tweetal echt alleen is op de wereld.

Antonietta en Gabriele zouden in andere omstandigheden weinig met elkaar gemeen hebben door de ideologische druk van het fascistische regime, maar die ene dag zijn ze enkel met hun tweetjes en vinden ze menswaardigheid en begrip in hun weinig gelukkige bestaan. Ik ben niet ondersteboven van deze eerste kijkbeurt, maar zag wel alle kwaliteiten van een klassieker. Mastroianni en Loren hebben samen in 13 films gespeeld maar tot nu toe is dit de ontmoeting tussen hun personages die me het meest aangegrepen heeft.