Opinions

Melo over hoe de oorlog geliefden op een pijnlijke en onverbiddelijke manier voorgoed van elkaar scheidt. De Sica valt niks te verwijten; de regie is alweer in goede handen en is visueel sterk en treffend gebracht met vaak een veelzeggend spel van blikken, die allerlei emoties verraden. Alleen ben ik geen liefhebber van dit soort hartverscheurende melodrama's vol sentimentele en zielig klinkende muziek, en ik ben ook geen fan van Sophia Loren, die ik hier sletterig vond overkomen. Mooiere rol van haar was in La Ciociara.
Voor mij was I Girasoli dus doorbijten.

Ik vond er geen fluit aan. Na homo's, autisten, marginalen, immigranten en longzieken had men nog geen film over transgenders in België. Weer zo'n staaltje politiek correcte cinema om toch maar te tonen hoe open we staan voor minderheidsgroepen. En politiek mag je gerust letterlijk nemen, want de thematieke keuze en semi-pedagogische uitwerking zal wel een voorwaarde geweest zijn voor de half miljoen euro financiering door het Vlaams audiovisueel fonds.

Girl is vooral goed geacteerd door Polster, enige waar ik nog lof voor heb, maar verder saaie en verrassingsloze cinema van eigen bodem, voor een kwart gevuld met balletscènes zonder toegevoegde waarde, vader/dochter dialogen die uitblinken in banaliteit en een paar rauwe scènes om toch nog het publiek wakker te houden. Nog schrijnender is dat de film de felste kritiek kreeg van de transgendergemeenschap, zegt genoeg. Geef me maar een onafhankelijker film over dit thema zoals Una Mujer Fantastica die gewoon veel knapper is. Ik had hier zoveel van verwacht

Deze noir is gekend als één van de enige films waarin een auteur zijn eigen personage op het scherm vertolkt. Dit gezegd zijnde vond ik het geen lumineus idee. Spillane heeft dan wel de Ierse ruwe karuur die past bij Mike Hammer, acteren kan hij niet. Hij rammelt alleen maar zijn zelf geschreven dialooglijntjes af als een papegaai. Het detective en spionageverhaal is ook niet bijzonder en het zit te ingewikkeld in elkaar. Toch krijgt de film net 2,5* van mij door de genietbare visuele sfeer en de heerlijk mooie Shirley Eaton, die daarna Bondgirl zou worden in Goldfinger. Voor mij is de enige echte Mike Hammer nog altijd Stacy Keach. Wat mij betreft geen aanrader.

Ergens tussen psychologisch melodrama en thriller. Dit is typisch een film die het twintig jaar geleden goed zou gedaan hebben. Vond het niet zo slecht, maar het neemt nogal wat tijd om op gang te komen. Ook de vele tijdsprongen vormen een belemmering op de inleving. Concentratie is een vereiste. Girl on the Train heeft in het begin een volkomen vage onduidelijke structuur, en naarmate de film vordert, beginnen de puzzelstukjes in elkaar te vallen. Het is een puzzelfilm, waar de kijker moet proberen verbanden te leggen tussen personages en zelf aangemoedigd wordt om te gissen hoe het allemaal in elkaar zit. Tot op zekere hoogte werkt het ook wel. Blunt zit beter gegoten in deze rol dan in Sicario bijvoorbeeld; verder blijf ik haar een erg overroepen actrice vinden. Film trekt zich naar het einde wel goed recht met een sterke plottwist .Twijfel tussen 3 en 3,5* maar dan toch een 3 want het eerste uur vond ik voor mezelf moeilijk door te komen.

Vermeer is één van mijn lievelingsschilders dus dat kon niet missen. Het doet wat vreemd aan dat er een heel verhaal wordt geweven rond het Meisje met de Parel omdat er weinig over het leven van Vermeer gekend is. De film is dan ook slechts een theorie want specialisten denken dat het meisje een dochter is van Vermeer.

Het is zeker een schilderij dat indruk maakt. Eerste minpunt : Firth en Johansson acteren onder narcose. Veel dialoog krijgen ze niet en dat frustreert. Een glimlach zie je nauwelijks op hun gezicht. Van de dienstmeid begrijp ik dat nog wel gezien zij weinig te zeggen hadden in die tijd, maar van Vermeer accepteer ik dat minder. De makers beelden hem uit als een schijnbaar ongelukkige man, met een vrouw die zijn passie helemaal niet deelt en begrijpt. Terwijl Griet wel kunstzinnig is en de enorme privilege heeft om hem eerst te assisteren en dan voor hem te poseren. Dan die passieve aantrekkingskracht tussen beiden, aangestoken door hun gemeenschappelijk gevoel voor kunst.

Gelukkig zijn er ook heel wat goede dingen aan deze film : de prachtige composities van Desplat en het 17de eeuwse tijdsbeeld van Delft verdienen werkelijk alle lof. Deze film werd met zin voor perfectie gemaakt en lijkt op een historisch sprookje over een anonieme arme meid die door de eeuwen heen wereldfaam geniet.

Goede Fincher. De Zweedse Millenium films heb ik niet gezien dus kan de vergelijking niet maken. Stieg Larssons boeken waren een kleine tien jaar terug een hype en daarna ook de films. Fincher weet weer een sterke sfeer van onbehagen te scheppen ondersteund door sombere muzikale begeleiding en een afdaling in de afgronden van de menselijke geest. Salander is een sterk geschetst personage; eng, ziek en kwetsbaar terzelfdertijd. Ook Craig doet het aardig als de speurende journalist Blomqvist. De speurtocht naar de verdwijning van Harriet aan de hand van oude foto's en familiegetuigenissen vond ik spannend in elkaar steken en de ontknoping hield steek. Wat me minder deed was dat hele subplot rond die industrieel Wennerström, dat nogal overbodig aanvoelde. De hele afwikkeling hiervan op het einde deed me weinig tot niks. Maar toch, zonder voorkennis van de originele film vond ik dit een solide thriller met machtig acteerwerk. Niet teveel luisteren naar de negatieve kritiek, die in veel gevallen vooral uit ongenoegen voortkomt met ofwel het boek ofwel omdat het een remake is.

De stank van het ongedierte

Wederom geniaal in elkaar gestoken. Dit is de zesde film die ik van deze uitstekende regisseur zag en geen enkele van zijn films heb ik minder dan 4* gegeven. Ook deze niet. Een spitsvondige satirische misdaadkomedie over een arm gezin dat een idee heeft om uit haar miserabele bestaan te ontsnappen. Dat het gezinnetje zich beetje bij beetje binnenspeelt in de rijke woning van een zakenman is hier wel vernuftig gebracht. Als kijker probeer je zelf in te vullen waar dit naartoe zou kunnen leiden. Intussen defileren de ene na de andere geniale scène. Uiteindelijk gaat Bong de clichés uit de weg en concludeert de film met een einde die nog beter was dan ik me had voorgesteld. Door de trage aanloop niet hoger dan 4*. De sociale boodschap laat ik aan eenieder over; die staat als een paal boven het water. Samen met Chan Wook Park blijft Bong de absolute top uit Zuid Korea. Toplijstjesmateriaal.

Spaghetti western met tortilla en rode bonen...

Wel een heel ongewone western... Je kan je terecht, zoals andere users ook schrijven, de vraag stellen of dit wel een western kan genoemd worden. Met een Mexicaanse bandiet en een voortvluchtige IRA terrorist die in een revolutie terechtkomen gaat dit meer richting het oorlogsdrama maar de film kent ook een dikke portie humor. Toch is dit geen grootse film van Leone. De flashbacks naar Johns IRA verleden zijn irritant en aan die vervelende "shom shom" muziek hou ik bijna een trauma over. Bovendien vind ik het gebruik van close-ups, eigen aan Leone, ook niet echt geslaagd hier. Gelukkig speelden Coburn en vooral Steiger ijzersterk. Steiger, die toch één van mijn favoriete acteurs is, spat van het scherm. Die man was een wonder der natuur. Veel spektakel, maar ik vond het verhaal niet bijster boeiend en op het eind ging het zelfs de vervelende toer op. Dat revoluties weinig heldhaftig en bloederig zijn en iedereen uiteindelijk verliest is een gegeven zo oud als de mensheid zelf

Deze film zag ik nog in avant première destijds en had er wekenlang naar uitgekeken. In de bioscoop was dit één van de beste filmervaringen in mijn leven. Nu zag ik de extended versie maar de toevoegingen knagen toch wat aan het tempo in de aanloop naar de finale. Naar mijn gevoel is die iets minder. Scott zorgde met Gladiator voor een meer dan geslaagde revival van de swords&sandal film. Naast het wraakverhaal schetst de film ook een morrend Rome dat tevreden gehouden wordt met spelen. Commodus is een goede slechterik en het blijft één van Phoenix' beste rollen. Een man die op zoek is naar liefde en erkenning maar die nergens vindt, wat hem enorm jaloers, paranoide en bloeddorstig maakt.

Maximus is dan weer een wat platter personage, een held in het kwadraat zonder één slechte eigenschap en die al zijn gevechten wint en bij iedereen behalve Commodus in een goed boekje staat. Typische Crowe rol.

Maar goed, het blijft een ongelooflijk zinderende spektakelfilm met sterke dialogen (bvb tussen Richard Harris en Crowe en tussen Harris en Phoenix) die de dramatische verhoudingen tussen de personages en de onafwendbaarheid van wat er staat te gebeuren met kracht onderstrepen. En de arenascènes waren natuurlijk ook adembenemend. Op klein scherm iets minder dan op groot, maar de combinatie van enorme sets en CGI is nauwelijks zichtbaar. Dat was een grote tour-de-force van Scott. Na Thelma&Louise de tweede 4,5* die hij van mij krijgt.

Weekje verlof dus tijd voor Gladiator II en morgen The Substance in de kino.

Tja, het is duidelijk een flink stuk minder dan de eerste film (4,5*) maar nog steeds een vermakelijke actiefilm. Het verhaal is simplistischer, de personages minder uitgediept, de tragische dimensie van de eerste film is er niet, en de schaal van de film vond ik beperkter. De hele film speelt zich namelijk af in Rome, en dan nog in en rondom de arena (je zou het bijna een one location film kunnen noemen), en voor de gelegenheid liet Scott een colosseum nabouwen op Malta, wat zijn budget in één klap verdubbelde. Besparen moest dan maar elders.

Het resultaat is wat mij betreft aanvaardbaar alsook de spectaculaire actie. Centraal personage is Hanno, een slaaf die in handen komt van een machtige patriciër en slaveneigenaar, Macrinus (den Denzel)... Wie de eerste film heeft gezien zal het allemaal wat voorspelbaar vinden vrees ik. Verder krijg je gewoon wat je verwacht : brood en spelen. In ieder geval ben ik al blij dat ik niet het gevoel heb dat ik mijn geld verspild heb aan een slechte film.

Een (historische) kerstfilm zonder Santa, waarom niet? Ik vond het een zeer degelijk drama dat boeiend was om volgen. Twee zussen verliezen hun vader, die een ervaren glasblazer was. Beiden gaan een harde tijd tegemoet waar ze moeite hebben om de eindjes aan mekaar te knopen. De jongste heeft de ambitie om de ambacht verder te zetten.

Heel wat van het verhaal draait inderdaad om emancipatie en het loskomen van eeuwenoude rolpatronen waarin de vrouw gedwongen werd. De dominante houding van mannen wordt sterk geaccentueerd. Toch kwam het niet moralistisch over en staat het mooi in functie van het verrassende kerstverhaal gebaseerd op een boek van Petra Durst-Benning.

Sluit het Eastrail 177 drieluik mooi af. Vond dit een betere film dan Split (3*) en sluit ook beter aan bij Unbreakable. Split sloeg eerder een brug tussen beide films met de introductie van Kevin W. Crumb. Hier komt Shyamalan to-the-point met het stellen dat er supermensen onder ons leven. Bij momenten voelt het iets te ambitieus aan, zoals de overacting van McAvoy, zoals de cameo van de regisseur zelf die droogjes verwijst naar Unbreakable, zoals de geveinsde catatonie van Elijah...
Ook de psychologische invalshoek (zijn ze echt supermensen of lijden ze aan een aandoening waardoor ze dat denken?) maakt de film net iets te hard voor wie uit is op een simpeler superheldenverhaal. Nee dit is écht geen Marvel.

Ik vond Glass sterk samenhangen met zijn voorgangers door de manier waarop het superheldenuniversum omgezet wordt naar de realiteit en waarin eenzelfde set van regels van toepassing blijken te zijn. De film kon mij in zijn geheel wel boeien en als trilogie vind ik het zeker geen mislukking; de lijm die gebruikt wordt om de drie delen aan elkaar te plakken werkt heel behoorlijk.

Leuterfilm. Met agressieve dialogen. Met vuilbekkerij raak je ver in het leven, moet de auteur gedacht hebben. Nu ja, het gaat dan ook om de harde zakenwereld van deals sluiten. Zou nooit in die branche willen werken. Die lui lusten elkaar rauw. Het begint al met een tirannieke Baldwin als vertegenwoordiger van hun werkgever die hen de les leest met hun achteruitboerende verkoopcijfers. Het glijdt als water op een eend van hen af. Ze zijn harde taal gewend die jongens. Maar hun job hangt er ditmaal van af, dus ze nemen het toch wat ernstiger.

Het is niet mijn wereld wat hier getoond wordt, maar als je wil weten wat acteren is, dan moet je eens goed naar die mannen hier kijken. Lemmon, Pacino, Harris, Spacey... Ze hebben allen dialoog met elkaar maar wat een fysieke inspanning leveren ze hier. Ze werken zich letterlijk in het zweet met hun gekonkel om hun huid te redden. Bizar hoog cijfer voor deze film; waarschijnlijk een favorietje voor wie in de verkoopsector werkt.

Wat een mooie reis is dat. De Franse auteur en regisseur Marcel Pagnol vertelt de herinneringen aan zijn jeugd. Hij heeft het vooral over de vakanties in zijn kinderjaren. Zijn jeugd ruikt naar lavendel, klinkt naar krekels, smaakt naar patrijs en voelt warm als de zon van de Provence. Ik had onmiddellijk zin om mijn auto te pakken en te vertrekken. Het lijkt allemaal erg geïdealiseerd, anderzijds kijk je als toeschouwer naar mensen die gelukkig zijn met de eenvoud van het leven. Ook de grenzeloze bewondering van Pagnol voor zijn vader krijgt veel aandacht, met name in een jachtpartij met de oom Jules . Hartverwarmend, soms grappig, nergens droevig en voelt onbetwistbaar aan als een leuke onvergetelijke herinnering. De ideale zomerfilm.

You're my whole family!

Ja ook op Arte opgenomen.. al enkele maanden geleden. Het is erg zeldzaam dat deze film op TV komt. Vond het een beklijvende film met sterk acteerspel van Rowlands. De film heeft net voldoende intensiteit om de kijker aan het scherm te houden. Schippert ergens tussen drama en gangsterfilm, maar Cassavetes zorgt ervoor dat de broze relatie tussen de vrouw Gloria en het kind wiens ouders door de mafia is omgebracht, blijft centraal staan. Rowlands draagt de film van begin tot eind en komt naar voor als een pittige dame die haar mannetje kan staan.

Cassavetes is ook een mooifilmer. De straatscènes van het New York eind jaren '70 zijn prachtig om zien, waardoor dit ook als tijdsdocument kan tellen. Zeer goede film, ideaal als startpunt om het werk van Cassavetes te verkennen.

Zeer goed. Robert Gould Shaw krijgt tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog de opdracht om een bataljon zwarte soldaten op te leiden. Dit gaat niet van een leien dakje maar voor hen is het een erkenning dat ze ook deel uitmaken van de natie en ook het recht hebben om de waarden ervan te verdedigen. Vooral Denzel Washington als oproerkraaier en Morgan Freeman als de wijze oude soldaat zitten goed in hun rollen. Helaas kon de miscaste en te weinig charismatische Broderick met zijn eeuwige babyface me niet overtuigen als kolonel Shaw. Dat is ook mijn enige punt van kritiek, want dit is verder goed gemaakt en nergens tegenvallend. Het eindigt in een prachtig gefilmde reconstructie van de aanval op Fort Wagner waar Shaw en het 54ste afspraak hebben met de geschiedenis. Kippenvel!

Aangename verrassing uit de lage landen. Een zwaar en somber sociaal drama in het Limburgs gesproken (heerlijk!) over een aftakelende vader-zoon relatie in een semi-crimineel wereldje. Interessant gebracht allemaal : hoe de vader, een onverbeterlijke looser, zijn eer en zelfrespect verliest wanneer de zoon zijn schulden op zich neemt. Hoewel de zoon hem uit bezorgdheid en ouderliefde helpt, ontstaat er een breuk tussen hen. Maar het is wel mooi hoe die liefde eigenlijk toch blijft, zeker wanneer de vader als een razende in de flat stormt om zijn zoon uit handen van criminelen te helpen. Het zijn mannen die het moeilijk hebben met gevoelens in een Nederlandse macho wereld waar vrouwen bijna niks te zeggen hebben. Dan de vervallen glooiende mijnstreek waar alles zich afspeelt en die een regionaal accent geeft aan het verhaal. Hoewel het niet uitnodigend lijkt, met die lokale mafia.

Gluckauf wordt vooral hemels geacteerd, zeker door Bart Slegers, die ironisch genoeg meer in Belgische dan in Nederlandse films heeft gespeeld tot nu toe. Dat noem ik nog eens acteergeweld. Maar ook die jonge gast zorgde voor een fijn samenspel en de film wist me bij momenten te raken. Verdient zeker internationale aandacht.

Ietwat langdradige oorlogsfilm over een bataljon Amerikaanse soldaten die het bevel krijgen om het onbeduidende gehucht Muc Wa te verdedigen. Maar al snel blijkt dat de VC het plaatsje onder de voet zullen lopen terwijl het handvol soldaten daar vastzit. Lancaster speelt een interessant personage als commandant die zijn kansen op promoties heeft bekeken en het bevel voert over een strategisch weinig belangrijk gebied. De actie wordt lang uitgesteld en de film neemt de tijd om het hele gebeuren in Muc Wa te detailleren. Te veel van het goede vind ik, want de film had makkelijk ingekort kunnen worden. De oorlogsscènes zijn bovendien ook niet zo opwindend gefilmd. Aan de matige kant als Vietnamfilm. Het incident, geïnspireerd op een waargebeurd feit, zou de Vietnamoorlog op een grotere schaal hebben gebracht.

Hoe tragedie uit onschuld geboren wordt.

Het drama speelt zich af kort voor de eerste wereldoorlog op een groot Brits landgoed, waar een jongen van 12, Leo, de zomer doorbrengt met zijn vriend Marcus. Als tiener wordt zijn onschuld en onwetendheid gebruikt in spelletjes van volwassenen die hij niet begrijpt. Hij brengt brieven van Marcus' zuster Marian naar haar minnaar . Wat je door de ogen van de camera ziet lijkt allemaal op een spelletje, maar op het einde worden de gevolgen pas duidelijk, en Leo blijft er tijdens zijn volwassen leven door getekend .

De beelden deden me vaak aan de fotografische perfectie denken van Kubricks "Barry Lyndon", met impressionistische beelden van het landgoed, waardoor het lijkt alsof ze helemaal alleen op hun eigen wereld zitten. Het tempo is vrij traag en de dialogen zijn nogal houterig, maar het verveelt gelukkig net niet, dank zij het uitstekende acteerwerk. Met de jongen identificeer je je onmiddellijk, en ook de preutse rijkelui worden goed neergezet.

Ik stoorde me enkel aan de onduidelijke manier waarop de film eindigt, en die (schijnt het), toch beter gebracht wordt in het boek. Gewoon fascinerend hoe tragedies uit onschuld geboren worden. Voor mij was dit een ontdekking, die sinds deze week in BluRay terug te vinden is in België.

Godfather wordt als een absolute mijlpaal aanzien en heeft als inspiratie gediend voor het misdaadgenre in de daarop volgende decennia. Een familiekroniek over een mafiaclan die zich net na de tweede oorlog afspeelt en waarin de oude Vito stilaan de fakkel doorgeeft aan zijn zoon. Al Pacino speelt vooral geweldig, en verandert van de aaibare benjamin van de familie tot een genadeloos monster. Heel wat sleutelscènes slaan als een bom in : de moordaanslag op de oude Vito, de echtelijke ruzie tussen de zuster van de Corleones en haar man, het hele gebeuren in Sicilië... omdat die zo goed ingepast zijn wordt je er echt stil van... en dan die mooie bedwelmende Italiaanse muziek. Ik zit alvast al te watertanden voor het tweede deel, dat ik nooit eerder heb gezien.

Minder dan de eerste. Twee films in één proppen staat gelijk aan teveel hooi op de vork nemen, en dan krijg je onvermijdelijk een te lange speelduur. Het schippert van een prequel over Don Vito's jeugd naar de moeilijkheden waar zoon Michael in de tegenwoordige tijd mee te kampen heeft. Maar eigenlijk had men best een volwaardige prequel film gemaakt want die lange flashbacks stonden los op zichzelf en hadden geen specifieke functie met het Michael Corleone plot. Kost al zeker een punt in mijn waardering. De intrige waarin hij verzeild zit viel me ook wat tegen, maar gelukkig houdt Coppola een goed tempo aan en is Pacino hyper-magnetisch waardoor het allemaal als een sneltrein voorbij vloog. En ook de bittere afloop voelde ijzersterk aan.

Zo, dan ook het derde deel achter de kiezen, die zich ditmaal twintig jaar na de tweede film afspeelt. Een ouder wordende Michael Corleone wil "legaal" zaken doen en de criminaliteit vaarwel zeggen. Hij koopt zich een weg naar een groot internationaal bedrijf door bemiddeling van het Vaticaan. Maar andere mafiabazen die eveneens betrokken zijn, zien dit niet zitten. Michael heeft nu ook een potentiële opvolger in zijn neef Vincent (de onwettige zoon van Sonny), de zuster Connie is een harde tante geworden en met zijn ex vrouw Kay worden de brokken terug aan elkaar gelijmd. Wat heel vreemd was in deze film was de neef-nicht relatie tussen Vincent en Corleone's dochter Mary. En daardoor krijgt deze derde Godfather een family soap gehalte die veel hoger ligt dan in de twee vorige films. Het betekent niet dat dit een slechtere film is : de storende flashbackstructuur van deel 2 zie je niet terug, er zijn enkele interessante links met de vorige Godfather films, die je vooraf best bekijkt alvorens deze derde op te zetten. Ook de tragische climax aan de opera vond ik sterk opgebouwd. Hitchcock deed het Coppola al eens voor in The Man who Knew Too Much. Sofia Coppola als Mary vond ik niet tegenvallen. Haar rol werd ferm bekritizeerd en werd beschouwd als nepotisme, maar ze voegt wel degelijk Italiaans charme aan het geheel. Andy Garcia vond ik in de jaren '90 een geweldig acteur, en dat bewijst hij hier opnieuw. En zo vind ik deze derde Godfather een beter deel dan het tweede. Maar natuurlijk tipt het niet aan de eerste film, die ik zal moeten verhogen naar 4,5* om consequent te blijven.

Godfather : 4 ---> 4,5*

Godfather part II : 3,5*

Godfather part III : 4*

Vond hem niet slecht. Een rampenfilm met spectaculaire beelden, beter dan die Japanse pulp en de slechte remake uit de jaren '90 van Emmerich in ieder geval. En een verderzetting in dezelfde stijl als Monsters voor regisseur Edwards, maar dan met meer budget.

Het sloopwerk is indrukwekkend en sommige scènes zijn te gek zoals op de Golden Gate Bridge en met die brandende trein . Verhaal stelt weinig voor en wordt beperkt tot een minimum. Hoofdrolspeler Ford is totaal niet interessant, om maar niet over de rest van de menselijke casting te spreken. Godzilla is vooral een spektakel voor het oog en wist hiermee wel te imponeren. Ergens tussen 3* en 3,5* toch wel

Erg matig. Overstijgt het Power Rangers niveau niet met de vlakke personages en de nietszeggende dialogen. Het is allemaal visuele overdondering. Dat maakt échte film kapot. Mooi om te zien en daar is ook alles mee gezegd. Waar ik Kong : Skull Island nog een redelijke film vond omdat het een soort "nieuwe" King Kongfilm was, is dit niet meer dan een zoveelste inspiratieloze Godzilla variant waar met veel geweld een grootstad gesloopt wordt.

Hersenloos vermaak. De actie is de moeite waard om zien maar actie alleen is niks zonder ondersteunend acteerwerk en leuke dialogen... die zijn hier allebei waardeloos. Ze rammelen allen hun lijntjes gortdroog af. Je moet het toch maar kunnen, een spektakelfilm maken waar je bijna van in slaap sukkelt. Het was zeker in de tweede helft vooral aftellen naar de eindaftiteling.

Dertien in een dozijn verhaal, te aanwezige crappy CGI en een chaotische vertelstructuur maken deze film niet echt geslaagd. Ze zijn gaan putten uit hun eigen 16de eeuwse geschiedenis want de vorsten waarover sprake hebben echt bestaan. Ook de half legendarische Goemon, gespeeld door een soort Japanse Johnny Depp, komt uit de volksvertellingen voort en krijgt een plaats tussen de reële feiten. Verder is dit ridderlijk epos nog onderhoudend, al zijn er ook momenten dat het tempo stevig inzakt met huilerig drama. Het einde ( man eindigt een massa-oorlog in zijn eentje ... ) vond ik ook erg slecht. Matig, een nipte 2,5*

Stevige shit hoor. Een duistere occulte thriller met wat horror... In de essentie is dit een religieus geïnspireerd good versus evil verhaal dat zich afspeelt in een Zuid Koreaans dorp. Ik kan me wel vinden in de opmerking van Richardus dat het script aan alle kanten rammelt. Bij enkele verwikkelingen duiken er enkele onduidelijkheden op maar ik ergerde er mij niet teveel aan. Ondanks de lengte was dit een film die me langzaam meesleurde in een benauwende en sombere sfeer. Al die hekserij en rituelen rond het dorp, en zeker het bezeten kind deden me meer dan eens huiveren. Niet voor gevoelige kijkers, en weeral een goede film uit Zuid Korea

Het is niet al goud dat blinkt.

Wells erft de succesvolle mijnonderneming van zijn vader maar mist het zakelijk talent om het bedrijf staande te houden. Wanneer het verhaal begint, zit de firma Washoe bijna aan de grond. McConaughey (vette look ) zet een irritante egoïstische kerel neer, die slechts aan één ding zit denken: steenrijk worden. Aan lef ontbreekt het hem niet al lijkt het meer op een laatste wanhoopsdaad; op basis van een dubieuze theorie ("Ring of Fire") investeert hij alles wat hij heeft in twijfelachtige plannen met ene Mike Acosta.
Het geluk lijkt aan zijn zijde wanneer dan toch goud wordt gevonden terwijl hij doodziek is van de malaria. In een mum van tijd wordt het duo schatrijk met de verkoop van hun aandelen. Met dank aan de Wall Street speculanten die op goud afkomen als vliegen op een drol . Maar dan komen er enkele onaangename verrassingen. In het begin vond ik dit een saaie film; zoals al gezegd hier is het eerste half uur even doorbijten, maar er komen verder in de film aardige wendingen in die Gold nog even de moeite maakten.

Wat er gebeurt met Wells is alleen maar tragisch en pijnlijk te noemen want hij verliest alles en bijna heb je met hem te doen. Nochtans voelde ik als kijker weinig sympathie voor zo'n zelfingenomen vent. En dan eindig je toch nog met een film die nog even blijft naspoken. Goud maakt mensen wel echt gek zo blijkt. Het einde vond ik ongeloofwaardig.. net nadat de FBI hem op de rooster legde zal het hen zeker niet zijn ontgaan dat hij plot 82 mio dollar op zijn rekening heeft en zou hij logischerwijs toch voor medeplichtigheid kunnen gearresteerd worden... dus is dit wel zo'n happy end?

Ik vond dit één van de mindere Chaplins, zeker in vergelijking met City Lights, The Kid of The Great Dictator. Wel met enkele iconische scènes zoals die met het hutje op de rand van de ravijn en de dansende broodjes. Maar het gedoe met Black Larsen en Big Jim in het begin viel me vies tegen en met het thema van de gold rush kon veel meer gedaan worden dan enkel romantische bevliegingen.

Film die probeerde mee te liften op het succes van de grote avonturenfilms uit de jaren '80 maar daar amper in slaagt. Aan grapjas Murphy ligt het in ieder geval niet en het nerveuze ondeugende typetje uit Beverly Hills Cop en Trading Places is helemaal terug. Dit zorgt voor wat gegniffel, maar verder dan dit reikte de humor niet. Ook het erg voorspelbare verhaal en dito verplicht romantisch nummertje met dan nog eens matige special effects zorgden voor een in mijn ogen matig spektakel.