Opinions

Spannende film die duidelijk laat zien dat Eastwood een goed regisseur genoemd mag worden die met weinig middelen het maximale uit een film kan halen (naar verluidt heeft hij de film geschoten, ruim 50.000 dollar onder het budget). Het acteerwerk is solide, de omgevingen zijn prachtig en zelfs een niet jazz liefhebber als ik vond de soundtrack goed passen. Spijtig dat de geloofwaardigheid van het script flink wordt aangetast door het personage wat Clint zelf mag spelen, want het gaat er bij mij echt niet in dat hij zijn stalker niet allang eerder had aangepakt

Desalniettemin zeker de moeite waard, ik heb me geen minuut hoeven vervelen.

Oh, ik word altijd verdrietig van een dergelijk einde als in deze film...

Desalniettemin heb ik genoten van het acteerwerk, de prachtige shots en de verhaallijn. Helemaal gezien het feit dat er bijna niks gebeurt verbaast het me dat je toch aan de buis gekluisterd blijft.

4 sterren

Gierende hardrock gitaren, goed gemonteerde slow-motion shootouts, bloederig geweld, onvergetelijke badguys (Trejo), een kleine lading emotie en bovenal veel masculien geweld maken deze DTV-film tot een klein meesterwerk voor de liefhebbers van de good old days eind jaren 80 tot begin jaren 90.

We nemen een combinatie van Die Hard (setting/verhaal) en Hard Target (regie/editten), pompen hier meer testosteron in (Rourke) en laten het geheel lekker pruttelen op een vuurtje van 'wat maakt ons het allemaal uit?' om vervolgens Point Blank te serveren. Goed, zo goed als bovengenoemde films is het allemaal ook weer niet, maar een betere ode aan de meesters der actie heb ik sinds tijden niet meer gezien.

Het is algemeen bekend dat Micky Rourke in de jaren 90 in een dip zat met filmrollen en of hij met deze film gelukkig is weet ik niet, maar hij doet zeker zijn best. Of het nu de overtuigende actiescenes zijn (waarbij hij al rondschietend of martial arts bewegingen uitvoerend zijn tegenstanders omlegt) of de meer emotionele scenes (de dood van zijn broer, overigens een zeer mooie scene), hij laat in ieder geval duidelijk merken waarom het grote publiek hem ooit omarmde.

Andere pluspunten zijn Kevin Gage, die een goede rol neerzet als de getormenteerde broer van Rourke, en Danny Trejo die ik zelden zo overtuigend een in-en-in slechte klootzak heb zien spelen. En wat te denken van de soundtrack die heerlijk teruggrijpt naar de klassiekers van weleer met sleazy gierende gitaren? Wat mij betreft een verademing boven de hiphop of house beats die actiefilms tegenwoordig sieren.

Goed, het script is niet heel erg sterk en een aantal acteurs (die meid in het winkelcentrum die Trejo dreigt te verkrachten bijvoorbeeld) zijn niet echt goed te noemen en enkele personages (Rourke's personage voornamelijk) zijn niet goed uitgewerkt. Deze minpunten zorgen niet voor de hogere score, maar al met al moet ik toch toegeven dat dit een van de betere low-budget actiefilms is die ik sinds tijden heb gezien. Een aanrader voor de liefhebber!

In Kierkegardiaanse termen een strijd tussen de esthetische (Swayze) en ethische (Reeves) levensstijlen, waarbij misschien beide personen aan het einde van de film hun leap of faith maken.

Wow. Ik had serieus nooit begrepen waarom Reeves altijd zo gehuldigd wordt als acteur, maar na deze film heb ik toch een behoorlijke hoop respect voor hem gevonden. Hij mag dan wel geen Oscarwinnende rol neerzetten, maar hij stort zich overduidelijk vol overgave in de rol van Johnny Utah en acteert naar zijn beste kunnen. Gary Busey zet eveneens een memorabele rol neer als oude rot, die helaas aan zijn einde komt, ik mocht zijn personage bijzonder. Tom Sizemore heeft een leuke bijrol als undercover agent en voor de liefhebbers: een van de drugsdealende surfers wordt gespeeld door Vincent Klyne, die in de film Cyborg de rol van angstaanjagende badguy mag vertolken versus Jean-Claude van Damme.

De echte held is echter toch Patrick Swayze. De man's dood is tragisch, maar om heel eerlijk te zijn heb ik nooit echt een film van hem bewust gezien. Roadhouse wil ik binnenkort zeker eens gaan oppikken, maar Dirty Dancing heb ik altijd als de pest gemeden. Zijn personage van adrenaline junk, kan ik zeggen existentialist(?), is aan de ene kant larger than life en misschien een tikkeltje ongeloofwaardig, maar straalt tegelijkertijd zoveel jeugdige onnozelheid uit dat ik mij er in ieder geval gedeeltelijk in kon vinden.

Mede dankzij de prachtige cinematografie zijn de actiescenes een genot om naar te kijken. Zelden heb ik skydiven zo mooi in een film verwerkt zien worden, om nog maar te zwijgen van de weergaloze surfscenes. Helemaal de slotscene in de regen tijdens de superstorm in Australie is een filmisch hoogtepuntje, ik vraag me nog steeds af welke stuntman ze zo gek hebben gekregen dat uit te voeren.

De meer down to earth actiescenes als autoachtervolgingen, shoot-outs en ouderwetse kloppartijen waren daarnaast perfect geschoten in een Lethal Weapon stijl zodat er ook voor de wat minder zweverige momenten genoten kon worden van de film. Helemaal het moment dat Reeves achter Swayze aanrent is een superspannende en uitstekend geschoten achtervolging.

Point Break is alles wat ik niet verwachte dat het zou zijn, en om heel eerlijk te zijn ben ik er blij mee dat ik mezelf zulke lage verwachtingen had opgelegd. Ik heb zo hard genoten van deze film, dat ik mezelf op het moment behoorlijk opgewekt voel, iets wat me niet bij iedere film zo gebeurd.

Oh, ik zou bijna de fantastische soundtrack nog vergeten, met een prachtige afwisseling van jaren 80 hardrock, sfeervolle synthesizer orkestraties en semi-meditatieve klanken, alles bij elkaar voldoende voor een mooie ervaring die mogelijkerwijs aan kan zetten tot existentiele zelfreflectie. Topfilm!

Christopher Lambert is verre van een briljant acteur, maar hij slaagt er iedere keer door zijn charisma in ervoor te zorgen dat ik met plezier naar zijn films kan kijken. Deze spionagethriller is daar geen uitzondering op, al vraag ik me nog steeds af hoe de regisseur van enkele van mijn favoriete Bondfilms uiteindelijk tot het regisseuren van low-budget thrillers is gekomen.

De cast is niet bijster sterk, maar net niet hinderlijk genoeg in onervarenheid of acteergebrek om echt te irriteren. Op bepaalde momenten slaagt men er zelfs in een vorm van spanning te creeeren, al zijn dit spaarzame momenten. Verder hobbelt de film een beetje door van situatie naar situatie, maar verspilt men gelukkig geen tijd met zinloze scenes of irritante dramatische ontwikkelingen (al was het hele zwangere vrouw verhaal op het randje)

Point Men blijft echter een zeer goedkoop aandoende actiethriller (helemaal door de soundtrack) die nergens echt goed wordt. Toch, voor een 5 voor 5 euro film was hij zeker vermakelijk genoeg om me niet bekocht te voelen.

Ok, verf me blauw, plak een ui op mijn rug en noem me Bulbasaur, maar ik vond Detective Pikachu een bijzonder leuke film. Ik houd niet eens van Pokémon! Dat was zo'n typische serie die ik vroeger nog wel eens keek op een verveelde zondagmiddag als er echt niets beters op tv was, waarbij ik me al genoeg ergerde aan hoe achterlijk het hele concept en de wereld waren. Helemaal in de huidige maatschappelijke context is het idee van beesten vangen om ze voor je te laten vechten absurd. De personages waren allemaal onsympathiek en om nu te zeggen dat er iets van vooruitgang in het verhaal zat... Waar andere kinderseries nog een soort van moraal meegaven, zie ik nog steeds niet veel anders dan een lul die 'de beste' wil worden in dogfights. Het zal wel.

Om heel eerlijk was het naar deze film gaan dan ook vooral een test om te zien of het bizarre idee van Ryan Reynolds als gele pluizenbol zou werken. Vanaf de eerste minuten was het echter meteen duidelijk dat ik hier volmondig 'ja' op kan antwoorden. Potverdomme wat is Detective Pikachu een schattige film geworden. En voordat ik verder ga op de schattigheid van de beestjes: Justice Smith en Kathryn Newton zijn ook perfect gecast om in een dergelijke film tussen de animaties rond te lopen. Goed geacteerde en sympathieke personages met genoeg knipoog in de performance.

Het is vreemd dat in een jaar waar ik eigenlijk cultureel verplicht ben om verdrietig te zijn over het lot van bepaalde comicbook karakters in Endgame, ik mezelf veel emotioneler verbonden heb gevoeld met Japanse pluizige beesten. In al zijn belachelijkheid heeft de film namelijk genoeg charme om bijzonder goed te werken en ook het budget om er soms iets spectaculairs van te maken (de reusachtige Torterra). Als complete niet-fan van de serie, ben ik in ieder geval wel fan geworden van deze belachelijke, maar oh zo lieve film.

Tja, dit moest ik toch ook weer een keer gezien hebben. Police Academy films staan nu eenmaal bekend als verschrikkelijk en ik herinnerde de films me toch vooral als vermakelijk. Vermakelijk is ook nu nog steeds het juiste woord, want er zitten enkele grappige personages en situaties in die lang niet altijd even dom en plat zijn als je zou denken.

Helaas is voor het gros van de film het tegendeel waar, want het gros van de grappen gaat toch echt vooral over dikke mensen, borsten en flauwe slapstickmomenten. Vanzelfsprekend kunnen we ook nog genieten van echt leuke personages als Tackleberry en Jones (die geluidjes blijven gewoon leuk), maar het viel me nu toch wel heel erg hard op hoe vervelend Mahoney eigenlijk is en hoeveel zinloze en echt niet leuke personages verder nog in de film gestopt zijn (Fackler en Martin). Gelukkig is daar Lt. Harris nog, zijn personage blijft dan weer een hoogtepunt en zal dat (vermoed ik) bij herzieningen altijd het leukste punt blijven.

Verder blijft het toch wel erg duidelijk dat deze film geen plot heeft. Er wordt getraind en uiteindelijk is er een soort ontknoping, maar er is geen sterke karakterontwikkeling of ontlading die nu echt het idee geeft dat de agenten in spé iets opgeschoten zijn. Ja, ze slagen, maar om nu te zeggen dat dit op een doordachte of spannende wijze gebeurde... nee.[/soiler]

Maar goed, het vermaakte allemaal nog steeds prima. Benieuwd of dat ook het geval is bij de vervolgen.

Ok, de reputatie van deze filmreeks is misschien toch meer verdiend dan ik me herinner. Ik geloofde vooral dat Zed als personage toch best leuk was, maar om nu te zeggen dat zijn bijdrage hier groot genoeg was? Nee, net zoals in de vorige film het geval was lijdt ook het tweede deel onder een behoorlijk gebrek van een overtuigende badguy, want officieren die het iedereen slecht naar zijn zin maken zijn daarin toch echt niet interessant genoeg voor me.

Ik miste Harris gigantisch. Mauser is niet verschrikkelijk, maar te overdreven en veel cartoonesquer dan zijn voorganger. Verder blijven alleen Tackleberry en Jones leuk, de rest (inclusief Mahoney, ook al is zijn grap met de superlijm een van de weinige leuke momenten in de hele film) is gewoon saai en/of te duf voor woorden. Hopelijk is deel 3 beter, want ik begin toch angstig te worden om de reeks uit te gaan zitten.

Meer van hetzelfde, al was deze film door de vergrote rol van Zed (enige leuke nieuwe typetje) nu al een stukje beter uit te zitten dan de vorige. Verder is het een aaneenschakeling van gemakzuchtige locaties (ja, die academie hebben we nu ook wel gezien, net zoals die duffe straten), herhaalde grappen (borsten, geweren, geluidjes) en wederom vervelende nieuwe acteurs die op Zed na echt helemaal niets toevoegen. Hoe vaak kan men die Oysterbar grap nog herhalen? Toch keek het makkelijker weg dan de vorige film, al kan ik toch echt niet wachten tot Harris weer terug komt in het volgende deel. Op naar het volgende deel dan maar...

Pfft, zelfs Jones' trucjes beginnen hier te vervelen. Zedd is nog grappig en het is fijn om Harris weer terug te zien, maar de Blue Oyster Bar situatie en alle andere grappen die men voor de vierde keer herhaalt, zijn nu echt te uitgekauwd voor woorden. De nieuwe personages in de vorm van de burgers zelf zijn niet leuk, wederom heeft de film een gigantisch gemis aan een interessante badguy (kennelijk komen die altijd vanuit het niets in de laatste minuten ineens aanzetten) en de actie is werkelijk abominabel. Nog enigszins uit te zitten door Zedd en Harris, maar het wordt steeds pijnlijker om me hier nog mee bezig te houden.

Ik begon met het haten van deze film, totdat Rene Auberjonois in beeld kwam en er zodoende meteen voor zorgde dat de filmreeks ook eindelijk eens een echte herkenbare badguy had. Dat Guttenberg er niet is hindert niet omdat ik zijn personage toch nooit heb gemogen, wel jammer dat Zedd er niet meer bij was. Verder heb ik me naarmate het geheel vorderde steeds minder zitten ergeren. Niet constant weer een herhaling van grappen (geen Blue Oyster Bar!) die we al honderden keren hebben gezien, een leuke badguy en eindelijk eens een afwisselende locatie ten opzichte van die oersaaie stad. Wonderbaarlijk, maar ik heb me hier eigenlijk nog het meeste mee vermaakt.

Blijft verder wel te stom voor woorden, maar goed.

Ok, vanaf hier neemt de serie een gigantische duik in de poel van ongeinspireerde stront. Een van de minst interessante personages keert terug (Fackler), de compleet charismaloze protagonist uit de vijfde film is hier nog erger aanwezig, Harris is weer een slachtoffer van superlijm en alle andere agenten doen weer hun zelfde, steeds irritanter wordende typetjes. De vorige film had een pluspunt doordat er een leuke badguy aanwezig was, dat is hier compleet het tegenovergestelde. Verder zijn weer terug in die lelijke en saaie stad, dat is erg jammer na de fijne afwisseling in de vorige film. Ik heb nu al geen vertrouwen meer dat de zevende film uberhaupt nog zou kunnen entertainen, maar ik betwijfel of het zo erg is als deze zooi.

Ik heb altijd het idee gehad dat het schrijven van een haatrecensie vele malen leuker en makkelijker is dan het schrijven van een lofrecensie. Misschien heeft dat te maken met het feit dat ik wat cynischer word met de jaren en zodoende meer geniet van gal spuwen, maar het is toch wel frappant hoe weinig zin ik heb om een recensie te schrijven over dit misbaksel. Want ja, het lijkt er toch echt op dat ik een film gevonden heb waarvan ik het niet meer dan logisch vind dat deze in de flop 100 op moviemeter staat. Het punt is dat ik gewoon weinig meer over deze film te zeggen heb dan dat het wanstaltige bagger eersteklas is. Niets meer of minder. Ik kan wel zeggen dat Lassard te oud en seniel voor zijn rol is geworden, ik kan wel wijzen op het feit dat de ooit leukere personages van Tackleberry en Jones er ook weinig zin in lijken te hebben of het feit dat capabele acteurs als Lee en Pearlman ook verschrikkelijk acteren. Ik kan vermelden dat ik me als niet-Rus beledigd voel voor de verschrikkelijke weergave van dit land en zijn mensen. Ik zou zelfs nog iets kunnen melden over hoe dom de reden is waarom de groep in dit hele land beland.

Het ergste van deze film is echter dat ik geen glimlachje heb kunnen oproepen. De film is zo godsgruwelijk doods en niet grappig dat het pijn doet. Of juist vooral niet, pijn zou nog een emotie oproepen. Deze film roept zo weinig bij me op dat het verschrikkelijk is. Bagger eersteklas en een jammer einde van een verder erg matige filmreeks. Blij dat ik er vanaf ben.

Wat Poltergeist een erg fijne film maakt is de perfecte combinatie van horror en een sprookjessfeer met uitstekend acteerwerk en realistische personages (helemaal de ouders die een jointje roken in de slaapkamer zijn een verademing ten opzichte van de perfecte Amerikaanse gezinnen in veel films). In vergelijking met hedendaagse klopgeestfilms als Paranormal Activity is de film misschien minder subtiel, maar de special effects en de sfeer zijn desalniettemin nog steeds erg goed. Wat te denken van de angstaanjagende scene met de boom die het zoontje probeert op te eten of de doodskisten die inclusief inhoud aan het einde omhoog schieten, waarna het huis spontaan de leegte ingezogen wordt?

Het lijkt allemaal wat overdreven in het daglicht en in vergelijking met de verbeterde special effects van de hedendaagse horrorfilms kan de film voor sommigen erg achterhaald aandoen (om nog maar te zwijgen van het dwergpersonage, daar moet je tegen kunnen), maar ik kan toch met volle overtuiging stellen dat Poltergeist de tand des tijds voor mij nog steeds goed doorstaan heeft. Nu op zoek naar deel 2, daar heb ik vroeger een hoop slapeloze nachten aan overgehouden!

Zo eng als ik hem al 8-jarige vond was hij nu (gelukkig) lang niet meer, maar ik blijf de Amerikaanse PG-13 rating van deze film nog steeds vreemd vinden. Waren daar serieus geen bezorgde republikeinen die dachten dat een man die een worm uitkotst die daarna uitgroeit tot een rottend lijk dat krijsend over de vloer kruipt, misschien iets teveel van het goede was? Aan de andere kant begrijp ik het ook weer wel, want met uitzondering van wat 'grafische' scenes vallen er geen doden en is er ook weer geen geweld te vinden, maar bij vlagen is het allemaal nog steeds erg creepy.

Dit laatste is voornamelijk te wijten aan Julian Beck, die met recht een van de engste oude mannen in de filmwereld genoemd mag worden. Zijn rol als dominee Kane is fantastisch gespeeld, maar zijn afschrikwekkende gezicht met haaiengebit maken hem een afgrijselijke combinatie van een kinderlokker en een doorgedraaide geestelijke. Hiertegenover staat wel dat ik Zelda Rubinstein toch eigenlijk gewoon een zeer vervelend actrice vind met haar matige manier van teksten opzeggen.

Uiteindelijk zeker geen verkeerd vervolg, alleen mist het toch een beetje de originaliteit van de eerste film om hem even goed te maken. Toch heb ik me wederom uitstekend vermaakt (en ben ik toch echt blij dat ik nu wel normaal heb kunnen slapen, als 8-jarige zijn een aantal scenes toch echt doodeng) door de fijne special effects en het leuke script. Valt me wel steeds meer op dat de Poltergeist reeks toch heel erg als een aantal familiefilms aanvoelt door het kleine laagje suiker en de boodschap van de kracht van het gezin.

Ik zie persoonlijk niet in waarom zoveel mensen deze film beter noemen dan de tweede film, die had ten minste nog overtuigende enge scenes, waar deze film geen moment echt spannend lijkt te worden. Kane is een stuk minder eng, Carol Anne is nu wel echt een vervelend personage geworden en de rest van de cast mist overtuigingskracht. Het flatgebouw zou in potentie nog eng kunnen zijn, maar doordat het gros van de scenes zich afspeelt in een met ijs bedekte omgeving, is het allemaal wel heel erg licht en daardoor weinig griezelig. Er zitten een aantal aardige special effects in, maar niets overtreft de wormscene uit de tweede film. Daar komt ook nog eens bij dat Zelda Rubinstein echt een vervelend personage blijft spelen in deze films en zeer matig acteert. Jammer, deze reeks had toch een betere afsluiter verdient. Het is allemaal wel uit te zitten, maar valt gewoon tegen in vergelijking met de rest.

Erg leuke familiefilm die misschien nog wel het best te vergelijken valt met School Of Rock. De muziek is lang niet zo ruig als de band's reputatie (en het uiterlijk van de leden) zou doen vermoeden, maar de grappen waren leuk (zij het niet bijster origineel) en het acteerwerk was erg goed.

Waterdichte camera misschien?

Ach, ik heb me vermaakt. De special effects waren matig, het acteerwerk in veel gevallen idem, het dramagehalte was hoog en bijna alle hoofdpersonen zijn strontvervelende personages (behalve Rutger Hauer, die is gaaf zoals altijd).

Maar... vermakelijk was het zeker. 2,5 sterren

Walgelijk slecht.

Ik snap het vele gezeur over dat Predator 2 en Predators zo slecht zouden zijn dan ook niet, want helemaal deel 2 vind ik een ijzersterke actiefilm en zelfs Predators had nog een aantal interessante nieuwe toevoegingen en solide acteerwerk. Ik wilde oorspronkelijk Alien vs Predator 1 & 2 vergeten, maar denk dat ik deze films allemaal bij herkijkbeurt een flinke herwaardering krijgen.

The Predator is jolige zooi voor mensen die alles graag ironisch bekijken. Er is geweld, maar er is geen impact. De personages zijn allemaal te stom voor woorden en ik zat ernaar uit te kijken tot er meer het loodje zouden leggen. Dieptepunt is een evolutionair bioloog die alles van aliens weet, alles van wapens weet (maar zichzelf alsnog in de voet schiet) en de legendarische zin 'did you see that? he grew an exoskeleton under his skin' uitspreekt. Nee idioot, dan is het een skelet, een exoskelet zit aan de BUITENKANT. Non-stop stomme grappen en erbarmelijk slecht geschreven scenes. En alles is herrie. De eerste twee films weten helemaal goed hoe er spanning opgebouwd moet worden met stilte en uitspattingen, hier is alles LAWAAI. En humor natuurlijk, 'humor'.

Wat waren die Alien vervolgen eigenlijk allemaal toch goed in vergelijking met deze zooi. Laat Shane Black zich voortaan ook maar ver bij dit soort dingen vandaan houden.

Leuk, maar toch minder dan ik verwachtte. In vergelijking met de Alien vs Predator films is het in ieder geval WEL een stuk aangenamer, gewelddadiger, beter geacteerd en beter gecast. Wat echter wel jammer is, is het feit dat de film nergens zo fijn hard en bloederig wordt als bij de eerste twee films in de reeks het geval was.

Toch ben ik met name over de cast zeer tevreden. Topher Grace kan ik bij That 70's Show niet uitstaan, maar hij speelt hier voortreffelijk. Trejo, Fishburne, Braga en Taktarov hadden ook sterke rollen, maar het was toch Brody die me verbaasde met zijn badass rol. Niemand overtreft Arnold als het op gaafheid aankomt, maar Brody was wel een vele malen meer realistische soldaat dan de governator. Zijn personage was iets te intelligent, maar zijn lichaamstaal (en bouw) klopte helemaal en hij heeft ook nog eens het gaafste eindgevecht tegen een Predator uit de hele reeks.

De actie zat verder wel goed, wat explosies, wat afgehakte ledematen, zelfs een interessant zwaar-gevecht, maar het had allemaal wat bloederiger gemogen. Waar zijn de gevilde lijken en bloed spuitende wonden? Het ziet er nu allemaal redelijk uit, maar nog steeds een beetje tam.

Het script was verder aardig, al sloeg het hele subplot van de grote en kleine predators zo goed als nergens op. Daarnaast was de achtergrond van de planeet zelf ook behoorlijk saai, ik had toch graag wat meer futuristische landschappen gezien.

Al met al had het een stuk beter gekund, maar ook zoveel malen erger. Predators blijven leuke vijanden met een fijn arsenaal aan wapens, dus daar zal het niet aan liggen. Toch is het voor mij Brody die de film redt van een compleet gemiddelde score, ik had niet verwacht dat hij zo'n badass kon neerzetten.

Geen goeie film, maar wel een werkje wat prima in het rijtje van The Mummy films past met de mix van wervelende actie, flauwe humor, een matig script en toch zeer mooie shots. Dit alles maakt de film weldegelijk zeer genietbaar, al moet ik toegeven dat het overgrote merendeel van de cast een afgrijselijke prestatie leverde. Gemma Arterton en Jake Gyllenhaal zelf zijn niet op hun best, maar hebben in ieder geval wel wat chemie, waardoor de dialogen ondanks het overacteerwerk leuk lopen. Alfred Molina als verplichte komische noot maakte me gelukkig met zijn struisvogels af en toe toch flink aan het lachen, maar verder was het toch vooral behappen met de rest van de cast.

De special effects waren erg mooi, evenals de stunts die in ieder geval de games goed benaderden. Wat wel jammer is, is het feit dat men wederom in veel vechtscenes de fout maakt door teveel shots elkaar snel na de ander te laten opvolgen, waardoor de flow snel verdwijnt. Ik kijk toch liever naar langere shots waarbij bewegingen goed in beeld komen dan naar haastig plak- en knipwerk, hoe energiek het geheel hier ook mee over komt. Dit heeft men wel goed gedaan bij de talloze achtervolgingen over de daken, waar de prins in slow-motion pijlen ontwijkt.

Het verhaaltje was redelijk trouw aan de spellen, maar ik miste ergens toch wat diepgang, waardoor de film de spektakelmiddenmaat niet ontstijgt. In vergelijking met The Mummy missen er daarvoor net enkele memorabele personages of echt spannende scenes. Als we echter puur naar vermakelijkheid gaan kijken slaagt PoP: The Sands Of Time met gemak en zal ik de film ook zeker gaan aanschaffen als hij op dvd verschijnt.

Ik ben dol op dit soort films. Het 'kwaad'' manifesteert zich niet als een demon, een monster met bovennatuurlijke krachten of een gestoorde wetenschapper. Nee, het kwaad is hier in de vorm van een losgeslagen pestkop te vinden. Lang niet alle pestkoppen gaan zo ver in het dagelijks leven, maar het is wel een vorm van kwaad waar veel mensen zich iets van kunnen voorstellen en waarvan ze maar wat graag willen zien dat het afgestraft wordt!

Goed, The Principal is vanzelfsprekend bijzonder over the top en afgrijselijk/heerlijk zwart/wit (al moet ik zeggen dat het fijn was om te zien dat veel van de pestkoppen uiteindelijk hun fouten inzagen en wel degelijk konden veranderen), maar maakt het daardoor wel erg makkelijk om weg te kijken. Dit komt voornamelijk ook door het ijzersterke acteerwerk van niet zozeer Belushi (hij doet het niet slecht), maar vooral van Gossett Jr. en Michael Wright.

De soundtrack was typisch eightees met zijn zoete AOR-rockers, maar paste verder uitstekend bij de algemene sfeer. Qua regie zat het verder goed in elkaar voor dit genre waar doorgaans weinig verrassingen te vinden zijn. Mooie shots van de uitgestorven gangen en een goed geschoten scene in de vrouwen-douche. (Nee, niet op die manier stelletje perverselingen!)

Verder niets wat erg diep gaat, maar het klopt allemaal wel. De hierboven genoemde omschrijving drama/misdaad zou wat mij betreft alleen prima in 'actie' omgetoverd kunnen worden.

Uitzonderlijk saaie opeenvolging van onlogische plotontwikkelingen, afgrijselijk acteerwerk (ik wilde dat jochie al vanaf het eerste moment dat hij zijn mond opendeed weg zien gaan), uitzonderlijk matige productiewaarden (plastic bazooka's?) en zeer matig regiewerk. Silvio Berlusconi mag zich naast schamen voor zijn politieke carriere, ook eens goed over het achterhoofd krabben dat zijn maatschappij dit soort saaie zooi heeft gefinancieerd. Rutger Hauer met een explosief geweer op de voorkant zou toch een goeie indicatie moeten zijn voor wat voor soort film ik kon verwachten, maar de praktijk wijst uit dat deze film (gelukkig duurde mijn vhs 'slechts' 128 minuten) niets meer is dan een saai politiek drama met radicale moslims, vervelende kindacteurs en een dom plot. Omar Sharif als stereotype sjeik is nog enigszins de moeite waard, net als de immer charismatische Rutger Hauer, maar verder wil ik deze troep het liefst zo snel mogelijk vergeten.

Oef. Ik kan me heel goed voorstellen dat hier een Amerikaanse versie van bestaat waar in gesneden is, want de meer dan twee uur durende Italiaanse versie heeft een enorme hoeveelheid zinloze informatie die de sfeer uit de film haalt en het geheel bovendien heel erg saai maakt. Zonder een bovennatuurlijk tintje als het geval is in het, mijns inziens, superieure Phenomena, is de dreiging toch beduidend minder voelbaar. Goed, twee of drie kills zijn aardig, maar ze zijn zo spaarzaam aanwezig in de film, dat ik me vooral heb zitten vervelen bij quasi-komische uitstapjes tussen de journaliste en de hoofdpersoon, de wanstaltige dub, de gave muziek die in dit geval veel te actief aanwezig is (en de subtiliteit weghaalt) en de veel te lange speelduur.

Vanzelfsprekend is de regie fantastisch en is er bij vlagen van de spaarzaam gebruikte gore te genieten, maar alles bij elkaar is Profondo Rosso voor mij echt een enorme tegenvaller geweest. Pluspuntjes voor de plottwist, maar ook niet heel veel meer dan dat.

Wel podverdrie nog aan toe, kennelijk zijn er toch nog romantische komedies waar ik van kan genieten. Niet dat de film het ene na het andere lachsalvo bij me opwekte, daarvoor waren er toch teveel pijnlijke situaties (de exotische danser of het eskimo dansje met oma... autsj), maar door het uitstekende acteerwerk van zowel Bullock als Reynolds (en ik kan die gast doorgaans niet uitstaan) heb ik in ieder geval continu met een grote glimlach kunnen kijken. Het concept mag dan wel achterhaald zijn, zolang de twee sterren van de film onderlinge chemie hebben is de film grotendeels al geslaagd. Werd op het einde iets te melodramatisch (maar dat is volgens mij de regel in romantische komedies), maar door de hilarische aftiteling maakte dit niet al teveel uit. Aangename verrassing!

Met de vele voiceovers deed het me allemaal toch een beetje aan de theatrical cut van Blade Runner denken, gooi hier een beetje Key The Metal Idol en wat cyberpunk met gore invloeden erbij en je zit bij Psycho Diver. Ook ik heb een engelstalige dub op dvd gevonden die in veel opzichten een hoop te wensen overlaat, maar dit in het achterhoofd houdend, denk ik dat Psycho Diver in het originele Japans best een fijne film is. Wat motoko303 al zegt, de animaties ljiken erg ouderwets voor een film uit 1995, maar de jaren '80 tekenstijl en het fijne kleurengebruik en licht/donkercontrast maakten de film visueel erg aantrekkelijk. Het verhaal is nog een beetje een allegaartje van allerlei andere films en series, maar de uitwerking is echt niet slecht. Dit komt vooral door het feit dat de film lekker gewelddadig is en dat men met het waarschijnlijk beperkte budget alsnog een hoop mooie scenes neerzet.

Psycho Diver is echt niet perfect (en ik baseer mijn score dan ook vooral op het feit dat ik zeker weet dat hij in originele dub goed moet klinken), maar wel een intrigerend filmpje dat met zijn korte speelduur fijn uit te zitten is. Rest mij alleen nog om te zeggen dat de zangeres in de Engelse dub afgrijselijk slecht is.

Leuke film, al moge het duidelijk zijn dat dit voornamelijk komt omdat de film perfect inspeelt op het feit dat katten fantastische beesten zijn en ook in geanimeerde vorm er schattig uitzien. Puss was al in Shrek verreweg het leukste personage en draagt de film dan ook met gemak, het is hierbij wel jammer dat hij ook het enige leuke personage is, want helemaal Humpty Dumpty en een immer irritante Zach Galifianakis is gruwelijk vervelend. Antonio Banderas doet gewoon waar hij altijd goed in is en stelt niet teleur, de rest van de cast valt gewoon vooral niet op.

Wel jammer dat de film visueel gezien weinig imposant is. Rango had ook een woestijnachtergrond, maar was toch echt stukken mooier dan deze vlakke bedoening. Ook het verhaal kabbelt wat voort zonder echt bijzonder te zijn. Het is dan ook jammer dat men die vrolijke fantasy bedoening die Shrek was heeft laten varen voor een saaie midden-Amerikaanse achtergrond. De grappen waren vaak wel geslaagd en bij vlagen ook net iets te volwassen voor kinderen (die het waarschijnlijk toch niet doorhadden).