Opinions

Dit was samen met de laatste Star Trek toch wel de bioscoopfilm waar ik dit jaar het meeste op zat te wachten. Het Kaiju genre is vooral schattig om te zien, maar heeft vrij weinig echte spectaculaire films voortgebracht, terwijl ik del Toro toch behoorlijk hoog heb zitten als het aankomt op respectvol omgaan met genres en helemaal met betrekking tot creature design. Helemaal in dit laatste opzicht zat het met de film helemaal goed: grote angstaanjagende creaturen, die ondanks verscheidene invloeden, nergens op complete kopieen van Japanse Kaiju films lijken. Hier komt ook nog eens bij dat de Jaegers zelf er ook gewoon erg cool uitzien en op leuke wijze per land verschillende uiterlijks hebben.

Wat me nog het meeste beviel, was het feit dat Pacific Rim in tegenstelling tot wat ik verwachtte, nergens zomaar een domme monsterfilm is. Er lopen een aantal zeer interessante personages rond en hun achtergrondverhalen zijn veel sterker dan ik zou verwachten. Ik blijf het wel spijtig vinden dat iemand als Charlie Hunnam de hoofdrol moet vertolken, want hij lijdt uitzonderlijk onder het Sam Worthington probleem: fysiek imposant, maar kan zich qua acteerwerk matig redden en komt vooral weg met dit soort rollen door het feit dat men zich meer focust op de special effects dan op het acteerwerk. Goed, zo erg als Worthington zou ik hem ook weer net niet noemen, maar ze hebben beide allebei een bepaalde acteer'kwaliteit' die hen gewoon bijzonder oninteressant maakt. De oogverblindende Rinko Kikuchi spreekt dan wel harig Engels, zij zet op overtuigende wijze de gekwetste Mako Mori neer en haar personage is verreweg het meest aangrijpend neergezet. Idris Elba is daarnaast een acteerkanon die echt vaker in films gebruikt mag worden.

Qua script en uitwerking zal ik vast niet de enige animeliefhebber geweest zijn die hier behoorlijk wat Neon Genesis Evangelion invloeden in herkende zoals de verscheidene trauma's die het besturen van de Jaegers/Evangelions met zich meebrengt, hoe iedereen constant op zijn hoede moet zijn voor aanvallen van evoluerende Kaiju's/Angels en hoe men in sync moet zijn met zijn medepiloot/voertuig via neurale links. Dit is geen probleem, omdat del Toro er in dat opzicht voor mij als eerste in slaagt om een geslaagde vorm van een live-action manga/anime verfilming in het mechagenre neerzet. De actiescènes zijn groots en vol vernietiging, terwijl de emoties van de piloten goed uitgediept worden. Is het verhaal heel speciaal? Nee, verre van, maar ik verwacht van een film met grote monsters en robots die elkaar bestrijden nu ook weer geen Oscar-winnend materiaal, zolang de film buiten de actie nog enkele goede personages heeft (wat hier het geval is), ben ik al lang blij.

Buiten de fantastische actie en goed geschoten 'sense of wonder' (de prachtige shots waarbij de Jaegers langzaam in volle glorie verschijnen) scenes, duurt Pacific Rim echter nog wat te lang en kent het wat ongepaste comedyelementen. De twee wetenschappers zijn op zich wel grappig, maar zorgen tegelijkertijd ook voor enkele tenenkrommende momenten die vooral ongepast voelen. Nee, dan is Ron Pearlman de enige die een sterkere komische rol neerzet en ook weg komt met wat flamboyante onderdelen die verder bij andere personages niet werken. Doet me er aan denken: blijf tot na de credits zitten!

Pacific Rim had met een andere hoofdpersoon/bijpersonages een veel betere film kunnen zijn, maar voorlopig wil ik del Toro vooral toejuichen voor het feit dat hij een fantastische blockbuster heeft neergezet waar wel degelijk meer diepgang in zit dan de critici nu al willen toegeven. Absoluut de moeite waard!

Kundig geschoten actiefilm met een script dat net een tikkeltje beter is dan het gros van de scripts die je bij dit soort actiefilms tegen komt. Austin acteert per film beter en zorgt door de hilarische openingsscene al meteen voor een fijne binnenvaller. Het is echter Dolph Lundgren die een van zijn leukste rollen tot nu toe neerzet, hoe kun je nu niet genieten van een scene waarin de schurk terwijl iemand aan het sterven is rustig de gezondheidskundige inhoud van een vruchtenshake uit de doeken doet? Hier staat ook nog eens tegenover dat de film met Darren Shahlavi een fijne (en erg onderschatte) badguy erbij heeft, die nog voor een leuke vechtscene zorgt.

Austin komt hier helaas in het actiedepartement wel weer een stuk houteriger over dan in een film als Maximum Conviction het geval was, iets wat toch jammer is met het aantal actiescènes met tegenstanders die overduidelijk beter geschoold zijn in vechten dan de hoofdpersoon zelf. Gelukkig is het niet alleen actie waar deze film om draait en zijn het juist de subtielere scenes die ook nog steeds sterk blijven.

Bij vlagen lijdt de film wat mij betreft wel onder de mistroostige en saaie locaties in Canada, terwijl de soundtrack ook bij momenten voor net iets teveel drama zorgt. Dit zijn echter kleine problemen voor een verder erg leuke film, ik heb me geen minuut verveelt of echt zitten ergeren.

Die quotes van beroemdheden op dvd-doosjes mogen ze ook wel eens gaan verbieden als er grote onzin als 'Hitchcock meets Disney' op komt te staan. Waarom in godsnaam Disney, omdat het geanimeerd is? Indien ja, dan wil ik de eerste Disneyfilm nog wel even tegenkomen waar mensen doorboort raken met glas en schroevendraaiers, of waar we een verkrachtingsscene in zouden kunnen zien.

Goed, Perfect Blue is mijn tweede Kon na Paprika, maar is qua stijl toch beduidend duisterder en minder kleurrijk. Persoonlijk deze film me dan een stuk meer, helemaal omdat het verhaal een stuk beter te volgen is, maar uiteindelijk alsnog een grotere mindfuck kent dan bij Paprika het geval is. Hier komt ook nog eens bij dat het personage van Mima intrigerend en sympathiek is, waardoor de focus meer op karakterontwikkeling komt te liggen dan op verbluffende animaties. Nee, de ware kracht schuilt hem in de sterke wisselwerking tussen werkelijkheid/fantasie en het medelijden wat ik toch voelde voor de hoofdpersoon.

Hier moet ik echter nog wel even bij zeggen dat de muziek in de film (niet de soundtrack, maar de popgroep waar Mima uit gaat) werkelijk te kut voor woorden is. Ik schrik wel vaker van de walgelijke muziek die j-pop acts verspreiden (en helemaal hoe het publiek hier uitzinnig op reageert) en hier is het niet veel beter. In dat opzicht hilarisch hoe volwassen mannen daar uitzinnig reageren op muziek die hier in Europa onder de term 'tienerpop' verkocht zou worden. Dit maakt de film niet slecht hoor, het is meer een constatering dat ik deze weggooimuziek met geen mogelijkheid ooit zal gaan waarderen

Om even samen te vatten: Perfect Blue is een erg sterke thriller die er toch extra voor zorgt dat ik het jammer vind dat Kon zo weinig films heeft mogen maken. Eens kijken of ik Millennium Actress ook snel kan vinden!

Erg sterke film, al verliest men toch echt punten op het creature-design en het feit dat er toch wel heel veel gespiekt is bij andere sciencefiction werken voor de plotlijnen. Grootste invloed lijkt toch wel Harry Martinsons 'Aniara' gedicht. In dit gedicht vertrekt een groep mensen ook de ruimte in met de hoop een nieuwe planeet te vinden, maar nadat hun kunstmatig intelligente computer Mima de vernietiging van de Aarde toont (en hierna zichzelf vernietigt), vervalt de bemanning ook in waanzin. Grote verschil is dat dit gedicht niet goed afloopt en de film wel, maar alsnog vond ik er behoorlijk wat overeenkomsten in beide verhalen zitten.

Verder flink wat trekjes van Deadspace en hoe de Doom film het had moeten zijn. Toch is de film uitstekend geschoten (fantastische vechtscene met MMA held Cung Le!), doen de acteurs uitstekend hun best (die Ben Foster moet ik in de gaten houden) en is het einde toch behoorlijk verrassend. Het uiteindelijke horrorspektakel wat ik verwachte bleef toch uit, maar voor sfeervolle, psychologische sciencefiction met wat gore zit je echt gebakken bij een film als Pandorum. Zo jammer dat het grote publiek het niet begreep en de critici er weer in grote getallen op scheten, want ik had graag vervolgen gezien.

Typisch een film waar ik mijn aandacht goed bij moet houden, want je zou bijna vergeten dat er te midden van alle visuele pracht ook nog een verhaal verteld wordt. Dat is meteen ook het enige echte probleem aan deze film: de aandacht ligt zo hard op het visuele vlak, dat het verhaal een klein beetje ondergesneeuwd raakt. Verder wel een zeer imposante film als het op soundtrack en animatie aankomt. Na de afgelopen Kawajiri films die ik heb gezien waar vooral blauw en rood erg belangrijk waren, was ik nu toch erg blij om weer een anime te zien die gebruik maakt van het complete kleurenpalet en daardoor ook meteen een stuk frisser over komt om te zien.

Wel weer grappig hoe de rating op de dvd werd aangegeven: AL in Nederland, maar in Engeland en Ierland 15 jaar en ouder? In dat opzicht ben ik wel geneigd te zeggen dat de film absoluut geen gezellige kinderfilm is, want na de kleurenpracht komen er toch een aantal vrij duistere en naargeestige scenes die absoluut niet voor de jongste kijkers geschikt zijn. Zonder echter te lang willen doordrammen op dit soort zaken, kan ik toch concluderen dat Papurika gewoon een erg fijne film is die ik binnenkort toch nog eens moet herbekijken om het verhaal wat gedetailleerder over me heen te laten komen.

Bezeten mensen zijn niet eng.

Dit bovenste statement heeft ook al zo zijn betrekking op de eerste film, maar daar kwam dit pas behoorlijk op het einde aan en viel de schade mee. Hier gaat men echter halverwege de film al op de loop met dit concept, waardoor de spanning tegen het einde al redelijk weg is. Goed, het moment waarop de zus met haar gebroken benen opstaat en naar de kamer van Koichi schuifelt is sterk, maar niet eng. Verder een aaneenschakeling van scenes die ook in het origineel te zien waren, maar dan lang niet met zoveel impact.

Het acteerwerk is wel beter en de personages zijn minder irritant dan de hoofdpersonen uit de Amerikaanse versie, maar buiten wat sfeervolle scenes en het feit dat ik me niet verveeld heb, vind ik dit toch een vrij simpele remake die nergens echt eng wordt.

Allereerst moet ik zeggen dat ik The Blair Witch Project een zeer matig product vond. Ik heb nu al zoveel vergelijkingen tussen deze film en Paranormal Activity gehoord, dat ik hem ook even moest maken. TBWP blijft me iedere keer vervelen vanwege het feit dat er zo weinig te zien is, dat zelfs mijn fantasie niet op hol slaat. Wat Paranormal Activity in dat opzicht alleen al vele malen beter maakt is het feit dat de camera dit keer goed gehanteerd wordt en de gebeurtenissen duidelijk vastlegt, waar ik blij TBWP zelfs met de grootste moeite en verbeelding NIKS kon waarnemen.

Goed, de twee hoofdpersonen maken een hoop rare beslissingen (ze blijven in het huis, ondanks de steeds agressiever wordende demoon, en ze vertikken het ook op te schieten met hulp halen), maar de spanning kwam toch sneller dan ik had verwacht. Ik was heel skeptisch over de hype, maar moet toch toegeven dat ik me naarmate de gebeurtenissen erger werden behoorlijk ongemakkelijk begon te voelen, helemaal toen de deur ineens tijdens hun slaap hard dichtsloeg en de drietenige voetstappen begonnen te verschijnen. Het grote probleem is echter dat deze gebeurtenissen door het soms ietwat matige acteerwerk en het vervelende personage van Micah vrij snel hun impact verliezen. Dat is jammer, want ik krijg zo teveel momenten om te relativeren en mezelf te ergeren aan de nietszeggende dialogen.

Wat ook een domper was, was het einde (ja, alle eindes). Ik miste toch een kleine glimp van de demoon, een schaduw, ogen die open zouden slaan, onaards geschreeuw etc. Een bezeten vrouw doet me helemaal niks, hoe raar ze zich dan ook mag gedragen. Ik wilde gewoon een klein stukje zichtbare duivel, of hint ernaar.

Na de film gezien te hebben dacht ik aan een score van 3 sterren, maar ik moet toegeven dat ik 's nachts verscheidene malen aan de film heb gedacht en me door de aanwezigheid van de nieuwe kat, die te pas en te onpas op het bed springt, toch af en toe te pletter ben geschrokken. Dit pleit voor mijn gevoel toch voor een kleine verhoging die bij een herziebeurt misschien nog wel aangepast gaat worden.

Vanaf het begin tot het eind een behoorlijk voorspelbare rit, zonder dat het eigenlijk ook maar iets uitmaakt.. Bruce Payne zet een heerlijk ingetogen, doch maniakale slechterik neer, terwijl Snipes met een paar one-liners (Always bet on black!) en wat klappen en schoppen zichzelf weer leuk nuttig kan maken. Voldoende actie, wat humor, weinig echte verrassingen, maar over het algemeen behoorlijk acteerwerk waardoor de film toch een plezierige rit wordt. Ook leuk om een jonge Elizabeth Hurley te zien (ik vroeg me al af waar ik dat gezicht van herkende) en Tom Sizemore is altijd vermakelijk.

Er was iets aan deze film wat mij tegenstond, maar ik kan niet meteen zeggen of het lach aan het matige acteerwerk van de zogenaamde 'indianen' of aan het feit dat er geen lachje af kon in de hele film.

Cinematografisch gezien was er genoeg te genieten: goed camerawerk, prachtige landschappen en interessante slow-motion gevechten. Waar ik eveneens blij mee ben is het feit dat men het geweld niet schuwde en de slachtingen goed in beeld bracht of het nu de uitgeslagen ogen waren, de dood van minderjarigen of afgehakte vingers

Het verhaal was echter tegelijkertijd bijzonder matigjes in beeld gebracht: waar waren de mooie dialogen die tot echte karakterontwikkeling zouden leiden? De personages waren gewoon erg leeg, daar bracht het Amerikaanse accent van de indianen geen verandering in. De vikingen daarentegen waren met hun Scandinavische taal en imposante uiterlijk weldegelijk zeer genietbaar als slechterikken. al ligt dit zeker voor het grootste deel aan de immer machtige Clancy Brown

Al met al leuk voor een keer, maar niet goed genoeg om echt goed te zijn.

Omdat er zo weinig vechtscenes inzaten vond ik ze op de momenten dat ze aanwezig waren eerder ongepast dan een verademing. The Patriot is absoluut geen leuke film in de klassieke Seagal stijl, maar had bepaalde positieve kwaliteiten. Allereerst het acteerwerk, want Seagal kwam absoluut geinteresseerd over en was overtuigend als kindervriend. Ten tweede de behoorlijke soundtrack. Ten derde de behoorlijke productie, want de film was dan wel behoorlijk cheezy, maar zag er in ieder geval goed verzorgd uit.

Het verhaal was RTL4 'waargebeurde verhalen' kwaliteit, daar kon geen productie of Steven Seagal iets aan redden (de veelbesproken helicopterscene op het einde was afgrijselijk), terwijl de actie die in beeld kwam best goed was. Het hele punt was dat het bij zo'n 'familiefilm' als dit niet gepast meer overkomt als Seagal een wijnglas in het hoofd van de badguy slaat.

Een misser, maar geen gigantische misser. Met een beter script en een evenwichtigere verdeling van de actie was het mogelijkerwijs nog een hit geweest.

Tja, iets beter dan The Beyond, maar nog steeds verre van een meesterwerk. De gore was wederom in veel gevallen zeer afgezaagd (na een oogbalfetish kon ik nu kijken naar schedels die werden opengetrokken) en het acteerwerk was absoluut rampzalig, maar ik had nu in ieder geval het idee dat men echt moeite had gedaan de film wat enger over te laten komen. Een aantal goeie schrikeffecten en goeie sfeervolle scenes waren zodoende wel te vinden, maar alles bij elkaar heb ik meer gelachen dan gegriezeld.

Sterke misdaad thriller met een klein film-noir sausje, waar de gedachte dat kwaad zichzelf alleen maar in de weg zit goed naar voren komt. Gibson speelt geen persoon waar je snel sympathie voor zal opbrengen, maar de rol van nietsontziende klootzak (met een klein zwak voor een dure prostituee) is hem op het lijf geschreven en komt zeer overtuigend over.

Persoonlijk begrijp ik de kritiek van mensen op de humor niet helemaal, al kan het er ook aan liggen dat ik nergens het idee had dat men krampachtig probeerde grappig te zijn. Het cynisme wat zich door deze film verspreid kwam op mij in ieder geval logisch over en in geen geval als hinderlijk.

Naast het sterke acteerwerk van eigenlijk de gehele cast, was ik voornamelijk zeer te spreken over de look van de film, die er om de sfeer er in te houden zeer grauw is. De actie zelf kwam helemaal rauw over en deed me meerdere malen sterk inleven in de gebeurtenissen. Alles bij elkaar een goede film.

Intrigeert ergens wel, maar wordt nergens goed. Het grootste probleem zijn toch wel de redelijk rampzalige acteerprestaties van Affleck en Thurman, terwijl aan de andere kant de kracht van Philip K. Dicks verhaal nergens naar voren komt. Uiteindelijk is het een film die John Woo goed de mogelijkheid geeft zijn trademark slow-motion explosies en botsingen te laten zien, terwijl de hoofdpersonen af en toe een stand-off hebben en we nog een keer een duif zien, maar meer dan dat is het ook niet.

Het kijkt alles bij elkaar goed weg hoor, maar omdat er nergens diep op de gebeurtenissen wordt ingegaan lijkt het meer een continue herhaling van achtervolgingen die op een gegeven moment toch ook tegen gaan staan. Iets meer subtiliteit en betere acteurs hadden de film dan ook een stuk beter gemaakt.

Sympathiek actiefilmpje wat het toch voornamelijk moet hebben van de twee grote namen Lundgren en Scheider. Het verhaal begon wat onduidelijk maar werd uiteindelijk beter, er zaten enkele leuke actiescenes in (autoachtervolging over de daken) en de film bleef over de gehele lijn intrigeren. Dit betekent echter niet dat we met een echt goed product te maken hebben, want ondanks de interessante setting krijgt de kijker toch voornamelijk matig overacteerwerk van de boeven te zien, lijkt de film soms wat stil te vallen en miste ik gewoon een hoop vuist- en voetwerk van mijn Zweedse actieheld. Edoch, er zat genoeg humor in om het geheel leuk te houden, dus je hoort mij niet echt klagen, maar er had zoveel meer in kunnen zitten.

Ook al was de film verre van briljant, het is duidelijk dat er hier weinig users zijn die inzichten hebben in mensen met trauma's en paniek-stoornissen. Rachel Miner simuleerde de paniekaanvallen behoorlijk realistisch en ik was dan ook eigenlijk meer benieuwd naar hoe zij met haar fobie omging dan met de weinig interessante moordenaar die buiten rondliep.

Want laat ik eerlijk zijn, de hele moordenaar verhaallijn was verre van interessant. Niet angstaanjagend of goed geacteerd, gewoon wat kinderlijk en onovertuigend. De film was wat mij betreft interessanter geweest als Penny gewoon een auto-ongeluk had gehad en haar angsten op die manier moest overwinnen.

Maar toch, het acteerwerk (buiten de moordenaar om) was overtuigend, de belichting was sfeervol en de film duurde niet te lang. Leuk voor een keertje en verre van de slechtste film ooit (zoals zo velen hier graag mogen overdrijven).

Ik zie dat ik niet de enige ben die naar Alias wilde refereren. De hele tijd zag ik deze film als een onofficiële sequel en dat zorgt ervoor dat het verhaal iets beter uit te zitten is. Verder is het een film uit duizenden. Garner komt op zich goed weg met haar badass rol en het geweld is bij vlagen goed in beeld gebracht, maar uiteindelijk ontbreekt het aan een charismatische badguy of andere zijpersonages die echt iets toevoegen aan het plot. Gelukkig duurt de film niet lang en vermaakt het allemaal prima, maar heel bijzonder is het niet.

Ondanks dat ik de twist toch eerder zag aankomen dan hij in de film naar voren kwam, heb ik me toch uitermate goed vermaakt. David Twohy heeft er met zijn uitstekende regie (prachtige scene waarbij Zahn aan het filosoferen is, terwijl de achtergrond van het een op het andere moment in slow-motion overgaat, tot hij zijn vingers op de mensen richt en alles ineens weer normaal beweegt!) een erg mooie en spannende film gemaakt, die zichzelf goed verkoopt met sterke dialogen, harde actie, spanning en uitstekend acteerwerk.

Extra pluspuntje zijn de mooie omgevingen van Puerto Rico, die het spannende script meteen goed contrasteren met zon, zee en blauwe lucht. Niet iedere spannende film hoeft zich immers in het duister in een bos af te spelen, juist in de idyllische plaatsen komt het extra goed over omdat we ons hier sneller veilig zullen wanen. Overigens erg grappig dat Chris Hemsworth ook nog een rolletje had, ik had hem buiten Thor nog nergens anders in gezien, maar zijn gezicht kwam me nu toch wel erg bekend voor. Beste rol blijft eigenlijk nog wel Timothy Olyphant, die ik graag badass tekeer mag zien gaan.

Afgezien van het feit dat ik de plottwist liever niet had zien aankomen, is A Perfect Getaway gewoon een vakkundig geschoten film. Ik kan me voorstellen dat sommige mensen wat over het script te zeuren hebben, maar ik heb het met alle plezier zo uitgezeten zonder me ergens aan te hoeven ergeren.

Een laag budget en een matig script zorgen ervoor dat deze film het dtv uiterlijk niet ontworsteld, maar door enkele leuke actiescenes, de aanwezigheid van Brian Thompson en Robert Englund en enkele leuke vondsten (het gevecht tussen Bernhardt en Thompson voor de camera, terwijl het hele volk meekijkt was erg vermakelijk) was de film zeker vermakelijk. Bernhardt heeft veel weg van van Damme (zelfde uitstraling) en maakt daar ook goed gebruik van om de nobele held uit te stralen. Met een hoger budget en een beter script was het allemaal wel een stuk beter geweest, nu is het voornamelijk 'leuk voor een keertje'.

Intrigerende film die het op een aantal belangrijke vlakken toch echt laat afweten. Allereerst was de Engelse dub waarin ik de film zag echt verschrikkelijk, waardoor ik mezelf toch afvraag waarom de dvd niet gewoon de originele Franse stemmen had? Ik weet dat de belangrijkste personages zowel in het Frans als het Engels hun eigen stemmen doen, maar zoals ik ze nu hoorde, klonk het bij vlagen toch wel heel erg ongemakkelijk. Een ander probleem is de complete plotloosheid van de film. Ja, enkele gebeurtenissen waren aangrijpend, naar en zorgden ervoor dat ik echt medelijden kreeg met Marjane, maar om nu te zeggen dat de film echt ergens naartoe ging? Nee. Dit maakt het bij vlagen een vrij stuurloze film.

Marjane's verblijf in Europa is verreweg het sterkste gedeelte, helemaal na een vrij stroef en duf ingesproken begin met veel te veel exposure. Op zich wel interessant, want de Iraanse revolutie is in het westen niet bijster goed uitgelicht in de klaslokalen, maar het gebeurt hier allemaal zo droog dat het lastig is om meteen gegrepen te worden. Op het moment dat Marjane echter Iron Maiden leert kennen leefde het geheel helemaal op, ik heb nog nooit zo hard gehoopt dat er meer van deze niet-bestaande nummers voorbij zouden komen, want als verstokte Iron Maiden liefhebber heb ik echt uitzonderlijk hard gelachen om deze 'interpretatie' van hoe een van mijn favoriete bands zou moeten klinken.

Qua animatiestijl weet ik nog niet per se wat ik er van moet vinden. Het is erg Frans, wat betekent dat het er vooral jolig en expressief uitziet, maar niet per se echt mooi te noemen is. Als stijlkeuze interessant, maar ik ben benieuwd hoe het er met wat serieuzere art uit had gezien. Ik klink nu negatiever dan ik bedoel, want Persepolis was zeker een interessant werk te noemen, er zaten echter een aantal artistieke keuzes in die ervoor zorgen dat de kijkervaring niet compleet werkte.

Leuke film die zeker laat zien dat men geen hoog budget nodig heeft om met de juiste regisseur achter de camera iets moois neer te zetten. Jammer dat de film totaal niet eng is en het uiteindelijke verhaal ongelooflijk weinig voorstelt, want de soundtrack, locaties, belichting en gore mogen er zeker zijn. Acteerwerk was wel wat aan de matte kant, maar nergens te erg dat het irritant werd. Sterker nog, de jonge acteur die Mike speelde, was zeker de beste acteur van de hele film.

Die Tall Man ben ik nog niet echt over uit of hij nu wel of niet eng is. Zou misschien aan het budget kunnen liggen, maar ik heb het idee dat hij met wat meer make-up een stuk angstaanjagender zou zijn dan nu het geval was. Die dwergen waren leuk, maar ook weer net niet eng genoeg om compleet te slagen. Wel benieuwd naar de vervolgen, deze reeks heeft een hoop potentie.

Voor mij toch een stapje beter dan het eerste deel. Goed, de vorige film was dan wel iets serieuzer en duisterder, maar deze film heeft een veel betere uitwerking op het gebied van gore en is een stuk vermakelijker. De dwergen zien er gaver uit, er zijn enkele oprecht ranzige scenes die me even deden slikken (zoals het moment dat blijkt dat er ineens een soort mutant uit de rug van een meisje oprijst) en de humor werkt erg goed. Komt verder uitzonderlijk gedateerd (jaren '80) over qua soundtrack en belichting, maar het werkt prima. Zelfs de vrij lelijk gemaakte metalen ballen zorgden nu voor enkele behoorlijk gave scenes, terwijl ook de Tall Man veel gaver op me overkwam. Ja, gewoon een erg leuke film!

Ik zal door de afgrijselijke voice-dubs en/of accenten wel nooit een grote fan van Italiaanse horror worden, de enige acteur en actrice die hier goed waren, waren de Amerikanen zelf. Ik begrijp dat dit voor velen niet zo'n groot probleem is, maar het blijft mij toch altijd storen.

Edoch, in vergelijking met Fulci's werken die ik gezien heb is Phenomena een zeer aangename verrassing. Iemand hier boven noemde het al 'style over substance' en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Het script is niet slecht, maar vooral vreemd, maar de prachtige beelden en soundtrack zorgen ervoor dat ik hier nog geeneens zo erg op let. Wonderbaarlijke muziekkeuze trouwens, de eerste keer toen ik de film zag vond ik Iron Maiden en Motorhead ongepast, nu vind ik het prima bij de scenes passen (Flash Of The Blade is sowieso een erg vet nummer, maar dat terzijde). Beste nummer blijft natuurlijk de theme-song van Goblin, een prachtig sfeervolle track!

Jennifer Connelly blijft een van mijn favoriete actrices. Ze speelt hier net zoals in Labyrinth met de onervarenheid van de jeugd, maar zet zeker geen slechte performance neer. Pleasence is vooral sympathiek, al had hij wel een iets grotere rol mogen hebben. De rest van de cast is gewoon inwisselbaar en oninteressant, maar zolang de film zich richt op de ontwikkelingen rondom Jennifer is er niets aan de hand.

De gore is wat wisselend. De scene waar Jennifer in het bad valt nadat ze de mishandelde Geiger heeft gevonden is ijzersterk en angstaanjagend, maar de moorden zijn door de film heen mij wat tam. Pas gedurende het laatste half uur komt hier verandering in, maar dan is het toch wel wat laat.

Uiteindelijk vind ik de film door de soundtrack en de sterke regie toch zeker niet verkeerd, zou men dit nog eens remaken met een betere cast, dan zou ik voor de verandering niet direct terughoudend zijn. Dat wil zeggen: zolang ze niks veranderen aan de muziek!

De reden dat deze film de score krijgt die ik hem nu toebedeel, zit hem voornamelijk in enkele buitengewoon hilarische scenes met Peter Sellers die de film echt naar een hoger niveau tillen, want tegelijkertijd is het script rampzalig en zitten er enkele tenenkrommend slechte scenes in, zoals Claudia Cardinales lied of het moment waarop Niven Cardinale aan het verleiden is (die dialogen kunnen echt niet door de beugel), waardoor de film voor een groot gedeelte toch lijdt onder jaren '60 knulligheid.

Toch, Niven en Sellers zijn beide topacteurs met heel veel flair, die een hoop scenes alsnog laten werken. Helemaal Clouseau is zo'n sympathiek personage, dat iedere scene rondom hem gewoon instant goud is. Helemaal op het einde de achtervolging door Rome is weergaloos en een absolute komedieklassieker. Jammer dat Robert Wagner een vervelend personage heeft en dat er gewoon niet genoeg Sellers in deze film te vinden is. Ik begrijp wel dat in de latere films dit probleem is aangepast, waardoor ik wel met volledig vertrouwen de vervolgen durf te gaan aanschaffen.

...dit had ik echt niet verwacht. Ik dacht dat dit typisch simpele horrorpulp zou zijn met slechte special effects en goedkope verkooptrucs met vele hoeveelheden naakt. En dat was het inderdaad allemaal, maar ik vond het ongelooflijk leuk! In eerste instantie was ik vooral pissig dat Aja zich had verlaagd dit bedenkelijke niveau, maar uiteindelijk slaagt hij er wel in om een lekker smerig werkje neer te zetten. Ja, de special effects van de piranha's zijn erg slecht, maar de gore effecten zijn zeer effectief en maken de film alles bij elkaar fantastisch geproduceerde b-pulp.

Daar komt ook nog eens bij dat de cast eigenlijk best goed is, iets wat ik totaal niet had verwacht. Elisabeth Shue doet het zeker niet slecht als sherrif, maar de twee die de show helemaal stelen zijn een fantastisch overacterende Christopher Lloyd en een bijzonder klootzakkerig spelende Jerry O'Connell. Eli Roth heeft daarnaast nog een leuke cameo en de beste dood uit de hele film. Wie alle rondborstige dames waren zal me een worst wezen, als je een paar hebt gezien, heb je ze in deze film allemaal gezien.

Maar verdorie, het script over prehistorische piranha's die overleefden in een onderwater meer schreeuwt gewoon Roger Corman, maar in tegenstelling tot in zijn films het geval is, zijn de hoofdpersonen nog redelijk sympathiek en is het gore festijn wel geslaagd. De film is absoluut slecht, maar wel met de hoofdletter S en daardoor zeer genietbaar. Nu word het me nog extra duidelijk hoe slecht Shark Night 3D eigenlijk was.

een 1/2. en dat is eigenlijk nog te hoog voor deze saaie troep

Zo, dat was alsnog weer een positieve verrassing. Ik zou de tweede en derde film nog een keer moeten herzien om te weten waarom ik ze ook alweer zo verschrikkelijk vond, maar ik herinner me vooral het gebakkelei tussen meneer Turner en mevrouw Swan me echt heel erg tegen begon te staan. Zonder de twee grootste stoorzenders is On Stranger Tides ook ineens een stuk beter te behappen. Depp heeft een aantal leuke quotes ('I can name fingers and point names!'), Rush is altijd een genot om bezig te zien en McShane is op het moment toch wel een van mijn favoriete acteurs. Spijtig dat we een oninteressant zijplot met zeemeerminnen en priesters moeten hebben en ik Penelope Cruz verschrikkelijk vind in deze rol, maar het is alsnog een verademing ten opzichte van de vorige twee delen.

De belangrijkste reden buiten de cast is het feit dat deze film een te volgen script heeft dat niet al teveel hoeft te stretchen om te volgen te blijven. Gewoon een oppervlakkige avonturenfilm met een cast die het duidelijk naar de zin heeft. De zeemeerminnen zelf zorgden voor een sterke en spannende scene, terwijl de Spanjaarden ook voor een leuke afwisseling zorgen. Nog steeds allemaal stompzinnig en formulewerk, maar het vermaakt ten minste wel.

Toch nog een half puntje erbij, omdat de slow-motion shootouts toch niet zo hinderlijk waren als ik in eerste instantie dacht. Nogmaals: goed acteerwerk (helemaal omdat Seagal voor de verandering een dronkelap speelt), interessant script en bovenal de beste actiescenes die Seagal in jaren heeft gehad.

Niet per se beter dan Chronicles Of Riddick, maar anders.

Waar eerstgenoemde het puur moet hebben van het absurde over the top actiewerk, heeft deze film veel meer sfeer en een beduidend beter script plus acteerwerk. Helemaal Diesel geeft hier een geinspireerde rol weg, maar ook Mitchell, David en Hauser doen het uitstekend.

Het beste aan deze film blijft de prachtige achtergrond van een op het eerste oog verlaten woestijnplaneet met 3 zonnen (die voor mooie cinematografie zorgen) en het benauwde sfeertje wat onstaat zodra de zonsverduistering begint. Minpunt blijft echter wel de wezens die dan naar buiten komen, omdat ze allereerst erg slecht in beeld komen en op de momenten dat dit wel gebeurt ze er weinig angstaanjagend uitzien.

Voor het relatief lage budget blijft dit een ware klassieker, maar beter dan Chronicles vind ik hem nog steeds niet.

Er staan hier enkele vreemde, positieve reviews bij deze film te vinden die ik onmogelijk kan begrijpen. Naar aanleiding van Tim Burton's Ed Wood wilde ik absoluut kennis maken met een Ed Wood film om te kijken of er misschien toch een klein stukje bezieling te vinden zou zijn, maar dit is absoluut niet het geval: mijnheer is en blijft een absolute prutser die in een film als deze zijn wantalenten als schrijver en regisseur groots ten toon spreidt. En dan is dit wantalent nog geeneens het grootste probleem, Plan 9 From Outer Space is namelijk ongelooflijk saai. Een The Room en zelfs een godsgruwelijk wanstaltig product als Cool As Ice hebben een licht vermakelijkheidsgehalte in de zin dat er nog dingen gebeuren waar je jezelf om kan bekommeren/aan kan ergeren, deze hele film heeft geen enkele scene waar ik ook maar een moment mijn aandacht bij wilde houden.

Tim Burton heeft het goed voor elkaar gekregen dat ik nu interesse ontwikkelde voor een stumper als Wood, ik hoef echter nooit meer een ander product van dit heerschap te zien en ben het er helemaal mee eens dat hij naar de krochten van floplijsten is verbannen. Kijk deze film ook niet in een ironische bui, dit soort films horen gewoon geen aandacht te krijgen en een stille dood te sterven.

Guess what, I have a fever, and the only prescription is more Jeff Speakman!

Aldus mijn kreet na het zien van deze film, die ik puur en alleen heb gekocht vanwege de aanwezigheid van mijn nieuwe actieheld: kenpo karate expert Jeff Speakman. Niet dat ik iets tegen Gary Busey, Steven Bauer of Roy Scheider heb, integendeel, maar de gedachte dat er mogelijkerwijs een paar prachtige gevechten in zouden kunnen zitten deed mijn hart al sneller slaan.

De film begon redelijk, met een paar mooie karatetrappen, maar verder zorgde een zwakke poging van van Busey om overtuigend een wristlock uit te voeren voor een domper op de scene. Geen zorgen, de film duurt nog 80 minuten, dacht ik hoopvol. Maar helaas, Jeff Speakman verdween uit beeld om vervolgens pas 65 minuten later terug te keren. Niks aan de hand, in Striking Range had hij ook maar 2 vechtscenes (wel goede) en er kon nog vanalles gebeuren in het laatste kwartier. Dat dit vervelende shootouts waren en een messteek in de rug had ik echter niet gehoopt, helemaal toen bleek dat Jeff vervolgens neergeschoten werd om zonder ook maar een stotencombinatie uit te voeren te sterven.

Ondanks dat de 3 hoofdacteurs behoorlijk acteerden was de film oersaai, de actie matig en het script behoorlijk cliche. De dochter zag er leuk uit, maar was zo'n vervelend actrice dat het alsnog zonde was de moeite van het kijken te nemen.

Al met al denk ik dat deze film meer Jeff Speakman nodig had.