Opinions

Deze film moest het voor mij vooral hebben van het komische met als absolute uitschieter de scène van die bende met de zakken over de kop. Die dialogen die daar uit voortkwamen is nu echt 100% Tarantino. Ik heb echt in een deuk gelegen. De eerste helft vond ik zowiezo toch het beste van deze vermakelijke Tarantino die ik stukken beter vond dan Inglourious Basterds waarvan ik de humor absoluut niet kon waarderen. Toch zag het er na pakweg 1½ uur niet naar uit dat deze film voor mij hoog zou scoren. De scènes die zich afspeelden op Calvin Candie's Candyland vond ik aanvankelijk nogal saai maar dat veranderde toen het kwam tot die hilarische shoot-outs. Zo heb ik dat nog in geen enkele klassieke western gezien. Ook weer typisch Tarantino dus.
Kort samengevat; Django Unchained heb ik ervaren als een zeer komische western die je gewoon op je af moet laten komen met het verstand op nul. Niet teveel denken aan het woordje "nigger", geen vragen stellen over geloofwaardigheid want geloofwaardig zijn de films van Tarantino nooit. Tarantino staat voor gewoon hersenloos amusement, maar dan wel op een zeer positieve manier gebracht.
Nog iets over het acteerwerk; de hoofdprijs gaat voor mij opnieuw uit naar Christoph Waltz, hier in de rol van Dr. King Schultz. Ook in Inglourious Basterds was hij voor mij verreweg de beste acteur.

4,0*

Film die mij tot het einde wist te boeien. Mooi verhaal, prachtige natuuropnamen van Ijsland en mooie (archief)beelden van die spectaculaie vulkaanuitbarsting van de vulkaan Helgafell - deel uitmakend van de Westman eilanden - in 1973. Zou de film niet op feiten gebaseerd zijn dan zou die urenlange zwempartij in de ijskoude Atlantische Oceaan van de enige overlevende van de schipbreuk mij zeer ongeloofwaardig overkomen. Maar goed, wonderen zijn de wereld nog niet uit. Dat liet deze film dus duidelijk zien. De wetenschap had het in ieder geval voor het nakijken.

4,0*

De Sowjet Unie stond eind jaren tachtig op instorten maar dat kon niet gezegd worden van de Russische film. Integendeel zelfs. De Russische film zat destijds behoorlijk in de lift en kon beginjaren negentig ook in Nederland op nogal wat belangstelling rekenen.

Na "The Astenic Syndrom" is dit in ieder geval de tweede uitstekende Russische film uit de nadagen van de Sowjet Unie die ik gezien heb. Het verhaal is net zoals bij zo veel Russische films moeilijk te doorgronden. Deze film moet het voor mij dan ook vooral hebben van de schitterende fotografie en de zeer mooie soundtrack. Prachtig die afwisseling van klassieke muziek met volksmuziek die bijdraagt aan de mysterieuze sfeer waarin deze film gedompeld is. Behalve de openingsscène vind ik ook het slot van deze film getuigen van bijzondere schoonheid. "The Days of Eclipse" is dan ook een film die zich leent om meer dan een keer te bekijken wat ik ook zeker zal doen.

4,0*

Leuk, gewoon leuk!

Ik kreeg van dit filmpje gewoon een lekker gevoel. Het gaf ook een mooi beeld van de Jonge Pioniers, een organisatie enigszins te vergelijken met een scoutingvereniging waarbij alle kinderen tussen 10-15 jaar in de Sovjet Unie bij moesten zijn. Of dit filmpje een beeld gaf van de werkelijkheid is nog maar de vraag. Activiteiten van de Jonge Pioniers bestonden niet alleen maar uit sport en ander vermaak. De kinderen werden ook duidelijk de communistische idealen bijgebracht. Er was dus duidelijk sprake van indoctrinatie. Maar, so what, zoals het in deze film gebracht werd beviel me wel. De mooiste scènes vond ik die scène waarin de jongetjes naakt in de brandnetels sprongen en die scène met het varken. Verder kan ik het niet nalaten te vermelden dat de jonge dametjes in hun korte rokjes er erg leuk uitzagen.

3.5*

Een van de betere Italiaanse films die ik de laatste jaren gezien heb. De film kent een zeer goede spannings-opbouw en met de hoofdpersoon Marcello - uitstekend gespeeld door Marcello Fonte - ga je je gedurende de film ook helemaal meevoelen. Wanneer gaat hij die bruut Simoncino eens te grazen nemen. Je voelt het aankomen en je verwacht uiteraard dat hij die agressieve en lelijke hond die je in de opening van de film te zien krijgt op hem los gaat laten. Klinkt wel logisch eigenlijk maar Marcello had iets anders in petto. Hij lokt die bruut in een hondenhok om zogenaamd drugsdealers te kunnen verrassen en doet voorts het hok op slot Het is ook de enige zwakke scène in de film want je moet toch wel een enorme dombo zijn als je je door zo'n sullig iemand als Marcello zo laat verrassen. Het beklemmende einde daarentegen vind ik van grote schoonheid.

4.0*

Vooruitlopend op de uitzending van aankomende zaterdag (ned 2) heb ik vandaag deze film maar eens herzien.
Film begon goed met de schitterende sfeervolle muziek van Nino Rota maar zakte na de fonteinscene van Ekberg en Mastroianni behoorlijk in, hij werd soms verschrikkelijk saai. Sommige scenes hadden beter gewoon weggelaten kunnen worden, ze gingen helemaal nergens over.
Na de fonteinscene zijn de volgende scenes nog het vermelden waard;
De scene van de hysterische massa nadat er een wonder was gebeurd. Kinderen hadden namelijk de maagd Maria zien verschijnen. Ik moet altijd weer rollebollen van het lachen als ik zie dat dat domme achterlijke katholieke volk buiten zinnen raakt door dit soort onzin. Geen wonder dat er destijds zoveel italianen op de communistische partij stemden.
De scene van het spokenjagen. Beter kon de innerlijke leegheid van de rijken niet uitgebeeld worden. Was dat niet wat de filosoof Schopenhauer bedoelde dat de vijand van het menselijk geluk van de rijken is dat zij ten prooi vallen aan de verveling.
De scene van de zelfmoord van Steiner De verwende rijken werden nu even tot nadenken gedwongen, wat helaas maar kort duurde.
De slotscene op het strand. Mastroianni ontmoette weer het meisje van de strandtent, de enigste persoon in deze film die uitstraling had, maar Mastroianni helemaal afgestompt door zijn leegheid, herkende haar gewoon niet meer. Ik vond dit persoonlijk de beste scene van de hele film.
Kort samengevat; Bij herzien vond ik "La dolce vita" nogal een saaie film, die te lang duurde, maar als Fellini wilde laten zien dat het leven van de rijken nu eenmaal niet boeiend is, dan moest deze film - daarin schuilt een paradox - gewoon saai zijn.
De soundtrack in deze film vond ik niettemin schitterend. (5,0*)Hij paste uitstekend bij de sfeervolle beelden die wij van het Rome van de beginjaren zestig te zien kregen.

Waardering 4,0* dankzij oa de geweldige soundtrack.

Niet slecht.

Mij best wel geamuseerd met dit horrorfilmpje met die maffe poppen. Mooi creepy sfeertje. Die meiden zagen er trouwens niet uit met die jaren tachtig look. Afschuwelijk! Maar goed dat die te grazen werden genomen door die killer dolls. Het kleine meisje speelde erg goed trouwens en dat kan ook best wel gezegd worden van die overige acteurs. Ook best wel gelachen af en toe. Misschien toch nog maar eens meer gaan bekijken van die regisseur.

3.5*

Na gisteravond Kikujiro te hebben herzien was het vanavond de beurt aan Dolls. Wat zij gemeen hebben is dat ze beiden van Kitano zijn maar daarmee houdt eigenlijk elke vergelijking op. Dolls is een en al triestheid met als dieptepunt het treurige einde van de twee hoofdpersonen die door een rood koord met elkaar verbonden zijn. De road movie Kikujiro daarentegen is een en al opgewektheid. Hiermee laat Kitano wel zien dat hij voor mij wel tot de grootste en meest veelzijdige filmregisseurs behoort en dat niet alleen van Japan. Cinematografisch gezien is Dolls voor mij een absoluut meesterwerk. De beelden van hoe de seizoenen worden weergegeven zijn om in te lijsten. De sfeervolle maar weemoedige soundtrack van Joe Hisashi maken het plaatje compleet. Toch kan ik best begrijpen dat niet iedereen deze film trekt. Dolls is toch wel een stuk minder toegankelijk dan Kikujiro. Voor mij maakt het niet uit. Dolls, Kikujiro en niet te vergeten Hana-Bi behoren voor mij zonder meer tot de beste films van Kitano.

Waardering; onveranderd 5,0*

Verrassend mooie film die qua verhaal niet onderdoet voor het veel geprezen Letyat Zhuravli die uitkwam in dat zelfde jaar. Net zoals bij die film krijgen we ook hier van de oorlog niet veel te zien maar hij is oh zo voelbaar. In de eerste vijftig minuten gebeurde er eigenlijk niet zo veel in deze film die zich hoofdzakelijk afspeelt in een coöperatieve flat waar alles ging over alledaagse probleempjes die we ook nu overal tegenkomen. Toen kwam de oorlog en de wijze waarop die werd afgekondigd is werkelijk briljant. We zien volgend op een prachtige romantische scène Seryozha en de zeer aantrekkelijke Galya in een surrealistische scène lopen over een grote weg, in de verte zien we vlammen opdoemen die steeds groter werden en waarin het jaar 1941 werd afgebeeld, het jaar waarin Nazi-Duitsland de Sovjet Unie binnenviel. Vanaf toen kreeg de film een dramatische wending en werden we geconfronteerd met het feit dat de oorlog niet voor alle bewoners in de flat goed zou aflopen.

Prachtig oorlogsdrama dus die meer dan drie stemmen verdient.

4.5*

Niet onaardige thriller met een totaal doorgeslagen blinde, een woeste hond en drie naïeve inbrekers. Voortdurend slaan, schieten en naar beneden sodemieteren en toch telkens weer opstaan komt de geloofwaardigheid van deze enigszins voorspelbare thriller niet ten goede. Maar ondanks dat keek deze film wel lekker weg. De spanningsopbouw en de sfeer was verder prima. Ondanks enkele schrikmomenten kan ik deze film niet als horror zien.

3,5*

Geen onaardige film en dat niet alleen vanwege de sterrencast. Dat er vergelijkingen gemaakt worden met de virus ontkenners in de huidige coronacrisis ligt er natuurlijk dik bovenop hoewel het oorspronkelijk - zo las ik juist - moest doorgaan als satire voor de klimaat ontkenners. Ook de naam Trump wordt meermalen genoemd. Tja, film is nu eenmaal voor meerdere uitleg vatbaar, Vul het zelf maar in. Ikzelf moest onmiddellijk denken aan die virus ontkenners.
Hoewel als satire best geslaagd vond ik de film op visueel vlak ook best het aanzien waard. Ook van de dierenwereld kregen we regelmatig beelden te zien en ook uiteraard van het universum. Moest zien bij die beelden en de komeet af en toe denken aan de film Melancholia van Lars van Trier.

3,5*

Ik vond dit een uitstekende misdaadfilm toen ik deze meer dan 10 jaar geleden voor de eerste keer zag en daar is nu bij herziening geen verandering in gekomen. Ik ben normaal gesproken niet zo'n liefhebber van Al Pacino, maar in deze film deed hij het voortreffelijk. Misschien juist omdat hij in deze film niet de rol van een maffialeider speelde maar van een ondergeschikte gangster die er maar niet in kon slagen om hogerop te komen in de hierarchie van het kartel waar hij deel van uitmaakte. Verder vond ik visueel dit ook een zeer mooie film en dat kan ook gezegd worden van de soundtrack, vooral de eind jaren zeventig discomuziek en de muziek van Blondie.

Ook ik heb het boek niet gelezen en ik vind dit ook absoluut onbelangrijk. Een regisseur hoeft zich niet helemaal aan het boek te houden, als hij er maar in slaagt een boeiende film te maken. En in dat laatste is de regisseur met vlag en wimpel geslaagd.

Als je de film hebt afgekeken mag je altijd stemmen.

Het maatschappelijk thema van deze film is natuurlijk zeer interessant. Ambulancebroeder Max moet naar een spoedbevalling maar wordt onderweg verhinderd zijn werk uit te voeren omdat hij een gewonde jongeman geen bijstand kan verlenen omdat assistentie bij de spoedbevalling voorrang heeft. Gevolg; Max verliest zijn zelfbeheersing en tegen de orders van het politieburo in blijft Max niet in zijn auto en geeft een van de opgeschote jongere een doodsklap. Wat weegt zwaarder; de orders die Max krijgt vanuit het hospitaal of de orders die Max krijgt vanuit het politieburo. Een enorm dilemma, voldoende stof dus tot nadenken en genoeg om van het maatschappelijk thema "Agressie tegen hulpverlenend personeel" een interessante film te maken. Dat dit niet gebeurt ondanks de best wel goede eerste twee delen komt omdat de film naar het einde toe strandt in enorme overdrijving en ongeloofwaardigheid. Heel jammer dus want het acteerwerk in deze film was over het algemeen best goed.

2,0*

Interessant stukje Russische geschiedenis waarvan ik het bestaan zoals de meesten nooit geweten heb. Tja, corruptie en het in de doofpot stoppen van gebeurtenissen die niet strookten met de communistische ideologie, daar zijn de Russen of beter gezegd Sovjet autoriteiten destijds altijd goed in geweest. In deze film wordt daar een goed beeld van gegeven. Doch echter als drama schiet deze film enigszins te kort. Komt vooral door het ongeloofwaardige happy end.. Dat had beter weg gelaten kunnen worden. Verder is de film best o.k. hoewel ik over de zwart/wit fotografie niet zo enthousiast ben.

Na "Kreuzweg" waarin een meisje centraal stond uit een zeer orthodox katholiek gezin mocht deze film waarin een meisje centraal stond uit een orthodox protestants gezin natuurlijk voor mij niet ongezien blijven. De verschillen met "Kreuzweg" zijn echter zo groot, dat deze film voor mij behoorlijk luchtig aandeed. Ik zou eerder het tegenovergestelde verwacht hebben. Toch denk ik dat wat we in "Dorsvloer.." te zien kregen best wel realistisch over komt. Stiekem TV kijken, stiekem naar de "duivelse" kermis gaan en stiekem met een meisje in bed kruipen met alle gevolgen van dien, tja, dat gebeurde gewoon. Waarom niet? Zo heilig ging het er dus in die gereformeerde gezinnen echt niet aan toe, hoewel dat natuurlijk per gezin enorm kon verschillen.
Waar deze film bij mij buiten het verhaal ook vooral goed in scoorde is het uitstekend acteren van Hendrikje Nieuwerf in de rol van Katelijne en niet te vergeten Suzan Boogaerdt in de rol van Katelijne's Moeder. Dat de regisseur een aanklacht tegen het orthodoxe protestantse geloof achterwege liet, komt deze film alleen maar ten goede. Het is niet allemaal negatief wat de klok slaat in de zwarte kousen kerk. Ik vind zelf dat de regisseur een redelijk positief beeld gaf van het gereformeerde milieu. Niet ten onrechte. Ik heb zelf in mijn jeugd naast een orthodox protestants gezien gewoond. Waren altijd bereid je te helpen, behalve op zondag, want dat was voor hen de Dag des Heren.

4,0*

Bijzonder filmpje.

Een Hollandse koe die de hoofdrol vervult in een Chinese film. Toch wel grappig. Af en toe wist ik niet of ik naar een komedie of naar een drama zat te kijken. Die mislukte schietpogingen van Niu Er waren toch best wel komisch. Zo gauw het echter ging om de niet al te zachtaardige Japanners werd het weer echt drama. Ja, die Japanners waren voor de Chinezen in de periode 1937-1945 een ware gesel. Genoeg bekend hierover.

Normaal gesproken houd ik niet zo van dit soort drama's maar het zeer fraaie camerawerk maakte toch heel veel goed. Prachtig die scène trouwens aan het begin toen die koe door de muur kwam.

Wel vreemd dat er maar zo weinig op deze film gestemd is. Een film met een Hollandse koe in de hoofdrol verdient toch echt wel meer dan drie stemmen. Maar ja, ik denk dat de meesten niet bekend zijn met deze film. Trouwens, zonder het napluizen van de stemlijstjes van Onderhond zou deze film voor mij waarschijnlijk altijd onbekend gebleven zijn.

3,5*

Briljante film-noir. Deze film vanmorgen weer eens bekeken. De eerste keer dat ik deze film zag kon ik de dialogen moeilijk volgen omdat de film niet ondertiteld was. Het ging mij dit keer een stuk makkelijker af, hoewel de dvd (import UK) ook geen ondertitels bevatte, wat toch wel jammer is. Dankzij de vele moviesites met voldoende informatie over het plot van deze film kon ik elk puzzelstukje nu wel op de juiste plek leggen en deze film in zijn geheel wel goed volgen.

Het acteren in deze film vond ik geweldig goed, niet alleen van Stanwick en McMurray maar zeker ook dat van Edward G Robinson. Ook de score paste uitstekend in deze gitzwarte film-noir. Dit soort films kunnen eigenlijk alleen maar tot zijn recht komen als ze in zwart-wit gefilmd zijn.

Waardering verhoogd naar 5,0*

Deze film vandaag weer eens herzien. Blijft op audiovisueel vlak zonder meer een van de mooiste films die ik heb gezien. Maar....zonder de uitstraling van de wonderschone Irene Jacob zou deze film ondanks de mooie beelden voor mij toch aanzienlijk minder hoog scoren. Deze film wordt compleet gedragen door deze - ik zeg het nogmaals - wonderschone actrice.

Ik heb trouwens nog geprobeerd er achter te komen wat de betekenis is van deze film. Maar ook na de zoveelste herziening slaag ik daar niet in en misschien is dat ook niet de bedoeling. Kieslowski zelf schijnt het ook niet geweten te hebben. Met de realiteit heeft La Double Vie de Véronique in ieder geval niets de maken. Deze film is puur poëzie, een poëtisch kunstwerk zal ik maar zeggen. En gaat het bij een kunstwerk er juist niet om aan de realiteit te ontsnappen en je volledig over te geven aan je fantasie. De enorm op je gevoel spelende muziek en het onrealistische kleurgebruik passen daarom ook uitstekend bij deze film die bovendien vol staat van symboliek. Maar genoeg hierover, anders val ik in herhaling. In mijn recensie van 16 oktober 2008 heb ik al genoeg over deze film geschreven.

Verrassend goede film met een uitstekende dubbelrol van Jesse Eisenberg en natuurlijk een fraaie rol van de zeer aantrekkelijk ogende Mia Wasikovska, die in de hedendaagse cinema tot mijn favoriete actrices behoort. Opvallend in deze film de zeer mooie kleurenfotografie en zeer geslaagde score die deze mysterieuze film een heel bijzondere sfeer geeft. Ik moest af en toe aan de film Brazil van Terry Gilliam denken. Net zoals de film Enemy is deze film trouwens voor meerdere uitleg vatbaar. Voor mij is het eigenlijk heel simpel; Simon en James zijn een en dezelfde persoon. Simon is echt. James zit alleen in zijn hoofd. Het is de persoon die de zich ongemakkelijk voelende Simon zou willen zijn. Althans, zo zie ik het. Voor mij bovendien ook zeer herkenbaar.
Net zoals Enemy is The Double een film die na afloop door mijn hoofd blijft spoken en zeker tot de beste films behoort die ik dit jaar gezien heb. Een groot gedeelte van het sneak publiek dacht daar blijkbaar anders over dit gezien de niet bepaald lovende reacties van "ik snap er niks van" en het irritante gedrag van enkele dames op de achterste rij die hun klep niet konden houden. Tja, voor mensen voor wie film slechts amusement is waarbij je verder niet na hoeft te denken is deze film niet geschikt.

4,0*

Niet slecht maar haalt het bij lange na niet bij de Dracula met Bela Lagusi uit 1931. Op visueel vlak sowieso geen mooie film. Dat komt vooral door het oerlelijke kleurengebruik dat wel kenmerkend was voor de kleurenfilms die in de jaren vijftig gemaakt werden. Deze Draculaverfilming had volgens mij daarom ook veel beter in zwart-wit geschoten kunnen worden. Voor de rest komt dit horrorfilmpje nu ook zeer gedateerd over, vooral ook door die nepdecors die we in het begin al gelijk te zien kregen. Het kasteel en vooral die bergen op de achtergrond bij voorbeeld. Een en al fake. Gelukkig duurde deze film niet langer dan 80 minuten. Zodoende keek ie toch nog lekker vlot weg.

Waardering: nog net een 3,0*

Toen ik deze film voor de eerste keer zag was ik zeer enthousiast maar vannacht na herziening is van dat enthousiasme niet veel meer overgebleven. De film kon mij geen moment meer boeien. Waarschijnlijk komt dat omdat vampierfilms mij nu eenmaal niet meer aanspreken. We zijn al te veel doodgegooid met dit soort horrorfilms. Ik vind het nu allemaal maar 'boring'. Ik was in ieder geval blij dat de film afgelopen was want ik moest alle moeite doen om niet in slaap te vallen.

In waardering maakt deze film voor mij daarom ook een flinke duikeling. Van 4,5* naar 3,0* hoewel een nog lagere waardering misschien beter op zijn plaats geweest was.

Ik heb ooit Evil Dead gezien van deze regisseur en daar was ik al niet van onder de indruk en van deze horrorfilm nog minder ondanks dat Alison Lohman er in meespeelde die toch tot mijn favoriete actrices behoort. Dat wat voor schrikmomenten moest doorgaan heb ik al zo vaak gezien en wekte hier bij mij eerder de lachlust op. Ik vond de openingsscène eigenlijk nog het beste. Wat deze film voor mij helemaal de das omdeed was het slappe verhaal. Ik vond het tig keer niks en het kostte mij daarom behoorlijk wat moeite deze film af te kijken. Ik denk dat ik mij in het vervolg maar niet meer waag aan horror van Raimi die toch duidelijk niet aan mij besteed is. Van mij mag Raimi weer zo'n film maken zoals "A Simple Plan", een schitterende film die voor mij altijd nog verreweg de beste film is die ik van hem gezien heb.

1,0*

Deze film afgelopen avond herzien en wel als openluchtvoorstelling in Arthouse Lux in Nijmegen. Hoewel de beelden op het grote scherm niet goed tot zijn recht kwamen blijft het gewoon een uitstekende film. Het filmpubliek op het terras dacht er enigszins anders over. Sommigen schrokken zich bij sommige actiescènes de lazarus. Maar ja, Drive is nu ook niet bepaald een arthouse film. Liefhebbers daarvan houden toch meer van drama met niet al te veel geweld en zeker niet zoals getoond werd in Drive waarin het geweld plotseling verschijnt op momenten waarin je het niet verwacht. Voor mij is dat juist de sterke kant van deze film die behalve uitstekend acteerwerk van Ryan Gosling ook nog eens beschikt over een uitstekende soundtrack met als uitschieter de song Desire - Under Your Spell

Waardering: verhoogd naar 4.5*

Een succesvolle advocate die een seksuele relatie begint met een minderjarige stiefzoon terwijl die advocate ook nog eens jeugdige slachtoffers van misbruik bijstaat en bovendien ook nog eens een paar leuke dochters heeft. Zo'n relatie klinkt niet allemaal erg geloofwaardig als je het mij vraagt. Ik had daarom ook enorm veel moeite om mij in de hoofdpersonages in te leven. Maar….het moet gezegd worden. Aan het acteren viel niets aan te merken. Dat was zonder meer geweldig. Het open einde vond ik trouwens erg goed. Zou de advocate zo'n last krijgen van haar geweten dat ze haar werk in de advocatuur nog naar behoren kan uitoefenen was voor mij de vraag. Hier krijgen we geen antwoord op maar het lijkt mij erg moeilijk. Toch wel een interessant drama dus dit Queen of Hearts dat van mij toch een ruime voldoende krijgt ondanks het niet al te geloofwaardig scenario.

3,5

Zeer genietbare misdaadthriller die mij vaak genoeg op het puntje van mijn stoel deed belanden. Vaak voelde je aan wat er ging gebeuren maar soms werd je ook aardig verrast. De spanningsopbouw vond ik in ieder geval meer dan uitstekend. Ook het acteerwerk was zonder meer goed en dat kan ook gezegd worden van dat van Rocco de Pitbull. Op visueel vlak zag het er ook allemaal prima uit. Nogmaals, een goede thriller van Michaël Roskam die van mij op deze weg door mag gaan. Ik vond deze film zelfs beter dan Roskam's debuut Rundskop.

4,0*

Bizarre film, waarbij de fotografie, net zoals in "The Cook..." duidelijk verraadt dat Greenaway een groot liefhebber was en nog steeds is van de 17 eeuwse schilderkunst. Soms lijkt het net alsof de personages in zijn films uit een schilderij stappen.

Over deze film "Drowning by Numbers" zei Greenaway o.a. het volgende;

"Het is een zwart komisch sprookje voor volwassenen, half bedacht door kinderen met een onschuldige obsessie voor sex en dood, speciaal dood.Het is een poëtische a-morele geschiedenis die evenwel moralistisch wordt verteld om de overtuiging te steunen dat de deugdzamen zelden worden beloond, de slechten meestal onbestraft blijven en de onschuldigen altijd worden misbruikt".

Tot zover Greenaway. Kan mij wel enigszins in zijn uitleg vinden, hoewel deze film het voor mij toch vooral moet hebben van de prachtige beelden die volgens mij duidelijk verwijzen naar de Hollandse en Vlaamse schilderkunst uit de 17e eeuw.

btw Deze film heb ik meer dan 10 jaar geleden op video opgenomen. Zo ver ik weet is deze film nooit op DVD verschenen.

4,0*

Deze film vanavond op de Filmbeurs in Den Bosch gezien en net zoals 'Celluloid Dreams' kon deze film mij totaal niet boeien. Ik ben het echter niet met 'C.D.' eens dat er in deze film slecht geacteerd werd. De reden dat deze film mij niet kon boeien is eigenlijk simpelweg dat ik op dit genre, het kostuumdrama, volledig ben uitgekeken. Ik heb dit allemaal al zo vaak gezien en het is voor mij ook allemaal zo voorspelbaar geworden. Altijd gaat het in dit soort films over klasseverschil, erfopvolging, verboden relaties, intriges enz enz . Bovendien vond ik deze film trouwens ook nog eens behoorlijk saai. Verder vraag ik mij ook nog eens af of Keira Knightly ook nog andere rollen kan spelen dan alleen maar in kostuumfilms. In deze film zag ze er afschuwelijk gekleed uit en die pruiken die ze op had. Vreselijk!. Hoe een mooie vrouw zich lelijk kan maken.

Maar genoeg gezegd. Deze film is dus duidelijk niet mijn ding, hoewel ik niet zo ver wil gaan als 'C.D.' om deze film met een 0,5* af te serveren. Daarvoor had deze film toch ook weer te veel kwaliteit.

2,0*

Deze film sinds lange tijd weer eens herzien, omdat ik gisteren toevallig een fragment hiervan zag in de film "Hannah and her Sisters" van Woody Allen.

Deze herziening viel mij dus zwaar tegen. Ik kon er vroeger blijkbaar nog wel om lachen, gezien mijn eerdere 4,0* waardering. Nu vond ik het allemaal erg flauw en achterhaald. De spiegelscène is de enigste goede komische scène - de enigste keer dat ik echt hard moest lachen - die de tand des tijds heeft doorstaan. De rest van de film kon mij nog nauwelijks aan het lachen brengen, zeker niet de scènes met Harpo en de schaar, die voor mij verreweg de flauwste scènes waren. De film werd naar het einde toe wel beduidend beter.

Al met al vond ik "Duck Soup" dus een behoorlijk overschatte film en ik denk dat elke komische film die nu gemaakt zou worden met dit soort flauwe humor zonder twijfel in de flop 100 terecht zal komen. De zeer positieve berichten op dit topic begrijp ik daarom ook niet helemaal. Neen, als we het dan toch over komische films hebben uit die jaren dertig periode, dan geef mij maar de films van Laurel & Hardy. Tig keer beter. Daar kan ik ook anno 2010 nog ontzettend hard om lachen.

Waardering; een kleine 3,0* dankzij de spiegelscène en het laatste redelijke half uur.

Voor de zoveelste keer herzien en hoewel je weet hoe de afloop is blijft het een ontzettend spannende film die je constant op het puntje van de stoel zuigt. De spanning is te snijden, ook in het café waar truckers regelmatig hun ogen gericht blijven houden op de in hun ogen volledig "paranoia" Dennis Weaver. Dat we de vrachtwagenchauffeur zelf nooit te zien krijgen vind ik ijzersterk. Mooie scène ook dat na het handgemeen van Dennis Weaver met een van de truckers de trucker naar de gastanker liep maar met een wagen die daar naast uit het zicht geparkeerd stond wegreed. Weer werd Dennis Weaver beetgenomen. Zo zijn er nog meer van die mooie scènes in deze uitermate zeer spannende thriller die soms horrorachtige trekjes aanneemt, want een motief waarom de doorgedraaide chauffeur van de gastanker het op Dennis Weaver voorzien heeft werd niet gegeven. Vul het zelf maar in lijkt Spielberg te zeggen. "Duel" was en blijft ook na deze herziening voor mij nog steeds verreweg de beste film van Spielberg die ik gezien heb. Mijn waardering van 5,0* blijft daarom ook fier overeind staan.

5,0* na herziening

3½ jaar geleden geprobeerd deze film te bekijken maar gaf ik er na een half uur de brui aan. Nu weer geprobeerd maar nu wel afgekeken. En ... het viel mij allemaal 100% mee moet ik zeggen. Kijk, van dat sm gedoe tussen die twee dames, daar moest deze film het van mij zeker niet hebben. Dat vond ik maar boring. Maar... het camerawerk daarentegen vond ik toch wel zeer geslaagd. Die opgezette vlinders en motten werden zeer mooi in beeld gebracht. Ook de scènes die zich buitenshuis afspeelden - o.a. het dagelijkse fietstochtje van Evelyn naar de villa - vond ik bijzonder fraai. Dus, toch nog een ruime voldoende van dit toch wel bijzondere filmpje.

3,0*