Opinions

Het is zeker zo'n twintig jaar geleden dat ik deze film gezien heb. Het was in de tijd dat de cinema 100 jaar bestond - ik schrijf 1995 - dat ik me pas intensief met films ging bezig houden en dat waren toen ook M.G.M. musicals zoals "Singin' in the Rain", "On the Town", "The Band Wagon" en deze film "Easter Parade". Of zij voor mij de tand des tijds zouden hebben doorstaan als ik ze nu opnieuw zou bekijken is zeer twijfelachtig, want Easter Parade die ik vandaag heb herzien heb ik nu ervaren als bedroevend slecht en dat ligt niet zo zeer aan Fred Astaire maar vooral aan Judy Garland, een onuitstaanbare en bovendien oerlelijke actrice. Tja, als de hoofdrolspeelster mij niet ligt dan kan de film voor mij het wel vergeten. Zeker als het om een musical gaat. Dus maar snel vergeten deze film en of ik mij moet wagen aan een herziening van de andere drie door mij geciteerde musicals valt nog te bezien. De kans is groot dat zij ook na herziening naar beneden zullen duikelen, net zoals Easter Parade die van mij het laagste cijfer krijgt. Tja, alles is relatief. Zeker in cinemaland.

1,0*

Aan deze film is duidelijk te zien dat hij uit dezelfde hoed komt van de regisseur van The Texas Chainsaw Massacre (1974) maar kan bij die film toch niet in de schaduw staan. Daarvoor mist hij te veel spanning en schrikmomenten. De weirdo Judd had wel iets komisch dat wel, zeker als hij met de zeis achter zijn slachtoffers aan zat. Echt gore heb ik toch niet kunnen ontdekken en die naaktscènes stelden niets voor maar dat is meestal bij Amerikaanse producties dit in tegenstelling tot Italiaanse producties. Wel jammer natuurlijk want die meiden zagen er best wel lekker uit.

Deze film draaide i. h. k . van Best of the Fest (IFFR) in Lux Nijmegen. Waarom, dat is mij eigenlijk een raadsel. Wat een slaapverwekkende film. Ik heb mij echt rot zitten te vervelen. Een tiental bezoekers kon het niet langer opbrengen de film uit te zitten en verliet voortijdig de zaal. Ik zou dat ook gedaan hebben als ik niet voor mijn werk als gastheer in de zaal aanwezig moest zijn.

Wat is er dan mis met deze film? Wel, er zat gewoon geen verhaal in, ik kon maar geen binding krijgen met de personages - ze lieten me gewoon ijskoud - en het ging allemaal van de hak op de tak. Dans party hier, dans party daar, uitstapje naar New York, van New York naar Chicago, van Chicago weer naar Parijs, enz enz. Zelfs de muziek kon deze film voor mij niet redden en ook de jonge dames niet waar ik meestal toch wel oog voor heb. Dus, maar gauw vergeten deze film.

1,0*

Zeer effectieve- en keiharde thriller waarvan de spanning voortdurend te snijden was. Ik bleef in ieder geval constant op het puntje van de stoel zitten. Dit is niet bepaald een film waarbij je de kans krijgt in slaap te vallen, hoe vermoeid je ook bent. Toch, in tegenstelling tot andere thrillers of horrorfilms zal ik deze thriller - ik zie dit toch niet direkt als horror - toch niet gauw meer herzien. Daarvoor zitten er in het verhaal te veel mankementen.

Allereerst de jochies; dat er ontspoorde jongeren zijn die tot zo veel extreem geweld in staat zijn geloof ik onmiddellijk, hetzij dat er altijd een zeer dominante leider moet zijn. Valt die weg, dan valt de hele groep uit elkaar. In feite was er maar een echte rotzak. Dat was Brett. De rest waren meelopers. Op den duur werden ze zelfs gevangenen van Brett, omdat niet langer mee willen doen door Brett als verraad werd beschouwd.

Dan de hoofdpersonen; Jenny en Steve. Nu komen we bij de ongeloofwaardigheid van het verhaal. Als je een beetje verstand hebt van psychologie, dan kun je toch wel aanvoelen dat de etterbakjes Eden Lake als hun territorium beschouwden en dat zij Jenny en Steve duidelijk zagen als indringers. Dus wat doe je dan als je gepest wordt; inpakken en wegwezen. Maar nee, Steve zal die jochies wel eens even laten zien wie er de baas is. Het strand is van hun, zij waren er ten slotte het eerst en zij kwamen om van de rust te genieten, dus of de etterbakjes even de radio zachter willen zetten. Gevolg: nog meer pesterijen, schelden, bedreigingen, Woef werd per ongeluk doodgestoken en wat er daarna gebeurde hoef ik je verder niet meer te vertellen.

Kort samengevat; als thriller zonder meer geslaagd, het verhaal echter had duidelijk beter gekunnen.

3,5*

Uiterst bizarre en mysterieuze film die mij nogal deed denken aan de films van Shinya Tsukamoto. Wat het plot precies inhoudt is mij enigszins een raadsel, maar dit is ook echt een film die je meermalen gezien moet hebben, mits je van dit soort genre films houdt althans. Audiovisueel is dit een meesterwerk. Film wordt hier tot pure kunst verheven door oa bizarre beelden, schitterend kleurengebruik en een onheilspellende score. Ik heb in ieder geval met grote verbazing naar deze film zitten kijken.

Deze film is dus duidelijk niet voor iedereen weggelegd gezien het lage gemiddelde. Ik denk dat te veel filmliefhebbers met Eden Log een standaard horrorfilm verwachtten en hierdoor - het kan ook niet anders - zeer bedrogen uitkwamen. Ik vind dit eigenlijk helemaal geen horrorfilm, maar meer een soort cultfilm. Maar dan wel een hele goede cultfilm wel te verstaan.

4,5*

Dit soort filmpjes staan of vallen bij mij met de hoofdrolspeler. Ligt die mij niet dan blijft er doorgaans niet veel over. Dat geldt gelukkig niet voor deze film want ik heb mij kostelijk kunnen vermaken met de zeer goed acterende en bovendien aantrekkelijke Hailee Steinfeld hier in de rol van het schoolmeisje Nadine. Mooiste in deze coming of age film vond ik de gesprekjes tussen Nadine en Mr Bruner (Woody Harrelson). Van Nadine's moeder - wat een vreselijk mens - was ik daarentegen niet zo enthousiast.

4.0*

Mooie film die uitstekend de sfeer in Engeland van de beginjaren zestig weergaf. Film begon als een soort komedie maar werd naar het einde toe meer dramatisch hoewel ik het woord drama wel ietsje te veel vond voor deze film die ik toch meer zag als een feel-good movie. Dit "drama" verschilde in ieder geval zeer sterk van de Britse drama's zoals ik die ken van Ken Loach en Andrea Arnold. Niet de Britse achterstandswijken kregen wij hier te zien maar wijken van welgestelde families waarvan de zoons en dochters maar een wens hadden en dat is te mogen studeren, liefst in Cambridge of Oxford. Hoewel het verhaal in deze film toch niet zo veel voorstelde, was het voor mij het acteren van de zeer aantrekkelijk ogende Carrey Muligan die deze film voor mij boven het gemiddelde uit deed komen.

3,5*

Ook deze film heb ik het afgelopen weekeinde bekeken en ik kan me wel vinden in de recensie van Inland Rabbit. Visueel vind ik het allemaal erg mooi wat Tim Burton - de sprookjes regisseur bij uitstek - met dit sympathieke filmpje uit de hoed toverde. Opvallend zijn de opvallende zachte kleuren van zowel de huizen als de kleding van de bewoners die voor mij leken te staan voor het huisje, boompje, beestje gevoel van de bewoners. Het lijkt me dat Tim Burton hiermee een sneer uit wilde delen aan de Amerikaanse suburbs, die over het algemeen staan voor burgerlijke truttigheid.

Johnny Depp en Winonie Ryder vond ik verder uitstekend gecast voor de "not finished" Edward en de zeer aantrekkelijk ogende Kim. Ook de sfeervolle soundtrack kan van mij op een dikke voldoende rekenen. Die paste uitstekend in dit zeer geslaagd sprookje. Het enigste wat mij tegenstaat in deze film is dat het naar het einde toe te sentimenteel werd. Dat weerhoudt mij er uiteindelijk van deze film een 4,5* te geven.

Ik kocht de dvd van deze film trouwens voor slechts € 2,50 op de CD/Vinyl/DVD markt in Nijmegen, tezamen met nog 7 andere film dvd's, ook allemaal voor € 2,50 per stuk.

Vroeger kon ik dit soort spektakelfilms best waarderen, nu echter niet meer. En dat geldt voor de meeste spektakelfilms die in in die tijd gemaakt zijn zoals "Ben Hur", "Lawrence of Arabia", "Spartacus" en noem maar op. Ze duren allemaal veel te lang, dialogen zijn oninteressant, bevatten te weinig inhoud, de decors zijn vaak belabberd en de actiescenes weten mij niet meer te boeien.

En bij "El Cid" gaat het alleen maar om die actie- en massascenes. Je wordt er als het ware mee doodgegooid. Maar verhaal? Ho maar. Kort gezegd; goed amusement voor die tijd, maar nu hopeloos gedateerd. En die Sophia Loren kon mij trouwens ook helemaal niet boeien. Heb ik altijd al een overgewaardeerde actrice gevonden.

2,0*

Hmm, bijzonder vreemd filmpje waar je wel voor in de stemming moet zijn. Nauwelijks voor te stellen eigenlijk dat deze adrenalinetrip van dezelfde regisseur is als van het zeer serieuze August in the Water en Mirrored Mind waarbij mijn voorkeur toch wel zeer duidelijk uitgaat naar die twee laatstgenoemde filmpjes. Dat Ishii een zeer veelzijdig regisseur is dat kan niet ontkend worden. Hoewel Electric Dragon duidelijk niet mijn ding is moet ik er wel bij zeggen dat de film best wel knap in elkaar zit. De zwart/wit fotografie vind ik zonder meer geslaagd, maar met het verhaal - is er überhaupt wel een verhaal - kan ik helemaal niks. Ik zie deze film - de vijfde van Ishii die ik nu gezien heb - daarom ook niet meer als een experiment die voor mij gelukkig niet langer dan 55 minuten duurde. De volgende keer ga ik toch maar weer een meer serieus filmpje van deze regisseur bekijken.

3,0*

Britse drama's zijn in het algemeen niet mijn ding. Zij ogen meestal zo ontzettend depri dat ik er haast zelf depri van zou worden. Ook dit drama behoort ondanks het happy end nu niet bepaald tot de vrolijke films. Toch vond ik deze film als drama zeker niet slecht. Dat ligt niet alleen aan het best wel mooie verhaal maar vooral aan het audiovisuele. Hierin verschilt deze film sterk met andere Britse drama's die op visueel vlak meestal uitblinken in grauwheid. Niet deze film dus. De hallucinatiescènes van Lily zagen er doorgaans schitterend uit en zo zie ik het graag.

3.5*

Dit filmpje zou je het beste kunnen omschrijven als een spirituele roadmovie. De spiritualiteit druipt er gewoon van af. Een spiritualiteit bovendien waar ik mij zeer goed in kan herkennen. De eerste helft waarbij we de landschappen, steden en dorpen in wind, regen en sneeuw zien voorbijtrekken zijn van een wonderbaarlijke schoonheid. De tweede helft zien wij weer datgene voorbijtrekken maar dan in schilderijen van Hollandse meesters afgebeeld. De man, de voice-over in deze behalve spirituele ook existentialistische film zegt in ogenschouw nemend het schilderij van Saenredam, een stadsgezicht van Utrecht, dat hij daar zelf is geweest maar dat bepaalde details op het schilderij niet kloppen. Klinkt grappig natuurlijk maar niet vanuit het oogpunt van de man, die niet anders dan Sokurev zelf kan zijn, wiens filosofie is dat de mens veroordeeld is om te zijn. Hij liet dat ook duidelijk zien in de film Russian Ark waarin heden en verleden door elkaar heen liepen.

4,0*

Zes jaar geleden lukte het mij niet deze film af te kijken. Vandaag opnieuw een poging ondernomen en dit keer is het me wel gelukt maar vraag niet hoe. Ik moest de film meerdere keren onderbreken, zo slaapverwekkend vond ik het allemaal. Nou ja, die scènes met Michael gingen allemaal nog wel, maar die met die zwaar gefrustreerde op seks beluste Bruno waren niet om aan te zien. Tja, films waar een loser centraal staat zijn blijkbaar toch niet aan mij besteed.

Verreweg mooiste scène:

De jonge Michael die aan het strand met mathematica bezig is, een meisje in bikini ziet zitten, zijn fototoestel pakt en vervolgens een foto van haar maakt terwijl zij omkijkend en lachend het water in loopt.

Meest frustrerende scène:

Bruno die zijn poten niet af kon houden van zijn zeer aantrekkelijk ogende leerlinge en vervolgens zijn gulp losmaakte waarna het meisje verschrikt de klas uitliep.

Het verschil tussen Michael en Bruno kon niet beter weergegeven worden.

2,0*

Ik weet niet of de regisseur de verfilming van het boek trouw gevolgd heeft, maar indien wel dan is het niet aan te raden het boek eerst te lezen alvorens je de film bekijkt, want dan is het uitstekende en verrassende einde van de film al verklapt. Buiten dat vond ik dit verder een zeer genietbare film, het eind 19e eeuw sfeertje werd zeer mooi weergegeven en de acteurs deden het verder uitstekend. En ja, Kate Beckinsale schijnt wel geknipt te zijn voor dit soort kostuumfilms. Ik kende haar eigenlijk hoofdzakelijk van de Shakespeare verfilming "Much Ado About Nothing" uit 1993, waarin zij door haar schoonheid voor mij een ware lust voor het oog was.

4,0*

Het bekijken van deze film lang uitgesteld omdat ik er simpelweg niets van verwachtte. Maar ja, het is een alom bejubelde film van Paul Verhoeven, dus ik dacht; toch maar even bekijken. Maar oh oh wat viel dit tegen en wat duurde het toch allemaal verschrikkelijk lang. Behalve de schrikmomenten en de scènes met de kat wist deze film mij totaal niet te boeien. Ook het verhaal sloeg helemaal nergens op. Tja, wat valt hier verder nog over te zeggen: eigenlijk niks.

2.0*

Deze film heeft een beetje het zelfde thema als de film "Jeune et Jolie" van Ozon met dit verschil dat ik de film van Ozon toch wel aanzienlijk beter vind. Ik vond weinig boeiends aan "Elles" - het verhaal vond ik maar een rommeltje - en sympathiseren met de drie vrouwelijke hoofdpersonages kon ik ook niet bepaald. Het horen van van het allegretto uit de 7e symphonie van Beethoven was het enigste wat mij af en toe deed opveren. Voor de rest maar gewoon vergeten deze teleurstellende film.

2,0*

Op visueel vlak zeker niet slecht - Elysium zag er best mooi uit - maar helaas doet het moralistische einde voor mij de film de das om. Wil de regisseur ons laten geloven in politieke correctheid? Voor mij bestaat er geen politieke correctheid. Als wat we in deze science fiction film zien in de toekomst ooit werkelijkheid zou worden, dan zou geen enkele aardbewoner een stap op Elysium zetten. Een minister zoals Rhodes zou zonder meer zegevieren. Ook vond ik het op het einde allemaal te sentimenteel worden. Dit is dus echt zo'n typisch Amerikaanse film die de kijkers op het gevoel wil spelen, van zoals van het recht zal uiteindelijk overwinnen. Ik trap daar niet in. In het Amerika van nu is het precies het tegenovergestelde.

2,0*

Tja, het verhaal stelt natuurlijk niets voor en dat soort eaten alive scènes met die kannibalen heb ik al vaak genoeg gezien. Tja, heb je één film gezien met kannibalen, dan heb je ze eigenlijk allemaal gezien. Niks nieuws dus wat al die vervolgfilms te bieden hebben. Deze ook niet, máár .... de naaktscènes vond ik niettemin schitterend, vooral die op het eind. En dat verhoogt voor mij wel de amusementswaarde. Vandaar een dikke voldoende voor deze Emanuelle.

3,5*

De zoveelste verfilming van een verhaal van Jane Austin die ik heb gezien en waarvan je weet waar het van te voren allemaal op uit gaat draaien. Het speelt zich allemaal af in de upper class van England en van armoe is er in het wereldje van Austin nauwelijks iets te bekennen. Aantrekkelijke goed geklede dames en hun liefdesperikelen, tja daar gaat het in de verhaaltjes van Austin meestal om en zo ook in deze zoveelste verfilming van Emma. Of het mij stoorde, neen beslist niet maar het ligt er natuurlijk wel aan hoe het gebracht wordt. En daar is in deze film niets mis mee wat toch hoofdzakelijk te danken is aan de zeer aantrekkelijke Anya Tailer Joy die de rol van ijdeltuit Emma met verve vertolkte. De tijd waarin het verhaal zich afspeelde werd trouwens mooi uitgebeeld. Sommige scènes waren op visueel vlak zeker om van te smullen maar verder is het natuurlijk allemaal voorspelbaarheid troef. Wel enigszins jammer natuurlijk maar niettemin heb ik mij toch aardig geamuseerd met deze Emma verfilming die ik wat speeltijd betreft wel enigszins aan de lange kant vond.

3,5*

Nou, dat hakte er even flink in. Meedogenlozer kan het haast niet. Maar....ik was gewaarschuwd. Niettemin heb ik toch zeer gefascineerd zitten kijken naar dit wrede Chileense horrorfilmpje. Tja, ik houd er van als het "zwakke" geslacht zich uitleeft op dit soort drugscriminelen. Sommige scènes waren wel erg schokkend, zoals die scène waarin een van de dames zich te goed deed aan het vlees van een van de backpackers. En dan hebben we het nog niet gehad over die creep. Ja, die kon er ook wat van.
Tja, wat moet ik hier nog meer over zeggen? Dat ik dit soort films toch wel anders beleef dan een doorsnee slasher. De regisseur probeerde alles zo realistisch mogelijk weer te geven alsof dit ook echt is gebeurd. Of dat ook inderdaad waar is, daar durf ik niks over te zeggen maar ik kan me best voorstellen dat dit soort wrede scènes zich best wel zullen afspelen in het door drugsoorlogen geteisterde Mexico.

4,0*

Voor deze film gisteren speciaal naar Imagine gegaan en de reis van Nijmegen naar Amsterdam was niet voor niks geweest. In de eerste plaats kreeg ik een zeer boeiende en op visueel vlak een prachtige film te zien. In de tweede plaats was het mijn eerste kennismaking met een van de bioscoopzalen (Eye 1) van The Eye. Wat een ruimte. Daar valt de grootste bioscoopzaal van Lux Nijmegen bij in het niet.

Wat de film zelf betreft was er voor mij een nadeel. De film was niet ondertiteld en gezien de complexiteit van het verhaal zou dat wel op zijn plaats geweest zijn. Het een en ander is mij daardoor ook ontgaan. Gelukkig kan ik goed uit de voeten met de uitstekende recensie van Naomi Watts en wordt mij het een en ander duidelijk. Deze film is dus voor herziening vatbaar. Niet alleen voor het verhaal maar zeker ook vanwege de schitterende cinematografie.

4,0* met kans op verhoging.

Film moet het voor mij helemaal hebben van de eerste 20 minuten. De oversteek van de Wolga en dit onder moordend Duits vuur, de scène waarin de Russische soldaten door de NKVD zelf werden neergemaaid wegens lafheid en het moment dat Zaytsev enkele hoge Duitsers met uiterste precisie neerschoot. De eerste 20 minuten konden zich ongeveer meten met de eerste 20 minuten van Saving Private Ryan. Wat daarna kwam vond ik allemaal wat minder boeiend. Maar over het algemeen toch een prima film, hoewel minder dan Stalingrad uit 1993, die helemaal vanuit het oogpunt gefilmd was van de Duitse soldaat.

Deze documentaire vanavond in Lux Nijmegen gezien. Interessant, dat moet gezegd worden. Door de experimenten met licht en vorm zou Clouzot zijn tijd ver vooruit geweest zijn als hij de film had afgemaakt. Deze documentaire laat ook duidelijk hoe slecht te veel perfectionisme kan uitpakken. Zowel voor de crew als voor de regisseur. Dat Clouzot tijdens de opnamen door een hartinfarct werd getroffen kan nauwelijks verbazing wekken.

Ik ben inmiddels wel nieuwsgierig geworden naar een andere film van Clouzot "Quai des Orfèvres", een film waar regelmatig in deze documentaire naar verwezen werd. Moet volgens mij een van Clouzot's beste films zijn.

3,5*

Herzien. Op visueel vlak valt er op deze ruim 2½ uur durende hallicunaire trip niets aan te merken. Het zag er allemaal prachtig uit. Toch is dat van mijn kant niet voldoende alleen daarop deze film hoog te waarderen. Ook het verhaal dat mij opnieuw voor vraagtekens zette vind ik zeer belangrijk. Dat Tibetaanse Dodenboek waar regelmatig naar verwezen werd, BDE ervaringen, reïncarnaties etc - spirituele onderwerpen waar ik mij zelf zeer veel mee bezighoud - zorgden ervoor dat ik naar deze film wel geboeid bleef kijken. Het einde leek mij zelf helemaal duidelijk te zijn. De cyclus van leven en dood - "Die Ewige Wiederkehr" - tja, je kunt er alles uit halen. Blijft dus een fascinerende film, deze Enter the Void van Noé, die je toch meerdere keren gezien moet hebben wil je weten hoe de vork aan de steel zit. Dit laatste is uiteraard subjectief want gezien de vaak negatieve reacties voor deze film op dit topic kunnen veel filmliefhebbers hier niks mee. Ik kan ze het niet kwalijk nemen, want Enter the Void is nu eenmaal geen gemakkelijke film.

Waardering; verhoogd naar 4,0*

Deze film met heel veel moeite afgekeken. Veel te langdradig en veel te serieus allemaal alsof de regisseur je wilde doen geloven dat die paranormale onzin ook echt op feiten gebaseerd was. Niet dus, mijn mening is dat alles wat je zag als gevolg van die onzichtbare kracht zich afspeelde in het hoofd van Carla. Allemaal hallucinaties, niet meer dan dat. Voor mij ook best herkenbaar maar het kan natuurlijk nooit dat het ook in werkelijkheid gebeurde. Wat in die aftiteling verklaard werd vond ik dan ook een lachertje.

Positief was wel dat je onder een onheilsspannende score wel getrakteerd werd op een paar flinke schrikmomenten. Alleen werkte dat voor mij alleen in het begin. Op een gegeven moment deed het mij niets meer. Ach ja, alles went zullen we maar zeggen. Maar genoeg gezegd, dit soort horror werkt dus niet bij mij. Voor mij bestaat een horrorfilm uit 100% fantasie die met de werkelijkheid niets te maken heeft. En zo hoort het ook.

2,0*

Tja, wat valt er eigenlijk te zeggen over deze film zonder te veel van de inhoud te verklappen. Niet veel eigenlijk, want wat in de eerste helft bij mij als zeer komisch overkomt o.a. Hitler die een hond doodschiet heeft in de tweede helft toch een zeer duidelijke en belangrijke betekenis. Zo belangrijk eigenlijk dat ik deze film nauwelijks een komedie kan noemen. Alleen ook al vanwege het fenomenale einde - de scène op het dak met Hitler en Sawatski - want wat Hitler daar even die Sawatsky inpepert , daar zou ik maar eens goed over nadenken nadat je de film gezien hebt.
Hier houd ik het voorlopig bij. Ajax&Litmanen1 heeft het een en ander al uitstekend verwoord in zijn recensie van 29 november.
Oh ja, samen met Son of Saul komt deze satirische "komedie" bij mij in aanmerking voor beste film van het jaar 2015.

5,0*

De meest bizarre film die ik ooit gezien heb en die mij nog meer dan toen ik hem voor de eerste keer zag een zeer onbehaaglijk gevoel geeft wat grotendeels te wijten is aan het feit dat ik deze meest experimentele film van Lynch op het grote scherm zag, in de bioscoop dus. Visueel zag het er op het grote scherm best wel fascinerend uit maar dat gedrocht was niet om aan te zien. Een vreselijk huiveringwekkend schepsel die mij toch sterk het gevoel gaf dat ik naar een zeer enge horrorfilm zat te kijken. De hele film trouwens oogde als een vreselijke nachtmerrie. Die soundtrack of wat je soundtrack mag noemen - het waren alleen maar geluiden - droeg daar heel sterk aan bij. Van realisme in deze film was in de verste verte niets maar dan ook helemaal niets te bekennen. Ik beschouw "Eraserhead" daarom ook als een surrealistisch kunstwerk. Een kunstwerk dat ik nu voor de tweede en tevens ook voor de laatste keer heb bekeken. Dat mismaakt schepsel hoef ik nooit meer te zien. Niettemin wel een compliment voor David Lynch, want met deze experimentele film was hij destijds in de jaren zeventig zijn tijd ver voorruit.

3,0*

Zeer bijzonder filmpje met een toch zeer aparte sfeer. Wel erg Japans vind ik. Zeer lange scènes waarbij niets gezegd werd maar die op visueel vlak zonder meer wonderschoon waren. Ook een zeer mooie soundtrack, de "teringherrie" van Asano niet meegerekend. Deze film met een toch niet al te makkelijk verhaal vereist wel geduld van de kijker. Aan de titel zou ik mij maar niet storen. Is eigenlijk ook niks mis mee. Als de mensheid besluit zich van kant te maken, dan moeten ze zich wel door God verlaten voelen.

4,0*

Gezien de zeer positieve berichten van o.a. Rokuro en Finisterra deze film maar eens bekeken. Nou, dat viel dus niet mee. Als er een film is waar het geduld van de kijker op de proef gesteld wordt, dan is het deze film wel. Behalve dat hij ruim 200 minuten duurt geeft de film het geheim waar het allemaal over gaat niet makkelijk prijs. Dat begon mij pas na drie uur duidelijk te worden. Ik heb ook nog maar eens de wiki geraadpleegd om het e.e.a. van de betekenis van dit alles te weten te komen. Volgens de Wiki zou deze film een biografie zijn van de anarchist Sakae Osugi, die enkele dagen na de desastreuze Kanto aardbeving in 1923 door de militaire politie werd doodgeslagen. Vandaar ook de foto's die je af en toe zag van de meest catastrofale aardbeving in de geschiedenis van Japan.

Over de film verder;

Audiovisueel vond ik het allemaal dik in orde, maar de talrijke onbegrijpelijke dialogen konden mij absoluut niet boeien. Het lukte mij daarom ook niet deze film onafgebroken af te kijken. Het meest interessante in deze tot nu toe voor mij meest ontoegankelijke Japanse film die ik gezien heb is het gedeelte dat zich afspeelde in het moderne Japan van eind jaren zestig. De o.a. erotische scènes van de zeer aantrekkelijk en anno 1969 moderne geklede Japanse actrice waren het bekijken meer dan waard. Ook mooi en sfeervol vond ik de jaren zestig muziek die je daarbij hoorde. Ik moet er wel bij zeggen dat het gedeelte dat het Japan anno 1916 moest voorstellen wel enkele zeer mooie visuals bevatte. Toch is dat voor mij niet voldoende om deze film een hoog cijfer te vinden. Daarvoor boeide de film mij in zijn totaliteit te weinig en duurde de film bovendien ook veel te lang.

3,0*

Naar aanleiding van de positieve berichten van Naomi W., Inland R. en MacSavah deze film vanmorgen maar eens bekeken. Helaas, het is jammer dat ik het zeggen moet maar ik kon hier helemaal niks mee. En dat ligt voor een groot gedeelte aan die hoofdrolspeler Jim White die mij totaal niet lag. Ik had gewoon een ontzettende hekel aan die kop van hem. En dan interesseert de zogenaamde diepzinnige betekenis - of hoe je het ook noemen mag - van deze film mij ook niet veel meer. Die jonge meiden had ik graag wat meer in beeld willen zien, maar helaas; het mocht niet baten. We moesten het doen met de kop van je weet wel. Valt er toch nog iets positiefs te vermelden? Jawel, de zwart/wit fotografie was zonder meer geslaagd maar dat was dan ook alles - oh ja, en die meiden niet te vergeten.

2,0*