Opinions

Een nogal deprimerend filmpje dit filmdebuut van Koreeda. Ik werd er in ieder geval niet vrolijk van. Dat neemt niet weg dat deze film enkele ijzersterke scènes bevatte, zoals de scène van de twee kinderen die de omgeving aan het verkennen waren en dit onder de klanken van de prachtige melancholieke muziek van Chen Ming-Chang én niet te vergeten de scène met de begrafenisstoet aan het einde van de film.

Ik moet er trouwens wel bij zeggen dat ik Koreeda steeds beter begin te waarderen, hoewel zijn films veel geduld vereisen van de kijker. Zijn films zijn traag en er gebeurt namelijk niet zoveel. Van de kleine dingen moeten ze het van mij hebben.

Waardering: 3,5* met kans op verhoging.

De vorige drie Mad Max films boeiden mij totaal niet. Deze kan er mee door, maar echt groots vind ik het allemaal niet. Dat het geen verhaal heeft O.K. dat wist je van tevoren. De Mad Max films blinken daar eenmaal niet in uit. Maar het is vooral het oerlelijke wereldje waarin het zich afspeelt die mij er van weerhouden deze film een hoge waardering te geven, hoewel - dat moet gezegd - de actiescènes best wel O.K. waren.

3,0*

Ik was bepaald niet enthousiast toen ik deze film voor de eerste keer zag. Nu na herziening ben ik er wat beter over te spreken wat niet weg neemt dat "Made in U.S.A." voor mij toch tot de mindere films van Godard behoort. Godard overdrijft hier namelijk vooral in het gebruik van onzinnige dialogen. Het sloeg echt werkelijk allemaal nergens op. Op visueel vlak - o.a. door het felle kleurgebruik - vond ik het allemaal best aardig. Anna Karina, toch wel een mooie vrouw en erg mooi gekleed in deze film, keek nogal sjagrijnig. Het was net of ze er eigenlijk helemaal geen zin in had.

Dit is de tweede film van Godard die ik de afgelopen twee dagen bekeken heb. Gisteren was het de beurt aan Masculín, Feminin ook uit 1966 en die ik wel een stuk beter vond dan de film die ik nu vanavond bekeken heb.

3,0* na herziening

Een van de meeste absurde horror filmpjes die ik ooit gezien heb en die het bekijken meer dan waard was. Wel een film die draait om één hoofdrolspeler: Carol Kane in de rol van Cissy. Uitstekend gecast. Beter had het gewoon niet gekunnen. Vooral de laatste drie kwartier gefascineerd zitten te kijken wat deze geflipte maar zeker niet onaantrekkelijke dame je allemaal aan kijkgenot voorschotelde. Ja, ik houd wel van dit soort filmpjes waar maffe dametjes de hoofdrol vervullen. The Mafu Cage is voor mij een van de meest verrassende jaren 70 filmpjes die ik nu pas heb mogen ontdekken.

4,0*

Deze film heb ik voornamelijk bekeken omdat Greta Gerwig hier een hoofdrol in speelde en net zoals in Frances Ha was er op haar acteren niets aan te merken. De manier hoe zij met die kinderen omging vond ik hartverwarmend, maar voor de rest was het vlees noch vis. Het verhaal vond ik ronduit zwak. Het ging eigenlijk nergens over. Een hoop geleuter over relatieprobleempjes en nog wat. Tja, wat moet ik hier nu mee? Nee, deze film komt absoluut niet in de buurt van Frances Ha, dat ik een zeer genietbaar filmpje vond.

3.0*

Kende van Richard Attenborough alleen de oorlogsfilm "A Bridge too Far" en zijn film over het leven van Ghandi. Films waar ik niet zo enthousiast over was. Waarschijnlijk was dat ook de reden dat ik de thriller "Magic" maar aan mij voorbij liet gaan. Helemaal onterecht blijkt achteraf want Magic ervoer ik zonder meer een zeer genietbare thriller met duidelijke invloeden van Hitchcock. Bovendien bevatte de film ook nog eens flinke horrormomenten en dan heb ik het natuurlijk over de killings door Fats. Tja, en dan die kop van Fats die ook uitstekend paste in een horrorfilm zoals deze. Verder mag natuurlijk niet onvermeld blijven de meer dan voortreffelijke spanningsopbouw en het ijzersterke acteren van Anthony Hopkins.
Ja, mij best geamuseerd met deze thriller/horrorfilm die voor mij zonder meer de beste film is van Attenborough die ik gezien heb.

3,5*

Weer een typische Woody Allen film. Veel intellectueel geneuzel en de bekend in de oren klinkende muziek. Niks nieuws dus. Het jaren twintig sfeertje met mooie oude vehikels werd wel mooi neergezet. Het verhaal met weer een zeer voorspelbaar einde vond ik honderd keer niks maar de zeer aantrekkelijk ogende Emma Stone voorkomt dat ik deze film een onvoldoende geef. Een ander positief punt is dat Woody Allen zelf niet meespeelt anders had zelfs Emma Stone voor mij de film niet kunnen redden vrees ik.

3,0*

Deze film bekeken puur om de vrouwelijke hoofdpersonages Emely Browning en vooral Juno Temple..

De twee aantrekkelijke dames ten spijt leverde dat toch voor mij geen goede film op.

De redenen daarvan zijn als volgt;

a. irritante mannelijke hoofdpersonages, hoewel in de context van de film die Brink natuurlijk wel irritant moest zijn.

b. het erbarmelijke slechte einde, de aftiteling uiteraard niet meegerekend.

c. de fotografie. Veel te donker. Soms dacht ik dat van het flatscreen het beeld uitging. Het audiovisuele is voor mij nu eenmaal erg belangrijk.

Kort samengevat;

Deze film was het dus duidelijk niet voor mij. Ligt niet aan Juno Temple, want over haar rol in The Brass Teapot - een heerlijke komedie - was ik zeer te spreken. Nou mij maar eens wagen aan Kaboom waar zij dacht ik ook een hoofdrol in speelde.

2,0*

Het enigste van dit filmpje wat ik tot nu toe gezien heb zijn fragmenten uit oa Movie Meter contests van Goldenskull en Onderhond. Vanwege het grappige en vooral ook het bijzondere kleurengebruik van die fragmenten vanmorgen maar eens het hele filmpje bekeken.

Visueel en vooral ook vanwege de bijzonder komische scènes vind ik dit filmpje een pareltje dat qua feel good mij ook enigszins doet denken aan dat andere Japanse pareltje "The Taste of Tea". Deze film moet het voor mij vooral hebben van de zeer mooie komische en fantasierijke beelden zoals o.a. de helmen die uit de lucht kwamen vellen, de enorme boven Bangkok uittorende berg van plastic flessen en vooral de cigaretten rokende speelgoedbeer. Hoe verzin je het! En natuurlijk om niet te vergeten het bijzonder frisse spel van de hoofdrolspelers Pod en vooral de zeer sympathiek ogende Jin.

Na al die depri en oerlelijke arthouse drama's die ik de laatste tijd gezien heb komt dit uitstekende feel-good filmpje voor mij over als een verademing. Ik heb daarom besloten mij nog maar eens meer te verdiepen in de Aziatische cinema, waarvan ik de laatste tijd al heel wat juweeltjes gezien heb .

4,5*

Wie met deze film een serieuze biopic verwacht te zien over Mahler kan deze film beter links laten liggen. Dat geldt uiteraard ook voor de mensen die absoluut niet van de muziek van Mahler houden. Ik houd daarentegen wél van de muziek van Mahler en ik kon deze nogal controversiële film over het leven van de door mij zeer gewaardeerde componist best wel waarderen maar dat ligt dan vooral aan de zeer komische surrealistische scènes die ik schitterend vond. De rest en daarin ben ik het met 'Black Math' wel enigszins eens was inderdaad niet zo interessant. Film had wel alle kenmerken van het enfant terrible Ken Russel waarvan ik niet zo lang geleden de film "Women in Love" nog heb gezien die ook enkele zeer bizarre scènes bevatte. Saai kun je deze regisseur toch absoluut niet noemen.

Mooiste scène; de droomscène van Mahler waarin SS'rs Mahler's doodskist droegen waarin wij door een venstertje het gezicht van een levende Mahler zagen.

btw Deze DVD bij de FRS in de uitverkoop gekocht voor slechts € 5,00. Een koopje achteraf.

3,5*

Bij deze film moest ik onmiddellijk denken aan de Britse sociale drama’s, waarbij ook lelijkheid troef is. Alcohol drinkende losers met veel geschreeuw en gescheld, vervallen woningen in een omgeving waar de lelijkheid van afdruipt en dan ook nog lelijke mensen. Deze film had alles van dat. Is de vraag wat de regisseur met deze film wilde bereiken. Laten zien dat de Sovjet heilstaat helemaal niet zo’n heilstaat was. Daarin is hij in ieder geval – althans in het jaar dat deze film uitkwam – in geslaagd. Althans bij onze Nederlandse filmcritici in 1989, want zij zetten deze film in de top 10 van beste films van dat jaar. Ik althans kan deze film absoluut niet waarderen. Nu houd ik zo wie zo niet zo van sociale drama’s, tenzij de film op visueel vlak iets te bieden heeft. Dat had deze film voor mij in de verste verte niet. Zelden zo’n oerlelijke film gezien. Ook die Vera die er uitzag als een ordinaire del was niet om aan te zien. Neen, geef mij dan toch maar de optimistisch ogende sovjet "drama's" uit de jaren zestig*. Daar geniet ik tig keer meer van.

2.0*

* o.a. Iyulskiy Dozhd (1967) , Mne Dvadtsat Let (1965)

De horror challenge heb ik dit jaar overgeslagen. De reden is dat ik op het genre horror behoorlijk ben uitgekeken. Ook deze film deed mij weinig. De gevecht scènes waren best wel aardig dat wel maar op dat misvormde gedrocht Gabriel was ik snel uitgekeken. Soms kende de film best wel goede schrikmomenten althans in het begin maar naar mate de film vorderde geloofde ik het allemaal wel. Te veel hiervan al eerder gezien. Duidelijk dat horror films bij mij over zijn hoogtepunt heen zijn.

3,0*

Dit leek mij nu net een film om te bekijken op een druilerige dag zoals vandaag. Ik heb er wel ruim de tijd voor genomen, want om een film van ruim 3,5 uur te bekijken waarin enorm veel wordt afgeluld lijkt me geen gemakkelige opgave. Ik had ook op het punt gestaan er na zo´n veertig minuten de brui aan te geven, want die Alexandre vond ik zo´n vreselijk irritant personage. Hoe kun je daar nu als vrouw verliefd op worden. Maar goed, het horen van de prachtige chanson Un Souvenir van Damia en de verschijning van de zeer aantrekkelijke Veronika deden voor mij het tij keren. Het werd allemaal wat interessanter. Met de alles moet kunnen idealen van de eindjaren zestig werd keihard afgerekend. Ook de jaren zestig sfeer waarin deze film werd gedompeld - veel zuipen, roken en natuurlijk sex - werd goed weergegeven. De dames en vooral Veronika dus zagen er best wel aantrekkelijk uit, maar die Alexandre - ik zeg het nogmaals - wat een etterbak. Ik had graag gezien dat hij aan het einde er door beide dames de deur uitgeschopt werd. Met het open einde had ik daarom ook enigszins moeite.
Hoe deze film nu te beoordelen? Interessant was het allemaal wel, maar het duurde mij allemaal veel te lang. Het oeverloos geleuter begon mij op den duur toch wel danig te vervelen. Een echt hoge waardering zit er van mijn kant voor deze film dan ook niet in.

3,0*

Moeilijk te beoordelen film. Het ziet er allemaal mooi uit met name vooral de Spaanse oude dorpjes en landschappen én natuurlijk niet te vergeten de Spaanse schoonheid Angelina. Ik ga er vanuit dat de film ook in in Spanje is opgenomen. Maar dan het verhaal. Ik moest nog al eens denken aan de film Monty Python and the Holy Grail. Ook daar was het surrealisme ten top. Heb ik niets op tegen overigens maar het moet ook weer niet te rommelig worden. Het ging bij deze film wel behoorlijk van de hak op de tak. Te veel vind ik zelf. Film kende wel enkele zeer mooie scènes waarbij ik nog steeds de mooiste vind die in het begin waar Don Quichotte de strijd aanging met de windmolen. Hoe dat afliep dat ga ik niet verklappen want dan is de lol voor diegenen die deze film nog willen gaan zien er af.

3.5*

Opnieuw bekeken en dit keer na een half uur niet afgehaakt omdat ik er nu wel voor in de stemming was. Neemt niet weg dat het voor mij wel drie kwartier duurde eer ik toch wel sympathie begon te vertonen voor de "familie", wiens huis waar zij in woonde toch best wel een gezellige boel was. Lekker rommelig, een beetje een huishouden van Jan Steen - de Japanse variant dus - laat ik het maar zo zeggen. Toch wel mooie scènes leverde dat op waarbij de heer des huizes en vooral die kinderen toch wel de show stalen. Maar na verloop van tijd begon ik toch wel te bevroeden dat er iets niet pluis was met die "familie". Dit werd pas duidelijk toen het jongetje Shota betrapt werd op stelen. Toen begonnen de ondervragingen door de politie maar werd het voor mij als kijkgenot ook weer enigszins minder. Tot het laatste kwartier had ik een 3,5* waardering voor deze Gouden Palm winnaar in mijn gedachte maar het einde vond ik zo schitterend en zo hartverwarmend dat ik het toch noodzakelijk vond mijn waardering met een 0,5 te verhogen.
Zo zie je maar, nooit te vroeg afhaken want je weet nooit wat het einde van een film nog in petto heeft. Verrassingen zijn nu eenmaal niet uitgesloten.

4.0*

Drama’s zijn over het algemeen niet mijn ding, zij werken zelden op mijn gevoel, maar…. er zijn gelukkig uitzonderingen en Manchester by the Sea is daar een van. Ik kon mij uitstekend in de personages inleven en dat is ook een voorwaarde wil een drama mij emotioneel raken. Bij Moonlight kon ik dat in de verste verte niet en die film liet mij dan ook siberisch koud. Deze film van de toch voor mij vrij onbekende Kenneth Lonargon wist mij daarentegen vol te raken. Behalve het mooie verhaal en het uitstekende acteerwerk zijn het toch enkele hartverscheurende scènes die dit drama voor mij zo buitengewoon mooi maken. En dan heb ik het over de flashback van het brandende huis waaruit de drie kinderen van Lee niet gered konden worden. Ook de droomscène van Lee waarin zijn dochtertje tegen hem zei dat ze in brand stond en natuurlijk niet te vergeten de wondermooie scène dat Lee zijn ex-vrouw tegenkwam en dat zei hem vergaf. Wat valt er nog meer te zeggen. Te veel eigenlijk. Maar goed, laat ik het verder kort houden. Manchester by the Sea is voor mij het beste drama dat ik de afgelopen 15 jaar gezien heb en die de oscar voor beste film zonder meer verdient en de oscar voor beste acteur mag gaan naar Casey Affleck. De rest mag gaan naar La La Land, uiteraard ook een uitstekende film maar haalt het qua verhaal in de verste verte niet bij dit hartverscheurende drama.

5.0*

Aardig filmpje waarbij ik gelijk moest denken aan Simindis Kundzuli (2014) die zich ook afspeelde in het grensgebied tussen Georgië en Abchazië met dat verschil dat ik die laatste film toch wel een stuk beter vind. Hoewel dat ook weer appels met peren vergelijken is want beide films lijken wat karakter betreft totaal niet op elkaar. Bij "Simindis Kundzuli" wordt toch vooral de nadruk gelegd op het poëtische en bij Mandariinid is het meer de nadruk die gelegd wordt op het zinlose van oorlog en dat terwijl men elkaar vaak zo hard nodig heeft. Origineel is het verhaal van deze film zeker wel. Een stukje geschiedenis is verder ook best wel interessant. Zoals de Krim door Chroestsjov - die stamde uit een Oekraïnische boerenfamilie - in 1954 aan de Oekraïne gegeven werd, zo werd Abchazië door Stalin - zelf een Georgiër! - destijds in de jaren twintig of dertig aan de sovjet republiek Georgië gegeven. Daar heeft men inmiddels spijt van gehad en door dat recht te trekken gaat men daarvoor oorlog voeren. Absurder kan het gewoon niet.

3.5*

Deze film bekeken in een uitverkochte zaal in arthouse Lux wat niet zo vreemd was want het was een éénmalige vertoning. Daar ik zeer goede herinneringen heb met die eerste film van Cosmatos "Beyond the Black Rainbow" kon ik deze film niet laten schieten. En ja, ik kreeg wat ik verwachtte. Een soort LSD trip die me vooral als ik die geharnaste motorrijders zag sterk deed denken aan Mad Max. Ook invloeden uit Conan the Barberian vielen duidelijk op. Op visueel vlak ook zeker een film die de moeite waard is gezien het rood, groen en blauw kleurengebruik. Tja, inhoud moet je in deze wraakfilm niet zoeken, maar so what. Gewoon alles langs je heen laten gaan met het verstand op nul. Dat deed ik tenminste en de tijd vloog om.

4.0*

Deze film moest het voor mij helemaal hebben van de amusementswaarde. Mooie naaktscènes, flinke gore en een mooie vrouw en dan heb ik het natuurlijk over Janet Agren in de rol van Sheila. Gelukkig werd zij niet door de kannibalen opgepeuzeld. Minder mooi waren natuurlijk de niet mis te verstane scènes wat wreedheid betreft hoe men met dieren omging. Een graatje erger nog dan in Cannibal Holocaust (1980). Maar ja, de natuur is wreed. Het gedeelte met die Jonas sekte vond ik wat minder interessant met uitzondering van die naaktscènes uiteraard. Die scènes met die kannibalen vond ik daarentegen ijzersterk. Nogmaals, ik heb deze film ervaren als prima amusement waarbij ik mij niet te veel gefocust heb op het soms wat matig acteren en bovendien ook niet te veel gestoord heb aan de nogal wrede scènes. Aan dat laatste wen je op een gegeven moment ook.

4,0*

Op visueel vlak zeker geen onaardige film. Dat geldt uiteraard niet voor de "je weet wel" scènes. Die hakten er behoorlijk in. Dat alles vanuit het perspectief van de moordenaar werd bekeken maakt de film wel bijzonder. Maar nogmaals, ik die een zwak heb voor mooie vrouwen vond de scalpeerscènes nu niet bepaald aangenaam. Ik vond ze eigenlijk weerzinwekkend. Vandaar dat ik geen hoge waardering kan geven voor dit gruwelfilmpje.

3,0*

Is het satire, is het drama, is het een komedie? Wel, Joost mag het zeggen. Ik heb Maps to the Stars in ieder geval ervaren als een doodsaaie film die mij maar niet wist te boeien. Het hele onderwerp deed mij ook helemaal niets. Het laatste half uur werd het nog een beetje interessant maar dat wist de film voor mij toch niet te redden. Het is Mia Wasikowska in de rol van Agatha die mij er uiteindelijk van weerhield deze film de voor mij laagste hanteerbare waardering (1,0*) te geven. Nu blijft er niet meer dan een magere 2,0* over. Helaas, maar het is niet anders. Na het teleurstellende Cosmopolis had ik van deze film echt meer verwacht. Mijn vraag is of het nog wel goed komt met Cronenberg die met Eastern Promises voor mij zijn laatste goede film gemaakt heeft. Daarna was het echt niets meer. Misschien moet Cronenberg onderhand toch maar eens met pensioen gaan.

2,0*

Bijzonder onheilspellende mysterieuze film met een eveneens onheilspellende soundtrack, die zo uit een film van Tsukamoto lijkt te komen.

Ik weet niet wat ik van deze film moet vinden. Het eerste half uur vond ik visueel in ieder geval zeer mooi. Dat geldt in het bijzonder voor de scenes, waarbij Tsukamoto in de 'onderwereld' afdaalde. Het laatste uur vond ik visueel duidelijk minder. Boeiend bleef de film in ieder geval wel, al vond ik hem af en toe behoorlijk eng.

Film had ook iets filosofisch. Het begrip 'angst' kwam hier duidelijk ter sprake, hoewel het mij nog niet duidelijk is wat Tsakomoto bedoelde met zijn verlangen naar angst.

Waardering; voorlopig 3,0*

De films van Larry Clark hebben bij mij nooit hoog in het vaandel gestaan, dit gezien mijn zeer lage gemiddelde van 1,0* voor zijn films. Niettemin vond ik het nodig hem nog een kans te geven, maar helaas... ook in deze film liet Larry Clark zien dat zijn personages een en al leegheid zijn, niet meer dan exemplaren eigenlijk. Na bijna elk gesprek moest geneukt worden. Ik heb de dames - waarvan sommige op het eerste gezicht helemaal niet zo onaantrekkelijk waren - nog nooit zo lelijk zien worden. De sterkste scène vond ik daarom ook van die ene knul die niet zo maar accepteerde dat hij niet meer dan een exemplaar was, vervolgens een schietijzer pakte en die door en door gefrustreerde politieagent die zich zo nodig aan hem moest vergrijpen en vervolgens aan zijn moeder naar de eeuwige jachtvelden stuurde .
In het kort gezegd; Marfa Girl heb ik ervaren als een film waar losers centraal staan. Moet zeggen dat Larry Clark er wel in geslaagd is dit types op zijn manier, dus zonder taboes weer te geven. Geen Hollywoodse preutsheid dus, maar aan de andere kant toch te veel doorgeslagen naar het andere uiterste. Vandaar dat deze film niet een 1,0* maar van mij een 2,0* krijgt. Niet veel dus, maar toch een vooruitgang ten opzichte van zijn andere films, die voor mijn gevoel nog een graadje erger waren in onnodig expliciete seks scenes die i.m.o. geen enkele toevoegingswaarde hadden

2,0*

Indrukwekkend mooie film, dit dankzij de mooie beelden in schitterend zwart/wit, een prachtige score en een zeer mooie Marketa, die eigenlijk veel te weinig in beeld kwam. Scènes die er voor mij bovenuit springen zijn die scènes met die aanrennende honden en de zeer mooie erotische scène van Marketa bij die heilige boom. Ik heb Marketa Lazarová eigenlijk ervaren als een film die je gewoon moet ondergaan, waar je alles gewoon op je af moet laten komen en je niet te veel moet focussen op het verhaal. Want met het verhaal, daar kon ik niet veel mee. Om de prachtige Middeleeuwse sfeer die in deze film geschapen werd, daarvan moet deze film het voor mij helemaal hebben.

4,0*

Deze verfilming van het boek van De Sade viel mij aanvankelijk erg tegen, niet vanwege het matige acteren maar omdat ik het allemaal veel te braafjes vond. Saaiheid was troef het eerste uur. Gelukkig kwam er een positieve kentering toen Jack Palance zijn opwachting maakte, de enigste acteur die echt goed acteerde. Dat kan niet gezegd worden van Romina Power, die het van mij echt moest hebben van haar schoonheid. Niet onbelangrijk voor mij uiteraard .

Dit is ook de eerste film van Jess Franco die ik heb mogen aanschouwen, hoewel het niet om de regisseur was dat ik deze film wilde zien, maar puur omdat het een verfilming van het boek "Justine ou les Malheurs de la vertu" van De Sade was, een boek dat ik nooit gelezen heb dit i.t.t. zijn andere bekende boeken "La nouvelle Justine ou les Malheurs de la vertu" en "Les Cent-Vingt journées de Sodome". In de boeken ging het er allemaal een stuk wreder aan toe dan in datgene wat Franco ons hier voorschotelde, hoewel ik zijn brave verfilming van Justine verre verkies boven het walgelijke Saló van Pasolini.

3,0*

Ooit wel eens geprobeerd dit echtscheidingsdrama af te kijken maar dat mislukte helaas. Wellicht waren echtscheidingsdrama's voor mij niet interessant genoeg. Gisteravond een nieuwe poging ondernomen. Nu lukte het me wel. Ach ja, het is coronatijd en er is daarom verder toch niks te doen op zo'n lange winteravond.

Tja, wat valt er over deze film te zeggen; niet veel eigenlijk, het duurde allemaal veel te lang en het is me daarom ook niet gelukt deze film zonder onderbreking af te kijken. Echtscheidingsdrama's zijn dus duidelijk niet aan mij besteed, dat moge duidelijk zijn.

Waardering; een kleine 3 sterren en dat hoofdzakelijk voor de verder toch wel uitstekende acteerprestaties - dat moet gezegd worden - van de hoofdrolspelers.

3,0*

Deze film liet mij met een heleboel vraagtekens achter en dit ligt voor een groot gedeelte aan het abrupte einde. Welke bedoeling zou de regisseur hier mee gehad hebben? Hebben wij naar een filmpje gekeken over Martha, die gekweld wordt door het trauma dat zij heeft opgelopen door een jarenlang verblijf bij een geweldadige sekte of hebben wij te doen met een schizofene Martha die gekweld wordt door waanvoorstellingen, waarbij het verblijf bij die cult niet meer dan een uitvinding is van haar zieke geest.. Misschien erg ver gezocht van mijn kant, maar dit soort abrupte eindes brengen mij nu eenmaal altijd aan het twijfelen. Voor de rest een mooie film met een uitstekend acterende Elisabeth Olsen.

3,5*

Het is ruim 8 jaar geleden dat ik deze film gezien heb, dus werd het weer eens tijd voor een herziening. Blijft voor mij een van de gruwelijkste films op horrorgebied hoewel bij de herziening het shockerende bij mij dit keer achterwege bleef. Dat kon uiteraard niet gezegd worden toen ik film de eerste keer bekeek. Interessant blijft natuurlijk het psychologische- of misschien beter gezegd het filosofische gedeelte van deze film. Via gruwelijke martelexperimenten er achter proberen te komen of er een hiernamaals of beter gezegd een leven na de dood is . Over vraagstukken betreffende leven na de dood heb ik al menig filosoof geraadpleegd en niemand heeft daar een duidelijk antwoord op kunnen geven. Ook in deze film blijft het antwoord daarop achterwege en terecht. Volgens mij kan dat ook niet want dit soort levensbeschouwelijke vragen behoren nu eenmaal niet tot het terrein van de wetenschap. Ik heb daar voor mijzelf wel een antwoord op net als de hoofdpersoon Anna maar dat is 100% subjectief en heeft met wetenschap helemaal niets te maken maar alles met geloof. Ik kan er daarom ook niets over zeggen omdat het voor anderen geen enkele zekerheid verschaft maar alleen twijfel net zoals bij Mademoiselle die die twijfel blijkbaar niet kon verdragen en vervolgens zelfmoord pleegde.

Waardering: onveranderd 5.0*

Als we de geschiedenis van Mary Stuart napluizen dan komt het verhaal ongeveer wel overeen met de werkelijkheid. Het nadeel van dit soort films die gaan over historische gebeurtenissen is natuurlijk wel dat je al weet hoe het afloopt en dat haalt een groot deel van de spanning weg. Positief van deze film vond ik vooral de mooie landschappen en ook het tijdsbeeld werd dacht ik wel goed weergegeven. Maar nogmaals, het acteren mocht dan wel goed zijn maar echt boeiend vond ik het allemaal niet. Ik vond deze kostuumfilm achteraf gezien toch beduidend minder dan The Favourite die uitblonk in originaliteit en ook minder voorspellend was.

3,0*

Ik heb een haat-liefde verhouding met de films van Godard. Ik val altijd voor de zeer aantrekkelijke en charmante jongedames die doorgaans in zijn films verschijnen, maar krijg altijd de pest aan dat politieke geleuter waar zijn films - vooral in de jaren 1965-1967 - mee vol zitten. Wat ik wel kan waarderen van Godard is dat het jaren zestig wereldje in zijn films doorgaans zeer sfeervol wordt neergezet. Ook in deze film. Kroegen, altijd voorzien van asbakken en natuurlijk veel gepaf, biljarts, jukeboxen etc. Het verkeerslawaai en dan nog het Sandy Shaw/France Gall kapsel van de jongedames. Erg mooi allemaal.
Deze films kende ook enkele scènes die typisch Godard zijn. De vrouw die in het begin van de film haar man na een ordinaire ruzie neerschoot , de man die zichzelf met een mes neerstak. Tja, het slaat allemaal nergens op, maar dit is nu eenmaal Godard. Zijn films zijn niet bestemd voor filmliefhebbers die een afgerond verhaal willen maar meer voor mensen die van een beetje chaos houden. Ik behoor duidelijk tot de laatsten.

4,0*