Opinions

Neen, de positieve berichten ten spijt, deze film kon mij toch niet helemaal bekoren en dat ligt voor het grootste gedeelte aan het acteren van die Stijn Koomen in de rol van Jitze. Het uitgangspunt - reality vs virtuallity - mag dan wel goed zijn, maar ik kon mij niet in het minst inleven met de hoofdpersoon Jitze. Zo lachwekkend vond ik het hoe hij achter die vrouw Min Min aanliep. 20.000 huppel de pup als hij met Min Min mee mag. De gedachte dat ik zoiets zou doen doen mij al de handen voor mijn gezicht slaan van schaamte. Dat engels van die Jitze vond ik trouwens ook niet om aan te horen.

Blijft over de fotografie en de animaties die ik zonder meer wel geslaagd vond. Ook de gamer-scènes oogden best mooi. Zij konden voor mij echter de film niet redden, die ik in zijn geheel genomen maar matig vond.

btw Wat het einde moet voorstellen begrijp ik eigenlijk niet zo goed.

2,0*

De derde film inmiddels die ik van Matsumoto gezien heb en opnieuw liet het mij met een teleurgesteld gevoel achter. Zijn humor ligt mij gewoon niet. Het sloeg ook allemaal nergens op. Maar ja, als Symbol gezien wordt als zijn beste film en zelfs ik die niet kon waarderen, dan valt er voor mij misschien ook niet veel meer te verwachten van deze regisseur. Misschien het beste dat ik films van Matsumoto in het vervolg dan ook maar links laat liggen.

2,0*

Deze film vanavond in de sneak gezien en dat nummer "High Road" komt helemaal niet in de film voor.

Nu verder over de film;
Dit soort drama's zijn normaal niet aan mij besteed hoewel je dit zeker geen cliché-drama kunt noemen. Sterk vond ik dat je in de loop van de film pas te weten kwam dat het ging om het verlies van een kind. Hoe het kind aan zijn einde kwam kreeg je niet te zien. Er waren zelfs geen beelden van het kind. Dit echter maakte de film voor mij nog steeds niet interessant. Dat werd het pas toen Jason aan kwam zeilen met het stripboek "The Rabbit Hole" waarin hij uitleg deed over zogenaamde parallelle werelden. Dat bovennatuurlijke gaat mij steeds meer interesseren hoewel ik in mijn recensies er toch ook vaak erg kritisch tegenover staat. Maar goed, voor mij is het leven nu eenmaal een mysterie en geen vanzelfsprekendheid. In hoeverre dat stripboek dat Becca (Nicole Kidman) erg boeide een positieve invloed gehad heeft op het toch nog enigszins happy end weet ik niet, maar je zou het haast wel zeggen. De film heet toch niet voor niets "Rabbit Hole".

3,0*

Interessante film die duidelijk liet zien dat rassenpolitiek in de jaren dertig van de 20e eeuw niet iets was dat alleen in Nazi-Duitsland voorkwam. Australie kon er ook wat van en dat land hield die verderfelijke rassenpolitiek zelfs vol tot 1970. "Shame on you Australia!".

Tja en wie waren de hoeders van deze "minderwaardige" aboriginals? De kerk, hier vertegenwoordigd door de nonnen uiteraard. En wie hadden de "superieure" blanken nodig om die kinderen op te sporen? Een overgelopen aboriginal natuurlijk, want tegen die speurneuzen die het land door en door kenden, daar konden die blanken niet tegenop. Zo zie je maar weer hoe misplaatst het blanke superioriteitsgevoel is. Geen enkele blanke zou zo'n tocht zoals die kinderen ondernamen hebben kunnen overleven. Nou ja, als hij de auto gebruikte misschien maar dan moet die niet zonder benzine komen te staan.

3,5*

Stelden de verhaaltjes in "Il Decamerone" niet zo veel voor, hetzelfde kan gezegd worden van de verhaaltjes uit deze film met grote uitzondering van het tweede verhaaltje waarbij Pasolini weer een taboe doorbrak; het tonen van het bedrijven van de herenliefde. Wat de consequenties hiervan waren liet Pasolini duidelijk zien in wat voor mij wel zijn grootste aanval op de corrupte Rooms Katholieke Kerk was. Sodomie wordt zwaar gestraft, maar als je genoeg geld hebt dan zien wij het door de vingers. Heb je het niet, dan kan de Heer niets meer voor je doen en zal hij je straffen door je levend te verbranden op een rooster en wel in het openbaar vóór een grote menigte. Ik moest bij deze scène onmiddellijk denken aan "De Grootinquisiteur" van Dostojevski, zeker toen ik die kardinaal in beeld zag die dit schouwspel regisseerde vooral om bij de kudde angst in te boezemen, zodat hij door de kudde gevreesd werd en zodoende ongebreidelde macht op hun kon uitoefenen. Dit soort praktijken komen helaas ook anno 2010 in bepaalde landen nog steeds voor. Alleen wordt het lot van de slachtoffers daar niet bezegeld door levend geroosterd maar door levend gestenigd te worden. Tja, wat is erger.

Werd in "Il Decamerone" door Pasolini het leven in de Middeleeuwen al schitterend uitgebeeld; in deze film zou Pasolini het nog beter doen, waarbij vooral de mooie dansscènes en de prachtige Middeleeuwse muziek opvielen waardoor je nog meer van de Middeleeuwse sfeer kon proeven van deze mooi vormgegeven film. De slotscène deed mij zeer sterk denken aan de apocalyptische surrealistische schilderijen van Jeroen Bosch.

Een minpuntje vond ik dat de voertaal van deze film waarvan de verhalen zich in het Engeland van de 14e eeuw afspeelde niet in het engels was, terwijl de liederen die je hoorde wel in het engels waren. Maar goed, Pasolini zal daar wel niet de middelen voor gehad hebben.

Rest mij ten slotte nog iets te zeggen over het gemiddelde op Movie Meter van deze film; Die is schandalig laag.

4,0*

Mooi fantasierijk sprookje hoewel het daar in het begin nu niet bepaald naar uitzag. Kon aanvankelijk moeizaam mijn aandacht er bijhouden dat zondermeer lag aan de personages die mij niet direct lagen. Dit veranderde onmiddellijk op het moment dat de zeer mooie Violet (Bebe Cave) ten tonele verscheen. De scène waarin zij op dat banjoachtige instrument speelde was om in te lijsten, zo mooi. Tja, ik heb nu eenmaal een zwak voor mooie jongedames en als ze op het einde als winnaar uit de strijd komen dan is dat natuurlijk nog mooier.
Horrormomenten waren in deze kleurrijke film toch vrij schaars hoewel die scènes met die monsterachtige reus toch wel iets angstaanjagends hadden. Dat waren nu niet bepaald leuke scènes maar pasten wel goed bij het verhaal.

4,0*

'La rafle du Vélodrome d'Hiver' van 16 juli laat dus duidelijk zien dat de Franse overheid net zo min als de Nederlandse in de 2e Wereldoorlog geen helden waren maar collaborateurs die soms overijverig te werk gingen als het om het oppakken van Joden ging. Nu toonde deze film voor mij niets nieuws, omdat ik hier al lang van op de hoogte was. Na afloop liet deze film voor mij daarom een gevoel achter van 'Ach, dit soort dingen zijn nu eenmaal zo'n 70 jaar geleden gebeurd en daar kun je niks meer veranderen'. Hoogstens kun je er een les uit halen voor de huidige of toekomstige generatie om eerst goed na te denken alvorens je een bevolkingsgroep wiens gewoonten of religie niet in jouw straatje past gaat stigmatiseren. Dit geldt zeker ook voor Nederland. Deze film laat zien wat voor consequenties dat kan hebben.

Terug naar de film; die was soms best indrukwekkend maar soms ook behoorlijk saai, vooral de beelden in het concentratiekamp. Sommige scènes werden te lang uitgesponnen. Het eerste half uur vond ik nog het beste. Wat deze film mij echter er van weerhoudt het predikaat 'goed' te geven is Udo Schenk die van Adolf Hitler een soort karikatuur maakte. Totaal ongeloofwaardig. Onmogelijk je in te denken dat de Hitler die hier als een clown werd neergezet opdracht zou hebben gegeven 6 miljoen joden uit de roeien. Mij deed het af en toe denken aan Charlie Chaplin als "The Great Dictator". De regisseur had de scènes met Hitler daarom ook beter weg kunnen laten. Zij voegden helemaal niets toe aan deze voor mij verder enigszins teleurstellende film. De archiefbeelden van Hitler in het begin waren voldoende.

3,0*

Heb me maar eens een keer aan dit filmpje gewaagd. Van het plot moet deze film het voor mij zeker niet hebben maar visueel zag het er allemaal zeer mooi uit en ook de score was meer dan OK. Maar wat zou deze film zijn zonder de uitstraling van de toch wel zeer mooie Kanzaki Nao, uitstekend gespeeld door Erika Toda. Zonder haar verschijning voor mij niet meer dan een gemiddelde. Nu doe ik daar toch een halve ster bij.

3.5*

Had mij na het zeer vervelende Wonder Wheel met de uiterst irritante Kate Winslet mij eigenlijk voorgenomen de films van Woody in het vervolg maar links te laten liggen. Veel geleuter, allemaal zeer voorspelbaar en vol met clichés. We hebben het allemaal al tig keer gezien. Maar...als dan een zeer aantrekkelijke Elle Fanning haar opwachting maakt die wij voortdurend te zien krijgen in mooie korte rokjes dan verandert er natuurlijk wel het een en ander. . Een lust voor het oog deze jongedame. Enorm genoten van haar frivole spel. Op een gegeven moment dreigde ze uit de kleren te gaan toen ze samen was met Francisco Vega. Onmiddellijk dacht ik, dit kan niet. Nu moet er een bel gaan en die ging natuurlijk ook. Het was natuurlijk de minnares van Francisco die aanbelde En wat er toen gebeurde. Nou, vul zelf maar in. Over clichés gesproken. Het zij Woody vergeven - gelukkig speelde hij zelf niet mee - want dankzij Elle Fanning krijgt deze film van mij een ruime voldoende. Mocht dit de laatste film van Woody zijn, dan zou dit toch een mooie afsluiter zijn.

3,5*

Deze omnibus ook maar eens bekeken en mijn mening hierover is verdeeld.

Mars Canal 5,0*

Inderdaad zoals Goldenskull zegt; kort en krachtig en ook het beste filmpje van het vierluik. Filmpje eindigt met een mooie filosofische uitspraak;

Reality is seen in dreams, What you dream at night is real

Hoe onzinnig dit ook mag klinken, toch zit hier een kern van waarheid in. De wetten van de logica bestaan niet in een droom en dat kan ook gezegd worden van de door ons geschapen conventies. In een droom heerst absolute chaos, in een droom kun je jezelf ook niet voor de gek houden. Je bent daar puur jezelf. De droom leidt naar de weg tot zelfkennis. Je moet ze wel kunnen herinneren natuurlijk.

Zo interpreteer ik althans deze filosofische uitspraak.

Mirror Hell 4,0*

In visueel opzicht voor mij het mooiste filmpje. Nooit een filmpje gezien met zo veel spiegels. Werd de spiegel in de door mij geciteerde uitspraak bij Mars Canal je figuurlijk voorgehouden, in dit filmpje worden ze je dus voortdurend letterlijk voorgehouden. Wel goed gevonden trouwens.

Catterpillar 3,0*

Luguber en pervers. Niet mijn ding maar de fotografie - mooi gebruik van kleurfilters - weerhouden mij ervan dit filmpje een onvoldoende te geven.

Crawling Bugs 1,0*

Eveneens luguber en pervers en bovendien ook nog eens visueel oerlelijk. Tja, en dan blijft er natuurlijk niet veel over.

Kort samengevat; Rampo Jigoku heb ik in zijn totaliteit ervaren als een surrealistisch filosofisch kunstwerk, deels geslaagd, deels mislukt. Het hoogtepunt lag voor mij al gelijk in het begin en daarna zakte het langzaam af om te eindigen in een enorme anticlimax. Jammer, maar dat risico loop je als je verschillende regisseurs aan een omnibus laat werken.

3,0*

Vreselijke film die ondanks de duur van 84 minuten voor mijn gevoel wel 840 minuten leek te duren. Er kwam maar geen eind aan en ja, waar gaat het eigenlijk over? Nergens over. Niet meer dan een hoop onzin dat je voorgeschoteld kreeg. Soms maakt een mooie dame nog wel eens het een en ander goed maar in deze film was geen vrouw te bekennen. Zo zijn de vrouwen leidend in de politiek in Finland las ik onlangs. Niet in deze film of vonden de vrouwen in Finland een rol hierin te min. Je zou het haast wel zeggen. Maar gauw vergeten dus dit prul. Zelden zo met het commentaar hierover van alexspyforever eens geweest.

1,0*

Deze film nu voor de tweede maal gezien en ook nu bij herziening wist deze film mij maar niet te boeien. Dat ligt vooral aan het feit dat het tijdperk in Japan van de samurai mij eigenlijk gewoon niet interesseert. Ik heb er gewoon niks mee. Dat geldt niet alleen voor de films van Kurosawa maar ook voor de Japanse films van de laatste decennia. Ik vind de personages in dit soort films doorgaans oerlelijk en de verhalen - incl dat van Rashomon - boeien mij eenvoudigweg niet. Neen, ik geef toch duidelijk de voorkeur aan de films die gaan over het hedendaagse Japan.

Toch wil ik deze film niet helemaal afkraken want het camerawerk - de prachtig in beeld gebrachte bossen en de neergutsende regen bij de tempel - is uitstekend. De soundtrack van deze film vond ik overigens ook best wel geslaagd, hoewel het voor een deel jatwerk is van het beroemde muziekstuk, de Bolero van Ravel.

3,0* na herziening

Moderne gladiatorengevechten maar dan tussen vrouwen. Zo zou ik dit willen noemen. Origineel is het wel maar het oogde allemaal wel erg smakeloos, had deze film daarom ook graag halverwege af willen zetten. Toch maar niet gedaan en dat is maar goed ook, want het einde redde deze film enigszins. Ik vond de laatste scène zelfs erg sterk.

3,0*

Zeer aangenaam verrast door dit horrordebuut van Stewart Gordon waarvan ik aanvankelijk helemaal niets verwachtte. Het begint al met de zeer mooie kleurrijke openings en de toch best wel aantrekkelijke Barbara Crampton in de rol van Megan. De huiselijke scènes van Megan met Dan stoorden mij daarom ook niet en dat geldt ook voor de enigszins lange dialogen met o.a. de boosaardige Dan Halsey. Tot zover het niet horror gedeelte.
Wát deze film voor mij ver boven het gemiddelde uitsteekt is toch wel het uitstekende acteerwerk van vooral Jeffrey Combs (Herbert West) en niet te vergeten Robert Sampson (Dean Halsey) én natuurlijk de horrorfragmenten die ook de nodige dosis humor bevatten. Mooiste scène die van Megan die in het lijkenhuis naakt vastgebonden op een baar lag met naast haar het sprekende en gemeen lachende afgehakte hoofd van Dean Halsey. Hilarisch! Verder vond ik ook het slot ijzersterk. Misschien van deze regisseur ook maar eens From Beyond gaan bekijken want ook Dolls vond ik het bekijken meer dan waard. Ook de score die mij nogal deed denken aan die uit Hitchcock's Psycho vond ik erg goed.

4.0*

Deze film moet het voor mij zeker niet hebben van de horror maar vooral van het komische. Daarin is de film zonder meer geslaagd. Bij sommige scènes lag ik echt in een deuk. Neem die autoscène waarin een van die gasten Stevens genaamd zich helemaal liet meeslepen op de muziek in de 1812 ouverture van Tchaikovsky niet lettend op Grace die achter hem zat en snode plannen met hem had. En dan die verdwaasde gezichten van de rest van die mafketels die op de smartphone zagen wat er stond te gebeuren. Ook zeer hilarisch waren de scènes met het geschutter van sommige van de familieleden die van hoe ze moesten schieten weinig kaas gegeten hadden. Ook dat had voor sommigen in de familie nare gevolgen. Het verhaal in deze film moet je natuurlijk niet al te serieus nemen. Het is ten slotte komedie. Gewoon je mee laten voeren in die vreemde capriolen van die maffe familie en je verstand op nul zetten. Op visueel vlak - dat moet gezegd worden - vond ik dit trouwens een zeer mooie film en het einde mocht er ook zijn.

4,0*

Net zo absurd als Rubber, maar die film vond ik toch wel enigszins meer genietbaar. Zal wel komen omdat in Rubber ook een mooie jonge vrouw meespeelde. Verder is het onzin troef in Realité waarbij ik af en toe wel flink moest lachen maar naar het einde toe vond ik het allemaal wel welletjes. Het mag allemaal wel origineel en goed bedacht zijn maar het raakte mij op een gegeven moment niet meer en op visueel vlak viel er ook niets te genieten.

3.0*

Deze film vandaag weer eens herzien. Dat moest ook wel want bij mijn eerste kijkbeurt kon ik er geen touw aan vastknopen. Vandaar mijn vrij lage waardering van 3,0*. Dit weerhield mij er echter niet van deze film toen ik hem voor € 5,00 zag liggen bij Boudisque onmiddellijk mee te nemen.

Terug naar de film; in visueel opzicht is dit een geweldige film, die een heerlijke sfeer uitademt. Kopenhagen bij nacht kon volgens mij niet mooier gefilmd worden.

"Reconstruction" is echter geen gemakkelijke film. Bij mijn eerste kijkbeurt ging ik volledig de mist in omdat ik het verhaal voor de werkelijkheid aanzag. Christoffer Boe zegt hierover in zijn toelichting dat hij in deze film de werkelijkheid als fantasie wou voordoen. En dat juist maakte deze film bij mij bij herziening zo interessant en werd het eea voor mij ook allemaal duidelijk. Want is het niet zo, dat als onze fantasie werkelijkheid zou worden wij allemaal niet net zo zouden reageren als de hoofdpersoon Alex, totaal verward dus.

4,0* na herziening.

Om deze film goed te kunnen waarderen dien je wel enigszins van ballet en het klassieke muziekrepertoire te houden, want daar gaat het voor een belangrijk deel om in deze film. Houd je daar niet van dan kun je altijd nog de love-story appreciëren, want daar gaat het in deze film natuurlijk ook om.
Drie scenes in deze film steken er voor mij met kop en schouders boven uit en dat zijn;
1. De briljante balletuitvoering van de "Red shoes" op de prachtige modern klassieke muziek van Brian Easdale
2. De scene waarin Victoria Page met een balletsprong uit pure wanhoop van het balkon voor de trein springt. Voor mij is dit nog steeds de beroemdste zelfmoord uit de geschiedenis van de cinema.
3. De slotscene waarin we een uitvoering zien van de "Red shoes" met een spotlight op de lege plek waar Victoria Page normaal gestaan zou hebben.

4,5*

Deze veel besproken animatiefilm nu eindelijk maar eens bekeken en ik kan je zeggen dat mijn hoge verwachtingen helemaal zijn uitgekomen. De animaties zijn werkelijk subliem en het actiegehalte is om van te smullen. Dat laatste in een razend hoog tempo begeleid met trouwens een uitstekende soundtrack. Dit is echt heerlijke onzin waar je niet te veel bij moet nadenken, het verhaal stelt zowiezo toch niet al te veel voor. De volgende keer wil ik dit uiterst vermakelijke filmpje daarom ook bekijken zonder ondertiteling. Waarschijnlijk geniet ik dan nog meer van al die visuele pracht.

5,0*

Ik heb mij uitstekend geamuseerd met deze film over Godard die behalve mooie erotische scènes ook nog eens een mooi beeld gaf van de mei revolutie in Parijs, dit jaar exact 50 jaar geleden. Die revolutie heeft Godard in ieder geval geen goed gedaan want vanaf dat moment maakte hij op een kleine uitzondering na geen goede film meer. Waarom, dat maakte deze film zeer duidelijk. Godard ging zo op in het door hem bewonderde maoïsme dat hij ziende blind werd voor de realiteit en niet alleen dus doordat zijn bril het telkens moest ontgelden. Het e.e.a. werd treffend weergegeven in de scène van de 800 kilometer lange autorit naar Parijs. Die kon eerst niet doorgaan omdat er geen benzine te krijgen was als gevolg van een staking, opgeroepen door de Parijse revolutionairen en Godard himself.
Eigenlijk begon de verstandsverbijstering van de voor mij nog altijd beste Franse regisseur aller tijden met de film "La Chinoise", een bewieroking van het maoïsme en voor mij nog altijd de slechtste film van Godard die ik gezien heb, want Vivre sa Vie en Le Mepris zijn voor mij nog altijd absolute hoogtepunten van de Franse cinema.
Tja, en dan hebben we natuurlijk nog de schitterende erotische plaatjes van Anne Waziemsky met een duidelijke verwijzing naar Le Mepris. Voor mij een lust voor het oog en dat geldt ook voor de beelden van die dame in zeer korte minirokjes. Zo hebben die eindjaren zestig toch nog iets positiefs opgeleverd, want de mode was tot dan toe zeg maar gerust zeer truttig. Oh ja, over positief gesproken, de schitterende popmuziek die destijds gemaakt werd mogen we natuurlijk ook niet onderschatten.
Binnenkort ga ik toch maar weer eens films van deze bijzondere regisseur herzien. Vievre sa Vie en Le Mepris worden trouwens weer opnieuw in de bioscopen vertoond.

4.5*

"La Règle du Jeu" mag dan wel een mooie sociale satire zijn die in het jaar van release 1939 zijn tijd ver vooruit was, maar om deze te zien als een van de beste films die ooit gemaakt zijn, vind ik toch wel sterk overdreven. Ik denk daarom ook dat de bewogen geschiedenis van deze film bij de critici in de beoordeling sterk meegespeeld heeft. Film had het "geluk" dat deze film na de première door zowel alle sociale klassen in Frankrijk werd neergesabeld en dat bovendien in hetzelfde jaar de 2e Wereldoorlog uitbrak en als gevolg hiervan de film 5 jaar op de lijst kwam te staan van verboden films. Voor de huidige filmgeneratie zal al die commotie destijds over deze film nu als volslagen onbegrijpelijk overkomen. Het zou trouwens tot 1959 duren voordat deze film weer opnieuw vertoond werd.

Dit alles neemt natuurlijk niet weg dat "La Règle du Jeu" het bekijken meer dan waard is. De slapstick scènes in het landhuis vond ik zeer amusant. Ik moest onmiddellijk denken aan de blijspelen met John Lanting. Het einde daarentegen viel mij nogal tegen.

Deze film is trouwens niet geschikt voor dierenliefhebbers.

3,5*

Schitterend historisch drama met glansrollen van Isabelle Adjani als La Reine Margot en ook om niet te vergeten Virni Lisi als Catharina de Médici. Beklemmend waren de massaslachtingen op de Hugenoten. De spanningsopbouw naar die bloederige Bartholomeusnacht was voortreffelijk.

Deze film laadt ook duidelijk zien dat het behoren tot een andere godsdienst, religie of kerk slechts voorwendselen zijn om de tegenstanders uit te roeien. Waar het in de meeste godsdiensttwisten in die tijd in werkelijkheid om ging was MACHT. Intriges, samenzweringen en moord stonden in dienst tot die wil tot macht en ook de mooie decadende dames aan het koninklijk hof mogen we vooral niet vergeten.

Behalve dat deze film schitterend vormgegeven was mag ook zeker niet onvermeld blijven de geweldig mooie soundtrack, vooral de prachtige song tijdens de aftiteling "Elohi" gezongen door Ofra Haza.

Voor mij is "La Reine Margot" het mooiste historisch drama dat ooit gemaakt is en krijgt daarom ook van mij de hoogste waardering.

5,0*

"Het leven is een tranendal" schreef de aards pessimist Schopenhauer. Als je deze film gezien hebt, zou je hem daar alleen maar gelijk in kunnen geven. Treurnis troef in deze depri film die de leegheid van de hoofdpersonages wel perfect weergaf. Ook de kleding van o.a. Anna - zij leek wel veertig in dat stijve mantelpakje - gaf uitdrukking aan de leegheid. Bij Anna kon er trouwens ook geen lachje af, met uitzondering van de scène waarin zij voor een van de gekwelde personen aan het zingen was. Ook de mensen die we in de stations zagen straalden geen vrolijkheid uit en ook van wat we onderweg vanuit de trein te zien kregen was een en al grauwheid.

Geen opgewekte film dus deze bovendien zeer trage film van Akerman. De eerste ook die ik van deze regisseur gezien heb. Of ik me ga wagen aan haar ruim drie uur durende Jeanne Dielman, daar zal ik toch wel even goed over moeten nadenken.

3,0*

Bijzonder vreemd filmpje, waarvan het verhaal niet even makkelijk te volgens was en waarbij ik nog al eens moest denken aan de films van Godard, mede vanwege het geleuter over revolutie etc en zeker de surrealistische beelden. Ook de soundtrack vond ik zeer bijzonder. Dit is overigens de tweede film die ik van deze regisseur gezien en ik vond deze film toch wel iets beter dan zijn vorige film ".Eros Plus Massacre".

3,5*

Zeer lang geleden dat ik deze film gezien heb en nu na herziening is achteraf gebleken dat ik er ook bijna niets meer van kon herinneren, behalve die scène in de gang met die handen die uit de muur sprongen en die scène met die drie straatmuzikanten. Die laatste scène zou bij mij volledig in de vergetelheid zijn geraakt als ik die niet gezien had in een MovieMeter Contest van meer dan 10 jaar geleden.

Ik vroeg me trouwens regelmatig af waardoor die Carol tot waanzin werd gedreven. Inmiddels is mij toch een lichtje gaan branden. Film bevatte namelijk enkele scènes die voortkwamen uit de fantasie van Carol die dat helemaal duidelijk maakten. Je moet dus wel goed opletten bij het bekijken van deze toch wel best sfeervolle thriller. Ook een van de betere rollen trouwens van Catherine Deneuve, een actrice waar ik eigenlijk niet zo weg van ben. Memorabel die scène toe ze van haar werk afkwam en als een zombie door de straten liep.

4,0*

Deze film weer herzien vandaag. Geen film voor een mooie zomerdag. Daarvoor is deze film eigenlijk te depri. Voor mij oogt deze film als een nachtmerrie, het is eigenlijk bijna horror. Film leidt naar een absolute climax van de totaal aan drugs verslavende ondergang van de vier hoofdpersonages, dit aangevoerd door een onheispellende score. Aronofsky had eigenlijk zijn film beter "Requiem for the American Dream" kunnen noemen. Maar waarschijnlijk zal hij dat ook wel bedoeld hebben.
De rol die Ellen Burstyn speelde als aan dieetpillen verslaafde moeder is magistraal. Vooral de scene van de hallucinerende Sarah als de complete TV show haar kamer binnenkomt en de bewegende koelkast vind ik briljant.
Cinematografisch vind ik deze film een meesterwerk. De montage is spectaculair. Hoeveel cuts heeft Aronofsky in deze film wel niet gemaakt?! De score, de muziek van Clint Mansell behoort voor mij tot de beste filmmuziek ooit gemaakt. En zo valt er nog meer te vertellen over deze magistrale film.

Helaas kan ik mijn mijn eerdere waardering (5,0*) niet meer verhogen, maar voorlopig staat deze film wel op nummer 1 van mijn top 10 lijstje.

Met een onderwerp waarbij de dood en hoe men daar mee omgaat centraal staat, daar kan een mooie film over gemaakt worden. Zeker als het voor mij gaat om een jonge vrouw die terminaal ziek en nog maar drie maanden te leven heeft. Maar...dan moet men wel met een goed geloofwaardig verhaal komen en niet met zo'n onzinverhaal met o.a. een geest van een Japanse kamikazepiloot. Waar slaat dit nu toch in godsnaam op? Op het moment al dat die Hiroshi zijn intrede deed was het voor mij al onmogelijk mij in de hoofdpersonages in te leven, het goede acteren van de best wel aantrekkelijke Annabel ten spijt. Dan zijn er nog meer scènes - het conflict tussen Annabel en Enoch bij voorbeeld - die nu niet bepaald geloofwaardig overkomen. Heel jammer, hier had echt veel meer uit gehaald kunnen worden. Sommige romantische scènes - o.a. Annabel die Enoch teder kuste - waren namelijk best mooi. Nu blijft er over voor mijn gevoel een zeer teleurstellende film waar ik toch wel veel van verwacht had.

2,0*

Trage maar wel goede film met gelukkig een uitstekend einde d.w.z. geen Hollywood einde wat hetzelfde is als geen cliché einde. Zeer bijzonder in deze film vond ik het houtzagen en houthakken door Alex waarbij je onmiddellijk kon zien dat hij hiermee al zijn agressie botvierde op de politieman omdat die zijn vriendin Tamara per ongeluk had doodgeschoten Voor mij waren dat scènes waarin ondanks dat ze steeds weer terugkwamen toch elke keer weer een behoorlijke dosis spanning in zat. Ik vroeg mij constant af wat er nu eindelijk ging gebeuren, maar er gebeurde eigenlijk helemaal niks. Deze voor mij psychologische thriller moet het ook duidelijk hebben van de inhoud en zeker niet van de aktie. Filmliefhebbers die dat laatste verwachten kunnen deze film beter links laten liggen en gewoon naar standaard Hollywood films gaan kijken.

3,5*

Deze de hemel in geprezen film vanavond maar eens bekeken hoewel ik er direct niet al te hoge verwachtingen van had. Maar...ik moet bekennen dat deze film zijn status meer dan waar maakt. Het begon al met de schitterende opening van het gevecht tussen de pelsjagers en de indianen. Dat hakte er flink in. Niet lang daarna volgde het gevecht tussen Hugh Glass en de grizzly en wat daarna volgde...nou ja, ik ga verder niks verklappen. Wat deze film vooral zo mooi maakt zijn de verpletterende beelden van de natuur. Die heb ik in geen enkele film zo mooi gezien. Zonder die schitterende beelden zou de overlevingstocht van Hugh Glass op mij minder indruk gemaakt hebben denk ik. Want ja, je weet zo'n beetje hoe het allemaal af gaat lopen. Dit soort overlevingstochten heb ik al meer in films gezien. De droomscène van Hugh Grant - waarbij we o.a. een ruïne van een kerk met beierende klokken te zien krijgen - deed mij erg denken aan de films van Tarkovsky. Verder opvallend ook dat er door een groep rondtrekkende avonturiers Frans gesproken werd. Zeker niet ongeloofwaardig, want Missouri waar het verhaal zich afspeelde is lange tijd Frans gebied geweest. Dat indianen door sommige avonturiers als untermenschen werden gezien dat kwam ook duidelijk naar voren in deze uitstekende western die mij geen moment verveelde. Of deze film aan de haal gaat met de meeste oscars durf ik nog niet te zeggen, maar ik denk wel dat het verdiend zou zijn.

4.5*

Verrassend sterke film waarbij de spanning voortdurend te snijden was en die mij regelmatig op het puntje van de stoel hield. Behalve de zeer mooie beelden van de achtervolging en de killings mag toch niet onvermeld blijven de verschijning van de zeer aantrekkelijke Jen uitstekend gespeeld door Matilda Lutz. Tja, net zoals de heren in de film werd ik toch ook wel even bloedgeil bij het zien van deze aanlokkelijke dame. Het verhaal mag dan wel ongeloofwaardig zijn, maar laat ik dat vooral bij horrorfilms meestal totaal onbelangrijk vinden. Het gaat bij mij bij dit soort films puur om de sfeer en die was bij deze film meer dan uitstekend. De titel geeft wel een enorme spoiler weg, dat wel, want je kunt van te voren al invullen hoe het gaat aflopen. Een minpuntje dus.

4,0*