Opinions

Deze film vanavond weer eens herzien. Bij mijn eerste kijkbeurt zo'n 15 jaar geleden kon ik absoluut geen waardering hebben voor deze film van Antonioni. Nu bij herziening bleek ook waarom niet. De eerste 30 minuten met oeverloos politiek geouwehoer moet tot die lage waardering geleid hebben. Maar na het eerste half uur werd het toch duidelijk beter hoewel ik de film in zijn geheel toch wel erg rommelig vond. De vrijscènes bij Zabriskie Point en vooral het surrealistische slot met muziek van Pink Floyd vond ik niettemin zeer mooi en hebben mij doen besluiten mijn eerdere waardering van 2,0* te verhogen naar 3,0*. De villa en de koelkast die Daria in haar fantasie liet ontploffen wat moest staan voor de ontploffing van de hele consumptiemaatschappij vond ik toch best wel goed gevonden van Antonioni. Misschien wel wat overdreven, maar het is natuurlijk wel een film die je moet zien in zijn tijd, het opstandige jaren zestig tijdperk.

btw Mijn eerdere bericht van 21 maart 2008 kan hierbij naar de prullebak.

3,0*

In mij recensie van juli 2008 schreef ik het volgende over deze film;

Film kon mij toch niet meer zo bekoren als toen ik hem voor de eerste keer zag. De film had wel iets poëtisch, inderdaad, maar de filosofische boodschap stelde toch ook weer niet zo veel voor.

Tja, dan heb ik dus niet goed opgelet, want de filosofische boodschap zit samengevat in de laatste scène; Helena die zich losmaakte van de tafel en boven die tafel bleef zweven. De boodschap lijkt mij duidelijk. De tafel staat voor de gedragscodes, voor het "moeten" die jouw verhinderen het leven te "leven". Helena had dat goed begrepen of beter gezegd, voelde dat perfect aan. Het kwam er eigenlijk op neer dat zij de ladder - die staat voor alle gebruiksaanwijzingen waar wij in het leven doorgaans mee worden doodgegooid - had weggegooid na erop geklommen te zijn. Dit laatste duidelijk met verwijzing naar de filosoof Ludwig Wittgenstein*.

Ik voel mij daarom ook genoodzaakt na herziening mijn waardering voor deze film naar boven bij te stellen, niet vanwege Jacob en zijn pa - zo enthousiast was ik niet over die personages - maar vooral toch om mijn fascinatie voor die wonderschone Helena én natuurlijk de verborgen filosofische boodschap.

4,0*

* Tractatus logico-philosophicus: Stelling 6.54

"Het laatste half uur van Zama is van een zelden vertoonde schoonheid; een verbluffend tropisch visioen" aldus de recensie in De Volkskrant. Daar kan ik het zeker mee eens zijn maar met het plot wist ik absoluut geen raad in deze i.m.o. zeer ondoorgrondelijke film. Vooral het voor mij onbevredigde einde liet mij met grote vraagtekens achter. Waar ging het nu eigenlijk over? Misschien verdient deze film inderdaad een tweede kijkbeurt - ik citeer De filosoof - om deze film beter te kunnen begrijpen maar of ik dat op zal kunnen brengen betwijfel ik. Daarvoor is deze film ondanks de soms zeer mooie filmbeelden mij te vaag en toch ook verder niet interessant genoeg.

3.0*

Angst, barre armoede, prostitutie, zwarte handel en terreur. Lelijkheid troef. Geen film om vrolijk van te worden dus. Was voor mij ook niet makkelijk om hier door heen te komen. Goed spel van de kinderen, dat wel en verder wel een mooi maar triest einde. Hilarisch trouwens die scène van die vrouw die naakt een heks op een bezemsteel aan het imiteren was.

3.0*

Deze film moest het voor mij helemaal hebben van de krachtige beelden die Dovshenko te voorschijn toverde. De communistische propaganda waar deze film vol van zit nam ik daarom maar voor lief. Mooi waren de beelden van de tractor, de paarden, de korenvelden en opvallend was het vrouwelijk naakt dat wij even te zien kregen. Of de communistische censuur hier blij mee was weet ik niet. Ik denk wel dat ze vanaf het begin van de jaren dertig steeds strenger werden, zo streng zelfs dat het onmogelijk werd nog langer dit soort films zoals Zemlya te maken want tot de destalinisatie half jaren vijftig bleef het ijzingwekkend stil wat de Russische cinema betreft. Alleen Eisenstein schijnt nog een paar interessante historische drama's gemaakt te hebben. Tja, kunst en dictatuur gaan nu eenmaal niet samen.

4,0*

Deze Tarkovsky viel mij toch enigszins tegen. Het zag er allemaal wel mooi uit maar met het verhaal kon ik niet veel. Dat liet mij met nogal vraagtekens achter. De mooiste scènes zaten trouwens in het begin zoals de brandende hooischuur en de droomscène, waarbij stukken uit het plafond naar beneden vielen. De score trouwens met muziek van Bach was dik in orde.

Nu heb ik alle films van Tarkovsky gezien of herzien. Stalker blijft voor mij nog altijd zijn beste film en deze helaas toch een van zijn minste.

3.5*

Een zeer onderhoudende politieke thriller hoewel die wel enigszins aan de lange kant was. Net zoals bij de film Argo heb ik soms wel enige twijfels over het waarheidsgehalte van het verhaal. Die aanslag op die CIA agente kwam mij niet bepaald geloofwaardig over. Ik had even het idee dat ik naar een Bond film zat te kijken. Het einde zal zonder meer wel kloppen. Dat de amerikanen die Bin Laden in zee gedumpt hebben geloof ik zonder meer. De "beroemde" Bin Laden die eindigt als haaienvoer. Een grotere vernedering is niet denkbaar. Ja, die Amerikanen wisten echt wel wat ze deden. Het begin van deze film was trouwens erg sterk en die martelingen, tja fraai is het niet maar in dit soort gevallen heiligt het doel soms de middelen. Voor de rest ook prima acteerwerk van Jessica Chestain.

4,0*

Geen al te vrolijk filmpje en nu niet bepaald geschikt om te bekijken tijdens de kerstdagen. Ellende troef namelijk in dit zeer depri ogend Russisch drama dat soms ook iets van een horrorfilm had zoals die scene in de trein bij voorbeeld. Zeer mooi was die surrealistische scene waarin de moeder haar twee dochters waste terwijl de hond stond toe te kijken. .

3.5*

Heb vandaag deze film eens bekeken. Vond het geen grootse film, maar scoort voor mij toch wel duidelijk boven het gemiddelde. Het verhaaltje vond ik niet zo interessant, de treinreizen des te meer, gezien de sfeer die dit opriep en de mooie beelden van en vanuit de trein die je onderweg te zien kreeg. Ik ben zelf dol op reizen per trein en in mijn fantasie was ik zelf een van de treinreizigers.

Zeer interessant vond ik de taoïstische citaten die je af en toe te horen kreeg. Zoals;

"Als het in je hart leeft bestaat het echt".

"Je geliefde is een spiegel waarin je jezelf kunt zien".

Zeer mooi. Ik ben nu eenmaal erg geïnteresseerd in de oosterse filosofie en dat is ook een van de redenen dat ik steeds meer Aziatische films bekijk. Ik houd wel van die rust die die films uitstralen.

3,5*

Deze film gaf in zeer mooie zwart-wit beelden een mooi beeld van de periode 1949-1964 in o.a. Polen en Frankrijk. Het verschil destijds in Europa tussen het starre communistische oosten en het vrije westen was duidelijk te zien. Een van de hoogtepunten in het gedeelte dat zich in Polen afspeelde was het folklore concert dat de groep dames gaf ter ere van de grote communistische leider Josef Stalin. Bij het zien van het portret van de “man van staal” dat omhoog gehesen werd moest ik onmiddellijk denken aan een soortgelijke scène in de Russische film Burnt by the Sun uit 1994.

Tja, en dan de hoofdpersonages. Over Wiktor was ik niet zo enthousiast maar over de mooie blonde Zula des te meer. Haar zang- en danspartijen waren om van te watertanden zo mooi, vooral ook haar jazzy vertolkingen in de Parijse nachtclub en haar dansuitvoering van Rock Around the Clock van Bill Haley. Wat de love-story betreft van Wiktor en Zula; die is overigens in deze film voor mij niet het belangrijkste. Het is de schitterende cinematografie en uiteraard de persoonlijkheid Zula die deze film voor mij ver boven het gemiddelde doet uitstijgen.

4.0*

Op visueel vlak een schitterende film met dank aan de wonderschone Vita (Aurelija Anuzhite). De erotische scènes zijn om van te smullen, zelden zo mooi gezien in een film. Prachtig ook die surrealistische scènes van o.a. het meisje en de reuzespin, de personages in de schilderijen die tot leven kwamen. Eveneens mag niet onvermeld blijven de mooie soundtrack die uitstekend paste in deze schitterende sprookjesachtige film. De film deed mij wat camerawerk betreft enigszins denken aan de films van de Litouwer Shirunas Bartas met dat verschil dat die films van Bartas zeer depri oogden wat beslist niet gezegd kan worden van dit wonder-schone filmpje van Vasili Mass. Integendeel zelfs. De opgewektheid straalde er van af.

4.5*

Fransman Jouw waardering van 3.0* is veel te mager.

Verrassend mooie film hoewel het eerste 1½ uur daar niet naar uitzag. Het was zeker niet slecht, best grappig allemaal maar echt boeien deed het mij niet. Daar kwam abrupt verandering in toen Sabada, het lieve blonde moslimmeisje ten tonele verscheen. Ik was gelijk verkocht. Ik zou ook net als Luka daar smoorverliefd op geworden zijn. Mooi was trouwens de droomscène van Luka waar hij samen met Sabada in het bed boven het Bosnische landschap zweefde. Ook het happy end met die ezel was schitterend, eveneens de zeer komische scène van Sabada en Jadranka die elkaar in de haren vlogen. Wat de muziek betreft; van die blaasmuziek word ik af en toe een beetje moe maar van Kusturica's dierentuin kan ik nooit genoeg krijgen. Woef, kattekop en de ezel stalen voor mij samen met Sabada de show in deze heerlijke romantische film van een regisseur die ik nooit echt heb kunnen waarderen. Toch maar eens gauw Underground herzien die ik vijtien jaar geleden gezien heb maar toen bij mij moest doen met een misschien ten onrechte lage waardering.

4,5*

United States of Love? Ze hadden het beter United States of Frustrated People kunnen noemen. Wat een doffe ellende wat die vier hoofdpersonen uitstraalden. Ik moest toch wel enigszins denken aan al die depri Russische films die al die ellende blootlegden van de laatste jaren van de Sovjet Unie. De laatste scène van deze zeker niet slechte film - het verhaal speelde zich af vlak na de val van de Muur - deed mij in ieder geval denken aan de laatste scène van Gruz200 waarbij wij ook een naakte vrouw hulpeloos op een bed zagen liggen.
Tja, en dan die Rooms Katholieke Kerk. Die is in dat oerkatholieke Polen nooit weggeweest en probeerde duidelijk weer zijn gezag weer te herstellen. Opvallend wel de vele naaktscènes in deze film.

Synthetische mensen die worden ontwikkeld om een levenspartner te zijn.

Toen ik dit las dacht ik; wat moet ik met deze nonsens? Maar ja, Onderhond gaf een 4,0* voor deze film, dus dacht ik; dit moet best een mooie film zijn, al is het maar audiovisueel. Maar helaas. op visueel vlak stelde deze film mij enorm teleur en het verhaal vond ik 100 x niks, net zoals de verhalen in de film "Her" en "Lars and the Real Girl" waarbij het ging o.a. om een mafketel die een relatie aanging met een besturingssysteem en een freak die verliefd werd op een pop. Hier ging het dus om iemand die verliefd werd op een vrouw die eigenlijk niet meer dan een robot is. En dit allemaal zo serieus gebracht alsof de makers wilden zeggen dat dit in de toekomst wel eens mogelijk zou kunnen zijn. Niet voor mij dus, dit soort onzin leent zich i.m.o. alleen maar in een komedie waarbij met dit soort onderwerpen de draak gestoken wordt. Verder vond ik het sentimentele gehalte in deze film veel te hoog. Het kostte mij daarom ook heel veel moeite om deze film die voor mij een eeuwigheid leek te duren helemaal af te kijken. Toch gedaan, maar het betekende wel het voor mij laagste gehanteerde cijfer voor deze film.

1.0*

Onlangs schreef ik in mijn bericht bij "30 Days of Night" o.a. het volgende;

Vampier- en Zombiefilms zijn dus duidelijk niet mijn ding. Ik heb dit al tig keer in andere films gezien. Het is allemaal hetzelfde maar er zijn schijnbaar toch filmliefhebbers die hier nooit genoeg van krijgen. Ik bekijk dit soort films in ieder geval niet meer.

Dat laatste heb ik dus toch weer gedaan en daar heb ik geen seconde spijt van want "Zombi 2" vond ik mede door de voortreffelijke spanningsopbouw zeer sfeervol en de uitstekend passende soundtrack droeg daar ook nog eens een behoorlijk steentje aan bij. De film waarvan ik het verhaal zeer goed en origineel vond bevatte behalve de zeer gore scènes ook enkele hele mooie erotische scènes zoals de onderwater- en de badkamerscène. Vooral de zombie vs haaiscène is memorabel.

Kort samengevat: "Zombi 2" is voor mij verreweg de beste zombiefilm die ik gezien heb en voor mij tot nu toe ook de beste film van Lucio Fulci. Binnenkort toch nog maar iets meer van deze regisseur bekijken.

4,0*

Mij kostelijk geamuseerd met deze heerlijke onzin die voor mij eigenlijk aanvoelde, niet als een horror maar als een feel-good movie. En dat ligt toch vooral aan de dames die hier toch wel een belangrijke hoofdrol opeisten. Behalve van Emma Stone (Wichita) en Abigail Breslin (Little Rock) was ik ook zeer gecharmeerd van die blondine Zoey Deutsch (Madison). Tja, dames doen het bij mij altijd goed in dit soort films. Ik krijg er gewoon een ontzettend goed gevoel van. Minpuntje is wel buiten de overacting van Woody Harrelson dat deze film in vergelijking met de Zombieland uit 2009 originaliteit miste, maar ach...ik neem dat maar voor lief. Er zijn aanzienlijk mindere vervolgfilms gemaakt. Ik vond deze Double Tap in ieder geval heerlijk amusement om op zo'n saaie 1e Kerstdag te bekijken.

4,0*

Deze film kent een ijzersterke eerste drie kwartier. De tragische beelden van de burgeroorlog in Libanon zijn zeer indrukwekkend en de ontmoetingen van Zozo en de zeer sympathieke Rita behoren voor mij tot de meest hartverwarmende scènes van deze voor mij tot nu toe onbekende film. Het tweede deel dat zich in Zweden afspeelde vind ik aanzienlijk minder. Hoogtepunten daarvan zijn alleen de prachtige surrealistische beelden van de ontmoeting van Zozo met zijn overleden moeder terwijl granaten om hen heen ontploften, hiermee uitdrukkend het trauma waar Zozo mee te kampen heeft vanwege de ervaren oorlogsverschrikkingen in Libanon.
Het camerawerk vind ik verder dik in orde, vooral de visuals van de surrealistische scènes oogden zeer mooi. Ondanks het niet al te sterke tweede deel krijgt deze film van mij daarom ook een dikke voldoende. Misschien zou de film nog beter geweest zijn als het verhaal zich helemaal in Libanon afgespeeld had.

3,5*

Aangenaam verrast door dit poëtische drieluik over de liefde van Hou Hsiao-Hsien en dat geldt vooral voor het tweede filmpje (4,0*) dat zich afspeelde in 1911. Hier verwachtte ik namelijk helemaal niets van. Op visueel vlak vind ik dit ook het mooiste filmpje. Dat men er voor gekozen heeft de dialogen tussen de scènes af te beelden vind ik helemaal niet zo slecht gevonden. In 1911 waren de films nu eenmaal gewoon zwijgend. Het enigste waar ik mij aan stoorde was dat "kattegejank". De pianomuziek vond ik daarentegen weer erg mooi.

Poëtisch gezien vind ik het eerste filmpje (4,5*) verreweg het mooiste. Een man op zoek naar zijn liefde waarbij de zoektocht uiteindelijk beloond wordt. Prachtig.

Het derde filmpje (3,5*) vond ik het minste. Het is best wel sfeervol, ziet er mooi uit maar deed mij ook weer niet zo veel.

Waardering; 4,0*

Ook deze film vandaag gezien op de Filmbeurs in Den Bosch. Ik heb het ervaren als een film die wel mooie momenten heeft, maar waar over het algemeen toch weinig in gebeurt en bovendien is het allemaal behoorlijk aan de trage kant. De kans dat je in slaap valt als je naar deze film kijkt is na een zware werkdag daarom ook zeer groot. Het overkwam mij bijna in ieder geval. Misschien moet ik daarom deze film toch maar een nieuwe kans geven, maar dan wel bekijken zonder slaapoogjes uiteraard.

3,0*

Redelijke docu, is mij 100% meegevallen. Het sterkste vond ik toch wel de zwartepiet scènes in London die soms felle reacties uitlokten, die vanuit het oogpunt van de Londonaren toch best wel begrijpelijk waren. Want laten we eerlijk zijn; wat hebben zij er voor een boodschap aan dat Zwarte Piet een stuk Nederlandse traditie is en dat Zwarte Piet aardig is voor kinderen en aan hun snoep uitdeelt. "I don't care if it's a local custom ...leave" krachtig verwoord door een van de Britten. Voor het gevoel van de mensen aan de andere kant van de Noordzee wordt met Zwarte Piet de donkergekleurde medemens belachelijk gemaakt en dat staat voor hen gelijk aan racisme. Elke discussie daarover met de Britten is verder zinloos. De discussie over Zwarte Piet moeten we daarom ook maar beperkt houden tot Nederland. Of sommigen het racistisch vinden of niet, daar moeten we ons ook weer niet te druk over maken. De traditie zal toch wel behouden blijven, wat niet wegneemt dat veel mensen hier in Nederland er in de toekomst er toch wat meer kritisch tegen aan zullen kijken. Mij maakt het allemaal niet zo veel uit, over vier dagen is Sinterklaas met zijn paard en zijn pieten weer vertrokken en kunnen we lekker weer gaan zeiken over kerstmis.

3,0*