Opinions

Waardeloos? Nou, daar denk ik toch anders over. Met het filmpje ¨Amateur Night¨ heb ik mij anders kostelijk geamuseerd. Verreweg ook het beste filmpje van de reeks. De rest kon er ook allemaal mee door. Filmpjes bevatten overigens genoeg goorheid en sommige dames hoe aantrekkelijk ze ook waren kwamen er niet best van af. Vooral in het filmpje ¨Tuesday the 17th¨ kwamen de dames op een wrede manier aan hun eind. Best wel grappig eigenlijk. Ik kon mij er wel mee amuseren. Het is tenslotte maar film, niet waar .

3,5*

Minder dan deel I van de reeks, maar duidelijk beter dan deel II (Die vond ik veel te goor.) Van de filmpjes van dit 3e deel vond ik Dante the Great zonder meer het beste en zeker de ook meest komische.

Op visueel vlak vond ik Viral er trouwens best wel aardig uitzien. Een grote fan van de VHS filmpjes zal ik echter nooit worden. Daarvoor vind ik ze over het algemeen te goor en te veel over de top.

Nog iets, deze film die ik bekeken heb met hulp van de pindakaaspiet duurde slechts 81 minuten. Heb ik soms een filmpje gemist?

3,0*

Veel minder dan VHS I.

Overdaad schaadt en dan heb ik het over de gore. Dat was voor mij hier te extreem. Ik kon er de lol er in ieder geval niet van inzien. Bovendien houd ik absoluut niet van zombiefilms een enkele uitzondering daargelaten. Safe Haven had enkele goede scènes, zoals de collectieve zelfmoord, waarbij een tiental heren zich tegelijkertijd door het hoofd schoten , maar ook hier ging het naar het eind toe te veel over de top. Tja, je moet er van houden. Het laatste filmpje had de film nog kunnen redden maar dat party/aliën gebeuren vond ik helemaal niks. Dus, maar snel vergeten dit VHS II, waarvan het eerste filmpje Clinical Trails achteraf gezien toch het beste was.

2,0*

Mooi

En dan heb ik het niet alleen over de film maar vooral ook over de oh zo wonderschone Valerie, schitterend gespeeld door Jaroslava Schallerová. Wat zou deze film zijn zonder haar verschijning? Zij is ook echt geknipt voor dit dromerige surrealistische sprookje of hoe je het maar noemen wilt. Dit bijzonder sfeervolle filmpje werkte in ieder geval zeer hypnotiserend op mij, niet alleen door de mooie sprookjesachtige beelden maar zeker ook door de schitterende soundtrack. Vooral de laatste vijf minuten van dit filmpje vond ik magistraal.

4,5*

Verrassend goede film van de regisseur van "Drive". Wat de betekenis van het verhaal is, daar ben ik nog niet achter. Mijn hoge waardering voor dit onderschatte werkje van Refn is voorlopig gebaseerd op de schitterende cinematografie en de prachtige soundtrack.

Hoewel er bijna geen dialogen in deze film zitten en de film ook nog eens uiterst traag is heeft deze mysterieuze film mij ondanks dat geen minuut verveeld. Ik heb negentig minuten lang gefascineerd zitten kijken. Toch is het zeer duidelijk te zien dat wij hier te doen hebben met dezelfde regisseur als van Drive. Net zoals in Drive komt het geweld ook hier onverwachts én bovendien loeihard aan.

Van Refn is dit nu de derde film - na Bronson en Drive - die ik van hem gezien heb en ik denk dat hij een hele grote regisseur gaat worden. Zijn films zijn niet voor iedereen weggelegd. Liefhebbers van Hollywood blockbusters kunnen zijn films - en vooral deze film - beter links laten liggen. Zij zullen alleen maar teleurgesteld worden.

Het gemiddelde voor deze prachtfilm is uiteraard schandalig laag.

4,0*

De tweede film van Franco die ik gezien heb en deze was i.t.t. Justine echt helemaal niks. Nu zijn vampier films niet direct mijn ding maar als je probeert met een goed verhaal te komen dan kan het voor mij nog enigszins positief uitvallen. Narratief was deze film echter zo bedroevend slecht dat zelfs de vele naakt-scènes daar geen positieve draai aan konden geven. Ik vond de dames trouwens ook niet aantrekkelijk. Het enigste wat dan nog in positieve zin overblijft zijn de best wel fraaie beelden van Istanbul en de redelijke soundtrack, maar dat was dan ook alles.

1,0*

Gezien de zeer negatieve reacties verwachtte ik van deze film helemaal niks maar achteraf viel het allemaal nog best mee. Aan de fotografie, kleurengebruik etc viel niets op aan te merken. Het acteerwerk vond ik daarentegen niet zo bijzonder en dat alles zich bijna in een ruimte afspeelde maakte de film enigszins langdradig. Wat wel werkte waren de bewegende schaduwen waar een enorme dreiging van uitging en voor mij dus zeer effectief waren. Dat de film eindigde zonder dat er nader iets uitgelegd werd vond ik absoluut niet storend. De korte zin "I exist" die James in de kerk uitsprak zegt mij voldoende. Als je filosofisch ingesteld bent dan kun je voor je zelf wel een verklaring geven voor het mysterie. Ik had er dus geen moeite mee.

3,0*

Inderdaad een typische Bergman maar wel een van de mindere. De eerste 70 minuten vond ik niet echt bijzonder. Het enige positieve daarvan vond ik dat de kunstschilder dat heerschap dat kakelend achter hem aanrende ik klap voor zijn snuit gaf. Zou ik ook gedaan hebben in zijn plaats. Voor de rest vond ik het allemaal nogal zwaar aangezet. Neen, vrolijkheid moet je bij de films van Bergman niet zoeken. De laatste 20 minuten maakten gelukkig nog het e.e.a. goed. Die kende een paar hele mooie surrealistische scènes. Die fladderende duiven in de gang, de vrouw die opgebaard lag etc. Zo mag ik Bergman's films graag zien.

3,0*

Deze film herzien en nu mét ondertiteling. Dat laatste is wel belangrijk ook want het gaat in deze film puur om de dialogen in zo'n stuk of acht scènes, die als ik het goed begrepen heb allemaal over hetzelfde onderwerp gaan en volgens mij niet meer dan rehearsals zijn voor een film. Die scènes bevatten ook bovendien zeer veel dezelfde teksten zoals "You know, I don't know where to begin", "Tea, Coffee?" "Well... I love my wife and I love Lyuda".

De personen in de scènes in kleur moeten volgens mij de regisseur en zijn assistent zijn die de afzonderlijke scènes moesten beoordelen en het einde van de film liet i.m.o. duidelijk zien waarom voor deze film de titel "Eternal Homecoming" werd gekozen.

Tot zover mijn interpretatie van deze film, waarbij ik Mochizuki Rokuro gelijk moet geven dat mijn eerdere berichten over deze film inderdaad nergens over gingen.

3,5*

Mooi!

De kracht van dit wraak filmpje zit hem vooral in dat de gezichten van de volwassenen bijna niet in beeld komen maar dat alles draait om de twee toch best wel mooie meisjes. Het einde was best wel wreed. De gezichtsuitdrukking van Flavia nadat ze wraak genomen had op Veronica was om in te lijsten, zo mooi.
Wel grappig dat ik pas van dit alleraardigste filmpje hoorde nadat ik een mooie cover zag in de game DVD en blu ray cover KO... Mijn interesse was gelijk gewekt. Waar zo'n game allemaal niet goed voor kan zijn.

3,5*

Niet onaardig en dat ligt toch vooral aan de cast en dan heb ik het over Sandra Escacena in de rol van Veronica en het jonge grut. Best wel een mooie Spaanse dame trouwens die Veronica. Het verhaal op zichzelf vond ik niet zozo - misschien toch te veel van dit soort occulte films gezien - hoewel ik het einde niettemin zeer sterk vond.

Ik kende van deze regisseur alleen de drie films van [Rec] waarvan ik die eerste zelfs ijzersterk vond. Ja, daar kon deze film toch niet aan tippen maar niettemin prima vermaak dit horrorfilmpje.

3,5*

Dat deze film niet al te lang in de filmhuizen zal draaien geloof ik onmiddellijk. Er waren maar een handjevol mensen aanwezig in Lux Nijmegen waar deze film gisteravond vertoond werd en van dat handjevol verlieten nog eens drie mensen voortijdig de zaal ook. Die hadden duidelijk iets anders verwacht. Ik niet dus en zeker niet als verwezen wordt naar het werk van Tarkovsky en Tarr. Dan weet ik wat ik kan verwachten. Deze film moest het voor mij dan ook duidelijk hebben van de zeer krachtige beelden die voor mij moeilijk in woorden zijn uit te drukken. De scène van de aardbeving waarbij een glas zich langzaam hobbelend naar de rand van het tafeltje bewoog deed mij trouwens onmiddellijk denken aan zo'n soortgelijke scène in de film Stalker van Tarkovsky. Mooi trouwens die surrealistische scène van die vliegende walvis (zie poster). Ook het einde was erg mooi.

3,5*

Ik kan de positieve berichten voor deze film nu niet bepaald delen. De zwaardduels waar je in deze film van het begin tot het eind mee doodgegooid werd begonnen mij op den duur behoorlijk te vervelen. Ook dat die duels zich maar op een lokatie afspeelde - The Forest of Resurrection - maakte deze film voor mij behoorlijk langdradig. Dat ik deze film ondanks mijn negatieve punten toch nog een krappe voldoende geef is behalve de humor - die werkte bij mij af en toe best wel op mijn lachspieren - vooral vanwege de zeer lieflijk ogende vrouwelijke hoofdpersoon geacteerd door de zeker niet onaantrekkelijke actrice Chieko Miesaka. Zij zorgde in ieder geval voor nogal wat afwisseling in deze voor mij nogal teleurstellende film die het absoluut niet haalt bij "Midnight Meat Train", de enigste film van Kitamura die ik tot nu toe gezien had.

3,0*

Deze film lijkt qua stijl zeer op Moodysson's debuut "Fuckung Amal", maar is toch wel beduidend minder. Want ja, waar gaat het eigenlijk over? Drie lelijke punkmeiden - nou ja, die Hedwig kan er mee door - die op een drumstel en een gitaar staan te rammen. Verder niks. Toen de aftiteling begon, dacht ik "Hé, was dat nu alles?". Een beetje inhoudsloos filmpje dus, hoewel ik het wel verkies boven de zeer depri ogende films "A Hole in My Heart" en "Container", die niet om aan te zien waren.

3,0*

Dit "drama" nu eindelijk ook eens bekeken en ik kan er alleen maar positief over zijn. De sfeervolle beelden en het mooie samenspel tussen Omori en Terashima gaven mij een erg lekker gevoel. Ook het einde vond ik zeer fraai. Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen.

4,0*

btw Waarom staat er boven in de omschrijving alleen "drama" Dit is toch een 100% roadmovie.

Deze film heb ik in de bioscoop voorbij laten omdat ik van films die in één take worden opgenomen doorgaans niets verwacht. Maar gezien het hoge gemiddelde op MM heb ik mij desondanks toch maar aan deze film gewaagd. Niet in de bioscoop maar thuis. Nou ik kan je zeggen dat ik er meer dan 140 minuten over gedaan heb om deze film helemaal tot het einde uit te kijken. Het boeide mij allemaal voor geen meter. Het probleem met dit soort één takes is dat het veel overbodigs bevat. Neem nu het eerste deel: veel oeverloos geleuter waarbij ik constant op de klok moest kijken van wanneer gaat er nu eindelijk iets gebeuren. Dan het tweede deel: Ah nu gaat het spannen dacht ik, maar helaas keek ik nog steeds op de klok want ook dat wist mij maar niet te boeien en dat geschreeuw bovendien van die Duitse criminelen - tjonge, het leken wel Japanners - hing mij op een gegeven moment helemaal de keel uit. Dan nog die hand-camera die mij verschrikkelijk begon te irriteren en die op visueel vlak eigenlijk aan deze film niets toevoegde. Het oogde allemaal zo lelijk. Dan zou het dus moeten komen van het verhaal maar dat vond ik zeer ongeloofwaardig en ook nog niet eens erg spannend.

Blijft ten slotte de vraag over of deze film voor mij dan toch nog iets positiefs te vermelden heeft; Ja Victoria, zij deed het uitstekend en de scène in het eerste gedeelte - achteraf misschien toch nog het sterkste deel - waarin zij op een speelse manier piano speelde vond ik het beste gedeelte van deze zeer teleurstellende film waarbij de hoge waardering hier op MM voor mij alsnog een raadsel is.

2,0* Ik kan er helaas niet meer van maken.

Ondanks dat de zeer expliciete erotische scènes in het eerste gedeelte van dit liefdesverhaal voor mij zeer mooi oogden - zelden zulke mooie erotische scènes gezien - vond ik het tweede gedeelte van deze love-story toch aanzienlijk beter. De scènes die er daar voor mij uitsprongen waren de hartverwarmende scènes hoe Adèle met de kinderen op school omging, de scène waarin Emma Adèle de bons gaf - wat een emotie! - en vooral de scène op het einde; Adèle bezoekt de tentoonstelling van Emma, maakt een oppervlakkig babbeltje her en der, kijkt rond, staart naar haar door Emma getekende portret, drinkt vervolgens haar glas leeg en vertrekt onopvallend. De laatste beelden die we van haar zagen als ze in haar blauwe jurk de straat uitloopt. C'est fini! Einde love-story. Adèle heeft Emma eindelijk los kunnen laten. Althans, zo zie ik het. Een scène oh zo herkenbaar voor mij.
La Vie d' Adèle vind ik wel moeilijk om te waarderen. Is het wel nodig geweest drie uur uit te trekken voor dit liefdesverhaal? Herziening - en die komt er zeker aan - zal dat uit moeten wijzen. Misschien dat er dan van mijn kant nog een verhoging qua waardering voor deze film in zit, maar Borgman zal het zeker niet overtreffen, voor mij verreweg de beste film van dit jaar. De Gouden Palm had naar die film moeten gaan, niet naar Adèle.
Opvallend was het of misschien ook weer niet dat de filmzaal in Lux Nijmegen hoofdzakelijk gevuld was met dames, de heren waren op een hand te tellen maar zo ver ik weet is iedereen na de pauze weer teruggegaan naar de zaal voor het vervolg van deze film.

4,0*

Moeilijk te beoordelen film. Zou ik deze film moeten waarderen in de catogorie "meest depri-film aller tijden" dan zou deze film van mij het allerhoogste cijfer krijgen, want deprimerender kan het volgens mij haast niet. Hoewel ik wel enigszins moest denken aan "Irréversible" van Noé gaat de vergelijking toch niet helemaal op. Bij "Irréversible" had je na de verkrachtingsscène het ergste achter de rug. Maar niet bij deze film die naar het einde toe alleen maar erger werd. Met de laatste 20 minuten had ik daarom ook behoorlijk moeite. Dat er in de film bijna geen dialogen waren verhoogde imo alleen maar de zeer naargeestige sfeer en de depri soundtrack hielp daar ook nog een handje aan mee. Waarom deze film in de synopsis staat beschreven als een drama begrijp ik eigenlijk niet zo goed. Deze film is voor mij pure horror. Die zwart-wit scène is daar toch een duidelijk bewijs van en dan zullen we het nog maar niet hebben over de scène waar een van de mannen door honden wordt verscheurd.
Hoe ik deze film nu verder moet waarderen is moeilijk. Voorlopig houd ik op een 3,5* want ik denk niet dat ik deze film snel ga herzien, mocht ik hem ooit willen herzien. Deze zeer shockerende film leent zich nu eenmaal niet voor een ontspannen avondje filmkijken.

3,5*

Deze film liet mij na afloop met een teleurgesteld gevoel achter omdat hetgeen ik zou verwachten uiteindelijk niet te zien kreeg. Vul het zelf maar in lijkt de regisseur te zeggen. En hoe het allemaal zou aflopen, daar was ik natuurlijk wel reuze benieuwd naar want de spanning was af en toe om te snijden. Die werd voortdurend tot het uiterste opgedreven. Zie bij voorbeeld het onderhoud van Emil met zijn baas, de worsteling van Emil met zijn broer. Je ziet Emil in adamkostuum oefenen met zijn geweer. Wat is hij met dat geweer van plan? Wraak nemen op zijn baas door wie hij gedwongen werd een door hem zelf gedestilleerd fles alcoholische drank leeg te drinken. Dit omdat een collega van hem door het drinken van dat spul was overleden. Dat geweer zou op het einde helemaal geen rol spelen bleek achteraf, want daar gebeurde eigenlijk helemaal niks mee maar dat wat er stond te gebeuren, dat kreeg je door het abrupte einde niet te zien. Maar als je goed opgelet hebt, dan moet je toch goed kunnen aanvoelen wat er mogelijk zou gaan gebeuren. Het geblaf van de hond dat je op de achtergrond hoort in de mijnschacht zegt mij genoeg. Geen gemakkelijke film dus, hapklare brokken worden je niet voorgeschoteld door deze regisseur. Je moet bij deze film goed opletten. Sommige scènes lijken belangrijk maar zijn dat achteraf niet. Een verhaaltje over een hond die dagenlang op zijn baas wacht omdat die baas zat opgesloten in de mijn die was ingestort blijkt achteraf wel belangrijk te zijn.

4.0*

Gezien de vele discussies deze film eindelijk maar eens bekeken. Als surrealistisch drama uitstekend geslaagd en dan kan ook van de cinematografie gezegd worden. Prachtige beelden, ook van het landschap die volgens mij in Thailand moeten zijn opgenomen, zeker niet in Birma, want om daar te filmen zullen ze van de autoriteiten aldaar nooit toestemming gekregen hebben.

Dat de meningen over deze film niet altijd positief zijn kan volgens mij maar aan een ding gelegen hebben en dat is dat vele users een realistich en geloofwaardig drama verwacht hadden van wanhopige ouders op zoek naar hun vermiste kind. Daar zag het in het begin ook naar uit maar in de tweede helft veranderde de film in wat je zou kunnen noemen junglehorror en kregen wij een soort waanzin te zien zoals in "Apocalypse Now" en was van realisme niets meer te bespeuren en dat was maar goed ook. Realische drama's heb ik al genoeg gezien. Het absurde einde vond ik zelfs zeer verrassend en daarom ook bijzonder geslaagd.

4,0*

Deze film stond al een tijdje op mijn "to see" lijst maar omdat er nog al eens verwezen werd naar 964-Pinocchio en Tetsuo - films die ik absoluut niet kon waarderen - heb ik het bekijken van deze film alsmaar uitgesteld. Volkomen onterecht achteraf hoewel het laatste half uur mijn waardering voor deze film wel een stuk naar beneden kelderde. Ik vond dat gedeelte flink over te top en bovendien soms erg goor. Deze film moet het voor mij vooral hebben van de scènes die zich in de "Delirium" nachtclub afspeelde. De soundtrack hierbij vond ik fenominaal, maar het geweld af en toe te heftig. Ik moest toch af en toe wel eens denken aan de films van Gaspar Noé. Maar voilá, deze film is nu eenmaal een horrorfilm waarbij wij een kijk hebben in de hallucinaties en nachtmerries van de hoofdpersoon, dus funktioneel is het allemaal wel.

De kwaliteit van deze film vond ik niet al te best maar misschien ligt dat aan de kopie die ik bekeken heb. Bovendien heb ik de film - met Engelse ondertiteling - van het internet geplukt. Zonder die ondertiteling is deze film trouwens ook goed te bekijken, want in de eerste plaats zijn de dialogen erg schaars en in de tweede plaats is dit een film die het vooral moet hebben van het audiovisuele. Het verhaal is hieraan volledig ondergeschikt.

3,5*

btw Zonder het laatste half uur had deze film van mij op zijn minst een 4,0* gescoord.

Dit psychologisch drama dat gisteravond weer eenmalig in Lux te zien was maar waar ik i.v.m. werk niet bij kon zijn vanmorgen alsnog herzien. Moet zeker wel zo'n 20 jaar geleden zijn toen ik deze Bergman voor de eerste keer gezien had want op enkele scènes na kon ik er niets meer van herinneren. Mijn waardering voor deze film was destijds wel erg hoog. Waarom is mij nu toch niet helemaal duidelijk. Ik denk dat ik toen in een behoorlijk depressieve bui gezeten heb want nu bij herziening is deze uiterst zwaarmoedige film - tsjonge wat een bak ellende - bij mij behoorlijk in waardering achteruit gegaan. Ik slaagde er maar niet in om mij in de hoofdpersonen in te leven. Zij lieten mij tamelijk onverschillig. Tsja het kan verkeren. Mijn filmsmaak is de laatste tijd sowieso behoorlijk veranderd. Ik houd nu eenmaal meer van films met een doorgaans vrolijke ondertoon m.u.v. oorlogsfilms dan. Wat wel in positieve zin in deze film overblijft is het acteren van de hoofdrolspelers. Dat was zonder meer goed, maar dat zijn we wel gewend in de films van Bergman. Het begin en het einde van deze film - dat wat zich buiten afspeelde - vond ik trouwens erg mooi. Dat had gelukkig nog iets vrolijks. Verder staan enkele Bergman films die - hoewel niet vrolijk van toon - bij mij nog altijd als een huis. Dan heb ik het over Tystnaden en Det Sjunde Inseglet. Aan een herziening van Fanny Och Aleksander zal ik mij verder maar niet wagen. Grote kans dat die ook flink bij mij in waardering achteruit zal gaan.

3,0

Helemaal boeien kon deze film mij toch niet, maar dat komt in hoofdzaak omdat zoiets als een anatomische les nu niet bepaald mijn favoriete onderwerp is. Beelden daarvan oogden erg somber wat uiteraard wel logisch is.

Aan het acteren van de hoofdpersonen valt niets op aan te merken en sommige scenes waren zeer mooi en knap gefilmd. En dat geldt vooral voor het openingsshot en dat van de autocrash.

Wat mij ook opvalt bij Japanse films en dat geldt ook voor deze film dat de muziek en de beelden zo'n eenheid vormen, veel meer nog dan in westerse films.

Hoewel ik de laatste tijd Japanse films gezien heb die ik toch aanzienlijk beter vond dan deze krijgt deze film van mij toch een ruime voldoende. En misschien moet ik deze film gewoon nog eens gaan herzien.

btw Het is maar goed dat ik niet eerst de reacties op dit topic heb gelezen alvorens ik naar deze film ging kijken. Als ik gelezen had dat MTV deze film had uitgezonden, dan had ik waarschijnlijk deze film aan mij voorbij laten gaan.

3,5*

Van deze film die ik zo'n 15 jaar geleden voor het eerst gezien had was ik aanvankelijk niet zo weg. Een nieuwe kijkbeurt lag voor mij niet in het verschiet totdat ik de DVD van dit vroege werkje van Fellini vorige week voor slechts € 2,50 in de uitverkoop zag liggen bij de FRS. Toch maar meegenomen en vanmorgen het filmpje maar weer eens bekeken. Zeker niet slecht maar haalt het natuurlijk niet bij zijn latere films "Il Dolce Vita" en "Otto Y Mezzo" maar heeft wel alle kenmerken van deze klassiekers waar Fellini zijn naamsbekendheid aan te danken heeft. " I Vitelloni" die ik nu na herziening toch wel een stuk beter kan waarderen moet het voor mij vooral hebben van de levendige scènes zoals bij voorbeeld die van het carnavalsbal. Bij de scène van die pater in die boom moest ik gelijk denken aan Amarcord. Nino Rota gaf met zijn door hem gecomponeerde muziek deze film ook weer dat kenmerkende Fellini sfeertje. Al met al is dit een best aardige Fellini dus. Dit soort films mag de FRS van mij wel vaker voor € 2,50 in de uitverkoop doen. Ik wil de FRS er graag van verlossen.

3,5* na herziening

Schitterende film van Jean Luc Godard. Verreweg de beste film die ik gezien heb die de prostitutie als onderwerp had. Geweldig goed acteerwerk van Anna Karina. Wat een uitstraling had zij. Dat is heel wat anders dan het houterige acteren van Catherine Deneuve in "Belle de Jour" die ook de prostitutie als onderwerp had.
Deze film had twee scenes die er echt bovenuit sprongen maar die ook door en door triest waren;
De scene waarin Anna Karina naar de film "Le Passion de Jeanne d' Arc" aan het kijken was en haar tranen de vrije loop liet.
De scene waarin zij op het einde van de film op een even zo'n trieste manier als Jeanne d' Arc aan haar einde kwam en die mij net zo'n brok in mijn keel bezorgde als het sterven van de hoofdpersoon in "Le Passion de Jeanne d' Arc", een film die ik toevallig gisteren gezien had.
Ik wil binnenkort toch gauw eens wat meer films van Jean Luc Godard gaan herzien, vooral uit de eerste helft van de jaren zestig toen zijn politieke boodschappen nog niet zo op de voorgrond traden zoals in zijn films "Le Chinoise" en "Week-end".
"Vivre sa Vie" is voor mij in ieder geval een tijdloze film die anno 2008 nog niets in zeggingskracht heeft ingeboet.
btw Hoeveel keer zou Anna Karina in deze film een sigaret van het merk "Gitanes" hebben opgestoken? Het is vreemd, maar sinds het rookverbod in Nederland in cafés van kracht werd, valt het me op dat er in films - vooral in oude - zo ontzettend veel gepaft wordt, wat de sfeer eigenlijk alleen maar ten goede komt. Anna Karina die een sigaret opstak, dat was toch wel erg mooi om te zien.

Waardering; 4,5*

Onlangs in het bezit gekomen van de DVD van deze film. (Australia import/Regio 4/ directorssuite.com.au) en vandaag deze film weer eens herzien.
De eerste 1½ uur vond ik ijzersterk, waarbij de volgende sequenties opvielen; de manifestaties waarmee de film opende, het desastreuze effect van 5 jaar communistisch bewind op een welgestelde familie in Constantsa in Roemenië en zoals ik al in mijn eerdere bericht vermeldde; de boottocht naar Belgrado met een reusachtig in stukken gezaagd beeld van Lenin die de ondergang van het communistisch systeem in Oost Europa uitstekend symboliseerde.
Het gedeelte wat zich afspeelde in Sarajevo vond ik minder geslaagd, het werd soms erg langdradig en de regisseur maakte zich imo toch enigszins schuldig aan behoorlijke overdrijving. De scène van het orkestje dat in dichte mist aan de Donau aan het spelen was had voor mij best weggelaten mogen worden. Ik vond het nogal kitscherig. De scène van de slachtpartij in dichte mist - we zien niks maar horen alleen maar bange stemmen en schoten - was wel weer erg sterk.
Al met al toch een geweldige kijkervaring deze film van Angelopoulos, hoewel het geduld van de kijker wel op de proef wordt gesteld, want de films van Angelopoulos zijn doorgaans erg traag.
Vermeldingswaard is verder nog de uitstekende muziek van Eleni Karaindrou, die deze film een bijzondere sfeer gaf.

Waardering; 4,5*

Film kende een goed maar heftig begin en een mooi einde. Visueel was het soms best mooi, behalve die vreselijke gedrochten dan. Tja, en dan het verhaal. Dat moeten we maar met een korreltje zout nemen denk ik. Horrorfilms moeten het van het verhaal sowieso toch niet direct hebben. Het gaat om de effecten, de sfeer en de spanning. Nou, dat was in deze film best wel aardig, maar een grootse horrorfilm vond ik The Void nu bepaald niet. Alles al een keer eerder gezien én veel beter.

3,0

Deze film over twee zwervers op pelgrimstocht naar Santiago de Compostella na ruim 20 jaar weer eens herzien. Was ik er pakweg 20 jaar geleden nog enthousiast over, nu komt deze film die toch vooral bedoeld is als satire op de R.K. kerk mij zeer gedateerd over. Tja, wie gelooft er anno 2017 nog in die Rooms Katholieke dogma's? Niemand lijkt me, maar dat was anno 1969 toen de R.K. kerk nog veel macht had natuurlijk wel even anders, hoewel veranderingen niet lang op zich zouden laten wachten, dit mede als gevolg van het verzet tegen de oude conservatieve maatschappijen met hun moralistische idealen wat betreft religie en autoriteit. Een echte jaren zestig film dus deze film van Bunuel die zeer goed lag bij de progressieve beweging destijds.

Behalve dat het verhaal in deze film achterhaald is, valt er ook op visueel vlak maar weinig te genieten. Het oogt allemaal behoorlijk lelijk.

Deze film wordt trouwens op zondag 5 november vertoond in Filmtheater 't Hoogt :: Films - Specials - FILMFESTIVAL CINEMA CAMINO in het kader van films over die beroemde pelgrimstocht die ik zelf ook heb gelopen.

Waardering: van 4.0* naar 3.0*

IJzersterk oorlogsdrama hoewel het in het begin daar bepaald niet naar uit zag. Na het eerste half uur kreeg ik onderhand wel genoeg van al die sneeuw. Deze film moest het voor mij daarom ook vooral hebben van het sterke 2e gedeelte en vooral de laatste 20 minuten. Ik heb geprobeerd mij in de rol van de slachtoffers te plaatsen door mij de vraag te stellen wat ik zou doen als ik het hetzelfde lot als hun zou ondergaan. Zou ik handelen zoals Sotnikov en staan voor mijn principes ook als dat onvermijdelijk de dood tot gevolg heeft of zou ik handelen zoals Rybak en bereid zijn alles te doen tot zelfs collaboratie met de vijand om te overleven? Deze vraag is eenvoudigweg niet te beantwoorden als je zelf niet met een soortgelijke situatie geconfronteerd wordt. Het risico van overleven tot elke prijs is wel dat je hetzelfde te wachten zou kunnen staan als Rybak die aan einde zo gekweld werd door zijn geweten dat hij zichzelf wilde ophangen wat hem overigens niet lukte omdat hij daar gewoonweg te laf voor was. En niets is zo erg dan levenslang gekweld worden door je geweten. Ik vind "The Ascent" daarom ook vooral een psychologisch drama met - en dat mag zeker niet onvermeld blijven - uitstekend acteerwerk van vooral Vladimir Gostyukhin als de collaborateur Rybak. Vooral het einde is grandioos.

4,0*

Mooie love story in het Mexico van nu, waar vredige romantische plaatjes afgewisseld worden met plaatjes van dreigend geweld. Iedereen schijnt er een revolver te hebben. Dat de film geen happy end zou krijgen, dat voelde je al ver van te voren aankomen. Niettemin zeer tragisch, zeker als het slachtoffer niet minder dan de wonderschone engelachtige Maru betreft. Tjonge, wat zag zij er mooi uit in haar lange witte jurk en met die zwarte hoed.
Dit is na Miss Bala de tweede film die ik van deze Mexicaanse regisseur gezien heb en ik ben toch zeer benieuwd naar zijn twee overige films. Zijn stijl ligt mij wel.
Rest mij nog te zeggen dat Mexico wat de Latijns Amerikaanse cinema betreft voor mij toch wel op eenzame hoogte staat.

4,0* met kans op verhoging.