Opinions

Geen onaardig filmpje dat eens een keer niet ging over oorlog maar over het alledaagse leven van jongeren in Moskou in de jaren zestig. Dat de oorlog niettemin zijn sporen had achtergelaten konden we zien in de scène waarbij grootmoeder naar een foto wees van haar zes kinderen en daarvan de namen opnoemde van de drie kinderen die in de oorlog waren gesneuveld. Verder zagen we veel Trabantjes, Lada's en nog meer van die autootjes die kenmerkend waren in het communistische Oostblok. Het beeld van Moskou wat we doorgaans te zien kregen was best wel positief. Heel wat positiever in ieder geval dan wat het Westen ons destijds voorschotelde gedurende de Koude Oorlog.

3,5*

Deze film had ik 12½ jaar geleden in de bioscoop gezien en vandaag weer eens opnieuw bekeken. Het eerste gedeelte (dag 1t/m3) dat zich in Shanghai afspeelde was visueel verbluffend. De scenes in de nachtclub als Li Gong aan het zingen was waren een lust voor het oog. De schitterende kleuren, de decors en de zeer mooie soundtrack maakte dit eerste gedeelte zeer sfeervol.

Over het tweede gedeelte (dag 4t/m8) was ik minder enthousiast. Ik vond dit gedeelte in het begin vrij saai. Naar het einde naar de ontknoping toe van dit misdaadplot wist de film mij weer te boeien, maar het niveau van het eerste gedeelte werd toch nooit meer gehaald.

3,5*

Deze martial arts film die ik ooit een keer gekocht heb voor € 2,00 vandaag maar eens bekeken. Teleurstellend, verschrikkelijk saai en het duurde allemaal veel te lang. Dat is wat ik over deze film kan zeggen. Het mag allemaal best mooi en knap gefilmd zijn maar na een tijdje begon ik er toch behoorlijk op uitgekeken te raken. Ik kon mij ook helemaal niet in de personen inleven en al die pracht en praal en intriges aan het keizerlijke hof van China uit het verleden kon mij ook helemaal niet boeien. Bij die martial arts films is het ook net dat als je er een hebt gezien je ze allemaal hebt gezien. Het is allemaal hetzelfde; veel gespring in de lucht, zwaardgevechten die allemaal op elkaar lijken, oninteressante dialogen en nog veel meer. Het is duidelijk; de martial-arts film is niet aan mij besteed en Ik heb mij daarom ook voorgenomen dit filmgenre definitief links te laten liggen.

2,0*

Visueel een zeer mooie film maar ik ben van Kar Wai ook niet anders gewend. Het verhaal, tja dat was niet altijd even boeiend. De eerste drie kwartier die bijna geheel bestond uit gevechten ervoer ik zelfs als behoorlijk 'boring', ik dacht dat als we dat de hele film te zien krijgen kan ik de film maar beter voor gezien houden want dit heb ik allemaal al te vaak gezien. Gelukkig werd het op het moment dat de Japanners hun opwachting maakten een stuk interessanter. De beelden werden bovendien steeds mooier, vooral die beelden van die optocht in de sneeuw sprongen er uit en niet te vergeten het gevecht tussen Kunk Yi en Tian met de vertrekkende trein op de achtergrond. Naar het einde toe werd het allemaal weer wat minder, mede ook door te veel dialoog.

Eindconclusie is dat deze film het absoluut niet van het verhaal moet hebben maar wel van de visuele pracht. Daarin is Wong Kar Wai een meester. Dat heeft hij in deze film weer eens bewezen. Toch verwacht ik niet dat deze film lang in de filmhuizen zal draaien. Mensen die niet van Chinese vechtfilms houden zullen deze film links laten liggen, mensen die wel van dat soort films houden zullen de zaal na afloop teleurgesteld verlaten want het gaat in deze film niet puur om de actie, maar meer om een stukje Chinese vechtkunst geschiedenis.

3,5*

Schitterend!

Ook dit filmpje kan toegevoegd worden aan de pareltjes uit de Aziatische cinema die ik de laatste tijd heb mogen aanschouwen. Ik moet er wel bij zeggen dat dit soort films staan of vallen met de hoofdpersonages. Kan ik mij daarin niet inleven, dan blijft er van dit filmpje voor mij niet veel over. Nu, vanaf het begin dat het meisje Yan ten tonele verscheen, had ik al het gevoel dat deze film voor mij niet op een teleurspelling kon uitlopen, zo gefascineerd werd ik door de zeer aantrekkelijke en sympathiek ogende Yan. Ook Shing kon op mijn warme sympathie rekenen. Het samenspel tussen Yan en Shing gaf mij trouwens ook een heerlijk gevoel. Daarbij opgeteld het uitstekende acteerwerk, het mooie verhaal, het prachtige camerawerk en de sfeervolle soundtrack en je hebt een topfilm waarvoor ik niets anders dan de hoogste waardering. kan geven. Dit is alles wat ik over deze film te zeggen heb. De rest is al uitstekend verwoord door de users DVD-T en Black Math, waarvoor mijn dank.

5,0*

Deze film die ik vanmorgen weer eens herzien heb is voor mij nog altijd de mooiste martial-arts film die ik ooit gezien heb en samen met Raise the Red Lantern de beste film van Zhang Yimou. De martial arts films die Zhang hierna gemaakt heeft zijn eigenlijk niet meer dan een herhalingsoefening, weliswaar zeer fraai maar kunnen toch absoluut niet tippen aan dit cinematografish meesterwerkje die het voor mij vooral moet hebben van de visuele pracht. Behalve de zwaardgevechten en de scènes waarbij de soldaten en masse pijlen op het paleis afschoten oogden ook de landschappen bijzonder mooi. Zeer fraai was ook de scène waarbij de twee dames een gevecht aangingen in het met herfstkleuren getooide bos, waarbij de gele bladeren in het rond vlogen. Het verhaal zelf en dat is het enige minpunt vond ik niet bijster interessant maar dat geldt voor mij bijna voor alle martial art films. Dit soort films moet daarom ook nooit te lang duren, want anders wordt het te veel een herhaling van de oa door mij geciteerde scènes en gaat de verveling op den duur toeslaan. 100 minuten voor een martial arts film is daarom ook meer dan genoeg.

4,5*

Veel beter dan ik had verwacht.

Tja, martial arts films zijn niet direct mijn ding. Meestal heb ik het na enkele gevechtsscènes wel gezien. Allemaal teveel van hetzelfde. Ook bij deze film scheen het daar naar toe te gaan. Ik heb het dan over de eerste 35 minuten. Visueel erg mooi dat wel maar om hier de volle 105 minuten naar te moeten kijken? Maar... na 35 minuten kreeg de film gelukkig een radicale wending. De Japanners vielen China binnen. De 2e Sino-Japanse oorlog was begonnen. Het was voor de Chinezen gedaan met de pret. De mooie kleuren van het China in vredestijd veranderden plots in grauw. De vechtsport was niet langer amusement meer maar werd meer een middel om je staande te houden tegen de wrede Japanse bezetter. Ja, die Japanners zijn in China als beesten te keer gegaan. (Lees o.a. "The Rape of Nanking"). Dat werd uitstekend weergegeven door die sadistische Japanner met het brilletje. De spanning was ook af en toe te snijden.
Het moge duidelijk zijn dat deze film het voor mij hoofdzakelijk moet hebben van het uitstekende oorlogsgedeelte. De martial art scènes waren zonder meer goed, laat dat duidelijk zijn, maar juist door dat gedeelte met de Japanse bezetters kreeg deze film pas een verhaal. Of deze film helemaal op feiten is gebaseerd, daarover heb ik toch enigszins mijn twijfels. Dat gevecht met de generaal lijkt mij er enigszins bij verzonnen, maar zeker weten doe ik het natuurlijk niet.
Kort samengevat:
Een uitstekende film dus dit "Yip Man" die ook nog eens een prachtige score heeft. o.a. te horen bij de openings, de martial arts oefenscène (na 111 minuten) en de aftiteling. Voor mij tot dusver te beste martial arts film die ik gezien. Beter dan vergelijkbare films zoals Fearless en The Grandmaster.

4.5*

De eerste film van het nieuwe jaar die ik heb mogen aanschouwen en gelijk ook een schot in de roos. Sterk plot, prachtige cinematografie en uitstekend acteerwerk. Film boeide mij van het begin tot het eind, de tijd vloog voorbij. En dan het einde dat mij totaal verraste. Uitleg wordt niet gegeven. De kijker mag het zelf invullen. Zo mag ik het graag zien. Moeten heel wat betere films gemaakt worden in 2018 wil deze niet in mijn top 10 van dat jaar verschijnen.

4.5*

Bijzonder mooi maar mysterieus filmpje waarbij het kwartje bij mij nog niet gaat vallen. Dat ligt oa aan de ondertiteling die dacht ik in het Mandarijn was of was het in het Japans? Nou ja, so what, de Engelse subtitles heb ik er even bijgezocht maar ben nog niet veel wijzer geworden. Geeft niet, ik bekijk de film gewoon nog een keer want dat is deze film meer dan waard. Dat ligt behalve aan het mooie camerawerk toch ook vooral aan de zeer aantrekkelijke Singing (Nikki Hsin-Ying Hsieh) wiens verschijning mij toch echt een lust voor het oog is. De mooie aantrekkelijke jonge dames in die Aziatische films beginnen me trouwens wel op te vallen. Vermeldenswaard in dit mooie Taiwanese filmpje zijn verder nog de zeer mooie opening en prachtige einde. De sfeervolle soundtrack maakt het filmpje bijna compleet. Ik zeg bijna omdat ik nog niet helemaal weet hoe de vork nu werkelijk aan de steel zit maar dit weerhoudt mij er desondanks niet van deze film een hoge waardering te geven.

4,0*

In het kader van Halloween leek me dit een zeer geschikt filmpje om te bekijken. En, ik moet zeggen, ik werd niet teleurgesteld. De spanning was af en toe om te snijden, zeker ook in het begin. Naar het einde toe ging het wel behoorlijk over de top en werd het nogal een bloederige zooi. Mooi einde ook hoewel toch wel enigszins voorspelbaar. Al met al dus een aardige slasher movie voor een Halloween avond.

3,5*

De minste film die ik van Jeunet heb gezien en dat ligt volledig aan het voor mij nogal oninteressante verhaal en dat kereltje T.S. Spivet, die ik nu niet bepaald een boeiend figuur vond. Het acteren van dat mannetje vond ik ook niet bepaald je van het. Daar komt ook nog bij dat ik het gedeelte wat zich in Washington afspeelde ik gewoon tenenkrommend slecht vond en dan ook nog eens veel te sentimenteel. Als roadmovie daarentegen en dan heb ik het over de treinreis van T.S. vond ik deze film redelijk geslaagd. De treinreis had tenminste nog iets avontuurlijks en bovendien oogden de landschappen zonder meer zeer mooi. Maar dat was het dan ook. Voor de rest zal dit geen film zijn die mij lang bij zal blijven.

3,0*

Hoewel de poster anders deed vermoeden is dit misschien wel de saaiste film die ik dit jaar heb gezien. Op visueel vlak zaten er enkele zeer mooie scènes in - dat wel -, zoals die droomscènes bij voorbeeld en de scènes met de "Führer", maar dat oeverloze geleuter van Harvey Keitel en Michael Caine hing mij op een gegeven moment de keel uit. De bezoekers van de sneak in Arthouse Lux dachten daar waarschijnlijk anders over want die waardeerden deze film met een gemiddelde van 8.1. Voor sommige bezoekers was het zelfs de mooiste film die ze ooit gezien hebben. Voor mij niet dus en dat ligt niet aan mijn leeftijd want ik ben de 65 inmiddels al gepasseerd en het is toch de 50+ doelgroep waar deze film zich op richt lijkt me.

Kijk, ik ben niet meer zo geïnteresseerd in al dat terugkijken naar vroeger. Ik zie het zo; Leef in het nu, dan leef je in de eeuwigheid. Geniet van het schone zoals die jonge vrouw die naakt het zwembad in liep en vergeet daarbij de rest. We gaan allemaal een keer dood en wat er daarna komt, ach ja misschien mogen we het allemaal nog een keer over doen in een volgend bestaan.

"Einmal ist keinmal" waren de woorden van Thomas in het boek "De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan" van Kundera.

"Wat maar één maal gebeurt, hoeft net zo goed helemaal niet te gebeuren. Als we maar één leven mogen leven, hoeven we net zo goed helemaal niet te leven."

Die woorden hadden ook van mij af kunnen komen. Maar genoeg hierover. Ik ben weer veel te filosofisch bezig, maar ja, dit soort films geven daar ook alle aanleiding toe.

Waardering :2,0*.

Ik kan er helaas niks meer van maken, ondanks dat Sorrentino met "Le Conseguenze dell'Amore" voor mij een van de mooiste films ooit heeft gemaakt.

Deze film waar ik tot dusver nog nooit van gehoord had vannacht op ARTE gezien. Film begon als een zwijgende film en ging over tot geluidsfilm bij het uitbreken van de beurskrach in 1929, volgens mij ook het geboortejaar van de geluidsfilm. Erg goed gevonden trouwens. Waar ik voor vreesde - de nasynchronisatie van de dialogen in het Duits - kwam gelukkig niet uit. Daarvoor is deze inmiddels gerestaureerde film toch te onbekend blijkbaar. Achteraf maar goed ook want deze film, waarbij ik in het begin sterk moest denken aan The Artist (2011) is het bekijken zonder meer de moeite waard. Het verhaal stelde misschien niet zo veel voor - ik heb het allemaal al eens eerder gezien - maar deze zwart/wit film oogde wel zeer mooi, wat voor een groot gedeelte natuurlijk ook wel ligt aan de grondige en zeer goed uitgevoerde restauratie. Toch maar goed dat er een zender is als ARTE die dit soort vergeten films uitzendt.

3,5*

Ik had nog nooit van deze film gehoord totdat ik vanmorgen in een bericht van Onderhond las dat de regisseur van dit drama op tragische wijze was overleden. Nu ben ik niet zo weg van de Japanse jaren zestig films maar de positieve waardering van Onderhond voor deze film maakte mij nogal nieuwsgierig. Daar dit ruim zestig minuten durend filmpje makkelijk van het internet te plukken was heb ik hem daarom ook vanmiddag maar gelijk bekeken.
Een nogal pervers filmpje dat moet gezegd worden hoewel die verkrachtings-scène toch ook weer niet zo heftig was. Die Poppo (Mimi Kozakura) hield er trouwens wel van naakt rond te huppelen net zoals onze vandaag overleden Sylvia Kristel in haar films placht te doen. Best mooi om te zien vond ik, mooier althans dan die moordpartijen die Tsuko aanrichtte. Erg wreed allemaal maar wel iets dat kenmerkend is voor de Japanse cinema, ook in de jaren zestig dus. Ondanks dat laatste vond ik dit op visueel vlak best een mooie film en ook de soundtrack vond ik redelijk. Misschien moest ik toch maar eens meer Japanse films gaan bekijken uit de jaren zestig en zeventig, met uitzondering dan van films die gaan over het feodale samurai tijdperk. Die films liggen mij op een enkele uitzondering na doorgaans niet.

3,5* met kans op verhoging.

Na Kyoshin is dit de tweede film van Ishii die ik gezien heb en in tegenstelling tot Reinbo kwam het sfeertje in deze zeer mooie zwart/wit film voor mij zeker niet slaapverwekkend over. Voor een groot gedeelte kwam dit door de zeer mysterieuze en aantrekkelijke verschijning van het hoofdpersonage Tomiko. Haar verschijning vond ik expressionisme ten top. Audiovisueel vond ik het ook allemaal heel erg mooi. De ritten in de bus, de aandenderende trein, de tunnel, de neerkletterende regen enz.

Blijft voor mij altijd moeilijk dit soort films onder woorden te brengen. Je moet het eigenlijk allemaal ondergaan. Er zit duidelijk een stukje Zen filosofie in die films van Ishii. Toch nog maar eens meer gaan bekijken van deze regisseur, wiens films voor mij toch als echte kunstwerken ogen.

4,0*

Helemaal enthousiast was ik niet bij het zien van dit maar liefst 3½ uur durende drama dat het laatste 1½ uur meer een roadmovie werd. Ik vond het allemaal erg traag. Dat deze film van mij toch een waardering boven het gemiddelde krijgt is vanwege het schitterende einde. Het meisje Kozue was ook een van de hoofdrolspelers waar ik het meest mee kon sympathiseren. Toen zij op het einde ging praten ging het sepia waar de film 3½ uur lang in gedompeld was over in kleur. Wat niet anders kan betekenen dat het leven van Kozue aan het einde weer kleur kreeg. Zeer origineel en erg goed gevonden trouwens.

3,5*