Opinions

Een van de betere gevangenisfilms ondanks dat deze al bijna 80 jaar oud is. Het einde - de 2e ontsnapping - vond ik enigszins over de top. Maar goed, het zijn niet die ontsnappingsscènes waarom ik deze film hoog waardeer. Het willekeurige onrechtvaardige Amerikaanse strafsysteem dat in deze film aan de kaak gesteld wordt, daar moet deze film het van mij van hebben. En die beschuldigingen zijn zeker niet overdreven. In een recensie over deze film lees ik dat in diverse Amerikaanse staten het vertonen van deze film destijds werd verboden. Zullen denk ik wel zuidelijke staten geweest zijn. Niettemin zou deze film ook tot hervormingen geleid hebben in het Amerikaanse gevangeniswezen lees ik in dezelfde recensie. De film was daarom zijn tijd ver vooruit en net op tijd gemaakt ook. Na het in werking treden van de beruchte Hays code zou het maken van een film over een voor de gevangenisoverheid pijnlijk onderwerp als deze onmogelijk geworden zijn lijkt me. Terecht geldt deze film daarom ook als een klassieker in het gevangenisgenre of hoe je het noemen wilt. Het hoge gemiddelde hier op MM vind ik daarom ook meer dan terecht.
Beste scène; die van de twee gevangenen die de gevangenis verlaten; de een vrolijk met de hoed in de hand zwaaiend naar de andere gevangenen, de ander...in een doodskist.

4,0*

Deze film moet het voor mij helemaal hebben van de spookhuis sfeer en de aantrekkelijke en zeer goed acterende Ruth Wilson in de rol van Lily. Dat de film bijzonder traag is komt de film alleen maar ten goede en maakt de voorts mysterieuze sfeer juist zo bijzonder, ook mede door de overigens voortreffelijk soundtrack van Elvis Perkins. Net zoals het eveneens zeer goede The Blackman's Daughter (2015) van dezelfde regisseur laat deze film mij wel met veel vraagtekens achter van "Wat betekent het allemaal". Misschien deze film nog maar een keer herzien hoewel het e.e.a. mij wel enigszins duidelijk begint te worden. Dit is dus duidelijk geen film voor filmliefhebbers die alles gelijk verklaard willen hebben. Dat blijkt ook wel uit het schandalig lage gemiddelde hier op MovieMeter en IMDb.

4,0*

Weer een bijzondere film van Mike Cahill die met deze film laat blijken - net zoals met zijn debuut Another Earth - zeer spiritueel aangelegd te zijn. Ik houd er wel van hoewel er voor mij door dit soort films te bekijken wel een groot risico aan verbonden is. Herken ik mij niet in Cahill's geloof of levensbeschouwing - het is maar hoe je het beestje noemen wilt - dan kan ik met zijn films niet veel. Nu zitten Cahill en ik wat levensbeschouwing betreft toch wel redelijk op dezelfde lijn. Zeker wat de briljante scène aan het einde betreft. Kun je je echter niet vinden in de spiritualiteit van Cahill, dan zou je je toch wel moeten kunnen vinden in de prachtige cinematografie van "I Origins". Het begint al met de schitterende opening. Nog nooit heb ik ogen zo mooi in beeld gezien. Verder vond ik de korte maar heftige liefdesgeschiedenis tussen Ian en Sophie ook schitterend in beeld gebracht. Jammer dat Sophie na pakweg drie kwartier op tragische wijze er tussen uit piepte maar zonder die bijzonder heftige scène had de scène aan het einde van de film geen enkele betekenis. Alle toevalligheden naar het einde toe moet je daarom ook maar voor lief nemen. Net zoals "Another Earth" is dit ook een film die zich voor herziening leent, tenminste als je geïnteresseerd bent in het mystieke zoals o.a. getoond wordt in deze film. Filmliefhebbers die daarin niet geïnteresseerd zijn maar overtuigd zijn dat alleen de wetenschap de waarheid in pacht heeft kunnen dit soort films daarom ook maar beter links laten liggen. Levert toch alleen maar oeverloze discussies op.

4,5*

Niet onaardig maar zoals zo vaak bij remakes die niet al te veel afwijken van het origineel weet je al van te voren hoe het gaat aflopen en dat neemt ook een stuk van de spanning weg. Daarentegen waren de vernederingen van de schrijfster en de verkrachting die daarop volgde best wel heavy en de killings van de kwelgeesten later door die schrijfster zeer wreed hoewel wel enigszins over de top. Positief in deze film vond ik dat preutsheid gelukkig achterwege bleef. Ik heb het dan vooral over die scène dat die schrijfster gehavend door die verkrachting naakt door het bos liep richting brug.

3,0*

Deze film moest het voor mij helemaal hebben van de geweldige duistere sfeer en dat niet alleen door de prachtige in mysterie gehulde beelden die je voorgeschoteld kreeg maar toch ook vooral door de geweldige score die de sfeer nog iets extra's gaf. Echt horror kan ik deze film trouwens niet noemen, voor mij was dit puur mystery. De laatste scène vond ik trouwens bijzonder mooi, hoewel die bij mij wel de nodige vraagtekens opriep.

3,5*

Hoewel ik er zeer tegenop zag deze film toch maar gaan zien. En, het moet gezegd worden, hij was veel beter dan ik had verwacht. Op visueel vlak stelde deze film niets voor, maar dat was te verwachten. Het draait in dit sociaal drama puur om het verhaal. Het bijzondere is wel dat ik veel in deze film herkende van mijn ervaringen met de bureaucratische rompslomp van de Sociale Dienst en Arbeidsbureau toen ik langdurig werkloos was. Maar... maar nu komt ook het manco van deze film. Het wordt allemaal wel eenzijdig weergegeven. Blake die moest verantwoorden dat hij gesolliciteerd had maar dat niet met bewijzen kon overleggen wat hem een sanctie opleverde. Tja, dat moest ik ook toen ik langdurig werkloos was en terecht want anders zou dat misbruik in de hand werken. Of ik solliciteerde naar banen waarvoor ik toch geen kans had dat kon de bureaucraten van de sociale dienst of arbeidsbureau niets schelen. Zij zitten er ook maar voor hun eigen hachje. Voldoen zij niet waarvoor zij zijn opgedragen, dan vliegen ze zelf de laan uit. Deze film geeft dus wel een eenzijdig beeld van het wel en wee van een werkloze of arbeids-ongeschikte. Soms leek het net of ik te doen had met een verkiezingsspotje van de S.P. Het kan daarom ook nauwelijks toeval geweest zijn dat een van de bezoekers in Lux de ex-fractievoorzitter van die S.P. was, Jan Marijnissen. Op het acteren daarentegen valt niets aan te merken. Dat was zonder meer goed en de film bevatte niet alleen maar ellende maar had ook nog voldoende humor. Niettemin vond ik het einde zonder meer zwak. Het was net of de regisseur met het tragische einde van de heer Blake de kijkers op het gevoel wilde spelen. Alsof hij wilde zeggen; kijk eens wat die bureaucratische instanties met Blake hebben aangedaan. Sniff sniff. Ja, ik heb bezoekers gezien die geëmotioneerd de zaal verlieten maar daar hoorde ik dus duidelijk niet bij. Ik ben daar gewoon veel te nuchter voor.

3.5*

Grappig

Ik had deze film een uur bekeken en toen vond ik het genoeg en ben de zaal uit gelopen. Niet alleen omdat ie mij niet wist te boeien maar meer omdat een dame zo nodig de zaal in moest stuiven om haar handtasje te zoeken - ze meende dat in de vorige filmvoorstelling te hebben achter gelaten - en dat met het nodige kabaal dat mij zodanig afleidde dat ik wat de film betreft helemaal de draad kwijt was. Na een paar dagen het laatste uur toch maar bekeken wat ik wel een stuk interessanter vond maar toch ook weer niet van je van het. Ik vond de personages gewoonweg te irritant. In het dagelijks leven zal ik dit soort tokkies in ieder geval mijden. Blijft over de soundtrack. Tja, ik houd van de jaren tachtig muziek maar niet van de mainstream hoewel dat laatste wel goed bij deze film past want voor simpele zielen zoals Tonya & Co mag muziek natuurlijk ook weer niet te moeilijk zijn. Bevatte deze film dan toch nog wel goede songs? Jawel, Gone Daddy Gone van de Violent Femmes en uiteraard de Siouxsie & the Banshees cover van The Passenger. Maar dat was het dan ook zo'n beetje.

3.0*

Geen vrolijk filmpje maar dat zijn de meeste films uit Oostenrijk niet valt me op. Ulrich Seidle, Michael Haneke om maar eens een paar namen te noemen laten niet bepaald de vrolijke kant van het leven zien. Integendeel zelfs. Bij Ich seh Ich Seh moest ik nogal eens denken aan die andere depri horror film Hagazussa (2017) die zich ook in de Oostenrijkse alpen afspeelde hoewel in een heel andere tijd. Die film was overigens nog een stuk zwaarmoediger.
Maar terug te komen op Ich Sehe... Aanvankelijk ontging mij de de twist vrij in het begin. De eerste 10 minuten nogmaals bekeken en toen werd de hele story mij volkomen duidelijk. De rest hoefde ik dus niet meer te herzien. Nog iets over het acteerwerk; Dat was verder prima hoewel die twee EHBO 'rs beter weggelaten hadden kunnen worden. Voegden weinig toe.
Eindconclusie: een best wel redelijke film dit Ich Seh hoewel ik het allemaal wel ver gezocht vond. Maar ja, het is film. Dus...

3,0*

Herzien en dit keer was ik minder enthousiast over deze film. In positieve zin moest deze film het voor mij helemaal hebben van de scènes met mooie jazzy muziek, zoals bij voorbeeld het prachtige Naima van John Coltrane. Tja, en dan Ida. Die oogde best aantrekkelijk in haar mooie jurk en hoge hakken. Maar....Ida durfde het echte leven niet aan en ging weer terug naar het klooster waar alles voor haar geregeld werd en waar van het echte leven niets viel te bespeuren. De muziek van Bach in de slotscène is prachtig, dat wel. Was volgens mij ook te horen in de openingsscène van Solyaris (1972) van Tarkovsky.
Tot zover het positieve.
Dat deze film mij nu na herziening minder kon bekoren komt volledig door dat nonnengedoe of zeg maar rustig die Rooms Katholieke bekrompenheid. De leer van de Rooms Katholieke Kerk heeft één ding met het communisme gemeen en dat is dat het beide ideologieën zijn waar alles voor je geregisseerd wordt. Dat liet deze film ook duidelijk zien. Met geloof - en dat is altijd subjectief - hebben beide ideologieën niets te maken. Het gaat bij beiden puur om macht. De zwart-wit beelden - goed gekozen overigens - toonden een en al troosteloosheid waar je echt niet vrolijk van werd. Deze film staat bij daarom ook hoog in het lijstje van meest-depri films aller tijden. Pawlikowski's nieuwste film Zimna Wojna (2018) sla ik daarom toch iets hoger aan.

3,5* na herziening

Deze film na ruim 10 jaar weer eens herzien. Zeker niet Antonioni's beste film, maar wel het bekijken meer dan waard. Waar deze film bij mij hoog in scoort is het schitterende camerawerk van Carlo di Palmo. De beelden van Venetië oogden zeer mooi en dat kan ook gezegd worden van de korte erotische scenes. Ook de twee zeer aantrekkelijke dames Christine Boisson en Daniela Silveria mochten er wezen. Van de hoofrolspeler, de tobber Thomas Milian, die zich op het hoogtepunt van zijn midlife-crises bevond, was ik minder gecharmeerd. Deze acteur lag mij gewoon niet.

Deze film behandelt eigenlijk weer hetzelfde thema als in Antonioni's vorige Italiaanse films; de problematische man-vrouw relatie. Deze film deed mij qua verhaal ook enigszins denken aan "L'Avventura". Ook daar speelde het verhaal zich af in de elitaire kringen. Een vergelijking met "Blow-up" gaat bij mij niet op. Ik vond dat een totaal andere film.

Het einde van de film vond ik zelfs zeer goed. Thomas Milan vertelde in gedachte aan zijn zoontje dat als we een ruimteschip, die alle hitte zou kunnen weerstaan, op de zon zouden afsturen wij misschien het universum zouden kunnen verklaren. Waarop het zoontje de vraag stelde; "En dan"?

Dit deed mij denken aan de stelling 6.52 uit de Tractatus van Wittgenstein;

"Als alle mogelijke wetenschappelijke vragen beantwoord zouden zijn, dan zelfs nog zouden onze levensproblemen nog niet eens aangeroerd zijn". De existentiële crisis waarin Thomas Milan zich constant in bevond was daar het duidelijke bewijs van.

4,0* na herziening.

Uitstekende politieke thriller van Clooney met een topcast om je vingers bij af te likken. Film laat duidelijk zien waar het in de politiek om gaat. Macht, macht en niets meer dan dat en daarvoor zijn haast alle middelen toegestaan. Het zijn niet de titelkandidaten die elkaar direct het leven zuur maken; neen, dit vuile spel wordt overgelaten aan de campagnemedewerkers en een goede campagne-medewerker ben je pas als je dit spel zonder scrupules meespeelt.

Bij het zien van deze film dacht ik niet alleen aan het campagne voeren in de VS maar meer nog aan het campagne voeren en politiek bedrijven hier in Nederland. Nederland is wat mij betreft geen haar beter dan de VS en zeker onder deze huidige regering niet. Achterkamertjespolitiek, handjeklap etc te veel om op te noemen. Waar het om gaat is; Hoe blijf ik aan de macht. Dat ik moet samenwerken en concessies moet doen aan partijen wiens beginselen ik verwerp, maakt niet uit.

Nog iets over de zeer aantrekkelijk ogende Eva Rachel Wood; tegen haar verleidingen zou ik ook moeilijk opgewassen zijn. Ook mooie vrouwen zijn een belangrijk wapen in de politieke strijd.

"The Ides of March" is voor mij nu al een van de beste politieke thrillers die ik gezien heb en die ik iedereen kan aanraden die geïnteresseerd is hoe het in de politiek achter de schermen aan toegaat.

4,0*

Herzien en dit keer maakte deze keiharde oorlogsfilm nog meer indruk op mij dan toen ik 'm ruim 8½ jaar geleden voor het laatst zag. Oorlog is hel en voor filmliefhebbers die een oorlogsfilm puur zien als kijkvermaak is deze film totaal ongeschikt. Er valt niets te vermaken bij het zien van al dat sadistische geweld. Alleen diepe stilte op het einde en geen 'goh wat was dit een spannende film'. Tja, als je sommige recensies lees van sommige users die het voor elkaar krijgen deze film met een 0.5* af te serveren, dan heb ik toch het idee dat zij een te geromantiseerd beeld hebben van oorlog en niet weten hoe het er werkelijk aan toe gaat. In een oorlog houdt de menselijkheid op. Vaak is het doden of gedood worden. De burgeroorlog in Syrië is daar een uitstekend voorbeeld van. Daar is het niet de SS die de misdaden tegen de menselijkheid begaat maar de IS. Die eerste letter is verder ook het enige verschil. Hun methoden zijn hetzelfde. Voor de SS zijn die anderen Untermenschen, voor de IS zijn het ongelovigen die daarom vernietigd moeten worden. Ja, de geschiedenis herhaalt zich keer op keer. Een film dus om over na te denken deze meer dan uitstekende film van Klimov, waarvan ik afgelopen maandag de komedie Dobro Pozhalovat, ili Postoronnim Vkhod Vospreshchen (1964) gezien heb. Een groter verschil is niet denkbaar.

Waardering: verhoogd naar 5.0*

Een surrealistisch kunstwerk, zo zou ik deze film het liefst willen beschrijven. Hou je daar niet van, dan kan je deze film maar het beste links laten liggen. Het verhaal is van ondergeschikt belang. Het gaat i.m.o. in deze film puur om het audiovisuele. Daar is de regisseur uitstekend in geslaagd. Prachtige beelden waarvan sommige mij sterk aan Tarkovsky doen denken en niet te vergeten natuurlijk de schitterende soundtrack. Die Russische meisjes zagen er trouwens best wel aardig uit. Zonder die kaalgeschoren kopjes uiteraard.

4.0*

Bijzonder filmpje die wat het space S/F genre betreft zijn tijd toch best wel ver vooruit was. Kubrick zou pas 5 jaar later komen met zijn baanbrekend space S/F meesterwerk. Memorabel in dit alleraardigst S/F filmpje vond ik die ballroom dansscène en zeker ook de bijzondere soundtrack. Boeiend was dit filmpje uit de Tsjecho-Slowaakse filmkeuken echter niet altijd. Na die verrukkelijke dansscène werd het zelfs een beetje saai.

3,5*

Bijzonder vreemd filmpje waarvan ik aanvankelijk geen idee had waar dit allemaal op uit moest draaien. Het gekeuvel de eerste veertig minuten vond ik allemaal niet bijster interessant. Mooi waren wel enkele jongedames, vooral de ziekenhuiswerkster. Maar goed, na veertig minuten sloeg de film ineens om, een voor een waren de personages aan het doodgaan. Wel komisch allemaal, maar op een gegeven moment werd het wel allemaal een beetje eentonig. Na pakweg 100 minuten had ik al een waardering van 3 sterren in mijn hoofd voor deze tot dan toe enigszins teleurstellende film. De laatste 10 minuten en het apocalyptische einde - ik moest zowaar aan Melancholia denken - maakten niettemin alles goed. Vooral op visueel vlak waren de laatste 10 minuten schitterend. Ook de filosofie die daar achter zat vond ik best interessant. Hier herken ik de regisseur van "August in the Water" en "Mirrored Mind" weer. Dus, niet te gauw de moed opgeven bij het kijken van de films van Ishii. Hij heeft altijd toch wel aangename verrassingen in petto. Oh ja, de score vond ik ook best geslaagd.

4,0*

Heerlijke sfeervolle roadmovie met leuke vrouwelijke personages waarvoor ik stuk voor stuk zou kunnen vallen. Behalve de aantrekkelijke dames moest deze film het voor mij ook vooral hebben van de komische scènes, waarvan de schaakpartij tussen de Hongaarse- en Roemeense douanier - ieder aan hun eigen kant van de grens! - mij liet rollebollen van het lachen. Hoe kom je erop? Ook de soundtrack vond ik heerlijk en verhoogde het sfeertje van deze voor mij tot nu toe volstrekt onbekende film van Fatih Akin die ik ook verreweg zijn beste vind.

4,0*

Deze "documentaire" van Ulrich Seidl vanavond in arthouse Lux maar eens bekeken. Wel, Ulrich Seidl houdt van shockeren en wel zodanig op een manier om mensen te laten geloven dat wat hij in deze fake-docu - want dat is het - liet zien ook in het echt gebeurde, want ja, het is toch een documentaire, nietwaar. En een documentaire is toch altijd non-fictie. Bijzonder grappig vond ik dan ook het commentaar van een bezoekster die deze "documentaire" zo schokkend vond maar daarom juist een must-see voor elke filmliefhebber. Zij geloofde namelijk letterlijk, dat de acteurs in deze film dat wat ze lieten zien ook in werkelijkheid deden. Tja, zei ze, het waren toch amateurs. Wat dat betreft is Uwe Seidl dus in zijn opzet geslaagd, althans bij naïeve filmkijkers. Ik hoor daar dus duidelijk niet bij. Deze "documentaire" is zoals ik het heb ervaren totaal ongeloofwaardig en vooral naar het eind toe bovendien zeer smakeloos. De enigste normale mensen in deze film waren die muzikanten in de kelder die heimwee leken te hebben naar de tijd van die geflipte Oostenrijker, herkenbaar aan zijn snor.

1,0*

Interessante maar toch niet altijd even boeiende film over een stuk verdringing van de Auschwitz gruwelen in het naoorlogse Duitsland. Echt iets nieuws had deze film voor mij niet te vertellen. Dat Duitsland in de naoorlogse periode 1945-1963 de oorlog en de door hun aangerichte gruwelijke misdaden zo snel mogelijk wilde vergeten was mij al lang bekend. Tja het verwoeste Duitsland moest nu eenmaal weer opgebouwd worden en dan is er geen tijd om je bezig te houden welke Duitsers in de 2e Wereldoorlog fout waren. Verder werden de Duitsers van buitenaf ook niet aangemoedigd om zich daarmee bezig te houden. Rusland (lees Sovjet Unie) was de nieuwe vijand en men had (West) Duitsland nodig als bondgenoot om een tegenwicht te vormen tegen de dreiging uit het oosten. Ook toen gold: De (voormalige) vijand van mijn vijand is mijn vriend.

Tot zover de oorlog maar nu over iets heel anders;

Waar deze enigszins teleurstellende film bij mij erg goed scoort is het prachtige beeld dat gegeven werd van het Duitsland van de periode 1958-1963. Aantrekkelijke Duitse dames in de voor mij zo herkenbare jaren vijftig rokken en jurken, mooie dansscènes en de voor mij ook zo herkenbare jaren vijftig amusementsmuziek. Ja, ik behoor op MM nu eenmaal tot de senioren die de 2e helft van de jaren vijftig bewust heeft meegemaakt en ook nog goed kan herinneren. Deze film had voor mij dus ook iets nostalgisch.

3,5*

Enigszins teleurstellende film en dat komt omdat er gewoon geen lijn in zit. Er werd telkens heen en weer gesprongen van lelijke stadsscènes naar dan weer kitscherige sprookjesscènes naar dan weer zeer mooi ogende scènes en ga zo maar door. Gilliam gunt je gewoon geen rust, alles komt zo chaotisch over. Ik slaagde er daarom ook maar niet in om in het verhaal te komen.

Ik denk dat Terry Gilliam toch wel een beetje zijn kruit als regisseur verschoten heeft. Voor zijn laatste goede film "12 Monkeys" moeten wij weer ongeveer 15 jaar terug. Dit alles neemt natuurlijk niet weg dat "Parnassus" wel enkele zeer mooie scènes bevatte. De scène met de dans van de politieagenten vond ik ontzettend hilarisch. Ik waande mij weer helemaal terug in de tijd van Monty Python. Hij kan het dus toch nog, Terry Gilliam.

3,0*

Naar deze film die ik gisteravond in de sneak preview gezien heb was ik zeer benieuwd, dit gezien het onderwerp - het kraken van de Enigma code - dat ook op feiten gebaseerd is. Na afloop van de film heb ik mij nog maar eens verder verdiept in dat onderwerp en ik moet zeggen dat de regisseur de historische feiten toch wel accuraat heeft weergegeven als we de wiki tenminste mogen geloven. Verrassend was de film dus niet voor mij of het moest zijn het enorme taboe op homoseksualiteit wat er destijds in het Groot Brittanië heerste dat dus nog stevig gebukt ging onder de Victoriaanse bekrompenheid, dat dus ten koste ging van de reputatie van Alan Turing en dit met fatale gevolgen.
Over de film zelf was ik verder niet zo enthousiast. Benedict Cumberbatch zette natuurlijk wel een geweldige rol neer als het wiskundige genie Alan Turing en Keira Knightley deed het ook best aardig, maar voor de rest vond ik deze film toch een beetje 'boring', wat onder meer lag aan de voorspelbaarheid van het geheel. Tja, dit laatste heb je nu eenmaal op historische feiten gebaseerde films.

3,5*

Al weer de vijfde film die ik van deze regisseur gezien heb, hoewel de kwaliteit van de door mij van het internet geplukte film erbarmelijk was. Niettemin was deze film het bekijken meer dan waard. De scènes met de bijna niet bewegende mensen, deed mij heel sterk denken aan soortgelijke scènes in L'Année Dernière à Marienbad (1961) van Alain Resnais, een film die qua stijl en thema toch wel heel dicht bij deze film in de buurt komt. Ook in die film werd je constant op een dwaalspoor gebracht. Is datgene wat je ziet nu echt of is het je verbeelding. Zo ook in dit mooie debuut van Robbe-Grillet.

3,5*

Het zit erop. Wat heeft het mij een moeite gekost de laatste drie kwartier af te kijken. Hollywood sentiment ten top. Niet aan mij besteed dus. Goed, het mag dan misschien allemaal wel realistisch overkomen - het is ten slotte op feiten gebaseerd - maar dat sentimentele stoot mij gewoon enorm af. Het raakt mij gewoon niet. Ook de muziek was niet om aan te horen, evenals trouwens die vreselijke muziek van het songfestival. Ik had de T.V. vanwege dat liedjesfestijn tijdens het bekijken van de film ook maar even aangezet.

Valt er ook nog iets positiefs te vermelden? Jawel, de tsunami zelf was erg mooi in beeld gebracht en ook enkele onderwater scènes oogden zeer mooi. Maar dat was het dan ook.

2,0*

Tja, wat moet ik hier van denken. Zo ongeloofwaardig en toch op feiten gebaseerd . Mensen die Amerikanen maar dom vinden die alles geloven worden hier in hun vooroordelen bevestigd. Hoe kun je zo stom zijn om die kletspraat van die Frederic Bourdin te geloven. Maar - nu komt het - wie zegt dat wat wij hier voorgeschoteld krijgen in werkelijkheid gebeurd is? Probeert de regisseur ons niet net zo voor het lapje te houden als die fransoos die Texaanse familie? Je zou het haast wel denken. Ik ben daarom ook enigszins van mening dat deze hele documentaire puur fake is. Buiten dat vond ik deze "documentaire" trouwens ook nog eens behoorlijk slaapverwekkend. Ik had alle moeite om wakker te blijven En dat ligt toch echt aan deze documentaire, want na afloop had ik daar absoluut geen last van, want de drie Duvels die ik daarna gedronken had smaakten uitstekend en dat is - dat kan ik je zeggen - geen fake.

3,0*

Uitstekende film-noir die het toch helemaal moet hebben van het geweldige acteerwerk van Humphrey Bogart en Gloria Grahame. De chemie tussen de hoofdrolspelers was subliem. Film had een ijzersterk script en ondanks dat Bogart de moord niet gepleegd had kende de film toch geen happy end en dat is uniek voor de Hollywood films van die tijd en hierin zit ook tevens de kracht van deze film.
Deze film is voor mij ook verreweg de beste film van Nicholas Ray en Bogart speelde in deze film ook een van zijn beste rollen en dat geldt zeker ook voor Gloria Grahame, die ook al een uitstekende rol vertolkte in o.a. "The Bad and the Beautiful".

Waardering; 4,5*

Deze film tijdens de Movie Meter Meeting vorig jaar juli in Utrecht voor de eerste keer gezien en vandaag maar weer eens opnieuw bekeken.

Prachtige film met uitstekend acteerwerk van alle hoofdrolspelers. Die Ralph Fiennes die klinkt toch wel veel beter met zijn platte Engels dan in die andere film "The Reader" waarin hij Engels sprak met een nep-duitsachtig accent. De acteur - actrice in dit geval - die mijn hart stal was Clemence Poésy in de rol van Chloé. De scène waarin zij met een duivels lachje haar visitekaartje over haar schouder naar Colin Farrell gooide zonder naar hem om te kijken vond ik om in te lijsten.

Ook de humor en zeker ook de soundtrack, de muziek van Burwell vond ik geweldig. Tja, en deze film is door de schitterende fotografie natuurlijk ook een mooi stukje reclame voor Brugge.

Film heeft echter een minpuntje; Het contrast tussen de zeer komische- en de soms zeer geweldadige scenes vond ik soms te groot. De ene keer lig je in een deuk, nog geen minuut later ben je doodstil omdat er weer iemand ligt te creperen.

De vergelijking met Tarentino gaat voor mij echter niet op. In de films van Tarentino worden geen emoties getoond; dat is in deze film duidelijk wel het geval.

4,0* na herziening.

Peter Strickland staat voor mij voor absurde cinema. Ik blijf doorgaans moeite hebben met zijn films waarbij over het algemeen nogal geflipte personages de hoofdrolspelers zijn. Zo ook bij deze film hoewel op visueel vlak "In Fabric" best wel mooi is - vooral die vaak in beeld komende wapperende rooie jurk - maar ik zou filmbezoekers die gaan voor een conventioneel verhaal niet aanraden deze film te gaan bekijken. De kans is groot dat zij net als de vier van de totaal zeven bezoekers - ik was een van die zeven - de zaal voortijdig verlaten.
Mooiste scènes vond ik de op hol geslagen wasmachine en de vechtende dames op het einde. De soundtrack was trouwens meer dan o.k.

3,0*

Vreselijke film. Met veel moeite afgekeken. Gras, gras en nog eens gras. Hollen, hollen en nog eens hollen. Veel modder en dan ook nog eens veel vallen in de modder. Veel regen, zowel in de film en bij mij thuis. Veel geschreeuw en een kid dat blijft schreeuwen: Help me out of here. En waar gaat het allemaal over. Ik zou het niet weten. Ik zag op een gegeven moment door de bomen het bos niet meer of te wel - dat is beter gezegd - ik zag door het gras het gras niet meer. Neen, gauw vergeten deze film.

1,0*

Aangenaam verrast door deze film waarvan het sterkste punt is het originele script. Films waarin je alleen kunt betalen met tijd in plaats van met geld heb ik tot nu toe nog niet gezien. Het leverde in ieder geval een interessante film op waar iedereen er bovendien jong uitzag. Moet er wel bij zeggen dat de vrouwen in de zone van de rijken er bij liepen als waren zij etalagepoppen en dat geldt ook voor de zeker niet onaantrekkelijke en goed acterende Amanda Seyfried. Wat niet onvermeld mag blijven dat op visueel vlak deze film er zeer mooi uitzag. Vooral de beelden bij avond. De muziek bij deze thriller vond ik daarentegen weer helemaal niks. Maar goed, wel zullen over dat laatste maar niet al te dramatisch doen.

Dit is trouwens pas de 2e film die ik van Andrew Niccol gezien heb. De andere was zijn uitstekende S/F debuut Gattaca, die ik toch wel een tikkeltje beter vond dan deze S/F thriller.

4,0*

Deze film wist mij helaas niet te boeien dit i.t.t. "Enemy", de laatste film van Villeneuve. Voor een groot gedeelte ligt dat aan het verhaal, welk zich grotendeels in het Midden Oosten afspeelde, mij helemaal niet aansprak. Tja, ik weet het, het Midden Oosten is een grote rotzooi, zo'n grote rotzooi zelfs dat ik de berichten daarover amper nog lees. Ik ben er een beetje klaar mee. Die militieleden trouwens die de bus doorzeefden met kogels en op één na iedereen doodden en vervolgens de bus in de fik staken konden zo staan voor IS strijders maar in deze film waren het toch duidelijk christelijke milities. Wel een harde scène vond ik waar ik wel even recht voor ging zitten maar wat daarna kwam deed mij niet veel meer. Ik vond het allemaal veel te langdradig en kon ook maar moeilijk mijn aandacht voortdurend er bij houden.
Op visueel vlak vond ik deze film helemaal een bittere teleurstelling. Je zou niet zeggen dat dit van dezelfde regisseur is als van het audiovisueel schitterende "Enemy". Ik hoop wel dat Villeneuve op de weg van dat mysterieuze "Enemy" doorgaat en niet de draad weer oppakt met dit soort drama's zoals deze film "Incendies", in mijn ogen toch wel een behoorlijk overschat drama.
Oh ja, de openingssong van Radiohead "You and Whose Army" is zeer mooi, dat wel.

2,0*

Als ik zo bepaalde recensies lees zou dit een van de meest controversiële films zijn ooit. Waar dat controversiële voor staat weet ik niet, maar ik heb deze film in ieder geval niet ervaren als een controversiële film en ook zeker niet als een horrorfilm maar wel als een komedie. Bij sommige scènes was het echt lachen geblazen. Neem nou die scène met die kont als dartbord. Hoe kom je erop? Nou Michael van Gerwen, laat maar eens zien, jij als wereldkampioen darts. "One Hundred and Eighty!!"

Ook die scène met die guillotine vond ik erg gaaf en die schaal met uitgestoken ogen was ook best wel grappig. Bovendien gelukkig veel naaktheid. Wat het acteren betreft; dat was gewoon slecht natuurlijk en ook het plot stelde natuurlijk niet veel voor. Maar ja, dat moet je vind ik maar met een korreltje zout nemen. Voor mij gaat het bij dit soort filmpjes puur om de fun.

3.0*