Opinions

Als je niet van Chinese opera houdt kan dit inderdaad een marteling voor de zintuigen zijn. Ik doe ook altijd het raam dicht als buiten door 4-potige monsters Chinese opera wordt opgevoerd. Maar om deze film dan af te serveren als de slechtste Aziatische film aller tijden vind ik ook wel een beetje overdreven. Visueel zag het er allemaal best mooi uit en de film liet wel een stukje interessante Chinese geschiedenis zien. Film werd voor mij pas echt interessant toen de Japanse bezetters hun intrede deden. Het eerste uur vond ik zelfs vreselijk saai. Film duurde ook erg lang, maar zou zeer ongeloofwaardig geweest zijn als je voor dit stukje Chinese geschiedenis (1927-1977) maar 90 minuten zou vullen.

3,0* na herziening

Geprobeerd deze film te bekijken maar helaas. De enige kopie die ik van het internet kon plukken was van een Russische pindakaassite en dat betekent dat je naar die vreselijke voice-over in het Russisch moet luisteren want de dialogen waren volgens mij geheel in het Duits. Er dus snel de brui aan gegeven - het was gewoon niet om aan te horen - maar wel even naar de schokkende beelden gekeken die toch wel behoorlijk in het niet vielen als we die gaan vergelijken met die gruwelijke beelden uit de Poolse film Hatred (2016). Dat was gewoon horror.

Opvallend in Babiy Yar waren enkele scènes zoals van een jonge SS man die de moordpartijen niet meer kon aanzien en zelfmoord pleegde, de SS hoofdman die met een verrekijker de moordpartijen gadesloeg en het Strauss melodietje dat je meerdere keren hoorde uit de grammofoon. Bij die scènes moest ik onmiddellijk denken aan die geruchtmakende film Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975) van Pasolini, die hoewel ik die nog steeds zeer walgelijk vind toch steeds meer ga waarderen. De moordpartijen in deze film en soortgelijke films zoals bij voorbeeld het door mij genoemde Hatred en o.a. Saul Fia (2015) zijn eigenlijk een soort Saló in het groot maar dan wel op feiten gebaseerd. De doelstelling was hetzelfde; moorden om het moorden, gewoon voor de kick. Er is geen God, dus ook geen geweten, dus alles is toegestaan. Het aller slechtste in de mens komt hierdoor naar boven.

Discutabel ook de rol van de Oekraïense nationalisten zowel in deze film als in Hatred. Bij die laatste film ging het om een nogal in de vergetelheid geraakte massamoord op Polen, die deel uitmaakte van een etnische zuivering, dit onder goedkeurend oog van de nazi's. Niet bepaald lieverdjes dus die Oekraïners.

In het kort samengevat:

Zeker een interessante film dus dit oorlogsdrama Babiy Yar die je nogmaals confronteert met de gruwelen in de 2e Wereldoorlog aangericht tegen de Joodse bevolking. Ik zou deze film ook graag in zijn geheel willen zien maar dan zonder die irritante Russische voice-over.

Deze film gisteravond gezien in Cinemec en tot mijn grootste verrassing werd de film niet onderbroken door een pauze en dat was maar goed ook. Het zou mij helemaal uit de stemming gebracht hebben net zoals mij overkwam bij Dunkirk een paar weken terug in de Vue bioscoop.

Over Baby Driver verder;
Dit is nu echt een film om te bekijken met het verstand op nul. Focus je niet op geloofwaardigheid maar geniet van de over de top actiescènes en de muziek die uitstekend paste in dit maffe filmpje die als een sneltreinvaart aan mij voorbij ging. Het absoluut tegenovergestelde van traag en slaapverwekkend zou ik willen zeggen. Mooi ook om ook Kevin Spacey weer eens te zien en bovendien werd ik weer verwend met mooie jonge vrouwen waarbij Monica zoals verwacht uiteindelijk het loodje zou leggen. Tja, shit happens. Mooi einde ook.

In het kort samengevat:
Prima amusement dus deze film van Edgar Wright die mij ook al aangenaam verraste met The World's End, zijn voorlaatste film.

4.5*

Een komedie kan ik dit niet direct noemen, een drama des te meer. Maar .... zeker geen onaardig drama. Film moest het voor mij wel vooral hebben van MIlla met haar best wel mooie pruiken. Vooral die groene pruik vond ik best wel blits. Dat hier allerlei tragiek onder zat was natuurlijk overduidelijk. Het positieve in deze film vond ik dat ondanks dat Milla ongeneeslijk ziek was je geen dokter of ziekenhuis te zien kreeg. Dat zou de film pas echt drepi maken. "Zo lang ik leef probeer ik er het beste van te maken". Dat leek Milla te zeggen. Tja, wat moet je anders. De laatste scène aan het strand vond ik best wel mooi trouwens.

3,5*

Onlangs heb ik deze film in de bioscoop gezien en ik weet nog steeds niet wat ik er mee aan moet. Wie is de aanrander en wie gooide die stenen door de ruit. Daar wordt geen duidelijkheid over gegeven. Het is net alsof de regisseur wil zeggen dat dat soort dingen in het huidige Roemenië niet belangrijk zijn. Dus, waarom wel in deze film. Het einde vond ik trouwens best wel verrassend en bovendien ook zeer mooi.
Deze film misschien later nog maar eens een keer gaan herzien, maar niét in de bioscoop. Ik word er te veel afgeleid. Het is waarschijnlijk om die reden dat films die ik in de bioscoop heb bekeken van mij doorgaans een lagere waardering krijgen dan films die ik thuis heb bekeken.

3.0*

Geweld om het geweld, alleen voor puur vermaak. Meer kan ik uit deze zogenaamde Braziliaanse western niet halen. Nou ja, als aanklacht dan tegen Bolsenaro? Hm, ik dacht dat hij nog niet tot president gekozen was toen ze met deze film bezig waren. Een strijd dan tegen het onrecht wat de doorgaans arme dorpsbevolking wordt aangedaan? Als dat zo is dan moet je als dorpsbewoners als wraak niet dezelfde wrede methoden gebruiken als die gringo’s aangevoerd door Udo Kier. Dan heb ik het natuurlijk over wat voor een straf die dorpsbewoners in petto hadden voor Udo Kier en de corrupte burgemeester . Verder kon ik mij in de personages ook absoluut niet inleven of het moeten die kinderen zijn. Wat ik wel zeer positief vond in deze film waren de beelden van de natuur. Die waren zonder meer erg mooi. Verder was voor mij en dat is weer in negatieve zin het saaie eerste uur moeilijk door te komen. Het duurde mij allemaal veel te lang.
Dit is trouwens de 2e film die ik van deze Braziliaanse regisseur gezien heb. De andere was Neighboring Sounds (2012), een totaal andere film die ik bovendien veel beter vond dan dit met bruut geweld gedoseerde Baucurat.

2,0

Deze film vanavond maar eens bekeken zonder ook maar een recensie hierover te hebben gelezen. Noch op MovieMeter, noch in de dagbladen waaronder het door mij toch zeer geprezen N.R.C. Wel, ik kan je zeggen; ik heb mij prima vermaakt en de film duurde voor mijn gevoel zeker niet te lang. Ik moest wel voortdurend aan Tarantino denken. Veel geweld, veel bloed, mooie vrouwen en dan ook nog eens een uitstekende soundtrack. Niet te vergeten uiteraard het geweldige acteerwerk van Jeff Bridges als de priest en verder het schitterende camerawerk. De regisseur kende ik van het zeer mooie "The Cabin in the Woods" dat wel een totaal andere film is als deze "Bad Times....", hoewel beide films gemeen hebben dat je geloofwaardigheid er niet in moet zoeken. Maar so what, hoe ik een film beleef is voor mij steeds meer een zaak van het gevoel geworden. Ga ik een film alleen beoordelen om de geloofwaardigheid van het verhaal, dan betekent dat eigenlijk dat ik er sowieso al niets aan vind en dat ik om het waarom daarvoor naar een excuus ga zoeken. Niet bij deze bijzonder sfeervolle film dus die ik ervoer als zeer vermakelijke pulp en die voor mij een plaatsje ktijgt in de top 10 van 2018. Mooie opening trouwens en een mooi einde. Én om niet te vergeten de scène waarin Rose (Boots) de bad girl zich hangend aan de kroonluchter heen en weer liet slingeren.

4,5*

Aardig debuut van Malick maar toch ook niet meer dan dat. Op visueel vlak zonder meer mooi - vooral dat brandende huis - maar Badlands haalt het toch echt niet bij Days of Heaven, de film die hij hierna maakte. Het einde viel mij trouwens behoorlijk tegen. Nogal een anti-climax vond ik. Ik was trouwens niet zo onder de indruk van het acteren van Martin Sheen, maar Sissy Spacek deed het zonder meer voortreffelijk. Verder een film met een duidelijk verhaal hoewel Malick in het midden laat over het waarom van het gevoelloos handelen van Kit. Enkel spoor van emotie viel niet op zijn gezicht te bespeuren. Bij Holly trouwens ook nauwelijks.
Tussen dit debuut van Malick en zijn laatste film Knight of Cups - gisteren gezien - zit toch wel een wereld van verschil. Ik geef toch wel de voorkeur aan Badlands boven het zeer vage Knight of Cups, die het toch vooral moest hebben van de zeer mooie plaatjes, maar mij verder niet wist te imponeren.

3,5*

Dit schreef ik dus gisteren en laat ik maar gelijk beginnen te zeggen dat dit géén pornofilm is en dat ik dus destijds wel degelijk een verkeerde bril op heb gehad.
Waarschijnlijk ging ik destijds uit sensatiezucht naar deze film toe en geneerde ik mij achteraf. Het is nu eenmaal makkelijker dit soort films thuis te kijken dan in een grote zaal met andere mensen.
Goed, het moge duidelijk zijn; ik heb deze film vanavond herzien en ik ben er nu een stuk positiever over. "Baise-moi" kwam bij mij over als een zeer rauwe en wrede film die alle kenmerken had van het sadistische oevre van Markies de Sade. Moorden voor de kick en dan op zo'n sadistisch mogelijk manier. Dit keer niet door perverse mannen maar door perverse dames. Ik vraag me toch wel af wat de drijfveer geweest is van Despentes en Coralie om deze film te maken. Om het doorgaans sterkere mannelijke geslacht eens een lesje te leren? Of gewoon om te shockeren of om taboes te doorbreken? Dat laatste daar zijn ze zonder meer in geslaagd. Dat een man voor varken moest spelen en vervolgens in zijn hol geschoten werd dan heb ik nog nooit eerder in een film gezien.
Verder is deze film voor mij moeilijk te beoordelen. Als waardering had ik een 3,0* in mijn gedachte, maar door de ijzersterke laatste 10 minuten doe ik er toch nog een 0,5* bij. Verveeld heeft deze film mij bij herziening geen minuut.

3,5*

Leuke film voor een zomeravond zoals afgelopen dinsdag. Een beetje Woody Allen op zijn frans. Ik kon mij af en toe wel ergeren aan het klungelachtige gedoe tussen Judith en Nicolas in het eerste uur van de film. Het laatste half uur van de film vond ik daarentegen erg goed.

De soundtrack met muziek van o.a. Tsjaikovsky en Schubert vond ik geweldig. Het past uitstekend in het verhaal en tilt daardoor de film ver over het gemiddelde heen.

Waardering 3,5*

Meppende Japanners en dit vergezeld van Japanse punkherrie - de Engelse punk is er niks bij - tja, je moet er voor in de stemming zijn. Toevallig was ik dat, maar of ik mij in de toekomst opnieuw ga wagen aan dit soort anarchistische schreeuw en sla er op los films, dat denk ik toch niet. Eén keer is voorlopig genoeg. Ik geef toch de voorkeur aan Ishii's visueel zeer sterke films zoals Mizu no Naka no Hachigatsu (1995) en Kyoshin (2005)

That's it!

3.5*

Het bekijken van een film van Ozu vereist veel geduld van de kijker en helaas is geduld niet mijn sterkste eigenschap. Toch slaag ik er altijd in zijn films af te kijken omdat in het laatste half uur Ozu meestal nog wel een verrassing voor je in petto heeft. Dat ervoer ik in ieder geval in zijn latere films Tokyo Twilight en The End of Summer. Helaas niet in deze film. Ik vond 'm saai tot aan het einde. Het verhaaltje over een vrouw die nog ongetrouwd was en door zijn familie toch maar aan een man geholpen moest worden deed mij ook zo weinig. Zo jaren vijftig allemaal. Met zo'n onderwerp moet je nu toch niet meer voor de dag komen. De zwart/wit fotografie maakte het op visueel vlak er ook allemaal niet mooier op. Geef mij dan toch maar de films van Ozu in kleur.

3.0*

De eerste film van Alex de Iglesia die ik gezien heb en ook gelijk een voltreffer. De film begint ijzersterk en laat gelijk zien waarom de Spaanse Burgeroorlog een van de wreedste oorlogen was van de vorige eeuw. Republiekeinen en Nationalisten gingen elkaar met ware doodsverachting te lijf zoals wij in de openingsscène zagen. Daarna maakt de film een sprong naar de jaren zeventig en laat de regisseur in een scène zien hoe in een van de meest spectaculaire aanslagen in de geschiedenis de auto van Carrero Blanco - de gedoodverfde opvolger van Franco - door de ETA werd opgeblazen en op het dak van het huizenblok belandde. In werkelijkheid vloog de auto over het huizenblok heen en belandde aan de andere kant van het huizenblok. Niks ongeloofwaardig deze scène dus. Goed, tot zover een stukje Spaanse geschiedenis.
De strijd tussen de twee clowns "Bassie en Adriaan" (grapje ) werd zeer mooi in beeld gebracht. Een van de mooiste scènes vind ik de droomscène van de trieste clown waarin hij de sensuele Natalia zag verschijnen en de vluchtscène waarin de trieste clown naakt door de bossen rende en in een valkuil terecht kwam behoort voor mij tot een van de meest komische in deze zeer genietbare film die ook alles in zich heeft, zoals humor, drama, horror en oorlog. Bovendien spanning, goed acteerwerk en mooie fotografie. De hoge waardering heeft deze film van mij toch vooral te danken aan de verschijning Natalia. De droomscène waarin zij verscheen en verder de slotscène op het reusachtige kruis in het Dal van de Gevangenen zijn om in te lijsten. Ik moest bij dat laatste ineens denken aan een vergelijkbare scène in North by Northwest van Hitchcock, hoewel deze film in de verste verte niet op die Hitchclock klassieker lijkt.
Al met al een uitstekende film dus deze film van De Iglesias die nogmaals laat zien dat Spanje wat film betreft voor mij nu toch wel op de hoogste ladder staat van de Europese cinema.

Waardering; 5,0* laat ik eens even gul zijn.

Deze film wist mij het eerste half uur niet te raken maar daarna toen de bijzonder mooie Shura haar opwachting maakte werd ik getrakteerd op een stukje "love story" dat voor mij tot het mooiste uit de geschiedenis van de cinema behoort. Voor mij was het vanaf toen genieten geblazen. Die scènes als Shura om haar moeder roept. MAMA! En dan het einde als Shura afscheid neemt van Alyosha rennend over het perron terwijl de trein met Alyosha langzaam uit het zicht verdwijnt, Shura alleen op het perron achterlatend. In prachtige beelden zien we Shura verschijnen in de gedachten van Alyosha die in de trein vooruit zit te staren. Tja, ik weet verder niet hoe ik het uit moet leggen maar ik vond het allemaal zo mooi. Poëzie ten top. Wat daarna kwam vond ik niet zo interessant meer, behalve dan tot Alyosha zijn moeder ontmoette en kort daarna ook weer afscheid van moest nemen. Deze film deed me wel enigszins denken aan Letyat Zhuravli (1957), waarin ook een mooie Russische vrouw voor mij de hoofdrol opeiste. Qua cinematografie kan "Ballade o Soldate" tegen die film echter niet op. Die is in LZ van grootse schoonheid.

4,5*

Redelijke film. Niet meer dan dat.

Film begon sterk; toen ik die vogels zag moest ik onmiddellijk aan "The Birds" van Hitchcock denken. Gaandeweg naar het eind zakte de film wel behoorlijk in, werd zelfs behoorlijk saai. Een Hollywood regisseur zou hier natuurlijk wel iets op gevonden hebben. Die zou er een rampenfilm van gemaakt hebben en het Iberisch (schier)eiland gewoon laten botsen op de Azoren. Voor mij zou die film dan niet redelijk geweest zijn, maar gewoon slecht. George Sluizer hield zich gelukkig aan het boek.

Het is maar goed dat wat ik te zien kreeg niet echt is, maar gewoon fictie. Anders zou ik mijn vakantieplannen eind augustus moeten bijstellen. Ik maak dan een trektocht vanuit Frankrijk door de Pyreneeën richting Santiago de Compostella.

3,0*

De eerste drie kwartier had ik echt het gevoel dat ik naar een kinderfilm heb zitten kijken. Daarna ging het gelukkig de gore kant op maar het waren wel scènes die ik al tig keer eerder heb gezien. Niets bijzonders dus. Die banana splits hadden de film nog enigszins kunnen redden als die zogenaamde animatronics ook nog eens een paar kids om zeep geholpen hadden. Neen dus. Het bleef beperkt tot enkel volwassenen. Ondanks de horror-scènes bleef voor mij na afloop helaas toch het beeld van een kinderfilm hangen. Een gemiste kans van deze voor mij tot nu volstrekt onbekende regisseur.

2,0*

Deze musical moet het helemaal hebben van de zang- en dansnummers. Het verhaal stelt net zoals in de meeste MGM musicals nagenoeg niets voor. Absoluut hoogtepunt in deze verder redelijke musical vond ik het finale dansnummer "The Girl Hunt" met oa Fred Astaire en de dit jaar overleden Cyd Charisse, die we oa ook kennen van "Singin' in the Rain" waar zij het finale dansnummer deed met Gene Kelly.

3,5*

Een van de meest sfeervolle films van Godard die het bij mij toch vooral moest hebben van het heerlijke spel van Anna Karina. De scène in het café waarin Anna opviel met haar danspasjes en de hoed vond ik misschien wel een van de mooiste dansscènes in de geschiedenis van de cinema. Jammer genoeg werd de muziek in die scène drie maal onderbroken door de voice-over van Godard wat door mij als erg storend werd ervaren. De scène in het Louvre duurde echter veel te kort, ik had Anna Karina graag 9 minuten en 43 seconden zien rennen.

4,0*

Dit filmpje moet het natuurlijk niet hebben van het ongeloofwaardige verhaal, maar puur van de flitsende en komische actiescènes. Deze film oogde voor mij dan ook meer als een misdaadkomedie - ik lag af en toe echt in een deuk - dan als een serieuze misdaadfilm. Film opende ijzersterk met een Leïto die zich met zijn acrobatische bewegingen overal doorheen wurmde maar eindigde voor mij erg teleurstellend wat mij ervan weerhoudt deze film een hoge score te geven. Nu moet hij het voor mij doen met een krappe 3,5.

Over deze film las ik de volgende recensie in Blik op Zeven van Patrick Duynslaegher;

Een erotische SF-comic stip van Roger Vadim, waarin zijn toenmalige echtgenote Jane Fonda in het luchtledige zedige striptease ten beste geeft. Getuigt van zulke overrompelende wansmaak, dat het onvermijdelijk uitgroeide tot studie-object voor geïnteresseerden in sixties kitsch

Beter kan het eigenlijk niet verwoord worden, want met film heeft dit prul niets te maken. Het verhaal was nul komma niks, na de openingsscène - de enigste mooie scène in de film - had ik het met Jane verder ook wel gezien, Van acteren had die barbiepop trouwens weinig kaas gegeten en visueel oogde de film met zijn kitscherige decors bovendien ook nog eens oerlelijk.

In het kort gezegd; Barberella ervoer ik als amateuristisch broddelwerk dat voor mij wel een eeuwigheid leek te duren. Maar gauw vergeten dus dit zogenaamde nietszeggende sixties cultfilmpje.

1,0*

Het enge sprookje van Blauwbaard verfilmd door de regisseur van het nogal choquerende À Ma Soeur! Ja, Catherine Breillat heeft geen hoge dunk van mannen. Ze worden in al haar films behoorlijk negatief neergezet. Zo ook Blauwbaard in dit sprookje.
De film begint in de jaren vijftig als Catherine haar jongere zus Marie-Anne het verhaal van Blauwbaard vertelt. Daarna verplaatst het verhaal zich naar 1697 en zien we Marie-Catherine en Anne die zojuist hun vader hadden verloren. Marie-Catherine ontmoet Blauwbaard en trouwt met hem niet wetende dat Blauwbaard een nogal gruwelijk geheim met zich mee droeg. Nou ja, iedereen die het sprookje van Blauwbaard kent weet hoe dat af gaat lopen.
Wat ik zo mooi vind aan dit sprookje vind ik toch wel de vormgeving en natuurlijk - hoe kan het ook anders - de aantrekkelijke jongedames, vooral Marie-Catherine. Ook de kinderen deden het voortreffelijk. Het einde van de film vond ik erg wreed maar toch ook weer zeer goed. Niet alleen Blauwbaard bracht het er slecht van af - dat wist je van te voren natuurlijk als je het sprookje kende - maar ook Anne, het oudere zusje van Marie-Catherine.Tot zover de film die mij zeker niet teleurstelde.
Dit is trouwens de derde film van Catherine Breillat die ik gezien heb en ik ben ook zeer benieuwd naar haar overige films. Ik houd er wel van als vrouwen neergezet worden als het sterke geslacht.

4.0*

Uitstekende film van de Coen Brothers, maar ook weer niet de makkelijkste. Je moet je hoofd er goed bijhouden. Deze film vereist nu eenmaal geduld van de kijker, omdat je als kijker na een uur de neiging hebt het voor gezien te houden, vanwege de langdradigheid van deze film. Maar dit verandert radicaal als een insekt - een mug -zijn opwachting maakt en zich te goed doet aan de rug van Audrey (Judy Davis).

Ik vond dit een echte Coen film. De sfeer die hier werd gecreëerd vond ik super. Vooral de hotelgang met de schoenen voor de kamerdeuren oogde zeer bijzonder.

Verder vond ik de cast geweldig, hoewel ik toch wel even moest wennen aan John Torturo, die ik toch wel erg 'weird' vond. Wel uitstekend gecast overigens voor de rol van de jood Barton Fink, want hij zag er ook ontzettend joods uit.

Het einde vond ik weer ontzettend mooi, wat uiteindelijk een mooie weergave was van het surrealisme in deze film, waar niets was zoals het leek.

4,5*

Dit is na "Stellet Licht" de tweede film die ik van Carlos Reygadas gezien heb en weer laat hij mij met een vraag achter. Wat wil hij ons nu met deze film vertellen? Was het bij "Stellet Licht" dat een dode weer levend werd, hier is het dat Carlos de dochter van de generaal doodsteekt en dan hierna op de knieën meegaat in een processie om boete te doen. En op het eind van de film komen Carlos en Ana elkaar zeker weer tegen in de hemel om opnieuw de "liefde" te bedrijven?. Wat moet ik toch met deze onzin?
En het acteerwerk vond ik in deze film ook niks. Te amateuristisch. Het leek wel of die vrouw van Carlos uit een animatiefilm kwam. Wat een portret zeg. Alleen Ana krijgt van mij een dikke voldoende. Haar verschijning was voor mij echt een verademing..
En wat zijn de films van deze regisseur toch traag. Ik dacht dat die Mexicanen zo'n temperamentvol volkje waren. Nu, dat is aan deze regisseur niet te merken.
Het zal iedereen duidelijk zijn dat deze film mij toch echt niet kon bekoren. Films van Reygades kan ik in het vervolg denk ik toch maar beter overslaan.

2,0*

Redelijk, niet meer dan dat. Op visueel vlak best aardig, sommige shots van oa Kopenhagen in de sneeuw oogden zeer mooi maar het verhaal boeide mij niet. Deze film van Boe - de derde die ik van hem gezien heb - haalt het voor mij daarom zeker niet bij zijn films Reconstruction en Allegro die mij aanzienlijk meer aanspraken.

3,0*

Broeiend, beklemmend en een glansrol voor Jessie Buckley in de rol van Moll. Film moest het voor mij ook voornamelijk hebben van het samenspel tussen Moll en Pascal. Het onderzoek naar de moorden vond ik minder interessant. En wat de titel betreft: Wie is het 'beast' ? Pascal? maar het kan ook net zo goed staan voor Moll. Beiden hielden elkaar een spiegel voor. In beiden zat als het ware iets beestachtigs. Verder een zeer passende soundtrack en ook mooie opnamen van het eiland Jersey. En van die Jessie Buckley zullen we nog wel vaker iets horen denk ik. Uitstekende actrice.

4.0*

Deze film - vandaag gezien op de Filmbeurs in Den Bosch - moest het voor mij vooral hebben van de krachtige beelden van de natuur van oa de moerassige Mississippi delta en het natuurgeweld. Ook de surrealistische beelden met o.a. die pre-historische aurochs oogden zeer mooi. Het verhaal zelf deed mij niet zo veel maar de soundtrack, vooral die cajun muziek, was daarentegen weer zeer genietbaar.

3,5*

Deze film die al lang op mijn verlanglijstje stond nu eindelijk gezien. Met het verhaal had ik aanvankelijk nogal moeite maar na drie kwartier kwam ik steeds beter in de film en raakte ik steeds meer geboeid. Dat kwam mede ook door de prachtige beelden van het desolate vulkanische landschap in het voormalige Franse gedeelte van Somaliland. Net zoals "Trouble Every Day" zijn de films van Denis op visueel vlak zonder meer uitstekende films, hoewel er ogenschijnlijk misschien weinig in gebeurt. De rituelen van de legionairs onder begeleiding van een mysterieuze oratoriumachtige soundtrack waren niettemin een lust voor het oog. Het einde - Galoup die zich losleefde op de dansvloer - was best wel komisch. Bovendien ook verrassend want toen ik Galoup op het bed zag liggen met het pistool in zijn hand was ik er van overtuigd dat hij zelfmoord zou plegen.

4,0*

Geen al te positieve berichten hierboven. Vanwege het plot? Misschien was dit niet al te sterk maar op audiovisueel vlak valt er toch op deze film niets aan te merken. De dansscène met Sophia was om in te lijsten, zo mooi. Ook de scène van Ritchie met de pijl en boog en dat onder begeleiding van de prachtige song "Five Years" van David Bowie mocht er zijn eveneens de scène met de "man met de zeis". En dan Sophia! Als je die aan je zijde hebt dan ga je toch niet meer denken aan zelfmoord. De soundtrack in zijn geheel was trouwens top. Ik heb David Bowie al genoemd, maar ook het dansnummer "Sophia So Far" was schitterend, eveneens de muziek van "The War on Drugs" en "Tame Impala" en enkele nummers uit het grijze verleden.
Het moge duidelijk zijn: de waardering van 2.75* is veel te laag en daar ga ik het nodige aan veranderen want deze film krijgt van mij:
5.0* sterren voor de dansscène
4.5* sterren voor de soundtrack in zijn geheel
4.0* sterren voor de fotografie
3.0* sterren voor het plot

Waardering: 4.0* gemiddeld

Met dank aan Gh8st omdat hij een deel van die dansscène in zijn Movie Meter Contest #253 heeft gestopt, anders zou deze film voor mij altijd onbekend gebleven zijn, vrees ik.

Voor aanvang van deze film gisteravond in de bioscoop had ik het voorgevoel dat deze film voor mij wel eens een flinke teleurstelling zou kunnen worden. En dat werd het dan ook. Van het romantische in deel 1 en deel 2 was in dit Before Midnight niets meer te bespeuren. Alleen maar Kommer en kwel. Moeilijk doen om het moeilijk doen. Ik zag mijn mislukte huwelijk of relatie weer helemaal voor me. Als alle relaties er zo aan toegaan met eindeloos geleuter over concessies omdat men het maar niet met elkaar eens kan worden, dan kan ik alleen maar blij zijn dat ik na mijn echtscheiding - dat is inmiddels weer 30 jaar geleden - nooit meer aan een relatie begonnen ben. Tja, ik ben nu eenmaal superromantisch ingesteld. Lekker vrijen en verder geen moeilijke vragen stellen. Zo aantrekkelijk ik Julie Delpy in de vorige twee delen vond, zo afstotelijk vond ik haar in dit derde deel. Duidelijk dat het derde gedeelte van dit drieluik voor mij dus een vreselijke kwelling was waaraan maar geen eind leek te komen. Maar genoeg hierover. Deze film wens ik nooit meer te zien.

2,0*

Mooie film waarvan het eerste deel een goed beeld gaf over de Russische burgeroorlog in de jaren na de Russische revolutie in de periode 1918-1921. De veldslagen werd werden mooi weergegeven eveneens de beelden van door de Witten opgehangen "verraders", lees bolsjewieken. We zien die beelden o.a. terugkomen in de droom sequenties van generaal Khludov, de bevelhebber van de Witten die tegen de Roden - zie bolsjewieken - streden om de macht van het Rusland na de revolutie. Zij werden uiteindelijk door Trotski's Rode leger verslagen. Het eerste deel eindigde met de vlucht van de generaals en verder getrouwen van het verslagen leger van de witten naar o.a. Istanbul en Parijs.
In het tweede deel maken we kennis met de beslommeringen van die generaals en getrouwen waarbij zich alle moeite moesten getroosten om zich in erbarmelijke omstandigheden het hoofd boven water te houden. Een van die figuren deed dat o.a. door het houden van illegale kakkerlak races in Istanbul. Welke kakkerlak komt als eerste aan de finish. Wilt u even inzetten. Zeer komisch allemaal en het eindigde natuurlijk in een straatgevecht omdat men het niet kon verkroppen dat een van de favoriete kakkerlakken halverwege rechtsomkeert maakte. Voor mij was dit een van de mooiste scènes. Film eindigde natuurlijk dat veel van de Russische ballingen heimwee kregen en toch weer terug verlangden naar moedertje Rusland en voorts de boot vanuit Istanbul terug namen naar waar zij vandaan gekomen waren. Het einde vond ik trouwens erg mooi.
Interessante film dus waarbij ik de eerste mocht zijn om op deze film te stemmen. Een uitgebreide recensie van mijn kant kon daarom ook niet achterwege blijven.

4.0*