Opinions

Een herziening van deze film kon niet langer uitblijven. Recensies van mij die gebaseerd zijn op kijkervaringen van zo'n 15 jaar geleden, hebben nu eenmaal geen enkele waarde. Dat hebben herzieningen door mij reeds meermalen bewezen. Het moment om deze film opnieuw te bekijken leek mij goed gekozen, juist omdat ik gisteren een andere film "Paradies: Glaube" van Ulrich Seidl heb bekeken, die ook ging over godsdienstwaanzin, want die schizofrene Bess in deze film van Von Trier was natuurlijk een godsdienstwaanzinnige net zoals Anna Maria in die film van Seidl. Er is een groot verschil; in Paradies: Glaube spuugde Anna Maria op het christuskruis omdat haar gebeden niet werden verhoord terwijl dat bij Bess hier in Breaking the Waves het tegenovergestelde was. Bess bad tot God dat Jan beter zou worden... nou ja het antwoord weten we, ook de prijs die Bess hiervoor moest betalen. Mijn mening hierover is dat je God - ja, ik geloof in God! - niet naar je hand kan zetten. Met geloof is niks mis mee maar nogmaals - ik heb het al eerder gezegd - bemin uw naaste als jezelf. De God die van Bess zo'n pervers offer vroeg is voor mij daarom ook niet meer dan een sadist, niet meer dan een duivelse kracht. Bess was dus als het ware door de duivel bezeten.
Nu over Von Trier; wat wilde deze regisseur nu met deze film bereiken, de kijkers op het gevoel spelen? Dat is hem dus goed gelukt, gezien het hoge gemiddelde van deze film en ook dat hij in het jaar van release 1996 door de Volkskrantlezers tot beste film van het jaar werd uitgeroepen. Toch denk ik dat het Von Trier ook vooral ging om met het kijkerspubliek een loopje te nemen en dat hij misschien dacht; "Geacht kijkerspubliek, als jullie werkelijk geloven dat je door een soortgelijk offer te brengen als Bess je zieke geliefde beter wordt, dan zul je ook boven in de lucht de kerkklokken zien en horen luiden" Dat laatste zal iedereen onzin vinden, maar is niet onzinniger dan het beter worden van Jan door het offer van Bess.
Mijn waardering na herziening van deze film; Dat ik in mijn eerdere recensies Bess een weerzinwekkend personage vond waar ik geen enkele sympathie voor kon opbrengen blijft recht overeind. Bess staat voor mij niet voor kracht maar voor zwakte. Voor mij is zij niet meer dan een idioot, hoewel Emily Watson de rol van godsdienstwaanzinnige idioot wel goed neerzette, dat moet gezegd worden. Verder ondervond ik het herzien van deze film niet als een marteling, dit in tegenstelling tot "Dancer in the Dark", voor mij verreweg Von Trier's slechtste film. Dus verhoog ik mijn waardering voor Breaking the Waves naar twee sterren, maar meer zullen het er niet worden.

2,0*

Niet voor tere zieltjes dit keiharde martelfilmpje. Deed mij nogal aan Martyrs denken. Ook zo'n wreed filmpje. In het begin zag het er niet naar uit dat deze film mij op het puntje van de stoel zou krijgen. Het begon allemaal wat slapjes maar op een gegeven moment ontpopte het geheel zich naar een uiterst brute climax. Dat dit van Deense makelij is daar sta ik toch van te kijken. Ik heb ze minder heftig gezien uit dat land.

3,5*

Deze film blijft maar door mijn hoofd spelen. Er is namelijk een scène die ver boven de rest uitsteekt;

Het is 22 juni 1941; 3:58 in de morgen. Sasha en Anya zijn aan het vissen in een sprookjesachtige omgeving. Men waant zich als het ware in het paradijs. Na 2 minuten klokslag 4:00 verandert dat paradijs plotseling in een hel. Het geluid van overvliegende bommenwerpers gevolgd door het geluid van de neervallende bommen, paniek etc. Operatie Barbarossa is begonnen. Nog nooit is de overgang van vrede naar oorlog zo beklemmend in beeld gebracht.

Het is duidelijk dat mijn waardering van 3,5* toch een beetje te laag is.

Waardering; verhoogd naar 4,0*

Ik zou daar toch maar niet te veel op rekenen. Ik heb deze film vanavond in de sneak gezien en ik ben twee keer in slaap gevallen en dat was echt niet omdat ik deze film zo boeiend vond. Integendeel; het is de saaiste film die ik dit jaar in de bioscoop gezien heb. Alles ging zo verschrikkelijk traag en er werd ontzettend veel gepraat. Geen hartstochtelijke vrijpartijen tussen de hoofdrolspelers die toch oh zo ontzettend op elkaar verliefd waren. Tja, dat hoorde nu eenmaal niet in de elitaire kringen in dat bekrompen burgelijke 19e eeuwse tijdperk in Engeland. En dan kun je ook niets anders dan een slaapverwekkende vertoning verwachten die bovendien ook nog eens veel te lang duurde.

Het acteerwerk was daarentegen niet slecht, maar dat is ook het enigste positieve punt wat ik kan opnoemen. Fanny Brawne hield van breien, ach laat Jane Campion dat ook maar gaan doen, want na "The Piano" heeft ze niet een behoorlijke film meer gemaakt.

2,0*

Deze film afgelopen avond maar eens bekeken en laat ik maar beginnen te zeggen dat ik het tot nu de meest gewelddadige western vind die ik heb gezien. Bij dat tong afsnijden durfde ik zelfs even niet te kijken. En dat komt dan uit de koker van een Nederlandse regisseur. Moet niet gekker worden. Ondanks het extreme geweld vond ik deze western zeker niet slecht, integendeel zelfs. Het einde na de wraak van Joanna vond ik zelfs heel goed, hoewel ik dat einde nu niet direct verwacht had.
Wat voor mij deze western zo interessant maakt is het verhaal waar het fundamentalistische christendom genadeloos wordt neergesabeld. Niets blijft er van heel. Het lijkt wel de christelijke variant van de islam van de Islamitische Staat. De vrouw stelt niets voor. Haar enige plicht is kinderen op de wereld brengen en dan nog liefst met een dwangbuis om. Je zou haast zeggen dat de regisseur Martin van Koolhoven zelf uit een fundamentalistisch christelijk nest komt want hoe kun je anders zo'n film maken waar de haat tegen dat orthodoxe christelijke geloof er zo vanaf druipt.
Een film om over na te denken dus dit Brimstone die in alles het radicaal tegenovergestelde is van La La Land die ik onlangs voor de 2e keer heb bekeken.

4.0*

De vele negatieve berichten + de positieve recensie van Onderhond hebben mij er toe aangezet deze film van eigen bodem maar eens te gaan bekijken. Nou, ik kan je zeggen dat ik zeker niet teleurgesteld werd. Ik heb heerlijk kunnen lachen om deze platvloerse Hollandse humor én - dat moet ook gezegd worden - die Sylvia Hoeks is best wel een lekker wijf. Ook leuk trouwens om Theo Maassen weer eens in een film te zien. Verder valt er over deze film die je het beste kan bekijken als je in een niet al te serieuze bui bent, niks te zeggen.

3,5*

"Het leven is een tranendal, het is beter er niet te zijn" schijnt de filosoof Schopenhauer ooit gezegd te hebben. Wel als je deze film ziet dan kun je hem alleen maar gelijk geven. Een hoop ellende samengeperst in 90 minuten. Het lachen vergaat je maar op een gegeven moment wordt je bij het zien van al deze misère ook behoorlijk afgestompt. Te veel ellende in een film stoppen werkt bij mij dus niet en het maakt dit sociaal drama ook niet bepaald geloofwaardig. Het leven heeft ook zijn mooie kanten. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat "Broken" slecht is, integendeel zelfs - ik kon zeer goed sympathiseren met de 11 jarige Skunk - maar ik geef toch de voorkeur aan een gitzwarte Britse komedie zoals "Sightseers", Beide films bevatten een flink portie geweld maar in "Sightseers" kon je er tenminste nog om lachen en verlaat je met een vrolijk gezicht de zaal..

3,5*

Deze klassieker uit de zwijgende cinema weer eens herzien. Blijft mooi maar zoals bij alle films uit het tijdperk van de zwijgende cinema is het voor mij zeer belangrijk welke score hier voor gebruikt wordt. De DVD die ik bekeken heb heeft als score muziek uit symphonien van Shostakovich. Klinkt erg bombastisch allemaal maar ook zeer heroïsch en past daarom uitstekend bij deze Eisenstein klassieker die de opstand in Odessa in 1905 als uitgangspunt heeft. Op visueel vlak valt er op deze film nog steeds niets aan te merken. De scènes op de Potemkin en de massacre op de trappen in Odessa werden prachtig in beeld gebracht. Van propaganda is deze film uiteraard niet vrij, maar ik maal daar verder niet om. Hoewel ik geen communistische sympathieën heb en trouwens ook nooit gehad heb kon ik mij uitstekend inleven in de matrozenopstand.

4,5*

Mooi, gewoon mooi!

Geen film over ellende of over losers, maar gewoon een 100% positieve film die mij daarom een enorm goed gevoel gaf en zo wil ik het ook beleven. Je krijgt de laatste tijd al te veel negatieve zooi naar je hoofd geslingerd. Tja, en dan natuurlijk de mooie Ierse schoonheid Saoirse Ronan, die hier toch wel voortreffelijk in haar doen was. Niemand zou het beter kunnen. Nou, mij mogen ze in ieder geval wel meer verwennen met dit soort romantische feel-good movies, waarbij mijn advies luidt; niet te veel nadenken maar gewoon je gevoel laten spreken.

4.5*

Uitstekende horrorthriller die mij de nodige koude rillingen bezorgde. Film met schitterend camerawerk is zeer fraai vormgegeven en de onheilspellende soundtrack gaf deze film voor mij een bijzondere mysterieuze sfeer. De spanningsopbouw vond ik voortreffelijk. Naar het waarom van de nachtmerries of hallucinaties van Gina wordt door de regisseur geen verklaring gegeven. Voor mij is dit echter geen beletsel deze film een zeer hoge waardering te geven. Een horrorfilm die je gekluisterd houdt aan het scherm en menigmaal zoals ik al eerder heb gezegd de koude rillingen bezorgt is voor mij als horrorfilm gewoon geslaagd. Ik ga deze film gewoon nog een keer bekijken. Sean Ellis heeft met deze film voor mij bewezen geen eendagsvlieg te zijn want met zijn vorige film "Cashback" - een totaal ander genre - had hij ook al een uitstekende film afgeleverd.

4,5*

Van deze film die ik zo'n 40 of 45 jaar geleden voor het eerst gezien had was ik destijds zeer onder de druk en nu na herziening nog steeds, misschien nog meer zelfs. Met "Das Boot", "Der Untergang" is dit voor mij een van de beste (anti-) oorlogsfilms die ik ooit gezien heb die gaan over de 2e Wereldoorlog. Een film als "Saving Private Ryan" kan hier echt niet aan tippen. De waanzin van de oorlog werd in "Die Brücke" uitstekend in beeld gebracht.

Juist verwoord. Dit maakt de film zo sterk. Individueel stellen de jonge knapen niets voor. Als groep met een onverzettelijk leider (Jürgen) groeien ze uit tot een stel fanatiekelingen, volledig blind voor de realiteit. Dat soldaten volgepropt in wagens voor de vijand op de vlucht sloegen kon hen niet aan het twijfelen brengen. Integendeel, ze werden hierdoor nog fanatieker.

De afloop is bekend. Het laatste half uur zou men gemakkelijk als ongeloofwaardig kunnen beoordelen, ware het niet dat deze uitstekende oorlogsfilm toch op feiten gebaseerd is. Toch vind ik dit laatste half uur niet het sterkste van deze film maar inderdaad de aanloop er naar toe. Stel je voor; je bent sterk bevriend met een meisje (Franziska) in jouw klas en je kiest er uiteindelijk voor een brug te verdedigen in een verloren oorlog alleen om jouw vaderland te dienen. Je moet toch wel gek zijn. Uiteindelijk zou je toch moeten kiezen voor je vriendin. Maar ja, zoals Spetie het al verwoordde; Je wilt niet onderdoen voor de anderen, je wilt niet uitgelachen worden. Bij de groep horen is sterker dan te blijven bij je vriendinnetje. Ik beschouw "Die Brücke" daarom behalve als een zeer goede oorlogsfilm ook nog eens als een uitstekende psychologische film.

5,0* na herziening

Net zoals in ¨Balada Trista...¨gooit Iglesia er gelijk vanaf het begin de beuk er in en gaat dan naar het einde toe flink over de top. Daar is niets mis mee als je veel waarde hecht aan het audiovisuele en daarin had deze film van alles te bieden. Stel je echter in de eerste plaats veel waarde aan het verhaal, dan kun je deze film beter links laten liggen. Narratief stelt deze film niets voor, het is gewoon een hoop onzin in het kwadraat. Ik kon er niettemin heerlijk om lachen, hoewel het op een gegeven moment mij enigszins wel begon te vervelen. Dit soort films moeten nu eenmaal niet te lang duren.

Ik heb deze film trouwens zonder ondertiteling bekeken. De Spaanse taal ben ik redelijk meester hoewel het in deze film allemaal wat moelijk te volgen was. Verder is de belangrijkste reden dat ik een film steeds meer zonder ondertiteling bekijk dat je niet wordt afgeleid bij het zien van die mooie beelden. Het is nu eenmaal moeilijk je zowel op de beelden als op de subtitles te focussen.

3,5*

Flodder in Rome vang ik af en toe in de berichten op. Dat lijkt me heel goed uitgedrukt. Helaas zijn dit soort films niet mijn ding. Te veel onsmakelijke beelden, vooral als die familie aan het eten was. Verder ontzettend lelijke vrouwen. De mooiste scènes waren voor mij van die familie op het bagagerek van het busje op weg naar de eetbestemming ergens aan het strand en die familie met allerlei huisraad de heuvel opklauterend op weg naar een nieuwe bestemming en het slot was natuurlijk ook heel veelzeggend. Voor de rest: tja je moet er van houden van dit soort films die gaan over de onderkant van de samenleving. Ik behoor dus duidelijk niet tot de liefhebbers en als we het toch over de films van Ettore Scola hebben, geef mij dan maar een film als Una Giornata Particolare, Voor mij heel wat beter te pruimen.

3,0*

De opening ingezet met dikke aangezette dramatisch zeikmuziek deden mij het ergste vermoeden; dat ik te doen zou krijgen met een on-Aziatisch oversentimenteel drama dat tot doel heeft de kijkers op het gevoel te spelen, waarbij de zakdoek sniff sniff.. ten slotte te voorschijn gehaald moest worden. Niet bij mij dus, de hoofdpersonages lieten mij Siberisch koud en het einde vond ik zelfs om te janken, zo simplistisch en ongeloofwaardig. Voor mij alle reden eigenlijk om dit drama het laagste cijfer te geven, maar het is de prachtige pianomuziek van Chopin die mij daar uiteindelijk van heeft weerhouden.

2,0*

Tsai Ming-Liang zal mijn regisseur nooit worden. Dat mag na deze vierde film die ik van hem gezien heb wel duidelijk zijn. De beelden waren soms best wel mooi, maar de film is zo traag, trager kan het volgens mij gewoon niet. Meer dan twee minuten lang zitten we naar een lege filmzaal te kijken. Ik dacht eerst dat ik de film op de pauzeknop gezet had, maar dat bleek dus niet zo te zijn. Ook de beelden in het herentoilet sprongen er wat traagheid betreft er bovenuit. Als ik zo lang over het urineren moest doen....

Neen, dit is het dus niet. Tsai staat voor mij voor slaapverwekkende cinema en het is maar goed dat deze film niet langer dan 82 minuten duurde.

2,0*

Er zijn films die ondanks de korte speeltijd eindeloos lang lijken te duren. Een er van is deze film die voor mij zeer hoog zal scoren in de top 10 saaiste films aller tijden. Kon deze film ook niet in een ruk afkijken. Die scènes in dat bejaardentehuis waren zo bóóóring . Dan waren de personages ook nog eens zeer oninteressant en die Elvis oogde ook nog eens oerlelijk. Ze hadden beter een film kunnen maken over die dochter van die gast die in het begin de pijp uitging. De verschijning van die Callie (Heidi Marnhout) was voor mij het enigste hoogtepunt in de film. Over het verhaal zal ik het verder maar niet hebben; dat sloeg nergens op.

Liefst zou ik er na drie kwartier de brui aan gegeven hebben, maar ik hanteer voor mij nu eenmaal de regel dat er pas op een film gestemd mag hebben als je hem hebt afgekeken. Ik heb hem dus afgekeken, de eerste drie kwartier gisteravond, de rest vanmorgen. Dat deze film van mij de laagste waardering krijgt moge duidelijk zijn.

1,0*

Uitstekende film, voor mij een van de beste zwijgende films die ooit gemaakt zijn. Geweldige acteerprestaties van Luise Brooks in de rol van Lulu, voor mij de mooiste vrouw uit het tijdperk van de zwijgende cinema. Wat een uitstraling heeft deze "femme fatale". Daar zijn de huidige filmactrices niets bij. Louise Brooks had voor de rol van Lulu daarom ook niet beter gecast kunnen zijn. Prachtig waren de scènes waarin zij de mannen verleidde en uiteraard ook de scènes in de nachtclub waar zij als danseres werkte. Sensualiteit ten top. Het verhaal doet zelfs heel modern aan en deze film die bij de release in 1929 voor een schandaal zorgde was zijn tijd daarom ook ver vooruit.

Waardering; voorlopig 4,5*

btw Deze DVD (UK import) voor slechts € 10,00 gekocht bij de heropende DVD speciaalzaak in Nijmegen die voorheen Boudisque heette.

Prachtige documentaire die het voor mij vooral moet hebben van de schitterende Cubaanse muziek en de mooie beelden uit Havana van de in verval geraakte oude huizen uit het Spaanse koloniale tijdperk en de oude verroeste vehikels uit het Amerika van de jaren vijftig die het nog steeds goed bleken te doen in de straten van Havana. Hoe mooi kan verval zijn. Toch maar goed dat het kapitalisme sinds de revolutie in Cuba daar geen poot meer aan de grond heeft gekregen anders zouden project-ontwikkelaars die mooie oude schilderachtige wijken met de grond gelijk gemaakt hebben en er betonnen kolossen hebben neergezet zoals in de grote Amerikaanse steden. Ook mag natuurlijk niet onvermeld blijven de zeer sympathiek ogende bejaarde muzikanten die nog echt een hart voor muziek hadden.

Waardering; verhoogd naar 4,5*

Al weer de negende film van Tsukamoto die ik bekeken heb en die het voor mij vooral hebben van het schitterende camerawerk en niet te vergeten de prachtige soundtrack van Chu Ishikawa. Zonder dat zou deze film steken op niet meer dan een waardering van 3,0* van mijn kant want het verhaal sprak mij nu niet bepaald aan. Op visueel vlak niettemin dik in orde dus net zoals trouwens de meeste films van Tsukamoto die van mij allemaal een 3,5* of 4,0* kregen muv Tetsuo: The Iron Man, voor mij altijd nog verreweg Tsukamoto's minste film, hoewel veel liefhebbers van het werk van Tsukamoto daar waarschijnlijk anders over zullen denken.

4,0*

Wat zouden de westerns van Sergio Leone zijn zonder de magistrale muziek van Ennio Morricone

Dit schreef ik op het R.I.P. topic nadat ik hoorde van het overlijden van Ennio Morricone. Voor mij dus een reden om deze western klassieker van Sergio Leone maar weer eens te gaan bekijken. En, inderdaad, geen soundtrack die er beter bij paste dan deze geweldige muziek die de sfeer in deze western volledig juist dat extra's gaf dat bij de meeste Amerikaanse westerns vaak ontbrak. Het verhaal mag dan soms wat mager zijn maar dat kan toch zeker niet gezegd worden van die scène waarin de legers van de Noordelijken en de Zuidelijken op de brug met ware doodsverachting op elkaar afstormden en dit onder een oorverdovend kanongebulder. Best realistisch allemaal als we mogen geloven dat de Amerikaanse Burgeroorlog aan zo'n 650.000 soldaten het leven heeft gekost. De waanzin ten top dat moet er natuurlijk wel bij gezegd worden. Voor mij wel de beste scène in deze western tevens oorlogsfilm. Zo kende deze film nog wel meer mooie scènes en dankzij die geweldige soundtrack van Morricone is dat voor mij ook een reden om mijn waardering voor deze filmklassieker flink naar boven bij te stellen.

4,5*

Het eerste uur van deze film ervaarde ik als zeer boring. Voor een film die zich afspeelt in een kist onder de grond is 1½ uur ook veel te lang. 50 minuten zoals bij een soortgelijke film als "Haze" is eigenlijk lang genoeg. Het laatste half uur werd het gelukkig allemaal wat spannender maar ook weer niet echt boeiend. Dat deze film van mij desondanks toch nog een voldoende krijgt is vanwege het verrassende en overrompelende einde. Daar werd ik even stil van.

3,0*

Zombiefilms zijn nu niet bepaald mijn ding maar deze Koreaanse zombiefilm was goed te pruimen.

Die dolle mans treinrit werd zonder meer uitstekend in beeld gebracht. De tijd vloog gewoon voorbij. Ook best wel origineel die zombie treinrit vond ik. De meeste zombiefilms die ik gezien heb speelden zich niet in een trein af. Ik moest trouwens bij het zien van deze film meermalen denken aan die andere Koreaanse film Snowpearcer waar het verhaal zich ook helemaal in een trein afspeelde. Met zombiegedoe had die film overigens niets te maken. Het einde van Busanhaeng vond ik best wel aardig. Mede ook door die kleine Koreaanse Soo-Ahn, uitstekend gespeeld door Soo-an Kim.

3.5*

Perfection wil niet zeggen waarom hij het een slechte film vond?

Nou, dan zal ik het zeggen;

Wat je te zien krijg in deze film is onzin in het kwadraat. Het verhaal is er een van 0,niks. De constante flashbacks gingen mij op den duur zo de keel uithangen dat het mij totaal niet meer interesseerde wat de betekenis er van was of laat staan dat het überhaupt een betekenis had. Ook de personages vond ik in een woord verschrikkelijk. Er werd erbarmelijk slecht geacteerd.

In de gevangenisscene werd Jezus en God er ook nog eens bij gehaald;

"Jezus spreekt tegen mij in mijn dromen".

"Gods wegen zijn ondoorgrondelijk".

Even de mond spoelen .

Ik kan je niet vertellen hoe blij ik was dat deze film afgelopen was.

En dan staat deze film staat op nummer 87 in de top 250? Nou ja, er zijn altijd wel liefhebbers voor deze bovennatuurlijke nonsens.

Nou, nog geïnteresseerd in de mening van Perfection?

Mijn mening heb je in ieder geval.

Op visueel vlak zeker geen onaardige film. Vooral de surrealistische scènes oogden bijzonder mooi maar naar het einde toe ging het dramatische mij toch te veel overheersen en liet deze film mij toch niet helemaal met een voldaan gevoel achter. Misschien waren mijn verwachtingen aanvankelijk te optimistisch en had ik toch te veel het gevoel met een feel-good movie te maken te hebben. Dat bleek dus niet het geval te zijn. De opening op de song "Mad About You" van Hooverphonic was niettemin zeer mooi.

3,5*

Deze film die ook te zien zal zijn op het Imagine Film Festival in Amsterdam afgelopen avond bekeken in Lux Nijmegen. Mijn verwachtingen waren niet direkt hoog gespannen maar dat ligt niet aan Neil Jordan, maar vooral aan het gegeven dat Vampire films mij doorgaans niet erg liggen. Deze film moest het voor mij dan ook niet hebben van het verhaal maar vooral van de cinematografie. Op visueel vlak vond ik dit een mooie film en ook de soundtrack met af en toe klassiek werk was dik in orde. Eleanor, uitstekend gespeeld door Saoirse Ronan oogde bovendien ook nog eens zeer aantrekkelijk. Maar nogmaals, met het verhaal kon ik niet veel. Vandaar dat deze film het van mij moet doen met een bescheiden waardering.

3,0*