Opinions

Het moet wel heel lang geleden zijn dat ik deze film voor de eerste keer gezien had, want ik kon er bijna niets meer van herinneren. Achteraf gezien maar goed ook want dat maakte deze film bij herzien weer ouderwets spannend. Film haalt het niet bij zijn film "Suspiria" die ik vooral visueel veel mooier vond. Maar niettemin is dit toch een prima filmdebuut van Argento waarvan het einde mij toch behoorlijk verraste.

3,5*

Ook deze Tsjechische film mocht bij natuurlijk niet ontbreken. Daar was al zeer uitgebreid over geschreven in het boek "1001 films, de meest spraakmakende films aller tijden". Toch zag het er in het begin niet naar uit dat deze film waarbij ik gelijk moest denken aan "Das Leben der Anderen" voor mij spraakmakend zou worden. Bij het gebekvecht tussen die man en de vrouw had ik soms het idee dat ik naar een soort "Who is afraid of Virginian Wolf" zat te kijken. Het acteren was zonder meer goed, zeker dat van die vrouw. Echt enthousiast worden wilde ik nog steeds niet tot vlak voor het einde in het huis de telefoon rinkelde. Wat ik daarna uit de mond van de man te horen kreeg verraste mij zo enorm dat "Ucho" van mij alsnog een ruime voldoende krijgt.

3,5*

Deze film maar eens bekeken en dat om vooral punten te vergaren voor de game De 70s Challenge want van de film verwachtte ik natuurlijk helemaal niks. Maar....laat me tot mijn grote verassing dat nu eens 100% meevallen. Tja, de film zit vol met perversiteiten, dat wel. De Sade zou zeer tevreden zijn mocht hij deze film nog kunnen aanschouwen. Een vrouw die voor de honden werd geworpen om verscheurd te worden, een vrouw waarop etensresten werden gegooid - waarschijnlijk van Joodse slachtoffers - vervolgens met cognac besprenkeld en in brand gestoken. Tja, zo zou ik nog wel even door kunnen gaan. Maar en nu komt het; die Lisa is toch wel een verdomd mooie vrouw, die vrijpartij met ik dacht die dokter is toch wel om te smullen zo mooi. Dus, toch een ruime voldoende voor dit naziploitation filmpje want geamuseerd heb ik mij zeker. Oei, ben ik nu ook pervers.

Minpuntje: De conversaties van de SS'ers hadden natuurlijk gewoon in het Duits moeten plaatsvinden. Duits, de enige taal die bij de nazi's past.

3,5*

In tegenstelling tot die andere kannibalenfilm Mangiati Vivi! was er voor mij met dit Deodato's voorproefje voor zijn latere kannibalenclassic Cannibal Holocaust van amusement totaal geen sprake. Het verblijf van die Robert gevangen in die grot met kannibalen duurde zo lang dat het mij op een gegeven moment danig de keel uit begon te hangen. Verder kende deze film behoorlijk wat wrede scènes die die van Cannibal Holocaust behoorlijk wisten te overtreffen. Ik ga niet verder in details maar degenen die deze film gezien hebben zullen denk ik wel weten welke scènes ik bedoel. Geen prettige film dus dit kannibalendebuut van Deodato.

2,0*

Meestal houd ik niet van sentimentele films, maar net zoals bij "Ladre de Biciclette" weet ook De Sica met deze film mij weer goed in mijn gevoel te raken. Zonder de hond Flike zou ik niet zo met Umberto meegeleefd hebben denk ik, want niets kan bij mij immers zo medelijden opwekken als de blik van een hond. Ik moest bij het zien van deze film ook enigszins denken aan het drama "Wendy & Lucy" waarin ook de hond het middelpunt was.

De muziek was ook in "Umberto D" weer goed gekozen en maakte daardoor de belevenis van dit sociale drama voor mij nog intenser, waaruit toch maar weer eens blijkt dat De Sica een meester is in het op het gevoel spelen van de kijker.

De scènes in het "dierenasiel" vond ik erg cru. Honden werden er aan de lopende band aangevoerd en mocht de bezitter van de hond niet op komen dagen of mocht niemand zich over de viervoeters willen ontfermen dan stond de hond een wreed lot te wachten.

4,5*

Zeer moeilijk te beoordelen dit abstracte kunstwerk - zo mag ik dit toch wel noemen - van de heren Paap en Pagano. Het deed mij denken aan de abstracte schilderkunst van de vorige eeuw maar dan in bewegende beelden omgezet met voor mijn gehoor wel irritante maar toch wel passende 'muziek' of misschien beter gezegd 'geluiden'. Of wij dit film kunnen noemen, daar zullen de meningen over verschillen. Met realisme heeft dit in ieder geval niets te maken. Daarbij moet worden gezegd dat bij de kubistische schilderijen van Picasso en Braque die destijds in het begin van de 20e eeuw ook duidelijk een breuk waren met het realisme men ook wel afgevraagd zal hebben of men hun werken schilderkunst kon noemen. Dit animatie/muziek werkje van Paap en Pegano behoort imo wel degelijk tot de filmkunst maar dan wel in zijn meest abstracte vorm. Voor mij tevens ook met "Tetsuo" van Tsukamoto de meest experimentele film die ik ooit gezien heb. Ik kon dit experimentele werkje "Umfeld" in ieder geval wel waarderen.

3,5*

Hoewel ik de Japanse cinema hoog heb staan weten de films van Koreeda mij maar niet te boeien. Zijn films blinken voor mij vooral uit in saaiheid. Ook deze film is daar een mooi voorbeeld van. Er gebeurde 128 minuten lang helemaal niks. Het is voor mij ook een van de weinige films in de bioscoop die ik onderbroken heb voor een toiletstop en volgens mij heb ik ook helemaal niets gemist. De dames zagen er sympathiek uit, dat wel, maar dat is voor mij niet genoeg deze film een voldoende te geven. Daarvoor vond ik deze film te slaapverwekkend.

2,0*

Verrassend sterke Russische film die i.m.o. zijn tijd al ver vooruit was. Ja, let wel, de film is nog van vóór de Russische revolutie, dus van bolsjewistische propaganda was nog totaal geen sprake. Was trouwens ook duidelijk te zien ook. Het ging in deze zwijgende film nu niet bepaald om de arbeidersklasse maar duidelijk om de welgestelde klasse. Maar so what. Wat we te zien kregen waren zeer mooie beelden van de doorgaans in het wit verschijnende Gizella, een zeer mooie balletuitvoering en een schitterende droomscène waarbij ik bij het zien van die handen toch vooral moest denken aan enkele - ik weet de naam niet - moderne horrorfilms.

Nogmaals, een zeer mooie film dit The Dying Swan van de tot voor kort voor mij totaal onbekende regisseur Yevgeni Bauer. Dit smaakt duidelijk naar meer, dus binnenkort ook maar eens After Death bekijken.

4.5*

Zeer geslaagde verfilming van het gelijknamige boek van Milan Kundera, dat voor mij nog altijd geldt als de beste roman die ik gelezen heb.

De acteerprestaties waren zonder meer uitstekend en de film gaf een uitstekend beeld van het Praag tijdens de 'Praagse Lente' en het Praag na de Russische inval.

Estethisch was deze film een ware lust voor het oog. De scene waarin Tereza (Juliette Binoche) foto's maakte van de naakte Sabina (Lena Olin) geldt voor nog steeds als de mooiste erotische scene in de geschiedenis van de cinema.

Waar ik minder over te spreken ben, is het Engels waarin de dialogen gevoerd werden. Het Engels dat moest doorgaan voor Engels met een Tsjechisch accent kwam voor mij enigszins te geforceerd over. Voor de rest valt er op deze film niets in negatieve zin aan te merken.

4,0*

Deze film moest het voor mij vooral hebben van het laatste half uur en dat ligt toch vooral aan de zeker niet onaantrekkelijke hoofdrolspeelster Julia Fox in de rol van Julia. Was in ieder geval blij dat zij op het laatst genoeg in beeld was want van dat macho geschreeuw en zeker ook van die Howard Ratner kreeg ik op een gegeven moment schoon genoeg. Volgens mij is er trouwens geen enkele film in de geschiedenis van de cinema waarbij zo vaak het woord "fucking" werd gebruikt. Maar .... vooruit, op visueel vlak zag het er helemaal niet onaardig uit en ook de score van Oneohtrix Point Never was zeker niet verkeerd. Met het verhaal in deze film die voor mij best wel korter had mogen duren kon ik weer bitter weinig. Film had natuurlijk wel gewoon in de bioscoop vertoond moeten worden.

Waardering: nog net een 3,0* dankzij Julia Fox

Heftig, zeer heftig. Nog nooit een film gezien waarvan ik vanaf het begin tot het einde zo in spanning heb gezeten. Elke keer was het weer van “wanneer ontploft er weer zo’n ding”, hoewel je het telkens wel enigszins aan voelde komen.
Behalve een zeer spannend post-oorlogsdrama vond ik “Under Sandet” ook vooral een uitstekend psychologisch drama. Sergeant Carl Leopold Rasmussen kon het wel en wee van de Duitse krijgsgevangenen aanvankelijk niets schelen omdat hij de Duitsers haatte. Maar na verloop van tijd begon de sergeant meer menselijke trekjes te vertonen, beseffende dat de jonge Duitse soldaten eveneens slachtoffer waren van het onmenselijke nazisysteem. Echter, nadat de de hond van de sergeant op een mijn trapte kwam de haat van de sergeant op de Duitse soldaten weer terug, maar nu niet omdat het Duitsers waren maar omdat hij ze verantwoordelijk hield voor de dood van zijn hond. Het einde waarbij de sergeant tegen hoger bevel in de laatste vier overlevenden van zijn eenheid van 14 soldaten de gelegenheid gaf de Duitse grens over te vluchten vond ik erg goed. Zou de sergeant ze weer de mijnenvelden ingestuurd hebben met alle gevolgen van dien, dan zou hij waarschijnlijk zijn hele leven lang last gehad hebben van zijn geweten. Dat laatste zou voor hem ondraaglijk geweest zijn, vandaar dat hij het bevel van zijn superieuren negeerde.
In het kort: Under Sandet heb ik ervaren als een van de beste (post)oorlogsfilms die ik ooit gezien heb. Ik was wel blij dat de film uiteindelijk afgelopen was, want de spanning was voor mij af en toe gewoon te ondraaglijk. Ik heb na afloop ook maar gelijk een paar potten bier gedronken om bij te komen.

5.0*

Deze film moest het van mij niet hebben van het verhaal want daar kon ik geen touw aan vastknopen. Ik heb de berichten hierboven aandachtig gelezen om enigszins te weten te komen wat het nu allemaal betekende. Echt wijzer ben ik er helaas niet door geworden. Of ik het nog verder wil uitpuzzelen, dat is nog maar de vraag. Maar... op visueel vlak viel er op deze nogal Lynch-achtige film niets aan te merken. Dat was dik in orde. Kan ook gezegd worden van de soundtrack en uiteraard de toch best wel mooie dames. Van Hollywoodse preutsheid was in deze film gelukkig niets te merken. Die schaars erotische scènes oogden best wel mooi.

In het kort samengevat;

Een best wel mooie film dit Under the Silver Lake die het voor mij vooral moet hebben van het schitterende camerawerk maar komt in zijn geheel toch niet in de buurt van Mitchell's uitstekende horrorfilm It Follows. Die laatste moest ik eigenlijk maar weer eens gaan herzien hoewel dit vervolg ook best wel in aanmerking komt om voor een 2e keer te gaan bekijken.

3,5*

Zeer moeilijk te doorgronden film die bij mij nogal wat vragen opriep. Wat is de boodschap van dit alles? Heeft het überhaupt wel een boodschap? Of mogen we dat van de regisseur zelf invullen? Van het plot begreep ik namelijk niets. Gaat het bij deze film wel om het plot of moet ik deze film zien als een surrealistisch kunstwerk? Als dat laatste zo is dan is de regisseur daar wel redelijk in geslaagd. De mooie openingsbeelden, de onheilspellende soundtrack, de mysterieuze Laura, haar slachtoffers die in het niets oplosten in een soort liquid, het prachtig in beeld gebrachte Schotse woud en dan nog de mysterieuze motorrijder waarvan de betekenis mij nogal in duister gehuld was. Ook het einde was zeer bijzonder. Fascinerend vond ik het dus allemaal wel. Misschien deze film nog maar eens bekijken.

btw Die Scarlet in de rol van femme fatale Laura zag er best wel lekker uit.

3,5*

Vaag filmpje dat gered wordt door de mysterieuze maar zeker niet onaantrekkelijke Paula Beer en de mooie muziek van Johann Sebastian Bach. Muziek die trouwens uitstekend past bij dit moeilijk te doorgronde verhaal.

3,0*

Kon ik van Tod Browning zijn meest bekende film "Freaks" totaal niet waarderen, bij deze is dat toch wel even anders. Volgens het boek "1001 films, de meest spraakmakende films aller tijden" zou "The Unknown" de meest ondergewaardeerde maar wel de beste film zijn van deze regisseur en daar kan ik het best wel mee eens hoewel ik zijn andere bekende film "Dracula" nog eens moet herzien.

Deze film had een heerlijk sfeertje en ook een mooi einde. Dit filmpje schijnt ook de doorbraak te zijn geweest van Joan Crawford, toch zeker geen onaantrekkelijke actrice. Het acteerwerk vond ik verder dik in orde, zeker ook dat van Lon Chaney. Het verhaaltje mag dan misschien wel simpel zijn maar ik vond het best wel origineel.

4,0*

Deze serie eindelijk een keer gezien. Schijnt nogal wat los gemaakt te hebben bij de Duitsers las ik in enkele recensies. Waarom, dat is mij een raadsel. Hadden de Duitsers dan gedacht dat het er destijds anders aan toe ging? De Duitsers waren de agressor en zijn in zoverre ze zich niet verzet hebben of tot Untermenschen (joden, zigeuners o.a.) verklaard werden collectief mede schuldig aan alle gruweldaden door de Duitsers gepleegd in de 2e Wereldoorlog. Hitler is wel democratisch gekozen, vergeet dat niet. Dat de vijf vrienden menigmaal elkaar bij toeval tegenkwamen kwam bij mij nu niet bepaald geloofwaardig over maar voor de rest is deze film dacht ik wel een goede weergave van wat er destijds gebeurd is.
Mooiste scène; een van de vrienden kreeg de opdracht een huis in brand te steken en stuitte in het huis op twee oudjes waarvan de een de soldaat vroeg of hij een kopje thee wilde. De soldaat raakte hierdoor in gewetensnood wat hem verhinderde zijn opdracht uit te voeren. Hij ontmoette als het ware de "Ander".
De scène die ondanks alle ellende mij een heerlijk gevoel gaf was de scène waarin een van de vrienden lag uit te rusten tegen een boom en plotseling oog in oog kwam te staan met de grote "boze" wolf. En wat deed de grote "boze" wolf? Hij snuffelde, liet zijn tanden zien en liep vervolgens door. Ja, een wolf doodt om te overleven, maar de mens..... Nou, vul zelf maar in.
Kort samengevat; Unsere Mütter, Unsere Väter heb ik ervaren als een zeer goede oorlogsfilm hoewel de gruwelijkheden die werden getoond voor mij niets nieuws bevatte.

4,0*

Zonder meer de beste oorlogsfilm die ooit gemaakt is met een magistrale vertolking door Bruno Ganz als Adolf Hitler. Deze (anti-) oorlogsfilm laat op niet mis verstane wijze de waanzin van de oorlog en van de tiran Adolf Hitler zien. En laten we ook niet vergeten Joseph Goebbels en zijn door en door verdorven vrouw Magda, een monster die haar zes kinderen doodde omdat er voor hun geen toekomst zou zijn in een niet door nazi's geregeerde Duitse staat. De oorlogshandelingen werden in deze film beperkt gehouden tot de omgeving van de Rijkskanselarij. De verschrikkingen daarentegen waren er niet minder om. Ledematen die afgezaagd werden, bejaarden die vanwege 'landverraad' opgehangen werden enz.
Ook de nazi-ideologie werd in deze film heel duidelijk naar voren gebracht, een ideologie die heel duidelijk de wortels heeft in de 19e eeuw.

Interessant is misschien deze tekst van Nietzsche uit "De Antichrist";

"Wat is goed?" - Alles wat het gevoel geeft van meer macht.
"'Wat is slecht? - Alles wat voortkomt uit zwakte.
Geen tevredenheid maar meer macht; geen vreugde zonder meer maar oorlog.
Zwakkelingen en mislukkelingen horen ten onder te gaan; eerste regel van onze naastenliefde.
Wat is het schadelijkste kwaad van allemaal? - het medelijden hebben met alle mislukkelingen en zwakkelingen - het christendom."

Hitler maakte er het jodendom van. Dus origineel waren de gedachten van Hitler geenszins.

Het is al meer dan 10 jaar geleden dat ik deze film voor de laatste keer gezien heb en toen was ik er zeer over te spreken. Nu bij herziening toch wat minder. Hoewel ik Robert de Niro als Al Capone uitstekend gecast vond kon ik dat nu niet bepaald zeggen van Sean Connery als Malone. Ik vond zijn 'Ierse' accent niet om aan te horen. Ook de soundtrack vond ik eigenlijk maar niks, ze hadden beter voor muziek kunnen kiezen uit de tijd waarin dit verhaal zich afspeelde. De actiescènes vond ik daarentegen meer dan geslaagd. Bij de scène met de kinderwagen op de trap van het station moest ik onmiddels denken aan de film "Battleship Potemkin" van Eisenstein. Verreweg de mooiste scène vond ik die van Robert de Niro met de honkbalknuppel. Je voelde gewoon aankomen dat het voor een van de heren aan de ronde tafel heel slecht zou aflopen.

Waardering; van 4,5* naar 3,5*

Deze film nu voor de 2e keer bekeken en net zoals bij de 1e keer kan ik er weer geen touw aan vastknopen. Dit ook na het lezen van een tiental recensies waarin uitleg werd gegeven over dit bizarre plot. Die recensies verschilden bovendien ook allemaal qua uitleg wat eigenlijk niet zo verwonderlijk is want een logica in dit verwarrende plot ontbreekt totaal. Daar heb ik doorgaans geen moeite mee, als ik de film dan maar intuïtief kan vatten. Maar ook dat lukte mij niet. Blijft dan alleen nog voor mij over - maar dat wel in positieve zin - de audiovisuele pracht, het verder uitstekend acteren van de hoofdpersonages, vooral dat van Amy Seimetz en ten slotte de maden, de varkens en de orchideeën.

3,5*

Deze film wist mij ook nu na herziening niet te boeien. De beelden van de Mongoolse steppen waren zonder meer mooi, dat wel, maar het verhaal sprak mij op een of andere manier gewoon niet aan. De boodschap hiervan - in zoverre deze film een boodschap af wil geven - ontging mij ook enigszins. De mooiste scène vond ik trouwens die scène waarin Gombo in zijn droom Dzjengis Khan en zijn gevolg tegenkwam, waarbij zijn ruiters de TV, fiets en de auto, die symbool staan voor de westerse samenleving, aanvielen.

3.0*

Het bekijken van deze film heb ik lang uitgesteld omdat ik er niet veel van verwachtte. Maar, moet ik zeggen, dat viel allemaal reuze mee. De film kende vooral in het eerste uur een meer dan uitstekende spannings-opbouw en dit onder een geweldig mooie score. Het bevatte ook de nodige schrikmomenten. Bij het tweede gedeelte was daar overigens geen sprake meer. Het werd toen meer mystery. We werden wel getrakteerd op enkele zeer mooie scènes. Neem bij voorbeeld de ondergrondse gang met al die loslopende konijnen. Ook het rode lint van dubbelgangers vond ik erg goed gevonden en zo zijn er nog meer prachtige scènes. Op het acteren van de hoofdrolspelers viel bovendien niets aan te maken. Dat was zonder meer uitstekend. Blijft dus nog over wat het allemaal te betekenen heeft. Dat liet mij enigszins met vraagtekens achter hoewel ik dat nu niet bepaald hinderlijk vond. Ik vond trouwens hier bij Us verklaard de antwoorden daarop. Allemaal wat ver gezocht maar so what. Mij prima geamuseerd bij het bekijken van dit horrorwerkje.

3,5*

Nogmaals deze film gezien vanavond. Blijft voor mij de beste misdaadfilm ooit gemaakt. Heb deze film meerdere keren moeten zien om te weten te komen hoe de door Bryan Singer gemaakte trucendoos in elkaar zat. En dat maakt voor mij de film briljant. Ik houd wel van dit soort ingewikkelde plots. Hapklare brokken hoeven mij nu eenmaal niet voorgeschoteld te worden.

Verder wordt er geweldig geacteerd, vooral door Kevin Spacey en ook de broeierige muziek van John Ottman mocht er wezen.

Zover ik weet heeft Bryan Singer hierna geen bijzondere films meer gemaakt en ik verwacht ook niet dat hij deze film nog ooit zal evenaren.

Blijft een ijzersterke film ondanks dat er in de eerste twee uur schijnbaar niets gebeurde. Ik zeg schijnbaar want als je goed hebt opgelet gebeurde er eigenlijk van alles. Dat het voor het hoofdpersonage niet goed zou aflopen was vanaf het begin al duidelijk voelbaar. Niettemin ging het er in die twee uur gezellig aan toe, op zijn Russisch dan met veel gediscussieer, drank en muziek. Wat het voortreffelijke acteren betreft ging voor mij de hoofdprijs naar Nadia, de dochter van kolonel Kotov, geweldig geacteerd door de schattige Nadezhda Mikhalkova, in het dagelijks leven de dochter van de regisseur. Wat heb ik van haar spel genoten.
Tja, en dan het fenomenale einde. We kregen hier een stukje te zien hoe de NKVD, de geheime dienst van Stalin te werk ging. Niemand was te vertrouwen, zelfs je eigen familieleden niet. Het was immers de tijd van de grote zuiveringen, waarbij iedereen die voor de aan achtervolgingswaanzin lijdende Stalin een bedreiging vormde werd vermoord of naar de Goelag werd gestuurd. Dit overkwam ook de hele Sovjet legertop met als gevolg dat de Duitse tanks vier later in 1941 door de Sovjet Unie heen walsten en pas voor Moskou tot staan werden gebracht.

4.5*

Van mijn speurtocht naar de films uit de landen van de voormalige Sovjet Unie vind ik de films van Muratova toch wel de grootste verrassing. Ook deze film die ik van een Russische "pindakaas" site heb kunnen plukken en waarvan ik in tegenstelling tot Vechnoe Vozvrashchenie (2012) gelukkig ook een Engelse ondertiteling heb kunnen vinden.

Deze film kende een paar zeer mooie scènes, de scènes met de zeer aantrekkelijk ogende dames uiteraard, de scènes met de paarden maar vooral de dressuurscènes met die katten en honden en dan het geratel er tussendoor van moeder en dochter. Zeer vermakelijk allemaal. Ik kreeg er in ieder geval een zeer vrolijk gevoel van.

4.0*

De derde film die ik van deze Turkse regisseur gezien heb en tevens ook zijn minste. Het komt niet in de schaduw van Winter Sleep die een zeer sterk laatste 1¼ uur had. Het manco van Uzak voor mij is dat ik mij totaal niet kon inleven in de twee hoofdpersonages die mij Siberisch koud lieten. Tja, en dan blijft er eigenlijk buiten de mooie winterse plaatjes van Istanbul voor mij weinig van deze film over. Vooral die Yusuf vond ik een vreselijk personage. Een en al leegheid, mooi gesymboliseerd trouwens in het gekantelde schip dat wij in het begin van de film te zien kregen.

2,0*