Opinions

Vreselijke film. Wat was ik blij dat hij afgelopen was. Een typische Arthouse film, waarbij de gemiddelde leeftijd van het publiek volgens mij ver boven de vijftig ligt. Drama ten top. Vreselijke muziek. Deze film staat bij mij hoog in de flop 10 als ik een film om de muziek moet beoordelen. Film heeft alles om mij de bioscoop uit te jagen. Behalve de vreselijke koormuziek druipt de overdreven sentimentaliteit er van af, dan komt er ook nog de kerk en de dominee bij te pas. Wat het thema betreft zou je haast zeggen dat deze film 50 jaar geleden gemaakt is.

Deze film is dus absoluut niet aan mij besteed. Neen, ik mag dan wel gisteren 60 geworden zijn; ik geniet tig keer zo veel van een film van Tarentino, die nergens over gaat, dan van een sentimentele draak zoals "As it is in Heaven", een film die voor mij alles behalve hemels is.

1,0*

Onmiddellijk moest ik denken aan de Johnstone Massacre in 1978 bij het zien van deze film. Volgens mij is deze film daarop ook deels gebazeerd. Onrealistisch is deze film dus geenszins. De spannings-opbouw was in ieder geval zonder meer goed, maar van die bewegende camera werd ik op een gegeven moment behoorlijk moe.
Shockerend kan ik deze film nu niet bepaald noemen - ik heb het allemaal veel erger gezien -, met uitzondering misschien van de scènes dat de moeder de keel van haar kind doorsneed en dat de zeker niet onaantrekkelijke Caroline zelfmoord pleegde door zichzelf in brand te steken.
Al met al dus best wel een aardige thriller deze film van Ti West die ik nu niet direct een horrorfilm wil noemen. Daarvoor was ie mijns inziens niet heftig genoeg.

3,5*

Deze film die ik vanmorgen weer eens heb herzien moet het helemaal hebben van de mysterieuze sfeer, die extra weergegeven werd door het schitterende camerawerk, het geweldig goede acteren van Virginie Ledoyan en vooral de magistrale soundtrack van Joseph Loduca. Aan de stijl is heel duidelijk te zien dat deze film van dezelfde regisseur is als van "Martyrs" en net zoals bij "Martyrs" geeft deze film zijn geheimen niet prijs. Kant en klare antwoorden worden niet gegeven. Door de meeste users die deze film gezien hebben werd dit duidelijk niet op prijs gesteld gezien de zeer lage waarderingen die imo volledig onterecht zijn. Visueel is deze film gewoon een pareltje. Mijn waardering voor deze film gaat daarom ook fors omhoog waarbij het niet uitgesloten is dat bij de volgende herziening het hoogste cijfer (5,0*) gegeven wordt.

N.B. De DVD van dit pareltje voor slechts € 4,99 gekocht bij Boudisque in Utrecht!!

Waardering: Verhoogd van 3,0* naar 4,5*

Zou ik deze film moeten beoordelen om het verhaal, dan zou deze film van mij niet meer dan een 2,0* krijgen, want het verhaaltje stelt gewoon helemaal niets voor. Zou ik deze film moeten beoordelen om de cinematografie dan scoort deze film bij mij zeer hoog, want deze film is gewoon verbluffend mooi. Zelden een film gezien met zo'n mooie kleurenpracht. Het interieur van het bordeel, de courtisanes en zeker ook de goudvissen zien er schitterend uit. Wel jammer vind ik het dat bijna alles zich afspeelt in het bordeel. Op een gegeven moment begon al dat rood voor mij een beetje eentonig te worden. Ik had graag wat meer scènes gezien die zich in de buitenlucht afspeelden. De beelden van de kletterende regen waarbij het bordeel afgebeeld werd in mooie donkere blauwe kleuren ervaarde ik als een welkome afwisseling tegen al het rood binnen het bordeel dat ik bijna de hele film te zien kreeg.

3,5*

Deze film vanavond in de sneak bekeken en ik kreeg wat ik verwachtte; helemaal niks. Nog nooit een film gezien die zo voorspelbaar en vol met clichés zat als dit product van Lasse Hallström. Alles kon je ver van te voren aan voelen komen. Daar komt ook nog eens bij dat de hoofdpersonen mij helemaal niets deden en ik het plot volslagen onzinnig vond. Over dat laatste zal ik normaal gesproken niet zeuren als het een komedie is, maar ik heb geen enkele keerr kunnen lachen, dus voor mij voelde deze film niet als een komedie. Het dramagehalte daarentegen ervaarde ik als erg hoog, de soundtrack vond ik vreselijk en over het tenenkrommende voorspelbare einde daar zal ik het verder maar niet over hebben.
Neen, deze film was het dus echt niet voor mij en dat terwijl deze regisseur in 1985 met "My Life as a Dog" voor mij een van de beste scandinavische films ooit heeft afgeleverd.

1,0*

Ik heb deze film die voor mij te boek staat als de meest walgelijke film aller tijden herzien. Dat heb ik gedaan vanwege een interessante passage uit het boek The Denial of Death (blz 249) over Adolf Hitler wiens gebral wij ook even uit de radio te horen kregen in deze geruchtmakende film van Pasolini. In de cirkel van de stront zagen we dat de slachtoffers stront moesten eten. Maar, Hitler had ook een perverse gewoonte. In het door mij geciteerde boek van Ernest Becker las ik o.a. dat jonge vrouwen op zijn hoofd moesten urineren en zich ontlasten. Dit was zijn persoonlijke religie las ik o.a. en kan niet los gezien worden van zijn vernietigings drang die uitmondde op de moord van zes miljoen joden en de wreedheden begaan op andere volken die hij als minderwaardig beschouwde. Die vrouwen die Hitler moesten bevuilen pleegden vrijwel allemaal zelfmoord. De figuur Hitler zou dus uitstekend gepast hebben als hoofdpersoon in Saló, dat als boekverfilming toch best wel geslaagd is. Ook ik heb het boek van De Sade - voor mij de filosoof van het kwaad - gelezen en ik heb daar nu niet direct van gewalgd, dit in tegenstelling tot de strontscènes in deze film.

Blijft er voor mij nog een vraag over en dat geldt voor Pasolini. Kun je een film maken over het eten van stront als je er zelf van walgt? Lijkt mij van niet. Zijn we wat we te zien krijgen in deze film niet deels de perverse fantasieën van Pasolini zelf?. Nu wil ik Pasolini nu niet direct hierover veroordelen want ook ik - laat ik niet hypocriet zijn - heb perverse fantasieën maar het eten van stront hoort daar beslist niet bij, anders zou ik van die scène niet walgen.

In het kort samengevat; Saló is dus wel een film die je aan het denken zet hoewel een herziening van deze film van mijn kant niet meer zal plaatsvinden. Dit is definitief de laatste keer dat ik deze film bekeken heb.

Rest mij nog te zeggen dat de waardering van 1.0* onhoudbaar is geworden en dat ik voor een groot gedeelte afstand doe van wat ik in eerdere berichten over deze film geschreven heb.

3.0*

Op visueel vlak een zeer mooie documentaire van Wim Wenders. Vooral de opening - de beelden in de goudmijn - was schitterend. De beelden van de Sahel, Congo en Ruanda waren bovendien zeer indrukwekkend. Hebben meer zeggingskracht dat al die films die daar over gemaakt zijn. Ondanks het pessimisme dat deze documentaire uitstraalde had het toch een optimistisch einde.

Geen onaardige western die maar op een punt verschilt met de klassieke westerns zoals ik die van vroeger kende. En dat is dat hij niet van Amerikaanse makelij is maar voor de afwisseling eens een keer van Deense. Voor de rest bracht deze film niks nieuws en was bovendien zo voorspelbaar als maar zijn kan. Het plot zegt het al: wraakzuchtige jager maakt jacht op de outlaws en natuurlijk brengt de jager al de outlaws om zeep m.u.v de bendeleider die door een vrouw - je zag het al ver van te voren aan komen - om zeep werd gebracht. Wel aardig vermaak voor een keer maar ik zal deze film toch echt niet meer gaan herzien waarbij ik wel de aantekening wil maken dat ik op het genre western - ik was er vroeger dol op - al lange tijd helemaal uitgekeken ben. Daar zal na deze western denk ik geen verandering in komen.

3,0*

Deze film heb ik twee jaar gelden voor de eerste keer gezien op de IFFA in Amsterdam. Gezien mijn nogal magere waardering van 3,0* was ik er destijds blijkbaar niet zo enthousiast over. Het weerhield mij er daarentegen niet van de DVD van deze film onmiddellijk in mijn bezit te nemen toen ik die gisteren voor slechts € 7,50 zag liggen bij de FRS in Nijmegen, er van uitgaande dat herziening wel eens een positievere waardering zou opleveren. En dat gebeurde ook hoewel die wel helemaal op rekening komt voor de prachtige digitale wereld die in deze animatie film van Hosada werd weergegeven. De animaties van het familiegebeuren waren ook best aardig maar waren niets nieuws voor mij. Dit soort animaties heb ik al in tig andere Japanse animatiefilmpjes gezien, misschien zelfs nog beter ook. De animaties - ik zeg het nogmaals - van de digitale wereld zien er verbluffend mooi uit. Voor mij in ieder geval een reden om dit filmpje flink in waardering te verhogen.

Waardering; verhoogd naar 4,0*

Deze film heeft ook mij aangenaam verrast mede ook door het voortreffelijke acteerwerk van Anne Alström (Elle Marja), de schitterende natuuropnamen en niet te vergeten het bijzonder mooie verhaal. Geen zieligheid gedoe van een meisje omdat ze als minderwaardig wordt beschouwd omdat ze maar een "Lap" is. Neen integendeel, meer een meisje van "ondanks dat jullie mij minderwaardig vinden zal ik jullie wel eens laten zien wat ik zo allemaal in mijn mars heb". Kijk, daar houd ik van. Mensen die vanuit een kansloze positie toch hun doel weten te bereiken wat ook de prijs daarvoor moge zijn.

Mooie film dus dit Sameblod. Van dit soort films mogen er voor mij meer gemaakt worden.

4.0*

Deze film vandaag opnieuw bekeken en nu slaagde ik er wel in om de aandacht vast te houden. Ik vond hem nu ook beduidend beter dan toen ik hem voor de eerste keer zag. Enigste minpuntje is dat de film te lang duurde. Van het eerste uur had best wel iets afgekund. De rituelen vond ik allemaal een beetje te langdradig worden. Het laatste uur maakte alles gelukkig weer helemaal goed. De romantische en erotische scènes waren een lust voor het oog en natuurlijk ook niet te vergeten de bijzonder mooie fotografie van het landschap in het Himalaya gebergte. Ik heb net in Google Earth opgezocht waar deze film opgenomen werd. In Ladakh dat ligt in het Indiase gedeelte van Kashmir. Het gebied behoorde vroeger bij Tibet, wat ook duidelijk te zien was.

De score, de muziek van Cyril Morin vond ik buitengewoon mooi en paste uitstekend in deze film.

Het volgende boedhistische gezegde wat door de oude monnik Apo werd uitgesproken geeft stof tot nadenken;

"Alles wat je tegenkomt is een mogelijkheid om de weg te volgen".

Een uitspraak die staat als een huis. Helaas staan veel mensen niet open voor de mogelijkheden die ze op hun weg tegenkomen en blijven ze in cirkeltjes ronddraaien. De arend in het begin van de film heeft daar duidelijk geen last van. Die wist op het juiste moment de steen ingeklemd tussen zijn klauwen los te laten en zo een voltreffer te plaatsen op de kop van het arme schaap.

4,5* na herziening

Visueel behoort Samsara voor mij tot het mooiste van wat ik ooit in documentaires heb gezien. Prachtige beelden van metropools, architectuur, mensen en natuur waarbij de beelden van de boedhistische tempels en stupa's in Myanmar onmiddellijk mijn belangstelling wekten. Ik zou er zo na toe willen gaan.

Wat we in deze documentaire te zien kregen, waren niet allemaal mooie plaatjes. Het contrast tussen arm en rijk werd soms erg groot maar treffend weergegeven. De militair in uniform met het als gevolg van brandwonden verminkte gezicht zou zo uit een horrorfilm kunnen komen. Het lot van de varkens en vooral de kippen was trouwens ook niet om over naar huis te schrijven.

Dat er in deze documentaire niet gesproken werd en er dus ook geen verklaringen werden gegeven komt deze docu alleen maar te goede. Hierdoor krijgt het spirituele extra kracht. Alles gebeurt zoals het gebeurt. De titel "Samsara" waaronder zo ongeveer de cyclus van dood en wedergeboorte wordt verstaan vond ik goed gevonden. De docu eindigde ook zo ongeveer waar hij begon; bij de schitterende boedhistische tempels in Myanmar, die voor mijn gevoel iets mystieks uitstraalden.

4,5*

Op visueel vlak een zeer mooie film die ik voor een groot gedeelte eerst zonder ondertiteling heb bekeken. Later herzien maar dan wel met ondertiteling maar of ik daar wijzer ben door geworden? Neen, het verhaal was onnavolgbaar. Heeft deze film trouwens überhaupt wel een verhaal? Deze film oogde voor mij ook echt als een droom waar alle logica zoek was en chaos troef. Wel een mooie chaos trouwens. Die koloniale zwarte huursoldaten met bajonet begeleid door die nep honden was echt lachen geblazen. Ik heb gelijk maar even een mailtje gestuurd naar mensenrechtenonderzoeker Prof. Verene Shepherd van de VN, want dit kan natuurlijk echt niet. Onze donkergekleurde medemens zo belachelijk maken.

3,5*

Leuk

Filmpje moest het voor mij helemaal hebben van het samenspel van de twee zeker niet onaantrekkelijke Litouwse dames. Die scènes van dat stuntvliegen deden mij niet zo veel. Ik zou er zelf bijna draaierig van worden. Niets voor mij dus. Mooi was wel de scène waarin Sangaile in de elektriciteitsmast klom om haar hoogtevrees te overwinnen. Dit toch vooral poëtische filmpje waarin niet zo veel werd gesproken kende trouwens wel meer mooie scènes.

Ik was trouwens nooit op dit filmpje gekomen als BBarbie niet een fragment hieruit in zijn laatste MM contest had gestopt.

3.5*

Deze film vanmorgen weer eens bekeken. Film vind ik moeilijk te beoordelen. Je geduld bij het aanschouwen van deze film wordt enorm op de proef gesteld. Een eigenschap die bij mij nog wel eens ontbreekt. Niettemin kan ik me wel enigszins vinden in bovengenoemde recensies van Narcissus en Freud.
Ik zie de film meer als een kunstwerk, een soort universum van Roy Andersson. Surrealistische schilderijen waarbij de poppetjes bewegen.
De beste scene vond ik die van de verschrikkelijke verkeersopstopping met slierten door de straten trekkende mensen die zichzelf aan het kastijden waren.. Ik moest bij het zien van deze scene onmiddellijk aan twee andere films denken; "Week-end" van Godard, waar wij in het begin ook een enorme verkeersopstopping zagen en "Det sjunde inseglet" van Bergman waar we zichzelf geselende monniken zagen die boete deden omdat God de mensheid gestraft had met een pestepidemie.
De luchthavenscene vond ik trouwens ook zeer geslaagd.
Waarschijnlijk zal ik deze film nog een keer moeten bekijken. Een 2e kijkbeurt is denk ik niet genoeg. Ook zijn andere film "You, the living" moet ik maar weer eens gaan zien, zodat ik een vergelijk kan maken. Ik dacht namelijk dat "You, the living" wat komischer was.

Waardering 4,0*

Zelden zo'n slechte film gezien. De oorzaak van het hoge gemiddelde kan volgens mij alleen maar gelegen zijn in het feit dat veel users deze film zo slecht vonden dat ze hem niet eens hebben afgekeken en er daarom ook niet op gestemd hebben. Ik vond deze film gewoon smakeloos, er werd slecht geacteerd, was nog in het Engels gedubd ook, maar ik vond hem bovenal oerlelijk. Mongolen die dope kregen toegediend, kippen die in afgehakte ledematen pikten, smerige dikke circusartiesten en nog meer van dat alles.

De regisseur heeft nog een scene vergeten. Een doodskist met deze film erin die - net zoals we in het begin van de film met die dode olifant zagen gebeuren - bij het afval gedumpt werd.

Snel vergeten deze draak.

1,0*

Deze film - eindelijk afgekeken - moet het voor mij vooral hebben van het schitterende camerawerk en niet te vergeten de prachtige score die wel een en al pessimisme uitstraalden. Neen, vrolijk word je niet bij het zien van deze film. Vervallen huizen, zuipende mensen en dan die nooit ophoudende regen. Het mooiste gedeelte blijft voor mij toch wel dat van "Het meisje en de kat". Ik moest bij het zien daarvan enigszins denken aan de film "Mouchette" van Robert Bresson. Ook in die film ging het om een gekweld tienermeisje dat op een zeer tragische wijze de dood vond.
Een nadeel vond ik wel dat sommige delen een te veel aan dialoog hadden en die waren niet allemaal even interessant. Het was voor mij daarom ook af en toe doorbijten geblazen. De film had voor mij trouwens ook best wat korter gemogen, want een film met een duur van ruim 4½ uur eist natuurlijk wel behoorlijk veel van het uithoudingsvermogen van een kijker zoals ik.

4.0*

Deze film die afgelopen avond in de openlucht bij Lux in Nijmegen vertoond werd ihk van de 4-Daagse feesten weer eens bekeken.

Deze film moet het voor mij helemaal hebben van de dansscènes en uiteraard de jaren 70 discomuziek van o.a. de Bee Gees, Tavares etc. Het verhaal stelt daarentegen helemaal geen bal voor. Veel overdreven matchogedoe en die meiden waren ook niet bepaald aantrekkelijk. Wie dus niet van de discomuziek uit de jaren zeventig houdt kan deze film daarom ook maar het beste links laten liggen. Daar voorkomt dat deze film nog verder in het gemiddelde gaat zakken en dat verdient deze film niet. SNF is in de eerste plaats een muziekfilm die een mooi tijdsbeeld geeft van de muziek in de tweede helft van de jaren zeventig toen de disco razend populair was.

SNF werd opgevolgd door "Grease" waarin ook John Travolta de hoofdrol voor zich opeiste. Ook een film met een slap verhaal en itt SNF ook nog eens vreselijke muziek.

3,5*

Poeh, dit kwam even hard aan. Ik heb er vannacht zelfs over gedroomd. Een beter bewijs dat deze film een verpletterende indruk op mij gemaakt heeft is er niet. Tjonge tjonge, het leek wel of je een kijkje nam in een abattoir. Lijken van mensen die zojuist vergast waren die werden weggesleept net alsof ze dode varkens wegsleepten. En dat allemaal in kleur, niet in zwart/wit zoals bij Schindler's List dat toch wel bleekjes afsteekt tegen deze gruwelijke film die denk ik toch wel een juister beeld geeft van het "leven" in een vernietigingskamp. Veel executies, veel geschreeuw, veel gecommandeer etc. Tja, wat valt er eigenlijk nog meer over te zeggen. Dat het niet bij die Duitse vernietigingskampen is gebleven. Hetzelfde zou zich nu af kunnen spelen in Syrië en Irak. Daar is het niet de SS die zich schuldig maakt aan misdaden tegen de mensheid, maar de IS. Frappant dat de namen van beide organisaties uit twee letters bestaan, waarvan de laatste letter nog hetzelfde is ook.

Son of Saul is zonder meer de beste film die ik dit jaar gezien heb, maar of ik deze film nog een keer ga herzien....ik denk het niet.

5,0*

Bijzonder vreemd filmpje - is dit eigenlijk wel film? - dat in geen enkel filmgenre is onder te brengen. Het spiritualisme druipt er van af, daar zijn de films van Tarkovsky niets bij. Daarom is het ook zo moeilijk van wat er zo bijzonder is aan deze film onder woorden te brengen. Deze film kun je eigenlijk alleen beoordelen vanuit je gevoel, niet vanuit je verstand. Daarom is deze film niet vatbaar voor uitleg. Althans, zo zie ik het. De beelden zijn in ieder geval mooi, vooral met die schapen. Nou ja op een beeld na dan.

De Sovjet autoriteiten destijds waren niet zo enthousiast over dit werk van Parajanov, wat niet zo verrassend is eigenlijk. Parajanov mocht na Sayat Nova in ieder geval 10 jaar lang geen films meer maken.

3,5*

Zeer vermakelijk horrorfilmpje waarbij de tijd voorbij vloog. Tja, ik heb het wel eens anders gezien. De kills waren meer dan o.k. En de dames - vooral Abby - mochten er ook zijn. En wat het acteerwerk betreft, daar let ik allemaal niet zo op bij dit soort films. De amusementswaarde, daar gaat het bij mij om bij het kijken naar dit soort horror movies.

4,0*

Verreweg de beste film die Josef von Sternberg maakte met Marlene Dietrich. Deze film over Catharina de Grote doet echt niet onder voor de film geregisseerd 60 jaar later door Shekhar Kapur over die andere machtige vrouw uit de wereldgeschiedenis Elisabeth I van Engeland.
Was ik niet zo gecharmeerd van het acteren van Marlene Dietrich in de film "Shanghai Express", hier in deze film deed ze het ontzettend goed. De rol als Catharina, de toekomstige keizerin van Rusland, was ook echt geknipt voor haar.
De visuele stijl in deze film was ook bijzonder mooi. De mooiste scene: De sadistische imbeciele keizer Paul III die zijn Hessische garde liet paraderen binnen het paleis omdat het buiten regende, vervolgens de garde een kring liet vormen om Catharina en hun geweren lieten richten op haar, terwijl Catharina dit sadistische spelletje gelaten om zich heen liet gaan, alsof ze wilde zeggen; mijn tijd komt nog.

4,5*

Net zoals de film Trys Dienos uit hetzelfde jaar is dit geen film om vrolijk van te worden. Vervallen straten en huizen, daklozen, lelijke mensen. Alles zo doods als maar zijn kan. Het leek wel een groot kerkhof. Moet dit de ondergang van de Sovjet Unie voorstellen? Je zou het haast wel denken. Hoewel, als je de beelden zag, dan leek het wel dat het verhaal zich afspeelde in de jaren twintig van de vorige eeuw. De prachtige operamuziek van Wagner die je regelmatig hoorde uit een antieke grammofoon paste ook uitstekend in deze troosteloze film. De scène waar een welgestelde bewoner op die operamuziek aan het dirigeren was vond ik een van de mooiste scènes in dit mooie filmdebuut van de veel te vroeg gestorven Balabanov. Tja, en dan de man met de hoed, af en toe begon die mij wel enigszins te irriteren. Had toch wel wat vriendelijker kunnen zijn tegen die toch niet onaantrekkelijke dame van lichte zeden. Het einde van de film was trouwens veelzeggend.

4.0*

Het zoveelste filmpje uit het kannibalen/koppensnellers genre of wat er op lijkt gezien en ja, overdaad schaadt. Aan de gore in dit soort filmpjes ben ik zo gewend geraakt dat het mij inmiddels Siberisch koud laat. De naaktscènes stelden verder ook niet veel voor evenals het romantische verhaaltje. De scène waarin Catherine wraak neemt op de dood van haar ouders vond ik gewoon zeer slecht en ongeloofwaardig. Wat deze film voor mij nog enigszins interessant maakt zijn de mooie beelden van het Amazone oerwoud. Zeer actueel nu omdat de verwoestingen die daarin worden aangericht nu volop in de belangstelling staan. Voor de rest vind ik dit een filmpje om snel te vergeten.

2,0*

Ik weet niet wat er bij mij met deze film is. De eerste keer toen ik deze film zag kon hij mij niet boeien en nu bij herzien weer niet. Dat de dialogen in het Engels gevoerd werden en de film in zwart/wit is, daar kan het volgens mij niet alleen aan liggen. Ik denk dat ik gewoon te nuchter ben om mij in deze film emotioneel mee te laten slepen. Misschien heb ik te veel beeldmateriaal gezien van joden die naar concentratiekampen gestuurd werden en die ook écht vermoord werden. Want laten we eerlijk zeggen; tenzij de figuranten/acteurs die in deze film meegespeeld hebben na 1993 een natuurlijke dood gestorven zijn, zijn zij allemaal nog steeds springlevend, want het is maar film. Ook speelt mee dat ik op het thema 2e Wereldoorlog enigszins uitgekeken begin te raken. Geen enkele film die de 2e Wereldoorlog als onderwerp heeft weet mij nog echt te boeien. Oorzaak; verzadiging zullen we maar zeggen. Ik behoor nu eenmaal niet meer tot de jongste users en ik heb in de laatste vijftig jaar al te veel oorlogsfilms gezien.
Toch wil ik de film SL niet af serveren als zijnde een slechte film; dat is hij beslist niet, hoewel het imo erg sentimentele einde het in de verste verte niet haalt bij het einde zoals in "The Pianist" van Polanski.
Memorabele scène; de SS'r die op de piano muziek speelde van de beroemde Oostenrijker Mozart terwijl andere SS'rs in naam van die andere ''beroemde" Oostenrijker Adolf Hitler joden met machinepistolen neermaaiden.

Waardering; 3,0*

Teleurstellend.

Komt niet in de schaduw van Borgman en dat zit hem vooral in het laatste half uur. Het wachten was op de climax die uiteindelijk een anticlimax werd. Zelden zo'n teleurstellend einde gezien. Jammer, want af en toe was het best wel lachen geblazen, hoewel eerlijk gezegd mij op een gegeven moment ook dat begon te vervelen. Het werd allemaal een beetje te veel van hetzelfde. Misschien toch te veel van deze nieuwe Van Warmerdam verwacht, maar ja, wat wil je na het uitstekende Borgman. Dat valt zomaar niet te evenaren. Dus het is Alex van W. dit keer vergeven.

3,0*

Zeer boeiende film die een mooie indruk gaf van het leven in de toenmalige D.D.R. waar alles gecontroleerd werd door de staat en waar je als individu niets voorstelde. Eigenlijk was het niet meer als een voortzetting van het nazi systeem maar dan in een lichte variant. Het verschil lag eigenlijk alleen in de ideologie. De uniformen van de zone controleurs in Berlijn leken trouwens sprekend op die uniformen van de S.S. En schreeuwen dat ze konden die zogenaamde "goede" Duitsers. Neen, die Duitsers waren nog helemaal niets veranderd. Kon eigenlijk ook niet amper 10 jaar na de oorlog. En dan die jongelui. Even twee minuten stilte in acht houden voor de slachtoffers van de Hongaarse opstand. Dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden. Ik vond het in ieder geval een zeer naïeve actie. Heeft het de Hongaren verder geholpen? Neen. Totaal niet. Het heeft alleen maar een hoop ellende opgeleverd voor de scholieren en hun ouders. Het neemt allemaal niet weg dat ik ondanks dat best wel genoten heb van deze film waarbij op het acteren weinig viel aan te merken. Van dit op feiten gebaseerd verhaal uit de koude oorlog had ik trouwens nog nooit eerder gehoord.

4,0*

Na al die misère van de over-de-top arthouse drama's die ik dit jaar al heb mogen aanschouwen had ik nu de behoefte aan iets luchtigs. Vandaar dat ik dit filmpje van Edgar Wright - waarvan ik pas geleden ook het al zeer vermakelijk Hot Fuzz heb gezien - maar eens ging bekijken. Ik kan zeggen dat ik daar in ieder geval geen spijt van heb. Het verhaaltje stelde misschien niet zo veel voor maar de uitwerking was niettemin prima en de acteurs deden het best goed. Mooie special effects trouwens en de actiescènes waren ook best wel grappig. Meer valt er door mij over dit toch zeer amusante filmpje eigenlijk niet te zeggen. Dit is nu eenmaal een film die je lekker lui achterover op de bank met een lekkere pot bier moet gaan bekijken.

3,5*

Toen ik deze film ongeveer twaalf jaar geleden voor de tweede keer gezien had op de BBC was ik zeer onder de indruk van deze film. Dat is nu bij mijn derde kijkbeurt een stuk minder geworden. Film heeft nog steeds zeer sterke scènes, waarvan ik de scène waarin de Comanches 's-nachts de familie van Ethan vermoordden en zijn nicht ontvoerden verreweg het beste vond. Nergens in welke western dan ook werd de angst van een familie die aanvoelden wat hun stond te wachten zo beklemmend weergegeven. De film had echter ook veel overbodige scènes die, behalve dat ze een nogal komische ondertoon hadden, ook te veel inhoudsloze dialogen bevatten die bovendien veel te dik werden aangezet. Ze voegden imo inhoudelijk in ieder geval niets toe aan deze film. Sommige scènes schitterden door ongeloofwaardigheid. De indianen mogen destijds dan wel geen partij geweest zijn voor de Amerikaanse cavalerie, maar met het duo Ethan en Martin hadden ze toch echt wel korte metten gemaakt. De scènes echter waarin Ethan (John Wayne) Debbie achterna rende en in zijn armen sloot en het eindshot - we zien Ethan in de deuropening staan van de pioniershut - vond ik weer klasse. Ook het camerawerk, de beelden van het indrukwekkende Amerikaanse landschap, was schitterend.
Kort samengevat; "The Searchers" is nog steeds een zeer goede western, maar beslist niet het meesterwerk dat ik er het eerst in zag.

4,0*

Mooi muziekdrama van een boeiend persoon, waarvan ik tot voor kort nog nooit gehoord had. Het album Cold Fact heb ik vandaag voor het eerst beluisterd en dat klinkt zeker niet slecht. Vreemd dat deze zanger destijds in Amerika zo miskend werd maar toch mooi dat ze in Zuid Afrika ten tijde van de apartheid daar gelukkig anders over dachten.

3,5*